Nobela ni น่านนารายณ์, ฟางฉี, Yuri X, DeLabel

หลังจากส่งหลี่หลิงหลงที่บาดเจ็บเพราะร่างอ๋องซีฮันเข้านอนพัก ฝูโจวจึงเดินลงด้านล่างไปหยุดยืนอยู่ด้านหลังจางซินอี๋“แม่นางจาง”จางซินอี๋ตกใจสะดุ้งเฮือกเมื่อมีคนมาเรียกอยู่ใกล้ในขณะที่ตนกำลังหมกมุ่นอยู่กับการใส่ยาให้คนเจ็บ หญิงสาวรีบหันกลับไปมองทันทีแต่ทันใดนั้นก็สะดุดขาชาวบ้านเซถลาไปด้านหลัง ถึงนางจะล้มแต่ก็ห่วงขวดยาในมือจะหก มือที่ถือขวดเครื่องปั้นใส่ยาชูสูงขณะที่แขนอีกข้างปัดป่ายหาที่ค้ำยัน แต่มือหนึ่งก็จับกุมมือข้างที่ถือขวดยาแล้วดึงหมอหญิงให้พยุงตัวขึ้นแต่จางซินอี๋ก็ถลาเข้าหาคนดึงแทนหญิงสาวร่างบอบบางในชุดแพรพันสีขาวดูสะอาดตาไร้เครื่องประดับใดนอกจากปิ่นหยกรูปใบไม้สีเขียวปักอยู่บนมวยผมง่ายๆ ซุกใบหน้าอยู่กลางอกชายร่างสูงจางซินอี๋ค่อยๆ แหงนหน้ามองขึ้นก็เห็นว่าฝูโจวกำลังมองหน้าตนเองอยู่ ทันใดนั้นใบหน้าของหมอหญิงแดงขึ้นทันทีที่ได้สบตาชายหนุ่มอย่างใกล้ชิด อากัปกิริยานั้นหนิงเอ๋อเห็นทุกอย่างหญิงสาวได้แต่แอบหัวเราะคิกคักชอบใจในท่าทีของนายหญิง“อ่ะ เอ่อๆ ข้าน้อยขออภัยองครักษ์ฝูโจวที่ไม่ทันระวัง”“ไม่เป็นไรหรอกขอรับ ข้าผิดเองที่ทำให้แม่นางตกใจ”“เอ่อท่านมีเรื่องใดถึงมาเรียกข้าเจ้าคะ”“ก่อนอื่

หลี่หลิงหลงบ่นอู้อี้อยู่ท่ามกลางผู้ที่ยืนล้อมทำให้ทหารทุกคนพยายามเงี่ยหูฟังแม้หมอหญิงเองก็สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น เธอหันมองชายฉกรรจ์เบื้องหน้าไปมา“จริงสิ เมื่อครู่ข้าบอกอะไรบ้างนะ ข้าลืมไปเลย”“ท่านอ๋องสั่งให้พวกเราไปเก็บศพเข้าคอกม้าขอรับ และเมื่อท่านฝูโจวกลับมาจะเผาโรงเตี๊ยมทิ้งไม่ให้มีคนมายึดครองแล้วกลายเป็นรังโจรอีก”“อืม เช่นนั้นก็ไปทำหน้าที่ของพวกเจ้าเถอะ อย่าลืมเอารถม้าออกมาด้วยล่ะ บางทีข้าอาจเดินทางต่อเพื่อไปพบท่านพ่อแต่ข้าขอดูสถานการณ์ก่อน”“ขอรับ”“ท่านอ๋องช่วยกางแขนออกด้วยเจ้าค่ะ” เมื่อจางซินอี๋มายืนอยู่ด้านข้างหลี่หลิงหลงก็ยกแขนขึ้นวางโต๊ะกางศอกออกแทน“แค่นี้ได้ไหมหมอ”“ได้เจ้าค่ะ”หลี่หลิงหลงหลับตาปี๋เริ่มรู้สึกปวดหนุบๆ ที่แผ่นหลังปล่อยให้หมอหญิงก้มสอดแขนดึงผ้าพันแผลไว้จนแน่น“เสร็จแล้วเจ้าค่ะ”“ข้าปวดเหลือเกินมียาแก้ปวดไหมหมอ” ถึงหลี่หลิงหลงจะเอ่ยแบบนั้นแต่ก็ยังก้มหน้าก้มตาฟุบอยู่ที่โต๊ะ“จริงสิ หนิงเอ๋อเอาสมุนไพรนี่ไปต้มมาให้ท่านอ๋องดื่ม”“เจ้าค่ะ”สาวรับใช้ของหมอหญิงหายไปพักใหญ่ขณะที่จางซินอี๋เดินไปดูคนอื่นและช่วยทำแผลให้ ด้านนอกนั้นม้าสองตัวกำลังถูกควบตามกันมาไม่นานนักสอ

“ข้าน้อยจางซินอี๋คารวะท่านอ๋องซีฮัน”“แม่นางจางเริ่มลงมือเลย” อ๋องซีฮันหันไปพยักหน้าแต่ไม่ได้มองร่างบางให้ชัดเจนนักทั้งอนุญาตให้ทำแผลทันที“หนิงเอ๋อ เจ้าลองไปดูน้ำร้อนในห้องครัวให้ข้าที เอาน้ำเย็นมาด้วยนะ”“เจ้าค่ะ”“เอ่อ ท่านต้องการให้ข้าช่วยหรือเปล่า” หมอหญิงมองอาหวงแกะผมอ๋องซีฮันดูงกๆ เงิ่นๆ จึงอยากช่วย“โอ้ เชิญเลยแม่นางข้าไม่เคยแกะผมสตรีมาก่อน”อ๋องซีฮันเหลือบสายตาที่ดูขุ่นเคืองมองทหารผู้ติดตามทันที ทำให้อาหวงเม้มปากกริบรีบก้มหน้าลงด้วยอาการเลิ่กลั่ก“อยู่ดีๆ ไม่เป็นนะอาหวง”“ขอรับ อุ๊ยเอ่อขออภัยขอรับท่านอ๋อง”หมอหญิงที่เห็นท่าทีของสองคนก็แอบยิ้มขบขันอยู่ด้านหลัง หญิงสาวเองก็อยากรู้เหมือนกัน ด้วยเหตุใดทำไมอ๋องซีฮันผู้มีสมญานามว่าเป็นบุรุษผู้ป่าเถื่อนจนชื่อเสียงกระฉ่อนไปไกลถึงได้แต่งกายด้วยอาภรณ์และทรงผมของอิสตรีเช่นนี้“จริงสิท่านมีผ้าสะอาดผืนเล็กหรือผืนใหญ่สักผืนไหมเจ้าคะ” หมอหญิงจางซินอี๋หันไปถามอาหวงเมื่อแกะเครื่องประดับออกจากผมใกล้เสร็จ“ใครมีผ้าซักสะอาดบ้าง” เขาหันไปถามชาวบ้านที่นั่งอออยู่มุมต่างๆ“ข้ามีบนห้อง ข้าจะไปเอามาให้” หญิงชาวบ้านลุกออกจากกลุ่มเสนอขึ้น“ดีรบกวนเจ้าด้

‘ซีฮัน ตื่นเถอะอ๋องซีฮัน ท่านได้ยินข้าหรือเปล่า ข้ารู้ว่าท่านออกมาได้เพราะอยากเจอโจวหมิ่น เวลาเช่นนี้ท่านต้องช่วยข้าช่วยร่างกายของท่านเอง อ๋องซีฮันข้าหลี่หลิงหลงสตรีที่ทับซ้อนอยู่ในร่างของท่านเรียกขานท่านอยู่ ออกมาปกป้องผู้คนและร่างของท่านเพื่อกลับไปหานาง เพื่อกลับไปหาโจวหมิ่น’“ย๊าก!!”โครม!! หลี่หลิงหลงเอี้ยวตัวหลบคมดาบคนด้านหน้าตามสัญชาตญาณระวังภัยทั้งยกเท้าถีบคนที่วิ่งมาด้านหลังแต่มิวายโดนอีกคนฟันเข้าที่ปีกซ้าย ภายในเธอกรีดร้องเพราะความเจ็บปวดหัวใจเต้นรัวหญิงสาวไม่เคยเจอสถานการณ์ชุลมุนแบบนี้มาก่อน ร่างใหญ่เซคะมำไปด้านหน้าเหมือนคนสะดุดคุกเข่าหนึ่งข้าง“ย๊าก”ร่างท้วมยกดาบสูงตะโกนมาแต่ไกลหมายฟันให้จมกองเลือดแต่สายตาคู่คมและมุ่งมั่นเงยขึ้นมองตามเสียงทันใดนั้นดาบก็ถูกชักออกจากฝักตวัดขึ้นเหนือศีรษะแล้วตวัดฟันฉับลงร่างชายคนนั้นอย่างแรงจนไส้ไหลลงกองกับพื้นเลือดทะลักออกปากก้มมองไส้ตนเองก่อนเอนตัวตกระเบียงไปด้วยดวงตาตื่นเบิกโพลงโจรที่อยู่ด้านหลังมองตามร่างนั้นล่องลอยกลางอากาศแม้เป็นช่วงสั้นๆ แต่ดวงตาเปิดกว้างทั้งสี่คู่ก็เห็นว่าไส้ชายผู้นั้นร่วงลงตามร่างที่หนักอึ้งก่อนจะหล่นแผละลงไปกองอยู่

“พวกเจ้าหยุดพักกันก่อนเถอะเดินทางมาทั้งวันนี่ก็ใกล้ค่ำแล้วข้าอยากเข้าไปตอนฟ้ามืดหน่อยตอนนี้มีอะไรก็กินกันก่อนข้าไม่อยากไว้ใจอาหารในโรงเตี๊ยม บางทีหากพวกมันเห็นพวกเรามันอาจวางยาในอาหารและน้ำ ทางที่ดีกันไว้ดีกว่า”“ขอรับท่านอ๋อง”ทหารทำตามคำสั่ง จัดแจงหาอาหารและน้ำดื่มกินกันง่ายๆ ก่อนเข้าโรงเตี๊ยม ฝูโจวรินน้ำให้อ๋องซีฮันดื่มหลังกินอาหารเสร็จ“ฝูโจวมาผัดแป้งทำผมใหม่ก่อน” ว่าแล้วหลี่หลิงหลงก็จัดแจงแต่งตัวให้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ในรถม้าร่วมทางกันมาตลอดห้าวัน“ดีจังเลยใบหน้าเจ้าไม่มีหนวดสักเส้นพอผัดแป้งก็ง่ายหน่อย ใบหน้าข้านี่สิหนวดเต็มเลย”“ก็ไม่ได้เยอะเกินไปนี่ขอรับมีแค่ใต้จมูกกับคาง สตรีชนชั้นสูงจ้องท่านตาเป็นมันเลยนะเวลาออกตรวจการในเมือง”“แต่ว่าข้าไม่ชอบนี่นา เอาล่ะเสร็จแล้ว”“แล้วของท่านล่ะขอรับไม่ผัดแป้งทำผมก่อนเหรอ”“ข้าสามารถทำได้ในขณะที่รถม้าวิ่ง อ่ะนี่แผ่นสีชาดคาบไว้แล้วเม้มปากลง” ฝูโจวทำตามอย่างไม่มีอิดออดจากนั้นหลี่หลิงหลงก็เอากระดาษสีแผ่นเดียวกันไปคาบบ้าง การกระทำโดยไม่ถือตัวของเธอทำให้อีกคนหน้าแดงเพราะคิดว่ามันเป็นจูบผ่านกระดาษสีชาดบาง“ทหารออกเดินทางต่อ”“ขอรับ”“นี่ฝูโจวเจ้าแ

“สาวงามแบบไหนกัน ยืนฉี่อย่างกับผู้ชาย”สองบุรุษร่างอ้วนผอมซุ่มอยู่บนเนินดินและก้อนหินมีพุ่มไม้ขนาดเล็กช่วยบังตาเค้นเสียงกระซิบกระซาบกันไปมาเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งในชุดสีเขียวมะนาวยืนทำธุระอยู่ข้างต้นไม้ใหญ่“หืม..ไหน” ชายร่างผอมชะเง้อมองหา“นั่นไง” ชายร่างอ้วนหน้ากลมตาตี่ชี้ให้ชายร่างผอมดู“เออจริงด้วย”“แล้วพวกเราต้องไปรายงานหัวหน้าว่ายังไงเห็นสตรียืนชิ้งฉ่องเช่นนั้นเหรอ”“นางอาจจะกลัวชุดเปื้อนก็ได้”“หรือว่านางจะเป็นพวกเหรินเยา”(เหรินเยา หมายถึง สาวประเภทสอง)“เป็นอะไรก็ช่างเถอะพรุ่งนี้ก็ได้รู้แล้วตอนนี้กลับไปรายงานหัวหน้าก่อนว่ามีรถม้าสองคันกับคนคุ้มครองถือดาบแค่สามคนกับนกแก้วสองตัว”“หา”“ก็ดูพวกนางแต่งกายสิอย่างกับนกแก้ว” ชายร่างผอมบอกเมื่อเหลือบไปเห็นอีกคนลงจากรถม้ามายืดเส้นยืดสาย“นี่”“โอ๊ย เขกหัวข้าทำไมเนี่ย”“เจ้าบื้อ อาภรณ์สีสันแบบนั้นมันบ่งบอกถึงฐานะผู้มีอันจะกินโว้ย”“จริงเหรอ”“เออสิวะ ว่างๆ ก็เข้าเมืองหลวงบ้างนะอยู่แต่ป่าจนเห็นแต่สีเปลือกไม้”“โอ๊ย ข้าไม่ไปหรอกกลัวทหารเรากลับกันเถอะ”“ไป กลับไปรายงานหัวหน้ากัน” ว่าแล้วชายสองคนก็ย่องถอยร่นออกไปฝูโจวกลับมารวมกลุ่มโดยไม่รู

เพื่อนของปฐพีต่างตกตะลึง โทชิหันมองหน้ากันกับเอมิลี่แล้วหันมองปฐพีด้วยความเป็นห่วงก่อนเดปป์จะพูดขึ้นเพื่อไม่ให้ทุกคนเศร้า“ไม่เอาน่าเพื่อน สมัยนี้แล้วโรคแค่นั้นมันรักษาหายได้น่า” จอห์นพยักหน้าเห็นด้วยหินเอาแต่แหงนมองหน้าผู้ใหญ่ไปมาก่อนเดินไปจับมือแม่และพ่อทั้งสองก้มมองลูกชาย“งั้นเดี๋ยวผมไปจองห้องนะแล้วผมจะกลับไปเอาเสื้อผ้าคุณอยู่เป็นเพื่อนลูกนะ ผมจะหาของและอาหารมาให้”“ขอบคุณค่ะ”“หินอยู่เป็นเพื่อนคุณแม่ได้ไหมลูก” ปฐพีถามลูกชาย“ครับ” ชายหนุ่มลูบหัวลูกก่อนเดินไปขอห้องพิเศษและช่างโชคดีมีห้องว่าง เขาเดินมาบอกยารินดาแล้วจะต้องพาเพื่อนกลับไปส่งที่บ้าน ปฐพีต้องขับรถไปกลับหลายกิโลเมตรและตั้งแต่มาถึงกรุงเทพฯ ยังไม่มีใครได้พักโทชิจึงเสนอระหว่างเดินขึ้นรถ“เพื่อนฉันว่านายไม่ต้องไปส่งพวกเราหรอกเดี๋ยวคุณรินดากับลูกจะรอนาน นายพาเราไปห้างหาซื้อเสื้อผ้าหรืออาหารที่นั่น เอาโทรศัพท์ฉันไปใช้ก่อนไว้ลูกนายออกจากโรงพยาบาลค่อยไปหาเลือกซื้อเครื่องใหม่แล้วค่อยส่งซ่อมเครื่องด้วย”“อ่าวแล้วนายจะใช้อะไร”“ฉันจะใช้กับเอมิลี่นี่แหละเราจะได้ติดต่อนายได้ แม่นายจะได้โทรหานายผ่านเบอร์ฉันตกลงไหม” ทุกคนพยักหน้าเห็นด้

“เพื่อน นายจะไม่พักเหรอเราเพิ่งมาถึงเองนะ” จอห์นถามเมื่อเห็นปฐพีวางกระเป๋าเก็บอุปกรณ์แล้วจะออกจากบ้านเลย“ไม่อ่ะ ฉันจะรีบไปรับลูกนี่ก็บ่ายสองครึ่งแล้วเผื่อรถติด”“ฉันไปด้วยได้ไหม ฉันคิดถึงลูกๆ นายว่ะ” เดปป์ถาม แล้วเพื่อนคนอื่นๆ ก็สำทับไปในทิศทางเดียวกัน ปฐพีมองเพื่อนทุกคนก่อนเอ่ย“ก็ได้แต่พวกนายอาจได้นั่งแท็กซี่กลับนะ พวกนายคงเห็นว่าตอนนี้ข้างนอกรถตู้ไม่อยู่คุณแม่กับพี่จันทร์น่าจะออกไปข้างนอก”“ไม่มีปัญหา” โทชิกล่าว เอมิลี่ เดปป์ และจอห์นต่างยืนยันเป็นเสียงเดียวกัน“ตกลง งั้นไปกัน” ปฐพีกวักมือแบบอนุญาต“นี่คุณอย่าลืมเอาโทรศัพท์ไปเข้าศูนย์ซ่อมล่ะ” เอมิลี่เตือน“จริงสิ” ปฐพีเดินกลับไปค้นเอามือถือใส่ลงในกระเป๋ากางเกงแล้วเดินออกจากบ้านพร้อมทุกคนเมื่อถึงที่หมายปฐพีเดินไปยืนแอบดูลูกอยู่มุมที่เด็กมองไม่เห็นหลังเลิกเรียนเด็กๆ จะออกมาเล่นที่สนามกวาดสายตาอยู่สักพักก็เห็นหินนั่งซึมมองไปด้านหน้าอยู่ ร่างสูงมองตามสายตาลูกชายก็เจอลูกสาวกำลังเล่นเครื่องเล่นอยู่กับเพื่อน“ทำไมลูกชายนายดูซึมขนาดนั้นล่ะพวก” จอห์นถามหลังเดินมาสมทบพร้อมกับคนอื่นๆ“ไม่รู้เหมือนกัน เขาอาจจะรู้ว่าพี่สาวป่วย หรือกำลังเสียใจ

ห้าวันหลังเดินทางปฐพีทำตามสัญญา เขาโทรหายารินดาและลูกๆ ตลอด ในช่วงหนึ่งทุ่มจวบจนส่งลูกเข้านอนถึงได้มีโอกาสคุยกันสองคน“นี่ คุณจะไม่ถามผมบ้างเหรอว่าจะกลับวันไหน” ปฐพีพูดเสียงอ้อนปนค้อน“ไม่ค่ะ”“โธ่ใจร้ายจัง”“อย่าพูดแบบนั้นสิคะ คุณทำงานให้เต็มที่เถอะค่ะ แค่หาเวลาโทรหาเด็กๆ ได้บ้างมันก็ดีแล้ว”“แล้ว ไม่อยากให้ผมโทรหาคุณบ้างเหรอ”“ฉันไม่กล้าคาดหวังหรอกค่ะ”“คุณ ที่ผ่านมาผมอาจจะละเลยปล่อยให้คุณโดดเดี่ยว ผมขอโทษนะครับ”“เรื่องมันผ่านมาแล้ว ปล่อยให้มันผ่านไปเถอะค่ะ”“อืม ผมหวังว่าคุณจะหายโกรธผมนะ จริงสิโนอาห์โทรมาหรือยัง”“สองวันก่อนโทรมาค่ะ ทักทายเด็กๆ ได้แปบเดียว ฉันยังไม่ทันได้พูดอะไรเลยเขาก็ถูกพยาบาลเรียกอีก โนอาห์คงงานยุ่งมากเห็นส่งข้อความมาบอกว่าเคสผ่าตัดใหญ่มีทุกสัปดาห์ ไหนจะผ่าตัดเล็กอีก เห็นว่าแทบไม่ได้พักเลย ออ เขาถามหาคุณด้วยนะ”“เหรอครับ งั้นเอาแบบนี้ไหมคุณส่งข้อความบอกเขาแล้วรอเขาตอบกลับถ้าเขาโทรมา หรือผลตรวจลูกออกก่อนผมกลับคุณช่วยเล่าให้ผมฟังด้วยนะ”“ได้ค่ะ”“เพื่อนนายมาดูตรงนี้ตอนกลางคืนสิ” โทชิขัดจังหวะ“คุณยังไม่เข้าที่พักเหรอคะ”“เปล่าครับ วันนี้เราค้างในป่าน่ะ พรุ่งนี้ต้

“ขับรถดีๆ นะครับ” ปฐพีกล่าวหลังยื่นกระเป๋าถือให้ยารินดาพร้อมโน้มเข้าหอมแก้มขวา เธอยิ้มอ่อนมองเขาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป“ฝากดูลูกด้วยนะคะ ฉันเสร็จงานแล้วจะรีบกลับมา”“ครับผม”“ถ้าติดขัดอะไรโทรถามฉันได้นะ” ปฐพีพยักหน้าแต่ยารินดาดูลังเลหันมองรถแล้วหันมองเขาอีกครั้ง“ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะดูแลลูกเอง คุณไปเถอะผมจะรอคุณกลับมานะ” ยารินดาพยักหน้าอีกครั้งตัดสินใจขึ้นรถแล้วขับออกไป ชายหนุ่มกลับเข้าบ้านก็เห็นหินกำลังนั่งดูการ์ตูนสำหรับเด็ก ส่วนทรายยังนอนซมบนโซฟาเขาเดินเข้าไปแตะหน้าผากลูกสาวดูว่ามีไข้หรือเปล่า“ยังปวดอยู่ไหมลูก”“ไม่ค่ะ”“แต่ดูเหมือนจะมีไข้นะปวดหัวหรือเปล่า”“ไม่ค่ะคุณพ่อ หนูแค่ง่วง”“อ๋อ คุณแม่ให้ยาหนูแล้วใช่ไหมคะ”“ค่ะ”“งั้นลูกนอนเถอะ พ่อจะไปทำงานตรงนั้น ถ้าต้องการอะไรเรียกพ่อนะ”“ค่ะคุณพ่อ”“หินลูก ถ้าพี่ทรายเรียกแต่พ่อไม่ได้ยินลูกช่วยไปบอกพ่อด้วยนะครับ”“ครับคุณพ่อ” เด็กน้อยรับคำก่อนลุกวิ่งไปเอาของเล่นชิ้นโปรดมานั่งเล่นหน้าจอทีวี ปฐพีนึกบางอย่างได้จึงเดินกลับมาหาลูกบอกเรื่องที่ตนต้องเดินทางกับเด็กๆ ตามที่ยารินดาขอ“คุณพ่อจะกลับมาวันไหนครับ” หินเริ่มถามแต่ทรายดูสะลึมสะลือเพราะฤทธิ

หลังมื้อค่ำยารินดาปล่อยให้ปฐพีล้างจานเพราะเขาเสนอตัวช่วยทำโดยมีหินอาสาเป็นผู้ช่วย เธอเป็นคนเก็บของเข้าตู้ ทรายเองก็เหมือนลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะหยิบจับของยื่นให้แม่เก็บ เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยหญิงสาวพาลูกน้อยไปล้างหน้าแปรงฟันทาแป้งก่อนเข้านอน ขณะที่ปฐพีแยกตัวออกไปนั่งคอลวิดีโอกับเพื่อนเรื่องสถานที่ที่จะไปจนเวลาล่วงถึงสามทุ่มครึ่งร่างสูงปิดแล็ปท็อปและแท็บเล็ตเก็บเข้าที่ก่อนเดินก้มหน้านวดท้ายทอยคลายเมื่อยล้าไปตามทางโดยไม่ได้มองจนเกือบจะชนยารินดาขณะที่เธอออกจากห้องน้ำ ทั้งสองต่างชะงักมองหน้ากันแบบงกๆ เงิ่นๆ เขาจะหลีกเธอจะหลบก็ดันก้าวขาไปทางเดียวกันอยู่หลายครั้ง“เอ่อขอโทษครับ” ปฐพีตัดสินใจหยุดหันซ้ายหันขวาแล้วก้าวไปด้านซ้ายแต่เธอก็ยังก้าวตามจนร่างสูงตัดสินใจหยุดนิ่งเธอทรงตัวลำบากเซชนแผ่นอกแน่นจนสองมือใหญ่ต้องจับร่างบางประคองไว้ ก่อนหญิงสาวแหงนมองประสานสายตา“ขอโทษค่ะ” ใบหน้าสวยที่ชายหนุ่มเคยหลงใหลแม้เวลาจะผ่านไปหลายปีเธอก็ไม่เปลี่ยนไปเลยและเวลานี้ก็ใกล้กันจนเขาใจสั่นดั่งเวลาถูกหยุดต่างฝ่ายต่างเงียบงัน ก่อนร่างสูงจะค่อยๆ โน้มเข้าหาเพื่อสูดกลิ่นลมหายใจอย่างใกล้ชิดอีกครั้ง ด้วยอารมณ์พาไปยา

“คุณอยู่โรงพยาบาลไหนเหรอครับผมจะไปหา” ปฐพีโทรถามยารินดาหลังส่งลูกชายเสร็จ“ราชวิถีค่ะ คุณไม่ต้องมาก็ได้ค่ะ”“ไม่เป็นไรผมกำลังไป”“เอ่อคือ...เอ๊ะวางสายซะแล้ว” ยารินดาขมวดคิ้วกำลังจะโทรกลับเพราะเกรงใจวันนี้คนไข้เยอะแต่พยาบาลก็เรียกไปซักประวัติเสียก่อน“นั่งรอเรียกนะคะ” เธอพยักหน้าพร้อมกล่าวขอบคุณพาลูกไปหาที่นั่งรอเข้าพบแพทย์ หลายสิบนาทีปฐพีก็เข้ามาหา“คุณเป็นยังไงบ้าง”“ซักประวัติแล้วค่ะรอเข้าพบแพทย์” เขาพยักหน้าแล้วขยับยืนรอข้างเธอ“ฉันว่าจะบอกคุณอยู่ว่าไม่ต้องมาคนมันเยอะ”“ไม่เป็นไรครับ ผมยินดี”“เด็กหญิงธราณิน พรรณวดีเข้าพบแพทย์ค่ะ” ปฐพีเอาลูกลงจากตักแม่จูงมือเดินนำไปก่อนเข้าพบหมอร่วมกัน ยกลูกขึ้นนั่งตักตนให้ยารินดานั่งด้านข้างก่อนหมอจะเริ่มถามอาการร่วมอื่นๆ ตรวจรอยช้ำแล้วส่งเจาะเลือด หลังผลเลือดออกหมอพบบางอย่างผิดปกติจึงถามขึ้น“น้องมีอาการไหนที่ผิดสังเกตไหมครับ”“คุณหมอหมายถึงอาการแบบไหนคะ”“เช่นอ่อนเพลีย เหนื่อยง่าย งัวเงียไม่สดชื่นเป็นต้น” ยารินดาหันมองหน้าปฐพีก่อนหันไปทางหมอ“ถ้าเรื่องอ่อนเพลีย ดิฉันไม่แน่ใจค่ะ น้องกินเล่นตามปกติ แต่เรื่องงัวเงียดิฉันนึกว่าลูกเป็นคนขี้เซา หลังเล

วันไปส่งดินขึ้นเครื่อง เราสองคนต่างล่ำลาและพยายามสะกดกั้นน้ำตาไม่ให้ไหลริน หลังเขาไปฉันกับแม่เขาต้องกลับด้วยกันฉันต้องไปส่งเธอ และเมื่ออยู่ในรถสองคนกับพี่ดาวเราก็ได้เปิดใจพูดคุย เธอบอกว่าไม่ได้รังเกียจที่ฉันกับลูกชายของเธอจะคบหากัน แต่ก็พูดเป็นนัยให้ฉันทำใจเพราะดินไปอยู่ที่นั่นโอกาสเจอคนอื่นมีมากมาย“ยุ้ยคงไม่เสียใจและคิดโทษลูกชายพี่นะถ้าเกิดว่าใจเขาไม่มั่นคงและมีคนอื่น”“ยุ้ยเข้าใจค่ะพี่ดาว ยุ้ยพยายามบอกเขาหลายครั้งแต่ดินไม่ฟัง พี่ดาวไม่ต้องห่วงนะคะเรื่องนั้นยุ้ยทำใจไว้แล้ว”เธอคงเห็นว่าฉันเศร้าผ่านสีหน้ากับเสียงที่สั่นเครือจางๆ จึงยื่นมือมาจับแขนฉันบีบเบาๆ เอ่ยคำที่ง่ายน่าฟังและเป็นกลางที่สุดเท่าที่แม่และเพื่อนคนหนึ่งจะให้ฉันได้“ปล่อยให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์นะ”“ขอบคุณค่ะพี่ดาว”หลังจากวันนั้นฉันไปมาหาสู่บ้านพี่ดาวเรื่อยๆ ปีแรกดินพยายามติดต่อฉันทุกวันพอเข้าปีที่สองก็เริ่มห่าง เขาให้เหตุผลว่างานยุ่งมากโปรเจกต์เยอะไปหมด และดินก็ติดต่อกลับมาบ้างตามโอกาส มีบ้างบางครั้งที่ฉันทนคิดถึงไม่ไหวพยายามโทรหา เขารับนะแต่เสียงก็ค่อนข้างเจี๊ยวจ๊าว เวลากลางวันกับกลางคืนก็ไม่ตรงกันและเริ่มติดต่อยากข

สิบเอ็ดโมงครึ่งของวันอาทิตย์เราขึ้นเรือเพื่อนั่งข้ามฟากไปเกาะเสม็ดหลังจากหาที่ฝากรถได้ เมื่อถึงที่พักก็สั่งอาหารเที่ยงมากินนอนพักกันสองสามชั่วโมงก่อนออกไปเดินเล่นชมวิวทิวทัศน์เราเดินไปเรื่อยจนเจอจุดลับตาคนไร้ร่องรอยการมาถึงของมนุษย์ ด้านหลังมีผาหินสูงต้นไม้ขึ้นรกก้อนหินใหญ่ตั้งเรียงรายกันอยู่สี่ก้อนสูงท่วมหัวและไต่ระดับความใหญ่ เราจูงมือมองความงามตามธรรมชาติของมันจนดินหยุดกึกก่อนถึงก้อนสุดท้าย“มีอะไรเหรอ” เขาหันมาอมยิ้มมองฉันอย่างมีเลศนัยจูงมือเดินต่อจนพ้นก้อนใหญ่แล้วดึงมือฉันเดินกลับทันที“อะไรกันดิน” ฉันตกใจชักสีหน้านึกว่าเขาเจอเรื่องที่ไม่ควรเจอแต่เขาหยุดตรงที่หยุดในตอนแรกหันซ้ายแลขวาแล้วโน้มลงกระซิบข้างหู“ผมอยากแล้วล่ะ” เสียงเขาแหบพร่าเจือปนไปด้วยอารมณ์แห่งความใคร่“หา แต่ว่า”“ที่รักดูตรงนั้นสิ” เขาชี้ไปด้านหลังเพียงแค่หันมองตามฉันก็รู้สึกว่าหน้าตัวเองกำลังร้อนผ่าวและแดงเป็นลูกตำลึงยกมือขึ้นทัดหูเมื่อลมชายหาดพัดขึ้นฝั่งแรงจนผมปลิวก่อนหันมาอมยิ้มมองเขาอย่างเอียงอาย“เขินเหรอครับ” เขาถามอย่างรู้ทัน ฉันพยักหน้าอมยิ้มตอบ“เข้าไปกันเถอะผมแทบจะอดใจรอไม่ไหวแล้ว” ว่าแล้วเขาก็ดึงมือฉั

หลังจากวันนั้นในที่ทำงานตัวเราแทบจะติดกันทุกครั้งที่มีโอกาส จนเริ่มมีเสียงซุบซิบนินทาแต่เขาไม่สนใจและเราไม่ได้ทำอะไรที่มันเกินงาม นอกจากใช้ทุกนาทีทุกครั้งที่มีโอกาสทำดีต่อกันทุกๆ วันให้เป็นช่วงเวลาที่มีค่าที่สุดจวบจนวันที่เขาสิ้นสุดการเป็นพนักงาน“พี่ยุ้ย” น้องผู้จัดการที่ทำงานในฝ่ายเดียวกันและเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาเรียกจนฉันหันตาม เธอกับฉันนับว่าสนิทในระดับหนึ่งจนกล้าถามเรื่องส่วนตัวของกันและกันในบางครั้ง ทั้งยังไว้วางใจฝากฝังงานทำหน้าที่แทนได้ด้วย“ว่าไงริสา” เธอหันซ้ายแลขวาเมื่อแน่ใจว่าอยู่ในออฟฟิศเพียงลำพังจึงเอ่ยถาม“น้องดินจะกลับมาที่นี่อีกหรือเปล่า” ฉันสูดหายใจเข้าลึกและแอบถอนออกเบาๆ“ถ้าเป็นที่นี่คงไม่มา”“ทำไมล่ะคะ พี่ก็ยังอยู่ที่นี่ แล้วพี่ไม่เสียใจเหรอ”“เขาไปเรียนริสา อนาคตเขาสำคัญกว่า”“พี่ยุ้ย” เธอลากเสียง“แล้วน้องจะเดินทางเมื่อไหร่” เธอถามต่อ“คงอาทิตย์หน้าช่วงนี้เขาคงพักผ่อน กลับบ้านกันเถอะเลิกงานแล้ว” ฉันตัดบทเธอพยักหน้าแต่ก็บอกว่าต้องเคลียร์เอกสารนิดหน่อยเลยนั่งเล่นเกมเป็นเพื่อนเธอก่อนดินจะส่งข้อความมาบอกให้ไปรับที่บ้านตอนหกโมงครึ่งเพราะนี่ก็วันเสาร์พอดี“อ่อ จริงสิร

หลังจากเราสามคนตกลงกันได้ ดินก็งอนฉันยกใหญ่ทั้งงอนแม่ตัวเองแต่พี่ดาวก็เอาแต่หัวเราะขบขันท่าทีของลูกชาย เธอบอกว่าดินต้องเรียนภาษาหลังเลิกงานสามเดือนและต้องเริ่มกลางเดือนนี้ซึ่งนับเวลาแล้วก็เหลืออีกไม่กี่วันเธอจัดแจงเรื่องโรงเรียนไว้แล้วระหว่างรอใบตอบรับจากทางมหาวิทยาลัยกับรายละเอียดเรื่องค่าใช้จ่ายรวมถึงที่พัก ดินต้องไปทำพาสปอร์ตพี่ดาวจึงสั่งให้หาวันลางานเพื่อไปจัดการให้แล้วเสร็จ เมื่อได้ใบตอบรับหรือที่เขาเรียกกันว่าใบออฟเฟอร์แล้วถึงจะไปทำวีซ่านักศึกษา ระหว่างนี้ก็เตรียมตัวเตรียมใจเรียนภาษาเพิ่มเติมไว้ก่อนวันศุกร์ที่สามของเดือนหลังจากเขาทำพาสปอร์ตเสร็จก็มาหาฉันที่บริษัทจนหลายคนสงสัยและถามไถ่ว่าเหตุใดเขาถึงมารอฉันอยู่หน้าออฟฟิศตอนใกล้เลิกงาน มันผิดวิสัยพนักงานทั่วไป ถามว่าเราแอบไปคบหากันตอนไหน ฉันก็ได้แต่บอกไปตามตรงว่าความจริงแล้วแม่เขากับฉันรู้จักกันและเขาจะไปเรียนภาษาตอนหกโมงเย็นเลยแวะมาที่นี่ก่อนคงมาเคลียร์งานด้วยเล็กน้อย ตึกที่เขาเรียนฉันต้องผ่านพอดีเลยจะขอติดรถไปด้วยถึงอย่างไรการบอกออกไปแบบนั้นก็ไม่ใช่การโกหกแค่บอกไม่หมดเฉยๆ ใครจะคิดยังไงก็ช่างอย่างน้อยดินก็ได้บอกที่แผนกไว้เรียบ

ตลอดการขับรถอ้อมมาเข้าถนนเส้นหน้าหมู่บ้านฉันก็ยังคิดวกไปวนมาจวบจนรถยนต์จอดสนิท“ทำไมย้อนกลับมาล่ะครับ” ดินกระซิบถามเมื่อวิ่งออกมารับเหมือนตอนเด็กๆ ฉันชะงักกึกใบหน้าของฉันคงแสดงออกถึงความหนักใจทำเขาพลอยหุบยิ้มบางๆ นั้นไปด้วย“พี่ดาวเรียกน้ากลับมาน่ะ”“เอ๋ ทำไมล่ะครับ”“แม่ยังไม่บอกดินเหรอ”“เปล่า มีเรื่องอะไรเหรอครับ” สีหน้าของเขาทั้งดูแปลกใจและร้อนรนขึ้นทันที“ดินน้าขออะไรอย่างได้ไหม” ชายหนุ่มตรงหน้าดูลังเลแต่ก็ไม่คัดค้านโดยไม่ทันฟังคำขอและไม่ได้ตกลงในทันทีเช่นกัน“น้ายุ้ยพูดมาได้เลยครับถ้าผมทำให้ได้ผมจะทำ”“ดิน เด็กดี ถ้าแม่อยากให้ดินทำอะไรดินต้องทำนะ”“ที่รักนี่มันเรื่องอะไรกัน” ฉันส่ายหน้าไม่อยากให้เขาเรียกตัวเองแบบนั้นแม้ว่าตอนนี้ฉันจะต้องการเป็นที่รักของเขาแล้วก็ตาม“เชื่อน้านะ”“แต่ว่า”“ดิน...” เขาเงียบปากถอนหายใจคลายความหนักอก“เราเข้าบ้านกันเถอะเดี๋ยวแม่ดินจะผิดสังเกต” เขาพยักหน้าเดินตามหลังจนเข้าด้านในทันใดกลิ่นอาหารก็ลอยกระทบจมูกฉันรู้ทันทีว่าเธออยู่ในครัวจึงวางกระเป๋าไว้โซฟาแล้วรีบเข้าไปช่วย“มีอะไรให้ช่วยไหมคะพี่ดาว”“อ้าวยุ้ย พี่ทำเสร็จแล้วล่ะ ดินไปไหนล่ะทำไมเขาไม่มาช่วย

บ่ายคล้อยของวันอาทิตย์ฉันไปส่งเขาที่บ้าน ดินงอแงกว่าตอนเป็นเด็กนิดหน่อย ไม่รู้ว่าเขาแกล้งทำหรือไม่อยากกลับจริงๆ แต่ฉันไม่ยอมถึงอย่างไรก็ต้องให้กลับไม่เช่นนั้นเช้าวันจันทร์คงไปทำงานไม่ไหวแน่เพราะมัวแต่คุยหยอกล้อกันฉันจึงขับรถลืมตัวเผลอไปจอดเทียบหน้าประตู แล้วพี่ดาวดันยืนคุยโทรศัพท์อยู่หน้าบ้าน ความโบ๊ะบ๊ะของฉันที่หันไปสบตาเธอเข้าปลายเท้าก็แตะคันเร่งอัตโนมัติทั้งที่ลูกชายของเธอยังคงนั่งอยู่ด้านใน“เอ๊า!!! ที่รักครับทำไมขับเลยบ้านแม่ล่ะ” ฉันใจสั่นนะที่เขาเรียกแบบนั้นแต่ว่าฉันกลัวเขาหลุดปากเรียกต่อหน้าคนอื่น“ดิน อย่าเรียกแบบนั้นสิ เดี๋ยวก็เผลอเรียกต่อหน้าแม่กับเพื่อนร่วมงานหรอก” ฉันบอกเขาแต่สายตากลับสนใจมองกลับไปด้านหลังเมื่อจอดรถเลยบ้านพี่ดาวถึงห้าร้อยเมตรดีที่เธอไม่เดินออกมาดูแต่คนข้างๆ นี่สิงอนแล้ว“ก็ได้ครับ” เสียงเขาเศร้าลงฉันจึงรีบจับหน้าเขาหันมาจูบ“อย่าน้อยใจนะตอนนี้เรายังไม่รู้เลยว่าพี่ดาวจะคิดยังไงถ้ารู้ว่าเราสองคนมีอะไรกันเธออาจจะเกลียดน้าเลยก็ได้” เขาพยักหน้าก้มมองมือตัวเอง ให้ตายสิฉันอ่านความคิดเด็กคนนี้ไม่ออกเลย“ดินอย่าว่าน้านะ น้าอายพี่ดาวมากคงไม่กล้ามองหน้าเธอ เมื่อกี้พ

ตีสี่สามสิบนาทีผมรู้สึกตัวก่อนเธอหลังจากที่เราเพิ่งจัดหนักกันเสร็จไปตอนตีหนึ่งครึ่งจนผล็อยหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า ที่ตื่นนั้นก็เพราะปวดฉี่ไม่ได้อยากลุกขึ้นมาเลย ผมหยิบน้ำส้มมาซดอึกใหญ่เหลือบมองดูน้องชายที่กำลังตื่นตัวเต็มที่ตามเวลาเดิมจึงลุกลงเตียงไปฉี่ พอกลับมาน้ายุ้ยก็พลิกตัวนอนหงายเผยให้เห็นร่างเปลือยเปล่าซีกบนผมยืนมองทั้งยกขวดน้ำเปล่าขึ้นจรดปากปล่อยของเหลวใสไหลลงคอกลืนไปสามอึกใหญ่ดูผู้หญิงที่ผมเพิ่งเอาไปหลายท่าหลับอยู่ตรงหน้า แสงสลัวด้านนอกที่ส่องเข้ามาด้านในเห็นเรือนร่างเธอพอวาบหวามทำให้ผมเกิดอารมณ์ แล้วน้องชายผมก็เป็นบ้าเป็นหลังเห็นเพียงแค่นั้นก็รู้สึกปึ๋งปั๋งตื่นตัวขยายโตเต็มวัยแล้วก็นึกอยากจะลักหลับเธอผมค่อยเปิดผ้าห่มออกสอดตัวเข้าด้านในก้มตัวลงจูบดูดยอดปทุมถันในสมองคิดว่า เผื่อเช้ามาใจเธออาจเปลี่ยนจึงขอชิงเอาเธอล้างหน้าไก่ก่อน สองมือใหญ่ของผมบีบเคล้นเนื้อเนินนมดูดกินทั้งสองข้างเหลือบมองเธอตอนครางอืออาแต่ไม่ยอมลืมตา เสียงลมหายใจนั้นบ่งบอกว่าเธอไม่ได้แกล้งหลับ มือซ้ายเลื่อนลงไปถูไถกลางร่องสองแคมจนรู้สึกว่าเกิดน้ำหล่อลื่นเปียกแฉะ‘หลับอยู่ยังเปียกเลย เธอจะโกรธไหมนะถ้าถูกเราลั

ผมล้มตัวลงนอนข้างกายเธอเราสองต่างเหนื่อยหอบหันมองใบหน้ากันและกัน ต่างก็เปื้อนรอยยิ้มแห่งความสุขสมทั้งคู่ หัวเราะกลั้วในคอเบา ๆ กับสิ่งที่ได้ทำร่วมกันต่างบอกว่าไม่อยากเชื่อว่าจะมีวันนี้ได้ เธอหลุดปากว่ามองผมมานานแล้วพอผมจะซักว่าตั้งแต่เมื่อไหร่เธอก็เปลี่ยนไปพูดเรื่องอื่นพลิกตัวตะแคงแล้วเอ่ยถาม“น้ำส้มสองขวดจะพอไหมนะสำหรับคืนนี้”“หึ ๆ ไม่รู้สิครับแต่ว่าน้ำเปล่าในตู้เย็นมีใช่ไหมเดี๋ยวผมลุกออกไปหยิบ”“อืม มีสิ รีบมานะ”“ตกลงครับ” ผมกล่าวโน้มหน้าจุ๊บปากเธอแล้วลุกออกจากเตียงเดินออกนอกห้องตรงไปห้องครัวทั้งที่โทงเทงอยู่ใต้บ๊อกเซอร์เราต่างไม่ถอดกันตั้งแต่แรกผมคงตื่นเต้นมากทำขนาดนี้แล้วยังไม่สลดมีแต่อยากทำอีก ไม่แปลกที่เธอจะถามว่าอดอยากปากแห้งมาจากไหน ขนาดยกน้ำเย็นซดให้สดชื่นนึกว่าจะลง พอก้มดูเป้ากางเกงกลับยังตั้งตรงทำตัวตึง ขณะนั้นเองอยู่ ๆ เสียงหนึ่งดังมาจากในห้องนอนจนผมรีบปิดตู้เย็นเร่งฝีเท้ากลับไปดู“เอาอีกแล้ว” ผมพึมพำเมื่อยืนพิงขอบประตูมองแผ่นหลังเธอนั่งดูหนังผู้ใหญ่อยู่โต๊ะคอมก่อนที่เธอจะหันมองผม“มาสิมาดูหนังกัน” ช่างยั่วชะมัดอยู่ออฟฟิศก็ทีหนึ่งแล้วผมเดินเข้าไปใกล้ก็เห็นว่าคนในจอแก้วกำ

“พี่ที่ทำงานงั้นเหรอครับ” ผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ พยักหน้า ผมยิ้มกลับดีใจที่ได้อยู่กับเธอ แต่นอยด์ที่น้ายุ้ยไม่ยอมให้บอกว่าแฟนแต่เอาเถอะบางทีอาจเป็นเพราะไม่อยากผูกมัดอย่างน้อยคืนนี้เราก็ได้มีความสุขกันอีกทั้งอนุญาตให้ค้างด้วยบางทีค่อยขอคบก็ได้ไม่นานเลยที่ไลน์แมนมาส่งของเพราะสั่งจากร้านสะดวกซื้อ ผมเป็นคนออกไปรับและจ่ายเงินคนส่งของมองผม เขาทำหน้างงเล็กน้อยก่อนจะจากไป ผมหยิบสิ่งที่เธอสั่งมาดูก็เห็นกล่องถุงยางอนามัยสองกล่องไซซ์ห้าสิบเก้ากับหกสิบ‘อะไรกันเนี่ยเอาจริงเหรอ’“น้ายุ้ยครับทำไมสั่งมาตั้งสองกล่อง” ผมถามเธอที่นอนรออยู่บนเตียงวางสิ่งที่เธอสั่งไว้โต๊ะตั้งโคมไฟ“กลัวไม่พอดีเลยสั่งเผื่อแต่ถ้าใหญ่กว่านั้นก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว” เธอบอกยิ้มกรุ้มกริ่มส่งสายตายั่วยวน“แบบนี้จะไม่นอนเหรอครับ” ผมเปิดผ้าห่มซุกขาเข้าไปเบียดเธอที่ใส่เพียงกางเกงในและยกทรงเนื้ออุ่นของเราจึงสัมผัสกันโดยง่าย“แล้วแต่ดินเลย” น้ายุ้ยกัดริมฝีปากมือเล็กลูบหน้าท้องที่เธอเป็นคนบอกให้ผมออกกำลังกายจนได้กล้ามเนื้อที่สวยงามมา“แต่ว่าตอนนี้ของน้าบวมฉึ่งแล้ว”“ทำไมบวมล่ะครับ”“ก็...ตั้งแต่โสดก็ไม่เคยโดนอีกเลย ทั้งยังไม่เคยโดนเอา

“อ่ะ อ๊า อา ฮื้อ อ๊ะ” มือเธอยังขย้ำอยู่บนหัวของผมขณะที่ผมตวัดลิ้นขึ้นลงอยู่จุดกลางด้านบนสองแคม มือซ้ายขยับเข้าช่องรักกลางโคนขา น้ายุ้ยแอ่นก้นเด้งรับเบา ๆ“อา ดิน น้าทนไม่ไหวแล้ว ฮา อ่ะ อา” ดวงตาของผมเหลือบมองผ่านหน้าท้องแบนราบและเนินนม เธอแหงนหน้าแอ่นอกร่างกายบิดเบี้ยวดูเสียวซ่านถึงใจ“ดิน ฮา อา เอาเข้ามาเถอะ เอาส่วนนั้นเข้ามา อาเร็วเข้า อาเข้ามาในตัวน้า อา”เธอร้องขอแต่ผมไม่ฟังเพราะยังอยากแกล้งเธอให้น้ำแตกด้วยสองนิ้วมือก่อนแล้วค่อยใส่ไอ้จ้อนเข้าไปทีหลังก็ได้ น้องชายของผมยังตึงตื่นตัวดีอยู่ อีกอย่างในเมื่อพรุ่งนี้เป็นวันหยุดก็คงไม่ต้องรีบร้อนอะไร โตแล้วไม่ต้องรีบกลับ ไม่มีรายงานหรือการบ้านใด ๆ ต้องส่งครูตอนเช้าวันจันทร์เหมือนสมัยเรียน มีเพียงการบ้านตรงหน้าเท่านั้นที่ต้องทำให้หนำอุราเมื่อคิดได้ดังนั้นจึงลุกขึ้นนั่งระหว่างขาเธอจะได้เห็นใบหน้าที่แสดงอารมณ์เสียวชัดเจน แขนซ้ายช้อนเอวเธอยกขึ้นน้ายุ้ยก็ช่วยผ่อนแรงได้ดี เธอยกก้นตัวเองขึ้นทั้งแอ่นบั้นท้ายดีดเด้งเอวลอยเคลื่อนไหวสะโพกเชื่องช้าอย่างยั่วยวนเมื่อเห็นอาการแบบนั้นจึงลงลิ้นให้ไปก่อนด้วยการห่อปลายลิ้นสอดเข้าภายในหดลิ้นยืดลิ้นอยู่หลาย

พอขึ้นรถเธอก็มองตั้งแต่หน้าตักผมขึ้นมาจนสบตากันเรานั่งเงียบอยู่นานจนถึงร้านก๋วยเตี๋ยวคุยกันน้อยนิดจนกลับถึงบ้านเธอ“ลงมาก่อนสิ” ผมมาที่นี่กับคุณแม่หลายครั้งแล้วเธออยู่คนเดียวจึงไม่ต้องกลัวใครจะเหวี่ยงจะหาเรื่อง ผมเดินไปนั่งบนโซฟาก่อนที่เธอจะหันมาถาม“เอาชาไหม”“ไม่ดีกว่าครับผมกลัวนอนไม่หลับ” ว่าแล้วก็ยิ้มอ่อนแต่เธอกำลังมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า“แต่พรุ่งนี้วันหยุดนะ ตื่นสายได้ไม่ใช่เหรอ” จริงสิผมทำงานจนลืมไปเลยแต่ยังไม่ทันได้ตอบน้ายุ้ยก็พูดขึ้นก่อน“งั้นน้าขออาบน้ำก่อนนะ รู้สึกไม่ค่อยสดชื่นเท่าไหร่”“เอ๋!!!”“ดินไม่รีบใช่ไหมล่ะ”“อ๋อ ไม่รีบครับตามสบายผมรอได้” เธอยิ้มอ่อนแล้วเดินหายไปชั่วครู่ก่อนจะกลับออกมาทั้งที่ผ้าขนหนูขนาดกลางกระโจมอกสั้นเสมอหู ส่วนด้านบนนั้นก็จะหลุดแหล่ไม่หลุดแหล่ภาพที่เห็นทำให้ผมคิดได้อย่างเดียวคือเธอกำลังยั่วแน่ เล่นซะอดใจไว้แทบไม่ไหวคิดได้เพียงว่า ถ้ากระโจนใส่ร่างขาวอวบตรงหน้าไก่จะตื่นหรือเปล่า และได้แต่หวังว่าเธอจะใช้ลูกไม้ตื้น ๆ ประเภทเอาผ้าเช็ดตัวให้หน่อยแต่ไม่สิเธอก็นุ่งไปแล้วนี่หว่าเอาน่าลืมยาสระผมลืมสบู่อะไรเทือกนั้นก็ได้ ผมลุ้นเฝ้าคิดวนเวียนอยู่แบบนั้นทว่า

“น้ายุ้ยครับผมอยากมีแฟนจังเลย” ผมส่งข้อความหาเธอไปแบบนั้นตอนพักเที่ยง เหตุใดวันนี้ผมถึงรู้สึกเหงาเป็นที่สุดทำไมกันนะในหัวของผมเวลาเห็นคนอื่นเดินเคียงคู่กันถึงนึกถึงตัวเองกับน้ายุ้ย ถ้าขอเธอเป็นแฟนแม่ผมจะด่าไหมนะ แม่จะรังเกียจหรือเปล่าที่ผมมีแฟนอายุมากกว่าแถมยังเป็นเพื่อนเธออีก เรื่องนี้ผมคิดไม่ตกจริง ๆ แล้วเธอก็ตอบกลับมา“อ้าวมาบอกน้าทำไมล่ะ อยากมีก็หาสิ ทำไมจะให้น้าหาสาวให้เหรอ”“น้ายุ้ยเคยมีแฟนหรือยังครับ”“ก็เคยนะแต่เลิกกันไปหลายปีแล้วตอนนี้ก็ใช้ชีวิตโสดสนุกดีไม่ต้องผูกมัดใคร ไม่ต้องคิดมากไม่ต้องกังวลว่าเขาจะนอกใจหรือเปล่า”“แฟนเก่าเคยทำให้น้าเสียใจเหรอครับ”“ก็ไม่เชิงหรอกแต่น้าเป็นคนขี้ระแวงเวลามีความรักเลยไม่ค่อยมีความสุข”“แล้ว...น้าไม่อยากมีอีกสักครั้งเหรอครับ”“ใครล่ะ ไม่มีใครกล้าจีบน้านะ วัน ๆ น้าทำแต่งาน หนุ่ม ๆ ที่ตำแหน่งสูสีกันเขาก็มีครอบครัวหมดแล้ว”“ตำแหน่งอื่นล่ะครับ”“เด็กเสิร์ฟเหรอ ไม่ไหวหรอกตั้งแต่ทำงานที่นี่เห็นมีเล่นผัวเล่นเมียกันก็ไม่น้อยแบบนั้นน้าไม่เอา”“คนอื่นล่ะ”“ใคร!?”ผมเงียบเลี่ยงที่จะไม่ตอบ เธอถามผมมาอีกสองสามข้อความแต่ผมก็เงียบและผมรู้สึกว่าความเงียบของผ