تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 9
تاريخ النشر:
2026-01-03 10:42:42ลอวเรนซ์ไม่รอให้ร่างเล็กที่เขาตรึงไว้แนบแผ่นอกได้ร้องอุทรแม้สักแอะ ชายหนุ่มก้มหน้าลงไปหาใบหน้าหวานซึ่งดวงตาเบิกค้างอย่างตื่นตระหนกเมื่อได้รับจูบอันรุนแรงเป็นการลงทัณฑ์บทแรกจากคนตัวโต เธอยังจำรสลิ้นของเขาได้ก่อนหน้าว่ามันหวานหยาดหยดยิ่งกว่าน้ำผึ้งหลั่งรดชโลมใจ ลอวเรนซ์สอนการบดเคล้าริมฝีปากและซอกซอนชิวหาด้วยการจูบแบบฝรั่งเศสแต่ไม่เคยล่วงเกินให้เธอเจ็บช้ำน้ำใจ
หากแต่บัดนี้เขาเองกลับเป็นผู้ทำลายความฝันอันงดงามของเธอพินาศสิ้น มัสมินเจ็บระบมไปหมดบนริมฝีปากที่เขาเผลอตะบี้ตะบันขบเม้มอย่างไม่นึกสงสาร แม้นี่คือจูบแรกหลังเลิกร้างห่างกันหากแต่ช่างเจ็บปวดทรมานจนหญิงสาวต้องกรีดปลายเล็บลงบนคอของเขาเพื่อตอบโต้และดูเหมือนลอวเรนซ์จะรู้สึกเมื่อเขาถอนริมฝีปากหนาได้รูปและดึงมือบางไปกุมไว้ขณะดวงตาวาวโรจน์จ้องมองดูรอยเลือดจางบนเรียวปากอิ่มและรอยน้ำสีแดงเข้มบนปลายเล็บที่เหน็บลงบนคอของเขา
“ริค...ปล่อยนุ่นไปเถอะค่ะ นุ่นสัญญาว่าจะเอาเงินมาชดใช้คืนให้คุณ...ทุกบาท”
เสียงนั้นสั่นสะท้านเหมือนร่างบางที่กำลังสั่นระริก เธอทำผิดพลาดครั้งใหญ่เสียแล้วมัสมิน เธอไม่น่ารับเงินก้อนนั้นจากจิอานนี่เพื่อที่จะพบกับผลลัพธ์อันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ลอวเรนซ์อาจเคยเป็นเทพบุตร ทว่าในวินาทีนี้เขากลับกลายเป็นมัจจุราชที่กำลังสูบวิญญาณของเธอชดใช้ให้ความผิดหวังของตัวเองอย่างน่าครั่นคร้ามเป็นที่สุด
“คุณไม่ต้องหาเงินมาใช้คืนผมหรอก มิวซีอา...”
รอยยิ้มเหยียดกระตุกบนเรียวปากหยักของใบหน้าหล่อเหลาที่เป็นสีเข้มขึ้นยามอารมณ์ทะลักถึงจุดเดือด
“ผมจะให้โอกาสคุณตัดสินใจ เลือก...ว่าจะเป็นนางบำเรอจนผมเบื่อแล้วค่อยเฉดหัวคุณทิ้ง หรือจะให้ครอบครัวคุณเดือดร้อนเพราะผมจะเอาเรื่องคุณทางกฎหมายฐานหลอกลวงเอาเงินจากพ่อของผม!”
“ฉันจะทำแบบนั้นได้ยังไง ฉันไม่ใช่โสเภณีเร่ขายตัวอย่างที่คุณเข้าใจ และฉันก็ไม่ได้คิดหาผลประโยชน์บนความเจ็บช้ำของใครด้วย...โอ๊ย!”
มัสมินร้องเสียงหลงเมื่อเขาออกแรงบิดข้อมือเรียวจนกระดูกแทบป่นเป็นผงไปเดี๋ยวนั้น...เขาหาใช่ลอวเรนซ์คนเดิมที่มีแต่ความนุ่มนวลอ่อนหวานฉาบความเป็นสุภาพบุรุษในวิญญาณดวงนั้นไม่ คนถูกทำร้ายคู้ตัวและร้องไห้เหมือนเด็กถูกผู้ใหญ่ลงโทษ
“เวลาที่เรารู้จักกัน รักกันมันไม่มีความหมายอะไรกับคุณเลยสักนิด แต่เวลาแค่นั้นก็ยังน้อยไปที่คุณรู้จักผมได้แค่ด้านเดียว ด้านที่รักคุณ หลงคุณ อยากได้คุณมาเป็นคู่ชีวิตเหมือนพ่อของผมที่มีผู้หญิงไทยอย่างแม่ผมเป็นคู่คิด แต่คราวนี้ล่ะ มัสมิน...คุณจะได้รู้จักอีกด้านหนึ่งของผม อีกด้านหนึ่งที่เกลียดการโกหก ปลิ้นปล้อน เล่นละครและสร้างเรื่องอย่างที่คุณทำ”
“ฉันขอเวลาค่ะริค...ฉันขอเวลา แล้วฉันจะ...”
“หมดเวลาของคุณแล้ว มิวซีอา! ผมให้คุณตัดสินใจแค่คืนพรุ่งนี้สามทุ่ม คุณมีสองทางเลือกเท่านั้นว่าจะเอาตัวมาชดใช้เงินที่หลอกเอาจากพ่อของผมไป หรืออยากให้ทางบ้านคุณเดือดร้อนอย่างที่คุณคาดไม่ถึง อย่าคิดว่าคนอื่นจะโง่กว่าคุณเสมอไปและอย่าลืมว่าผมเป็นใคร ผมก็สร้างเรื่องยัดคุณเข้าคุกได้เหมือนที่คุณทำกับพ่อผมเหมือนกัน!”
“ฉันจะไม่เป็นผู้หญิงของคุณ!” มัสมินโต้เสียงดังและมันมีพลังมากพอจะสะเทือนความรู้สึกของคนที่ใช้กำลังตรึงเธอไว้แน่น หญิงสาวกัดฟันและคิดอย่างเดียวว่าเธอไม่มีวันพ่ายแพ้ต่ออำนาจคุกคามของลอวเรนซ์ไม่ว่าเขาจะเป็นซาตานมาจากโลกไหนก็ตาม
“ฉันจะไม่อธิบายอะไรให้คุณฟัง ฉันเกลียดคุณที่สุดเลย ริค! คุณอย่าคิดว่าจะเอาเงินของคุณมาข่มขู่ชีวิตของฉันได้ อิสระของฉันอยู่ที่ตัวฉัน ไม่แน่หรอก...ฉันอาจจะเลือกทางตายถึงแม้คุณจะเป็นผู้ชายคนสุดท้ายในโลกนี้!”
“คุณมันโสเภณีชัด ๆ !”
“โอ๊ย!”
ชายหนุ่มบันดาลโทสะแรงจนหลงลืมตัวสลัดร่างแน่งน้อยลงไปนั่งก้นจ้ำเบ้าบนฟองคลื่นที่แตกกระจายเหนือพื้นทรายหยาบ ชุดราตรีบนร่างนั้นเปียกปอนไม่มีดี ทว่าเนียนเนื้อขาวชมพูกลับอวดตัวโผล่พ้นชุดงามสั่นไหวสายตาคู่คมที่เจ้าของร่างสูงใหญ่อยากจะล้มตัวลงไปร่วมรักเพื่อเป็นการลงทัณฑ์ความโอหังของหญิงสาวเสียให้รู้แล้วรู้รอด
ลอวเรนซ์ยังคงแล้งน้ำใจที่ยังทนยืนดูร่างเล็กอยู่ได้ขณะเธอหยัดกายนั่งหลังตรง มัสมินถอนฝ่ามือทั้งสองขึ้นมาจากพื้นทรายใต้ฟองคลื่นแต่แล้วหัวใจดวงนั้นต้องกระตุกวูบเมื่อบนฝ่ามือข้างหนึ่งเต็มไปด้วยรอยกรีดลึกจากเศษแก้วใต้ท้องของละอองคลื่นที่เธอมองไม่เห็น เป็นมือข้างที่ใช้จับคอร์ทบนสายของไวโอลินและมัสมินถึงกับลมจับเมื่อธารเลือดแดงสดไหลออกมาจากรอบบาดแผลแทนที่หยาดน้ำบนฝ่ามือ
ลอวเรนซ์เหยียดมุมปากไม่อยากแม้แต่จะคิดสงสารแม้จะเห็นร่างนั้นฟุบลงกับผืนทรายท่ามกลางคลื่นเล็กเล่นล้อมากระทบตัว ล้มแค่นี้ทำมารยาเป็นลมต่อหน้าเขาเสียอย่างนั้น ชายหนุ่มทำท่าจะหันหลังกลับทว่าสำนึกซึ่งซ่อนตัวลึกจากความหยาบร้ายกลับเตือนเขาเป็นครั้งแรกว่าจะปล่อยให้เธอตายไปเสียหรืออย่างไร
أحدث فصل
ทัณฑ์เสน่หามาเฟีย บทที่ 46
“คุณนุ่นลาออกจากเซลิโน่ไปสักประมาณเดือนหนึ่งแล้วค่ะ หลังจากนั้นพี่ก็ไม่รู้ข่าวคราวของเธออีกเลย ทั้งที่เธอเล่นไวโอลินเก่งมาก นี่พี่ก็ยังเสียดายนะคะเพราะยังมีแขกที่ติดใจการเล่นของคุณนุ่นหลายคน แต่เราก็ติดต่อเธอไม่ได้เลย ถ้ายังไงน้องนิ่มลองสอบถามไปที่โรงแรมอื่นดูนะคะ อาจจะไมใช่โรงแรมในเกาะสมุยนี่ คุณนุ่นอาจไปเล่นที่ไหนสักแห่งแต่ไม่ได้บอกใคร”นุสบาแนะนำและปัทมาก็พยักหน้ารับอย่างอ่อนใจก่อนจะถอยออกไปนั่งที่เก้าอี้ริมทางเดินริมทะเลมัสมินหายไปไหน? เด็กสาวนั่งมองเบื้องหน้าเห็นก็แต่เวิ้งฟ้าโค้งตัวจรดผืนน้ำดูเดียวดายน่าใจหายนัก เธอตัดสินใจเดินทางมาจังหวัดสุราษฎร์ธานีและไม่คิดปิดบังเรื่องนี้กับมารดาทว่ายังเก็บงำเรื่องเงินหกล้านที่งอกเงยจากเงินห้าหมื่นบาทในบัญชีไม่ยอมเปิดเผยให้ใครรู้ด้วยอยากคลายเงื่อนปมที่ยิ่งขมวดแน่นเข้าทุกทีด้วยตัวเอง“นิ่ม...นิ่มใช่มั้ย?”ปัทมาซึ่งนั่งก้มหน้ามือเท้าคางเงยขึ้นมองที่มาของเสียงก็เห็นว่าเป็นเพื่อนของพี่สาวซึ่งเธอยังจำได้ว่าเป็นพัชชุลี“พี่ลี!” ปัทมาหน้าชื้นขึ้นเล็กน้อยเมื่อร่างบางในชุดก
ทัณฑ์เสน่หามาเฟีย บทที่ 45
“เวลาแม่พูดถึงทัตยาน่า ลูกทำเหมือน...ไม่มีอะไรสำคัญ ลูกกำลังส่งสัญญาณอะไรให้แม่รู้หรือเปล่า ว่าไม่มีอะไรที่สำคัญจริง ๆ ““ทุกเรื่องสำหรับแม่สำคัญเสมอครับ...มาย ดาร์ลิ่ง” ลอวเรนซ์กุมมือบางที่ฟูมฟักเขามาแต่อ้อนแต่ออกไว้บนแก้มระคายขนเคราสั้นและทำท่าซุกไซ้ฝ่ามือนั้นอย่างน่ารักน่าใคร่“แต่ไม่ใช่เรื่องนี้”“ทัตยาน่าสวยมาก หรือเขายังไม่เพียบพร้อมสำหรับหัวใจของลูก หรือลูกมีใครที่หัวใจของลูกพร้อมสำหรับเขา”ชายหนุ่มนิ่งไปชั่วอึดใจ เขากำลังครุ่นคิดถึง ใคร อีกคนซึ่งเขาพาตัวเธอไปไว้ที่คฤหาสน์ไกลจากตัวเมืองฟลอเรนซ์ไปไม่มากทันทีที่ลงจากเครื่องบินเจ็ทส่วนตัว ใครคนนั้นซึ่งยังหลับใหลไม่มีความรู้สึกขณะที่เขารีบกลับมาหามารดาในเวลานี้“ในชีวิตของผมมี La Bella Principessa (ลา เบลลา พรินซิเพซซ่า) เจ้าหญิงผู้เลอโฉมอยู่หนึ่งคน นั่นคือแม่ไงครับ”“แต่เจ้าหญิงผู้เลอโฉมคนนี้เป็นแค่ภาพในอุดมคติของลูกเท่านั้น จิตกรอาจรังสรรค์ภาพวาดตามจินตนาการ แต่อะไรจะเร้าอารมณ์ความรู้สึกของเขาได้เทียมเท่า...ภาพแห่งความเป็
ทัณฑ์เสน่หามาเฟีย บทที่ 44
ลอวเรนซ์นิ่งแนบอยู่กับร่างอรชรซึ่งไม่แน่ใจว่าหญิงสาวในอ้อมกอดก้าวล่วงห่างจากภวังค์ฝันหรือยิ่งดำดิ่งลงลึกในห้วงนิมิตแสนหวานยามนี้ เธอโอบแขนเรียวไปบนร่างหนาราวตอบรับทุกถ้อยคำทว่าร่างนั้นกลับมีอาการกระตุกและมีเสียงสะอื้นไห้เล็ดลอดออกมาผะแผ่วราวสะท้อนสะเทือนในอารมณ์“มิวซีอา...ถ้าคุณตื่นอยู่ตอนนี้ผมจะบอกว่าเรากำลังเดินทางไปฟลอเรนซ์ แต่ถ้าคุณยังอยู่ในความฝัน...ก็จะเห็นผมอยู่ที่นั่น ที่ ๆ คุณกำลังจะไป”ใบหน้าคร้ามคมก้มลงมอบสัมผัสนุ่มนวลจากริมฝีปากหนาได้รูปบนหน้าผากเกลี้ยงเกลาของหญิงสาวบนเตียงกว้างภายในห้องส่วนตัวของเครื่องบินเจ็ทที่กำลังขับเคลื่อนทะยานไปใต้แสงตะวันฉาดฉายลอดผ่านหลืบร่องของละอองเมฆบนเวหาโดยปราศจากแม้คำล่ำลาแผ่นดินเกิดของผู้ลืมหลงในนิทรารมย์เชลยรักของมาเฟีย ภาพในกระจกบานใหญ่บนฝาผนังห้องแต่งตัวภายในคฤหาสน์ทรงบาโร้คสีขาวลานตาสะท้อนความงามของสตรีวัยสี่สิบห้าซึ่งแม้อา
ทัณฑ์เสน่หามาเฟีย บทที่ 43
ดิมิทรีและสเตฟาโนพยักหน้ารับเมื่อร่างสูงตระหง่านของผู้เป็นนายก้าวเข้าไปภายในห้องนอนที่จัดไว้เป็นสัดส่วนบนตัวเครื่องและปิดประตูลงเสมือนไม่ปรารถนารับรู้สิ่งใดภายนอกอีก ภายในห้องฉ่ำเย็นด้วยแอร์ คอนดิชันเนอร์นั้นเงียบงันลอวเรนซ์ก้าวเข้าไปยังเตียงกว้างซึ่งมีร่างของใครคนหนึ่งนอนคู้ตัวใต้ผ้านวม ชายหนุ่มถอดเสื้อสูทวางไว้ปลายเตียงก่อนจะหย่อนร่างสูงใหญ่ลงนั่งข้าง ๆ คนที่ยังนอนหลับใหลทว่ากลับได้ยินเสียงหอบหายใจจากความเหนื่อยล้าชัดเจนก่อนตัดสินใจกลับอิตาลีกะทันหันเมื่อเช้านี้เขารู้สึกตัวตอนฟ้าสางบนเบาะหลังรถสปอร์ตที่ซึ่งเขาใช้มันเป็นลานหาญหักหัวใจของผู้หญิงคนหนึ่งอย่างไร้ปราณี บนร่างกำยำภายใต้กางเกงเดนิมเพียงตัวเดียวเต็มไปด้วยรอยหยิกข่วนบนหน้าอกและต้นแขนซึ่งมันเพิ่งแผลงฤทธิ์ให้เขารู้สึกเจ็บจี๊ดเมื่อเช้านี้หากก็ยังน้อยไปเมื่อเทียบกับหัวใจแหลกยับของมัสมินที่เขาลืมตัวตะกรุมตะกรามกับเรือนร่างบอบบางอย่างหื่นกระหาย หากไม่นึกอะไรได้เสียก่อนเธอก็คงไปจากชีวิตของเขาเสียแล้วในบัดนี้หลังการกระทำอันป่าเถื่อนเมื่อคืนเขาลืมตาตื่นขึ้นมาเพื่อพบกับคำถามใหม่ว่า ทำไมไม่ยอมปล่อ
ทัณฑ์เสน่หามาเฟีย บทที่ 42
เสียงของพนักงานสาวดังขึ้นทันทีที่ปัทมาผลักประตูซึ่งทำจากบานกระจกเข้าไปในสำนักงานของธนาคารในย่านการค้าของเมืองใหญ่ นานเท่าใดแล้วที่เธอไม่ได้ออกมาเดินเที่ยวดูของสวยงามอย่างเด็กสาวคนอื่นปัทมายิ้มรับก่อนจะมุ่งตรงไปหยิบใบรับฝากเงินที่เคาน์เตอร์บริการ แต่แล้วกลับต้องชะงักงันขณะกำลังจะจรดปากกาเขียนจำนวนเงินฝากเมื่อพลิกสมุดไปหน้ารับฝากเงินครั้งสุดท้าย เพราะมันเป็นตัวเลขที่ทำให้เด็กสาวตกใจแทบเป็นลม...หกล้านห้าหมื่นบาทถ้วน! ปัทมามือชาดิก เหงื่อกาฬไหลร่นลงมาจากหน้าผากทั้งที่แอร์ภายในห้องนั้นเย็นฉ่ำเมื่อเห็นตัวเลขมากมายเกินจะเชื่อว่าเป็นเงินของเธอเองหราอยู่บนหน้าสมุดบัญชีที่เพิ่งมีการเคลื่อนไหวตั้งแต่เกือบสามเดือนที่ผ่านมา และเป็นระยะเวลาที่เธอเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล เงินนี่มาจากไหนกัน? มันมากจนเจ้าของบัญชีตกใจทำอะไรเงอะเงิ่นหยิบจับของพลัดหล่นจากมืออันสั่นเทาปัทมาหันไปยิ้มกับพนักงานธนาคารก่อนปิดสมุดเล่มเล็กแล้วสอดเข้าไปในกระเป๋าเพื่อเดินกลับออออกไปสงบสติอารมณ์ที่ม้านั่งด้
ทัณฑ์เสน่หามาเฟีย บทที่ 41
ไวโอลินสตราดิวารุอุสซึ่งเสียงของมันกังวานหวานใสดุจแก้วเจียระไนก็ไม่ปาน มันไม่เคยห่างตัวเธอเลยนับจากลอวเรนซ์เป็นผู้มอบให้ราวสิ่งนั้นแทนหัวใจของเขา หากก็สายเสียแล้วเพราะเธอตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะไปให้พ้นจากมาเฟียใจทมิฬคนนั้นร่างบอบบางดึงชุดกระโปรงผ้าชีฟองสีขาวแขนยาวมาสวมใส่และของสำคัญอีกสองอย่างที่เอามาถือไว้คือหมวกปีกกว้างและแว่นตาสีชากรอบใหญ่เพื่อการพรางตัว เสียงหอบหายใจดังตลอดเวลาบ่งบอกความเหนื่อยล้าหากก็ไม่ทันเวลาพักผ่อนลอวเรนซ์อาจยังหลับในรถแม้รู้ว่าเขาไม่ค่อยตื่นสายถึงนอนดึกดื่นแค่ไหนซึ่งเธอเรียนรู้นิสัยของเขานับตั้งแต่อยู่ด้วยกัน มัสมินปล่อยทุกอย่างในห้องไว้เช่นนั้น หญิงสาวหิ้วเพียงสัมภาระจำเป็นซึ่งก็คือกระเป๋าใบเดียวก่อนพาร่างกายราแรงเดินตรงไปยังประตูห้องพัก หากแต่ทันทีที่มือบางผลักบานประตูออกกลับต้องพบกับสิ่งที่ทำให้เธอตระหนกสุดขีด“ดิมิทรี!!!”ดวงตากลมโตบนวงหน้างามเบิกกว้างและความตกใจทำให้กระเป๋าร่วงหล่นจากมือ ร่างทั้งร่างของมัสมินทรุดฮวบลงในทันใดแต่ก็ทันที่ชายชาวต่างชาติร่างยักษ์ซึ่งยืนรออยู่หน้าประตูรับเธอไว้ในอ้อมแขนดิมิทรีใน
ทัณฑ์เสน่หามาเฟีย บทที่ 5
“ลีว่ามันอาจจะสำคัญก็ได้นะ หุ้นส่วนใหญ่ของโรงแรมหรูขนาดนี้น่ะไม่ธรรมดาหรอกนะจ๊ะ คุณนุสบาผู้จัดการห้องอาหารบอกว่าหุ้นส่วนใหญ่ของที่นี่เป็นชาวต่างชาติ หล่อมากถึงมากที่สุด เธอบอกว่าเขาเป็นผู้ชายทรงเสน่ห์ ดูดีดึงดูดใจโดยไม่ต้องทำอะไรเลย ลีล่ะอยากเห็นตัวจริงว่าจะเป็นอย่างที่เขาร่ำลือกันห
ทัณฑ์เสน่หามาเฟีย บทที่ 4
“ไม่เสมอไป...” ปรีชา หรือ ปิเอโร่ ที่ลอวเรนซ์เรียกจนติดปากตั้งแต่สมัยเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยฮาวาร์ดมาด้วยกันมองเจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าเหลือบประกายมรกตดูเจิดจ้าราวสีท้องฟ้าอันสดใสอย่างค้นคิด ชายหนุ่มผิวพรรณสะอาดสะอ้านดูดีแต่ความสูงในระดับชาวเอเชียขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่เข้าใจความหมายของเพื่อน
ทัณฑ์เสน่หามาเฟีย บทที่ 3
“ลูกชายของผมมีนิสัยอย่างหนึ่งที่ทำยังไงผมก็ยังกำราบเขาไม่ลง เขาเชื่อมั่นในตัวเองสูงมากและหัวแข็งจนไม่เคยอ่อนข้อให้ใครเลยแม้แต่พ่อของเขาเอง ถ้าเขาเชื่ออะไรแล้วก็จะยึดติดกับความเชื่อของตัวเองอยู่อย่างนั้น จนกว่าเขาจะค้นพบด้วยตัวเองว่าสิ่งที่เขาเชื่อมาตลอดเป็นเรื่องที่ผิด ซึ่งผมอยากให้เขาได้ข้อพิสูจน์
ทัณฑ์เสน่หามาเฟีย บทที่ 2
มหาเศรษฐีที่หยิบยื่นเงินสิบล้านบาทมาให้เธอคนนั้นล่ะหรือ ปัทมาไม่มีวันรู้ว่าเขาคือ ริคาร์ดิโอ จิอานนี่ บิดาของบุรุษที่น้องสาวเอ่ยถึงเมื่อครู่ ชายวัยกลางคนชาวอิตาเลียนผู้กำธุรกิจสายการบิน ยูนิโก้ แอร์ไลน์ ซึ่งเป็นสายการบินใหญ่ที่สุดของอิตาลีไว้ในมือ ซึ่งนั่นยังไม่นับรวมธุรกิจที่แตกแขน
قد تعجبك أيضًا
นางบำเรอ BAD GUY
ลำเจียก68.5K وجهات النظرภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์281.5K وجهات النظر3P อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
Sadistic_X128.7K وجهات النظرบ่วงเสน่หา คุณชาย อันตราย
ฉี แม่น้ำสายเก่า156.9K وجهات النظرMadison2 | บังเอิญรัก
PLOYNALA46 وجهات النظرบ่วงร้ายพ่ายรอยรัก
ลาเต้หวานมัน846 وجهات النظرเจ้าหนี้เถื่อน
กัญจารีย์104 وجهات النظرกับดักรักทายาทมาเฟีย
อัญธิญาน์49 وجهات النظر
