Se connecter“คนอย่างเธอต้องเจออย่างฉัน หยุดร้องหยุดดิ้นไม่งั้นฉันเอาเธอตายแน่” ธาวินขู่หญิงสาวด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่ทว่าเจ้าหล่อนกลับไม่ได้เกรงกลัวเลยสักนิด
เดินมาถึงหน้ากระท่อมธาวินก็วางเธอลงบนพื้นก่อนจะลากตัวเข้าไปในกระท่อม ผลักตัวจนเจ้าหล่อนจนเซถลาล้มลงกับพื้นไม้อย่างไร้ความปรานี ทอปัดเงยหน้าขึ้นมาถลึงตาใส่อีกฝ่ายด้วยความโกรธแค้น
“ไอ้สารเลวทำอย่างนี้กับผู้หญิงได้ยังไงกัน ฉันเป็นเพศแม่แกนะ”
“แล้วไง! เธอเป็นแม่ฉันเหรอ” ธาวินยืนกอดอกทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ขวางประตูเอาไว้
“ใช่สินะ คนป่าเถื่อนอย่างแกคงไม่มีแม่สั่งสอนสินะ ถึงได้ทำตัวป่าเถื่อนอย่างนี้”
“หยุดลามปามถึงแม่ฉันเดี๋ยวนี้นะยัยบ้า ไม่งั้นเธอได้เจ็บตัวแน่” เมื่อโดนด่าลามปามถึงบุพการีธาวินก็เลือดขึ้นหน้าขบกรามแน่น จ้องมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าราวจะกินเลือดกินเนื้อเสียให้ได้
“เอาเลยสิ! จะฆ่าจะแกงก็เอาเลย ฉันหนีไปไหนไม่ได้แล้วนี่” ทอปัดท้าทายอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว
“เธอตายไปก็ไม่สนุกสิ คนอย่างเธอมันต้องมีชีวิตอยู่อย่างทรมานกับฉันที่นี่ไปจนวันตาย”
“ไอ้บ้า! ไอ้โรคจิต! แกต้องการอะไรกันแน่บอกฉันมาสิ บอกมา! ฮือๆๆ” ทอปัดร้องไห้ออกมาอีกครั้ง เธอรู้สึกน้อยใจกับโชคชะตาของตัวเอง ทำไมต้องมาเจอเรื่องอย่างนี้ด้วยก็ไม่รู้ ทั้งที่เธอก็ทำดีมาตลอดชีวิตไม่เคยเบียดเบียนหรือคิดร้ายกับใครมาก่อนเลย มันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตเธอกันแน่
“ฉันต้องการให้เธออยู่อย่างทรมานแบบนี้ยังไงล่ะสะใจฉิบหาย เธอคงไม่รู้หรอกว่าคำพูดของเธอมันได้ฆ่าคนอื่นให้ตายไปแล้ว ฉันจะทำให้เธอทรมานไม่มีความสุขไปตลอดชีวิต” เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอีกก็ทำให้อารมณ์ของธาวินเดือดดาลขึ้นมาทันที ความโศกเศร้าจากการสูญเสียน้องชายสุดที่รักยังคงไม่เลือนหายไปจากใจเขาเลย
“แกพูดอย่างนี้หมายความว่าไง ฉันไม่ได้รู้จักแกมาก่อนเลยนะ” ทอปัดเริ่มจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้บ้างแล้ว เธอมั่นใจว่าผู้ชายคนนี้ต้องรู้จักกับคนรอบตัวเธอแน่นอนแต่ก็ยังไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่ทว่าที่นี่คือเขตพื้นที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี คนสุราษฎร์ที่เธอรู้จักก็มีแต่อินทิราเพื่อนสนิทสมัยเรียนมัธยมในกรุงเทพ และธนาเพื่อนสนิทที่มหาวิทยาลัยเท่านั้นเอง
ใช่สิ! ถ้าเธอหายตัวไปทุกคนจะต้องออกตามหาตัวเธอแน่นอน โดยเฉพาะอินทราที่ตอนนี้คงจะร้อนใจอยู่เป็นแน่ที่ยังไม่เห็นเธอติดต่อไป อีกไม่นานตำรวจก็จะต้องตามหาตัวเธอ คิดได้อย่างนั้นเจ้าหล่อนก็ยิ้มออก
“แต่ฉันรู้จักเธอ และรู้จักดีด้วย” ว่าแล้วธาวินก็เดินย่างสามขุมเข้าไปหาหญิงสาว ดวงตาคมที่จ้องมองนั้นแข็งกร้าวราวกับจะเข้าไปกระชากวิญญาณเธอออกจากร่างเสียให้ได้
“อย่ามาทำเป็นปากดีหน่อยเลย ตอนนี้ตำรวจจะต้องตามหาตัวฉันอยู่แน่ อีกไม่นานแกจะต้องโดนตำรวจลากตัวเข้าคุก ถ้าแกยังพอมีสมองอยู่ก็รีบพาฉันกลับขึ้นฝั่งเดี๋ยวนี้ ฉันสัญญาว่าจะไม่เอาเรื่องแกแน่นอน” ทอปัดมั่นใจว่าสิ่งที่ตัวเองกล่าวมานั้นจะช่วยให้ธาวินยอมพาเธอกลับไปส่งแน่นอน
ว่าแล้วก็ก้มลงกราบแทบเท้าภาสพล ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นฉัตรดาราอีกที “หากพวกแกรักกันจริงแม่ก็ไม่ขัดอะไร ขอแค่ดูแลกันและกันให้ดีที่สุด อดีตมันไม่สามารถแก้ไขได้แต่เราสามารถทำอนาคตให้ดีได้ ใช้อดีตเป็นบทเรียนในการดำเนินชีวิตนะลูกนะ” “ขอบคุณครับคุณแม่” “ขอบคุณค่ะคุณแม่” ทอปัดซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหล แต่พอหันไปมองผู้เป็นพ่อกลับยังคงเมินเฉย เธอจึงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาบ้าง“คุณพ่อคะ ปัดเองก็มีส่วนผิดเหมือนกัน ผิดที่รักคุณธาวิน ผิดที่ทำให้คุณพ่อผิดหวังและเสียใจ ปัดรู้ว่าคุณพ่อรักปัดมาก แต่ปัดอยากให้คุณพ่อรักคนที่ปัดรักด้วยเช่นกัน ต่อจากนี้ไม่ว่าจะดีหรือร้ายปัดจะยอมรับมันโดยไม่ปริปากบ่นเลยสักคำ ไม่ว่าชีวิตปัดเป็นอย่างไรแต่ขอให้คุณพ่ออยู่ข้าง ๆ ปัด เป็นกำลังใจให้ปัดอย่างนี้ตลอดไปได้ไหมคะ ถึงปัดจะเ
เรือนกายอันเปลือยเปล่าทั้งสองนอนกอดก่ายกันอย่างมีความสุขที่สุดในชีวิต ทอปัดโอบกอดร่างกำยำไว้อย่างแนบแน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหนีหายไปไหน ธาวินประทับรอยจูบซ้ำ ๆ บนหน้าผากน้อย ๆ ของเมียรัก ครั้งนี้ถือว่ามีความสุขที่สุดตั้งแต่น้องชายจากไปก็ว่าได้ “อีกสามวันเรากลับกรุงเทพกันไหม” “ทำไมจู่ ๆ ถึงอยากกลับคะ” “ฉันอยากไปขอขมาพ่อกับแม่เธอ ทำทุกอย่างให้มันถูกต้อง” “คุณโอเคใช่ไหม คุณพ่อไม่ชอบขี้หน้าคุณมาก ๆ เลยนะ ท่านรอที่จะแก้แค้นคุณเสมอมา เสี้ยมให้ไข่มุกเกลียดคุณก็ทำมาแล้ว” “ถ้าคิดจะรักลูกสาวท่านก็ต้องยอมก้มหัวให้ท่าน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นฉันจะอดทนเพื่อเธอกับลูก” 
คืนนี้เป็นคืนแรกที่สามคนพ่อแม่ลูกมีโอกาสได้นอนร่วมห้องกัน ทอปัดรู้สึกเคอะเขินไม่น้อยเมื่อต้องมานอนร่วมเตียงกับธาวินอีกครั้ง ถึงแม้จะมีลูกสาวตัวน้อยนอนอยู่คั่นกลางก็ตามที หากทว่าสายตาทั้งสองคู่กับประสานกันอย่างหวานซึ้งมานานหลายนาทีแล้ว ในขณะที่ลูกสาวเอาแต่นอนเล่นโทรศัพท์มือถือ ไม่ยากนักที่ลลิลล์จะสนิทใจกับผู้เป็นพ่อ อาจด้วยเพราะความสัมพันธ์ทางสายเลือด อีกส่วนหนึ่งเป็นเพราะธาวินใช้ความพยายามในการเอาอกเอาใจ แสดงความรักต่อทอปัดเพื่อให้ลูกสาวได้เห็นว่าพ่อตัวเองนั้นรักและทะนุถนอมผู้เป็นแม่มากแค่ไหน เด็กวัยนี้เป็นวัยที่ต้องการถูกเอาใจและหากมีกิจกรรมสนุก ๆ ให้ทำยิ่งชอบใจเข้าไปใหญ่ “ไข่มุกง่วงนอนหรือยังคะ” คนเป็นพ่อถาม “ยังไม่ง่วงเลยค่ะ ได้อยู่กับคุณพ่อคุณแม่ทั้งทีไข่มุกไม่ง่วงเลยค่ะ” 
ทอปัดยิ้มตอบอย่างรู้สึกโล่งใจเมื่อกาลเวลาสามารถขัดเกลาคนคนหนึ่งให้ดีขึ้นได้ เปลี่ยนแปลงตัวเองไปในทางที่ถูกที่ควรอย่างสิ้นเชิง “ขอบใจเธอมากนะ หวังว่าเราจะอยู่ในเกาะนี้ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดไป” “ถ้าเธออยากอยู่ที่นี่นะคะ...นายหญิง” ทั้งสองยิ้มให้กันก่อนที่ทอปัดจะวิ่งออกไปจากหน้าเรือนเพื่อไปตามหาหัวใจของเธอ เป็นการวิ่งในระยะไกลที่เธอไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยเลยสักนิด มาถึงที่หมายก็เห็นเพียงเด็ก ๆ และลูกสาวของเธอกำลังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน หากทว่าตอนนี้ไม่เห็นธาวินอยู่ด้วย “ไปไหนของคุณนะ” “ตามหาฉันอยู่เหรอ”&nb
บัดนี้ทอปัดมีโอกาสอยู่กับปกรณ์เพียงลำพังใต้ร่มไม้ริมชายหาด ทั้งคู่นั่งชันเข่าฟังเสียงคลื่นซัดสาดเข้าฝั่ง ทอดสายตามองไปยังโค้งฟ้าสีครามอย่างรู้สึกผ่อนคลาย หากทว่าภายในใจมีคำพูดนับหมื่นล้านที่อยากจะเอื้อนเอ่ยกับคนที่นั่งข้าง ๆ เสียงสะอื้นไห้ของทอปัดทำให้ชายชาติทหารอย่างปกรณ์ต้องหันไปมองอย่างรู้สึกเป็นห่วง “ระบายมันออกมาเถอะพี่จะรับฟังทุกอย่าง ขอแค่ปัดรู้สึกสบายใจขึ้น” “ปัดขอโทษที่มาเกาะนี้โดยไม่ได้บอกพี่ปกรณ์นะคะ ปัดแค่อยากพาลูกมาเจอกับพ่อของแก ไม่อยากให้ไข่มุกเกลียดพ่อตัวเอง” “พี่เข้าใจ ปัดทำถูกต้องแล้ว พ่อกับลูกยังไงก็ตัดกันไม่ขาด แล้วปัดล่ะตัดนายหัวขาดหรือยัง” สีหน้าคนถามไร้ซึ่งความอคติ รอยยิ้มอันจริงใจนั้นทำให้ทอปัดรู้สึกอุ่นใจทุกครั้ง ครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน&
ทอปัดทรุดตัวลงนั่งเมื่อรู้ความจริงเสียที ไม่ได้เสียใจเพียงแค่ธนาต้องจบชีวิตลงเพราะแพรวาเป็นต้นเหตุ แต่เธอเสียใจที่แพรวารู้เรื่องทั้งหมดตั้งแต่แรกแต่ไม่ยอมบอกความจริงกับเธอ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่นึกว่าเพื่อนที่เธอรักมากที่สุดจะเลือดเย็นถึงเพียงนี้ “ฮึก...ไม่จริงใช่ไหม แพรวาไม่มีวันทำอย่างนี้ ไม่มีวันโกหกฉันอย่างนี้” “คนที่ทำร้ายธนาตัวจริงก็คือแพรวา ผมมันโง่เองที่เชื่อว่าเป็นคุณเพราะเห็นแค่ภาพถ่ายใบเดียว ผมทำลายคุณอย่างไม่น่าให้อภัย” ธาวินยังคงร่ำไห้ด้วยความรู้สึกผิดจับใจ บัดนี้ความรู้สึกโกรธเคืองที่เคยมีมันได้มลายหายไปจนหมดสิ้นแล้ว เธอกับธาวินไม่มีความแค้นเคืองต่อกันอีกต่อไป เธอรู้ว่าเขาเข้าใจผิด มันอาจจะเป็นโชคชะตาที่ทำให้ทั้งสองมาพบเจอกันในสถานการณ์เช่นนั้น ได้มีโซ่ทองคล้องใจและได้รักกัน&nb
เสียงคลื่นซัดสาดน้ำทะเลขึ้นมาบนฝั่งดังขึ้นเป็นระลอก ทำให้หญิงสาวที่นอนหลับใหลมานานหลายชั่วโมงค่อยๆ ขยับตัว เปลือกตาสวยที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบาค่อยๆ คลี่ขึ้นมาอย่างช้าๆ ภาพแรกที่เห็นตรงหน้ามันคือหลังคามุงจาก เมื่อหันไปมองรอบตัวก็พบว่าตัวเองอยู่ในกระท่อมหลังเล็
“มือถือฉัน!” เจ้าหล่อนอุทานด้วยความตื่นตกใจ เพราะตอนนี้โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าได้หายไปเสียแล้ว เป็นไปได้อย่างไรในเมื่อตอนอยู่บนเครื่องเธอไม่ได้ลุกไปไหนเลย คิดได้อย่างนั้นใบหน้าของเพื่อนร่วมเดินทางที่นั่งข้างกันก็ลอยมาทันที&
“มองหน้าผมแล้วทำหน้าแบบนั้นหมายความว่ายังไงครับ” ธาวินเอ่ยถามเมื่อหญิงสาวมองหน้าคมของเขาด้วยสายตาที่เหม่อลอยราวกับมีเรื่องคิดในใจ “ปะ...เปล่าค่ะ พอดีคุณหน้าคล้ายกับเพื่อนคนหนึ่งของฉัน เลยทำให้นึกถึงเขานะค่
“ขอโทษนะคะขอเข้าไปนั่งข้างในหน่อย”‘ทอปัด’ เอ่ยกับชายหนุ่มผู้ซึ่งกำลังนั่งขวางทางอยู่บนเบาะริมทางเดิน บนเครื่องบินลำหนึ่งซึ่งมีจุดหมายปลายทางยังจังหวัดสุราษฎร์ธานี เธอกำลังจะไปหาเพื่อนสาวที่นั่นเพื่อใช้ช่วงเวลาซัมเมอร์ในการท่องเที่ยวให้หนำใจ “เชิญครับ” หนุ่มใหญ่ที่นั่งอยู่หันไปส่งยิ้มให




![พี่รหัสจอมซึนอ้อนรักหวานใจยัยซูเปอร์โมเดล [ nc 20+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


