คุ้นๆ

เสียงปิดประตูรถดังขึ้นเมื่อขาเล็กก้าวออกพ้นพร้อมกระเป๋าใบใหญ่สองใบ เธอถอยห่างออกมาหนึ่งก้าวแล้วแท็กซี่ก็แล่นออกไปพร้อมคำอวยพรขอให้สนุกกับทริปวันหยุด เธอยกข้อมือขึ้นมาดูเวลาก่อนเหลืออีกยี่สิบห้านาทีรถจะมาถึงเธอดึงกระเป๋าไปด้านหลังตั้งให้เหมาะสมแล้วนั่งด้านบนรอ

หญิงสาวนั่งอยู่โดดเดี่ยวใจก็นึกไปว่าทำไมต้องนัดเจอตรงนี้ สภาพอากาศในฤดูใบไม้ร่วงก็เย็น ฟ้าก็ยังไม่สว่างดีเช้านี้ออกจะมืดและอึมครึมด้วยซ้ำ รถยนต์คันหนึ่งขับย้อนกลับมาและบีบแตรให้เธอเป็นแท็กซี่คันนั้นเอง

“เพิ่งผ่านไปสิบนาทีเหลืออีกสิบห้านาทีนานราวเป็นชาติเลย แล้วจะมาตรงเวลาตามที่ขู่เราเอาไว้หรือเปล่าก็ไม่รู้” เดจิบ่นชะเง้อมองแล้วมองอีก รอบข้างเงียบสนิทหมอกหนาด้านหน้าเป็นสวนสาธารณะ หมอกขาวไล้เลียเลียบยอดหญ้ามองเห็นโคนต้นไม้พอสลัวเหมือนคนกำลังมองออกมาจากม่านหมอกนั่นไม่มีผิด

“อย่าหลอกตัวเองสิเดจิ นั่นโคนต้นไม้ทำไมฉันไม่ขอให้แท็กซี่อยู่เป็นเพื่อนก่อนนะ” หญิงสาวนึกหวั่นขอให้ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

“ทั้งที่แท็กซี่บอกจะอยู่เป็นเพื่อนเพราะยังไม่มีคนเรียกแท้ๆ แต่กลับปฏิเสธความปรารถนาดีไปซะได้ เดจินะเดจิ” หญิงสาวส่ายหัวสลัดความคิดที่ทำให้ตนเองหวาดกลัวออกจากสมอง ปลอบใจตัวเองว่าเคยฝึกทหารมาเรื่องแค่นี้จะกลัวอะไรถึงชีวิตส่วนใหญ่จะอยู่แต่ในห้องปฏิบัติการก็เถอะ และเพื่อเบี่ยงเบนความคิดอันน่ากลัวหญิงสาวจึงคิดถึงที่ที่กำลังจะได้ไป

กำหนดการไม่มีอะไรซับซ้อนเป้าหมายหลักของการเดินทางคือจะไปตั้งแคมป์ที่เยลโลไนฟ์สองคืนแล้วจะออกเดินทางมุ่งหน้าไปที่ยูคอนเพื่อทำกิจกรรมส่วนใหญ่ที่นั่นสี่คืนแล้วเดินทางลัดเลาะเข้าบริติชโคลัมเบียหาเช่าเคบินนอนค้างสักคืนกลางวันเดินป่าสักวันรุ่งเช้าอีกวันออกเดินทางกลับแวะแอลเบอร์ตาก่อนเข้าเมืองเอดมันตัน

ติ้ง!! เสียงเตือนเข้าโทรศัพท์เป็นการส่งข้อความเข้ามือถือบอกถึงลักษณะรถที่กำลังจะมาถึงและจะมีคนเปิดประตูลงมารับ

“มาสักทีสินะตรงนี้หนาวจะแย่อยู่แล้ว” เธอกล่าวเหลือบมองเวลาบนหน้าจอมือถือหลังอ่านข้อความไม่นานนักไฟหน้ารถก็ขับผ่าหมอกมา รถบัสขนาดกลางสีดำแดงกำลังเทียบริมฟุตบาท เธอเห็นคนขับแค่แวบเดียวกลับรู้สึกคุ้นตาแต่เพราะรีบกดถ่ายรูปรถและเก็บมือถือลงกระเป๋าเงยหน้าขึ้นอีกทีรถก็เข้าเทียบและประตูก็เปิดออกแล้ว

“ใจเย็นสิพวก” เดจิเห็นชายที่ยืนอยู่ประตูหันไปว่าคนขับเนื่องจากเสียหลักเล็กน้อยเพราะรถหยุดกึก ลักษณะเขาตรงตามที่บอกหนุ่มอเมริกันผมสีทองสูงราวร้อยแปดสิบหน้าตาดีกับเสื้อยืดคอเต่าสีเทากางเกงยีนสีดำดูสะอาดตา

“เชิญครับคุณผู้หญิงเราต้องไปรับอีกสามสาวทางข้างหน้า” เขากล่าวพลางยื่นมือขอรับกระเป๋า เธอส่งให้เขาก่อนถาม

“เอ๋..ฉันเป็นคนแรกเหรอคะ”

“คร้าบ คนอื่นอยู่ไกลกว่านี้”

“อ้าวแล้วพวกคุณมาจากที่ไหนกัน” เดจิถามต่อ

“อีกฟากของเมืองครับ” เขากล่าวยกกระเป๋าขึ้นรถตามหลังด้วยเดจิแล้วประตูก็ปิดจากนั้นสี่ล้อก็ค่อยๆ เคลื่อนออก เดจิมองสำรวจรถไปทั่วมันดูดีมาก ทุกอย่างถูกตกแต่งอย่างเป็นที่เป็นทางทาสีสว่างทำให้รถดูกว้าง ห้องน้ำอยู่ข้างประตูด้านขวาถัดไปเป็นห้องอาบน้ำลึกเข้าไปเป็นเตียงนอนใหญ่ ถัดออกมาตรงข้ามกับห้องอาบน้ำและห้องน้ำเป็นตู้เสื้อผ้าไล่มาตรงข้ามทางขึ้นเป็นโต๊ะนั่งทำงาน ถัดมาเป็นโซฟาใหญ่เรียบไปกับหน้าต่างจะนั่งจะนอนชมวิวได้สบาย ถัดจากโซฟายาวเป็นโซนสันทนาการ ติดทีวีพร้อมเครื่องเล่นวิดีโอข้างๆ กันมีบันไดขึ้นเตียงนอนด้านบน อีกฝั่งจัดโซฟาแนวขวางมีโต๊ะตรงกลางสำหรับนั่งดื่มกินหนึ่งชุด ครัวอเนกประสงค์อยู่ติดกับทางขึ้นด้านซ้าย

เดจิหมุนตัวมองไปโดยรอบก็ไปสะดุดกับคนขับที่ใส่แจ็คเก็ตหนังสีดำท้ายทอยและทรงผมเขาดูคุ้นมาก แล้วหนุ่มที่เดินนำเธอขึ้นมาก็ขัดจังหวะทำให้เธอละสายตามองมาที่เขาแทน

“ผมโทมัสยินดีที่ได้รู้จักครับ” เขายื่นมือมาด้านหน้าให้ร่างเล็กหลังเก็บกระเป๋าเธอเข้าตู้เสื้อผ้า แล้วเดจิก็ยื่นมือไปจับตอบ

“ฉันฮิเดกิ เดจิ ค่ะ เอิ่ม.. เรียกฉันว่าเดซีก็ได้”

“ว้าว ชื่อน่ารักเหมือนรูปร่างหน้าตาคุณเลยนะครับ”

ชายร่างสูงพูดไปยิ้มหวานไปอวดฟันขาวเรียงสวยและเขี้ยวยาวข้างขวาดูมีเสน่ห์ทำให้เธอนึกถึงใครอีกคนที่มีเขี้ยวยาวเหมือนกันแต่อยู่ด้านซ้าย

“ขอบคุณค่ะแต่คงไม่ขนาดนั้นหรอก จริงสิโทมัสฉันตื่นเช้าและอากาศหนาวรู้สึกง่วงมาก ฉันขอนอนพักก่อนได้ไหมคะ”

“ได้สิครับถ้าคุณอยากพักเดินไปนอนเตียงท้ายรถได้เลยเพื่อนผมบอกว่าถ้าคุณเหนื่อยเพราะเตรียมตัวแต่เช้าหรือหนาวให้ไปนอนที่นอนเขาได้เลย”

“เอ๋..เขาจะไม่ว่าเหรอคะ แล้วเขาไปไหนล่ะ” โทมัสยิ้มอ่อนก่อนตอบ

“ไม่ว่าหรอกครับตอนนี้เขาขับรถอยู่ เคบอกผมเอาไว้แล้ว ถ้าขึ้นรถครบค่อยจับฉลากอีกทีว่าจะนอนเตียงไหน”

“เขาชื่อเคเหรอคะ” เธอเอี้ยวตัวมองผ่านร่างสูงของโทมัสไปเขาหันตามก่อนหันมาตอบว่าใช่และถามต่อ

“ทำไมเหรอครับ”

“เปล่าค่ะฉันแค่รู้สึกว่าเขาคุ้นๆ น่ะ”

“สาวๆ ก็พูดถึงเขาแบบนั้นกันหมดแหละครับ เพื่อนผมเป็นคนค่อนข้างหน้าตาดีฐานะทางบ้านดี เรื่องหน้าที่การงานก็ดี ผู้หญิงที่ไหนจะไม่บอกว่าคุ้นหน้าเขาบ้างล่ะครับ”

“เอ่อ ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น แค่รู้สึกเหมือนคนรู้จักในที่ทำงานค่ะ” โทมัสหันไปมองขณะที่คนขับก็เหลือบมองทั้งสองผ่านกระจกมองหลังด้านบน ร่างสูงที่ยืนอยู่หน้าเดจิยิ้มมุมปากแล้วหันมาหาเดจิ

“ไปพักเถอะครับนอนนานได้ตามสะดวก”

“ขอบคุณค่ะ” โทมัสพยักหน้าแล้วเดินไปตบไหล่เคสามครั้งและนั่งลงด้านหลังเพื่อนเดจิที่มองอยู่เห็นเขาพูดบางอย่างกันแต่ก็ฟังไม่เข้าใจเพราะสองคนพูดราวกระซิบเธอจึงบ่ายหน้าไปหาเตียงนอน

หญิงสาวสำรวจเตียงเห็นผ้าม่านสีเทาหนาตรงทางขึ้นเตียงจึงเลื่อนปิดผนังเตียงฝั่งตรงข้ามก็เป็นผ้าม่านสีเดียวกันเธอแง้มดูก็เห็นทิวทัศน์ด้านนอกที่เริ่มสว่างกับต้นไม้ริมสองข้างทางที่เคลื่อนห่างออกไปจึงปิดลงแล้วทิ้งหัวลงหมอนนุ่มที่วางข้างกันอยู่สองใบ

“ทำไมกลิ่นคุ้นๆ นะ น้ำหอมที่ติดอยู่บนหมอนกลิ่นคุ้นจมูกจังเลย”