ถอนตัวเพราะทัวร์มีเงื่อนไขพิเศษ

เดจิหลับนานเท่าใดไม่รู้ตื่นมาอีกทีก็สายแล้ว เธอเปิดม่านชมวิวด้านหลังแสงแดดสว่างจ้าฉาบทาไปทั่วทุกทิศ หญิงสาวรู้สึกดีที่ได้นอนมองภาพเหล่านั้นเคลื่อนห่างออกไปทั้งที่ยังเอกเขนกอยู่บนที่นอน สองหูได้ยินเสียงคนคุยกันและมีเสียงผู้หญิงเพียงสองคน เธอแปลกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่คิดอะไรบางทีอีกคนอาจจะยังไม่พูดและทุกคนเหมือนคนแปลกหน้าคงยังไม่คุ้นเคย

“ทำตัวตามสบายนะครับ เราเองต่างคนก็แปลกหน้าแต่คิดซะว่าเป็นการเจอเพื่อนใหม่และแลกเปลี่ยนกัน ถ้ามีอะไรสงสัยถามผมหรือถามเคก็ได้นะครับ” เดจิฟังโทมัสอธิบาย

“เพื่อนคุณชื่อเคเหรอคะ”

“เขามีชื่ออื่นแต่ผมเรียกยากเลยตั้งชื่อให้เขาใหม่เป็นอักษรแรกของชื่อเขาน่ะ” เดจิแง้มผ้าม่านที่ปิดที่นอนออกมาดูสถานการณ์ก็เห็นโทมัสยืนเอียงขวาหันไปมองคนขับพร้อมกับสองสาวคนหนึ่งผมทองอีกคนผมสีน้ำตาลอ่อนกล่าวทักทายเขา เคทำเพียงยกมือขึ้นโบกเชิงว่าเข้าใจแล้วแต่ไม่ยอมละสายตาออกจากถนนเลย เดจิที่พยายามมองรอจะได้เห็นหน้าใครคนนั้นแต่เขาก็ไม่หันมาสักทีจึงปิดผ้าม่านเข้าแล้วหันตะแคงไปมองทิวทัศน์ต่อ ด้วยเปลือกตาที่หนักอึ้งและไม่ต้องรีบร้อนจึงไม่ฝืนความต้องการปล่อยให้ตัวเองหลับไปอีกครั้ง

“หลับนานจังเลยนะครับ” เสียงคุ้นหูแว่วเบาอยู่ด้านหลังมากับกลิ่นน้ำหอมแต่เธอไม่ได้ลืมตาขึ้นดูเพราะนึกว่าใครคนนั้นคงพูดกับคนอื่น

“เดซี ถ้าคุณไม่ตื่นผมจะขึ้นไปนะ”

“อื้อ”

ร่างบางตอบไปแบบกึ่งหลับกึ่งตื่นเธอได้ยินเสียงนั้นเหมือนว่าเป็นคิเคียวจึงนึกว่าตนกำลังฝันหวานอีกครั้งเหมือนตอนอยู่บนแท็กซี่โดยไม่รู้ว่าผู้ชายด้านหลังจะมุดเข้ามาจริง

“ผมง่วงมากและไม่อยากถูกรบกวนขอนอนข้างๆ หน่อยนะ” หญิงสาวลืมตาขึ้นเมื่อรู้สึกว่าที่นอนยุบกับเข้าใจแล้วว่ามันไม่ใช่ฝันเธอจึงพลิกตัวกลับมาดูขณะที่เจ้าของเสียงนั้นกำลังเอนตัวลงนอนพร้อมดึงผ้าห่มที่เธอห่มอยู่ขึ้นคลุมตัวเอง

หญิงสาวผงะขณะที่ชายหนุ่มชะงักกึกสบสายตากันอยู่แบบนั้นเดจิถึงกับยกมือขึ้นมาขยี้ตามองใหม่อีกครั้ง ขมวดคิ้วเรียวเล็กมองใบหน้าชายหนุ่มที่กำลังนอนลงข้างกายเธอ

“ทำไมมองกันแบบนั้นล่ะ ผมนอนไม่ได้เหรอนี่ที่นอนผมนะ”

“ค คิเคียว”

“ก็ใช่น่ะสิ ผิดหวังเหรอที่ไม่ใช่โทมัส”

“พูดอะไรบ้าๆ น่ะ แล้ว..มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

“ก็นี่ที่นอนผม ผมก็อยู่ที่นี่สิ”

“ไม่ใช่ฉันหมายถึงทำไมนายอยู่บนรถนี้ได้ล่ะ” คุยกันแค่ไม่กี่ประโยคเดจิรู้สึกว่าคิเคียวกวนบาทาคำพูดและท่าทางของเขาต่างกันมากกับตอนอยู่ที่ทำงาน

“ก็นี่มันรถผมนี่ครับ ผมก็ต้องอยู่บนนี้สิ”

“ห๊ะ!!”

“นี่คุณกำลังทำให้ผมตาสว่างนะ”

“หา นายจะนอนก็นอนไปสิฉันจะลงไปนั่งโซฟาก็ได้” คิเคียวไม่ตอบเขาหลับตาลงร่างสูงขวางทางหญิงสาวเอาไว้

“เอ๊ะ” เดจิทำเสียงขัดใจเมื่อเขาไม่หลีกทางให้

“คุณง่วงไม่ใช่เหรอ นอนลงสิ” คำพูดชายหนุ่มทำหญิงสาวเลิกคิ้วสูงกำลังจะโต้ตอบ

“คุณจะกอดผมก็ได้นะผมไม่ว่าหรอก ผมรู้ว่าคุณแอบชอบผม”

“วะ ว่าไงนะ” ได้ยินแบบนั้นเดจิยิ่งขมวดคิ้วไปใหญ่สงสัยว่าเขารู้ได้ยังไงและกำลังจะถามคิเคียวก็หรี่ตามองข้างหนึ่งก่อนจะบอกว่าตนล้อเล่นแล้วพลิกตัวตะแคงหันหลังให้เดจิจึงยอมนอนลงพลิกตะแคงหันหลังให้เขาเช่นกัน

“คุณหิวหรือเปล่า นี่ก็สายมากแล้วนะยังไม่กินอะไรไม่ใช่เหรอ”

“อืม แต่ยังไม่หิว”

“ทำไมอยากนั่งเฝ้าผมเหรอ” เดจิขมวดคิ้วลุกพรวดขึ้นหันมองเขาที่ตอนนี้พลิกมานอนตะแคงมองเธอแล้วแต่ทว่าตั้งแต่เมื่อไหร่กันหญิงสาวเองก็สงสัยสีหน้าของเธอที่แสดงออกเขารู้ทันแต่ปากก็ยังคอยพูดจาแกล้งให้เธอโมโหแต่แล้วก็เปลี่ยนท่าทีไปทันทีจนหญิงสาวตามอารมณ์ไม่ทัน

“ไปหาอะไรกินกันเถอะเดี๋ยวผมทำของอร่อยให้กิน”

“ห๊ะ” แล้วคิเคียวก็เปิดผ้าห่มที่คุมตัวอยู่ออกก้าวลงจากเตียงนอน

“แปลกใจอะไรล่ะตามมาสิ” หญิงสาวตามเขาไปอย่างเสียไม่ได้ในขณะที่ทุกคนหันมองเมื่อรถจอดพักจุดชมวิวเพื่อดื่มด่ำกับธรรมชาติที่สวยงามระหว่างมื้ออาหาร แล้วสาวผมทองก็ถามขึ้น

“ว้าวนั่นแฟนคุณเหรอ” คิเคียวไม่ตอบเอาแต่อมยิ้มในขณะที่เดจิมองทุกคนเหลอหลา

“ไม่เอาน่าอลิเซียอย่าแซวเพื่อนผม จริงสิสาวๆ ทำความรู้จักกันไว้” ว่าแล้วโทมัสก็เริ่มแนะนำทุกคนให้รู้จักกัน

สาวผมทองชื่ออลิเซียหน้าตาสะสวยดูอ่อนหวาน ผู้หญิงผมน้ำตาลชื่อโจแอนนาท่าทางน่าค้นหาสวยคมคนละแบบกับอลิเซีย สองสาวเป็นเพื่อนทั้งยังเป็นรูมเมทกันและสายตาที่ส่งให้กันเท่าที่เดจิสังเกตความสัมพันธ์ของทั้งคู่อาจลึกซึ้งมากกว่านั้น

“แล้วอีกคนล่ะคะ ตอนนั้นในอีเมลสรุปสมาชิกมีกันหกคนไม่ใช่เหรอ” เดจิถามแทรกคราวนี้คิเคียวเป็นคนตอบ

“เธอสละสิทธิ์นาทีสุดท้ายน่ะ เราเพิ่งได้รับอีเมลก่อนออกเดินทาง เธอรับเงื่อนไขพิเศษไม่ได้”

“เอ๋ เงื่อนไขพิเศษ มัน..เงื่อนไขอะไรเหรอทำไมฉันอ่านทุกหน้าแล้วไม่มีล่ะ” คำถามของเดจิทำให้โทมัสมองคิเคียวและกำลังจะเอ่ยปากถามว่าไม่ได้บอกเธอเหรอแต่คิเคียวตัดบทแล้วหันไปทำอาหารเสียก่อนเดจิจึงเก็บเรื่องนี้ไว้ถามโทมัส หลังมื้อเช้าที่เรียบง่ายกับกาแฟหนึ่งถ้วยทุกคนก็ช่วยกันเก็บกวาดเดจิจึงถามขึ้นอีกด้วยความสงสัย

“แล้ว เรื่องจับฉลากที่นอนล่ะ” คิเคียวชำเลืองมองเดจิชั่วครู่ก่อนเดินไปสตาร์ทรถรอในขณะที่สองสาวยังยืนคุยกันอยู่ด้านล่าง

“เราจับแล้ว” โทมัสบอก

“เอ๋”

“คุณได้นอนเตียงนั้นกับอลิเซียและ..” เขาชี้ไปยังเตียงใหญ่ที่อยู่บนโซนสันทนาการก่อนจะหันปลายนิ้วเข้าหาตน แล้วสองสาวก็เดินขึ้นรถมาพอประตูปิดรถก็เคลื่อนตัวออก

“หมายความว่าไงนอนกับคุณ”

“ก็หมายความว่า เตียงนั้นใช้ได้สามคนแล้วแต่จะสลับกันนอนหรือบางทีอาจนอนร่วมกัน ส่วนเตียงนั้นก็มีแค่โจแอนนากับคิเคียว”

“เอ๋”

“นี่เดซีไม่ต้องห่วงหรอกดูเหมือนว่ามีใครบางคนไม่ยอม เขาไม่อยากให้คุณมานอนร่วมเตียงกับผมประจวบเหมาะกับสองสาวไม่อยากแยกกันและอยากอยู่กับผมมากกว่าคุณเลยได้นอนเตียงนั้นกับเค” สองสาวได้ยินก็พยักหน้ายิ้มให้และนั่งลงโซฟายาวฝั่งตรงข้ามพร้อมกัน

“เขาไม่ยอมหมายถึง...”

“ก็เคน่ะสิ เขาดูขัดใจมากเมื่อรู้ว่าคุณต้องนอนบนเตียงนั้น ผมเป็นพวกยอมเพื่อนซะด้วยสิเลยตามใจเขา นั่นเพื่อนรักผม ผมยอมหมดล่ะ”

“อ๋อ แล้วเรื่องเงื่อนไขพิเศษล่ะ”

“เขาไม่ได้บอกคุณเหรอ” เดจิส่ายหน้า

“แย่จริงผมกำชับแล้วนะว่าต้องแจ้งทุกคนจะได้ไม่มีปัญหาภายหลังใครรับได้คือมารับไม่ได้หรือเปลี่ยนใจคือรีบยกเลิกเหมือนเธอคนนั้น”

“แล้วมันเรื่องอะไรกันเหรอ”

“ก็..” โทมัสหยุดหันไปมองสาวๆ สองคนนั้นพยักหน้าเชิงยอมรับสิ่งที่เขาจะพูด

“ก็เรื่องเซ็กซ์ สวิงกิ้งอะไรเทือกนั้น”

“หา” เดจิอุทานลั่นจนคิเคียวเหลือบตามองผ่านกระจก โทมัสพยักหน้าบอกว่าที่พูดไปก็หมายความตามนั้น

“ทำไมเขาไม่บอกฉันก่อนล่ะ ตอนติดต่อก็ดูลับลมคมในไม่เปิดเผยตัวตน ถ้าไม่ตัดสินใจมาก็คงไม่รู้ว่าเป็นเขา”

“แหมเรื่องนั้นถึงคุณไม่ตัดสินใจมาเขาก็จะหว่านล้อมให้คุณมาอยู่ดี” หญิงสาวมองหน้าโทมัสสีหน้าของเธอคงดูโง่มากที่ไม่เข้าใจอะไรเลยชายหนุ่มจึงอธิบายต่อ

“ก็ทริปนี้เขาเสนอแต่ผมบอกให้เลือกสาวๆ เขาก็ไม่สนใจ พอผมอ่านชื่อคุณเขาถึงยอมลุกออกจากเตียงแล้วเป็นคนติดต่อคุณเอง เขาชอบคุณมากนะเดซี่รู้ตัวหรือเปล่า” ประโยคหลังโทมัสกระซิบ

“ชอบมากแต่ไม่เคยแสดงออกที่ทำงานเอาแต่บึ้งตึงใส่ มิหนำซ้ำชวนฉันมาก็มีโอกาสเกิดเซ็กซ์หมู่”

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอกไม่มีการบังคับใจกัน และดูท่าทางเขาจะไม่ยอม” โทมัสหันไปมองคิเคียวแล้วหันกลับมาพูดกับเดจิต่อ

“ตั้งแต่เล็กจนโตผมไม่เคยเห็นเขาหวงใคร ผู้หญิงทุกคนที่ผ่านเข้ามาเราแทบจะใช้ร่วมกันได้อยู่แล้วแต่ผมก็ไม่เคยล้ำเส้นถ้าผู้หญิงไม่ยอม เขาไม่ยอมผมก็ไม่ทำ คุณเป็นคนแรกที่เขาไม่ยอมถึงเขาพูดน้อยแต่ผมดูออก ดังนั้นผมเคารพการตัดสินใจของเขา วางใจเถอะเดซีเรื่องเงื่อนไขพิเศษจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อคุณสองคนยอม” ร่างเล็กพยักหน้าหันมองสองสาวที่ยิ้มให้เธอ

“ผมไปอยู่เป็นเพื่อนเขาก่อนนะเขาจะได้ไม่ง่วง อ่อสาวๆ ตรงนั้นมีแผ่นหนังเลือกเปิดดีๆ ล่ะ เดี๋ยวไม่ถึงจุดหมายปลายทางง่ายๆ เข้าใจไหม”

“ตกลง” สองสาวตอบพร้อมกัน หลังโทมัสแยกตัวออกไปทั้งคู่ก็ลุกมานั่งคุยกับเดจิแลกเปลี่ยนกันหลายเรื่องทำให้รู้ว่าทั้งสองคนเป็นทั้งเพื่อนสนิทและเป็นคู่รักเลสเบี้ยน แต่เพราะอยากเติมสีสันให้เซ็กซ์จึงตัดสินใจมา