ตอนที่ 6 ฉันรู้จักเธอ

“คนอย่างเธอต้องเจออย่างฉัน หยุดร้องหยุดดิ้นไม่งั้นฉันเอาเธอตายแน่” ธาวินขู่หญิงสาวด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่ทว่าเจ้าหล่อนกลับไม่ได้เกรงกลัวเลยสักนิด

            เดินมาถึงหน้ากระท่อมธาวินก็วางเธอลงบนพื้นก่อนจะลากตัวเข้าไปในกระท่อม ผลักตัวจนเจ้าหล่อนจนเซถลาล้มลงกับพื้นไม้อย่างไร้ความปรานี ทอปัดเงยหน้าขึ้นมาถลึงตาใส่อีกฝ่ายด้วยความโกรธแค้น

            “ไอ้สารเลวทำอย่างนี้กับผู้หญิงได้ยังไงกัน ฉันเป็นเพศแม่แกนะ”

            “แล้วไง! เธอเป็นแม่ฉันเหรอ” ธาวินยืนกอดอกทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ขวางประตูเอาไว้

            “ใช่สินะ คนป่าเถื่อนอย่างแกคงไม่มีแม่สั่งสอนสินะ ถึงได้ทำตัวป่าเถื่อนอย่างนี้”

            “หยุดลามปามถึงแม่ฉันเดี๋ยวนี้นะยัยบ้า ไม่งั้นเธอได้เจ็บตัวแน่” เมื่อโดนด่าลามปามถึงบุพการีธาวินก็เลือดขึ้นหน้าขบกรามแน่น จ้องมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าราวจะกินเลือดกินเนื้อเสียให้ได้

            “เอาเลยสิ! จะฆ่าจะแกงก็เอาเลย ฉันหนีไปไหนไม่ได้แล้วนี่” ทอปัดท้าทายอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว

            “เธอตายไปก็ไม่สนุกสิ คนอย่างเธอมันต้องมีชีวิตอยู่อย่างทรมานกับฉันที่นี่ไปจนวันตาย”

            “ไอ้บ้า! ไอ้โรคจิต! แกต้องการอะไรกันแน่บอกฉันมาสิ บอกมา! ฮือๆๆ” ทอปัดร้องไห้ออกมาอีกครั้ง เธอรู้สึกน้อยใจกับโชคชะตาของตัวเอง ทำไมต้องมาเจอเรื่องอย่างนี้ด้วยก็ไม่รู้ ทั้งที่เธอก็ทำดีมาตลอดชีวิตไม่เคยเบียดเบียนหรือคิดร้ายกับใครมาก่อนเลย มันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตเธอกันแน่

            “ฉันต้องการให้เธออยู่อย่างทรมานแบบนี้ยังไงล่ะสะใจฉิบหาย เธอคงไม่รู้หรอกว่าคำพูดของเธอมันได้ฆ่าคนอื่นให้ตายไปแล้ว ฉันจะทำให้เธอทรมานไม่มีความสุขไปตลอดชีวิต” เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอีกก็ทำให้อารมณ์ของธาวินเดือดดาลขึ้นมาทันที ความโศกเศร้าจากการสูญเสียน้องชายสุดที่รักยังคงไม่เลือนหายไปจากใจเขาเลย

            “แกพูดอย่างนี้หมายความว่าไง ฉันไม่ได้รู้จักแกมาก่อนเลยนะ” ทอปัดเริ่มจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้บ้างแล้ว เธอมั่นใจว่าผู้ชายคนนี้ต้องรู้จักกับคนรอบตัวเธอแน่นอนแต่ก็ยังไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่ทว่าที่นี่คือเขตพื้นที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี คนสุราษฎร์ที่เธอรู้จักก็มีแต่อินทิราเพื่อนสนิทสมัยเรียนมัธยมในกรุงเทพ และธนาเพื่อนสนิทที่มหาวิทยาลัยเท่านั้นเอง

            ใช่สิ! ถ้าเธอหายตัวไปทุกคนจะต้องออกตามหาตัวเธอแน่นอน โดยเฉพาะอินทราที่ตอนนี้คงจะร้อนใจอยู่เป็นแน่ที่ยังไม่เห็นเธอติดต่อไป อีกไม่นานตำรวจก็จะต้องตามหาตัวเธอ คิดได้อย่างนั้นเจ้าหล่อนก็ยิ้มออก

            “แต่ฉันรู้จักเธอ และรู้จักดีด้วย” ว่าแล้วธาวินก็เดินย่างสามขุมเข้าไปหาหญิงสาว ดวงตาคมที่จ้องมองนั้นแข็งกร้าวราวกับจะเข้าไปกระชากวิญญาณเธอออกจากร่างเสียให้ได้

            “อย่ามาทำเป็นปากดีหน่อยเลย ตอนนี้ตำรวจจะต้องตามหาตัวฉันอยู่แน่ อีกไม่นานแกจะต้องโดนตำรวจลากตัวเข้าคุก ถ้าแกยังพอมีสมองอยู่ก็รีบพาฉันกลับขึ้นฝั่งเดี๋ยวนี้ ฉันสัญญาว่าจะไม่เอาเรื่องแกแน่นอน” ทอปัดมั่นใจว่าสิ่งที่ตัวเองกล่าวมานั้นจะช่วยให้ธาวินยอมพาเธอกลับไปส่งแน่นอน