บทที่ 3

เบียงก้าสูดหายใจเฮือก ยกมือขึ้นปิดปากด้วยความดีใจ "มัสซิโม คุณดีกับฉันเหลือเกิน!"

เธอเขย่งปลายเท้าขึ้นและประทับริมฝีปากลงบนแก้มของเขา

บรรยากาศในห้องนั่งเล่นนิ่งงันไปถนัดตา

มัสซิโมผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างเก้อเขิน "เบียงก้าก็แค่... ตื่นเต้นน่ะ" เขาอธิบายพลางหันมามองฉัน "เราโตมาด้วยกัน เธอเป็นคนแสดงออกถึงความรักเก่งมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว แถมเธอยังเพิ่งคลอดลูก ไม่มีสามีคอยอยู่เคียงข้าง... พยายามเข้าใจหน่อยนะ อาราเบลล่า"

เข้าใจงั้นเหรอ? ฉันมองรอยยิ้มเอียงอายของเบียงก้าแล้วรู้สึกคลื่นไส้จนท้องไส้ปั่นป่วน

"มัสซิโมพูดถูกแล้ว" เบียงก้าพูดเสียงหวาน พลางลูบไล้มือไปบนหนังกระเป๋าราคาแพง "คุณเป็นคนเดียวที่ดีกับฉันมาตลอด"

ปลายนิ้วของเธอปัดป่ายไปบนหลังมือของมัสซิโม สัมผัสที่แนบชิดจนดูราวกับการท้าทาย

เมื่อสบเข้ากับสายตาที่จ้องเขม็งของฉัน จู่ๆ เบียงก้าก็ยกมือขึ้นกุมขมับ ร่างกายโอนเอนราวกับจะเป็นลม แล้วล้มทรุดตัวลงในอ้อมแขนของมัสซิโม

"ฉัน... จู่ๆ ฉันก็รู้สึกเวียนหัวจังเลย เหนื่อยเหลือเกิน คุณช่วยพาฉันขึ้นไปพักข้างบนหน่อยได้ไหมคะ?"

ท่อนแขนของมัสซิโมตวัดโอบรับร่างเธอไว้ตามสัญชาตญาณ และด้วยความรีบร้อน ข้อศอกของเขาก็กระแทกเข้าที่สีข้างของฉันอย่างจัง

"โอ๊ย—"

ฉันเสียการทรงตัวและล้มกระแทกพรมอย่างแรง ความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นปลาบไปทั่วแผลผ่าตัดที่ยังไม่ทันจะหายดี

แต่มัสซิโมกลับไม่แม้แต่จะปรายตามามองฉันเลย

ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก จับจ้องไปที่เบียงก้าเพียงคนเดียว "ที่รัก เป็นอะไรไป?"

"ฉัน... ฉันเวียนหัวค่ะ" เบียงก้ากระซิบเสียงแผ่วแนบชิดแผงอกของเขา

"โอเคๆ เดี๋ยวผมจะพาคุณขึ้นไปพักข้างบนนะ"

เขาช้อนร่างเธอขึ้นอุ้มแนบอก—ในท่าอุ้มเจ้าหญิงที่สมบูรณ์แบบ—และหายลับขึ้นไปชั้นบน โดยไม่หันกลับมามองฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ฉันนอนอยู่บนพื้น ทอดสายตามองพวกเขาเดินหายลับตาไปตรงหัวมุม

ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่เคยมองฉันเลย ราวกับว่าฉันไม่ได้มีตัวตนอยู่ตรงนั้น

"ดูเธอสิ 'มาเฟียหญิง' ของพวกเรา" น้ำเสียงของมาเรียหยดเยิ้มไปด้วยความดูแคลน

"แค่ยืนด้วยลำแข้งตัวเองยังทำไม่ได้เลย ช่างน่าอับอายเสียจริง"

เสียงซุบซิบนินทาเริ่มดังขึ้นท่ามกลางเครือญาติคนอื่นๆ

"มิน่าล่ะ มัสซิโมถึงได้ใจอ่อนกับเบียงก้านัก"

"จริงด้วยสิ นังนี่มันมีดีอะไรนอกจากหน้าตาสวยไปวันๆ?"

"ที่คุยโวเรื่อง 'พรสวรรค์ด้านศิลปะ' ว่าจะมาช่วยกอบกู้ธุรกิจศิลปะของตระกูล... เธอยังไม่เคยได้เข้าไปเฉียดการทำงานจริงๆ เลยด้วยซ้ำ"

มาเรียแค่นหัวเราะเยาะ "มัสซิโมแต่งงานกับเธอด้วยความสมเพชก็เท่านั้นแหละ ตอนนี้เบียงก้ากลับมาแล้ว ในที่สุดเขาก็มีผู้หญิงที่เพียบพร้อมอยู่เคียงข้างเสียที"

ฉันตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน เรียวขาสั่นเทา

ฉันจะมาพังทลายตรงนี้ไม่ได้ ฉันจะไม่มีวันยอมให้คนพวกนี้เห็นน้ำตาของฉันเด็ดขาด

ฉันเดินกะเผลกตรงไปยังห้องทำงานของมัสซิโม สองมือจับใบหย่าที่เตรียมไว้แน่น

เมื่อถึงชานพักบันไดชั้นสอง ฉันก็ชะงักงัน ฉันได้ยินเสียงของพวกเขาก่อนที่จะได้เห็นด้วยซ้ำ เสียงคราง... ดังเล็ดลอดออกมาจากห้องทำงาน

ฉันย่องไปที่ประตูแล้วแอบมองผ่านช่องรอยแยก

ภาพที่เห็นอยู่ข้างในทำให้ฉันแทบอยากจะกรีดร้องออกมา

เบียงก้านั่งคร่อมอยู่บนตักของมัสซิโม กำลังปลดกระดุมชุดเดรสของตัวเอง

"มัสซิโม" เธอครางเสียงหวาน "มันคัดตึงไปหมดเลย น้ำนมฉันมาแล้วแต่ไม่มีเด็กให้กิน คุณช่วย... ช่วยฉันหน่อยได้ไหม?"

"เบียงก้า ไม่นะ" เสียงของมัสซิโมแหบพร่า "คุณกำลังพักฟื้นอยู่นะ"

แต่มือของเขากลับวางแหมะอยู่บนเอวของเธอเรียบร้อยแล้ว

"ฉันไม่สน" เบียงก้าพูดอย่างแง่งอน "ฉันต้องการแค่คุณ"

เธอคว้าศีรษะของเขา ดึงรั้งเข้าหาหน้าอกของตัวเอง

มัสซิโมแทบจะไม่ได้ขัดขืน ปากบอก "ไม่" แต่มือกลับลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างของเธอ

เขาสวมกอดเธอจากด้านหลัง ประทับรอยจูบลงบนซอกคอ

"ที่รักของผม..."

ฉันทนดูต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว ท้องไส้ของฉันปั่นป่วนจนแทบอาเจียน ฉันยกมือขึ้นตะครุบปากแล้ววิ่งหนีออกจากคฤหาสน์

อากาศหนาวเย็นบาดลึกเข้าไปในปอด แต่มันก็ไม่อาจลบล้างภาพอันน่าสะอิดสะเอียนนั้นออกไปจากหัวได้

ฉันโซซัดโซเซเข้าไปในสวนหลังคฤหาสน์

ที่นี่มีทุ่งดอกทิวลิปอยู่ มัสซิโมลงมือปลูกมันให้ฉันด้วยตัวเอง

"เมื่อฤดูใบไม้ผลิมาเยือน คุณจะได้เห็นทิวลิปบานสะพรั่งเต็มทุ่ง" เขาเคยสัญญาไว้ "สีแดง... เพื่อสื่อถึงความรักอันเร่าร้อนที่ผมมีต่อคุณ"

ช่างเป็นคำโกหกที่แสนหวาน

ฉันทรุดเข่าลงท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้ ปล่อยให้น้ำตาร่วงหล่นรดกลีบดอก

"ดูเหมือนเธอจะเจ็บปวดเจียนตายเลยนะ"

เสียงหวานเลี่ยนดังขึ้นจากด้านหลัง

ฉันหันขวับ เบียงก้ายืนสง่างามอยู่บนทางเดิน

เสื้อผ้าของเธอจัดแต่งอย่างประณีตเรียบร้อย ใบหน้าแดงระเรื่อเปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจ

"เจ็บไหมล่ะ? ที่เห็นฉันกับมัสซิโมอยู่ด้วยกัน" เบียงก้าก้าวเข้ามาใกล้ "โอ๊ะ จริงสิ เธอควรจะชินได้แล้วนะ"

ฉันกำหมัดแน่น พยายามสะกดกลั้นความอยากที่จะฉีกทึ้งร่างเธอเป็นชิ้นๆ

"รู้ไหม" เบียงก้าย่อตัวลง ริมฝีปากของเธอจ่ออยู่ข้างหูฉัน "ถ้าฉันไม่ได้แต่งงานไปอยู่ที่ยุโรปเสียก่อน ตำแหน่งข้างกายมัสซิโมก็คงไม่มีวันตกเป็นของเธอหรอก"

"เขาเป็นของฉันมาตลอด" น้ำเสียงของเธออาบไปด้วยพิษสง "เธอควรจะไสหัวไปตั้งแต่วินาทีแรกที่ฉันกลับมาแล้ว"

"แต่แล้วเธอก็ดันท้อง" เบียงก้าแค่นยิ้มเยาะ "ช่างเกะกะขวางหูขวางตาเสียจริง ถึงอย่างนั้น สุดท้ายเธอก็ช่วยประหยัดแรงฉัน ไม่ต้องลงมือเขี่ยเธอทิ้งด้วยตัวเอง"

เธอหยุดพูด ประกายความบ้าคลั่งวาบผ่านดวงตา

"อยากรู้ไหมล่ะ ว่าไอ้ลูกชายหน้าโง่ของเธอตายยังไงกันแน่?"

หัวใจของฉันกระตุกวูบ

"ฉันจ้างหมอตำแย ทันทีที่เขาคลอดออกมา ยัยนั่นก็แค่... เอาหมอนกดหน้าเขาไว้จนกว่าเขาจะนิ่งไป ฉันเป็นคนสั่งฆ่าลูกของเธอเองแหละ อาราเบลล่า"

เลือดสูบฉีดขึ้นหน้า

ฉันเงื้อมือขึ้นฟาด เล็งไปที่ใบหน้าหยิ่งยโสของเธอ

แต่เธอไวกว่า

เบียงก้าคว้าข้อมือฉันไว้ แล้วจงใจทิ้งตัวหงายหลังลงไป

พลั่ก!

หน้าผากของเธอกระแทกเข้ากับขั้นบันไดหินบนทางเดินในสวนอย่างจัง

เลือดสดๆ ทะลักทะลวงออกจากบาดแผลในทันที

"ช่วยด้วย!" เบียงก้ากรีดร้องลั่น "อาราเบลล่าผลักฉัน! เธอพยายามจะฆ่าฉัน!"

วินาทีต่อมา มัสซิโมก็พุ่งพรวดออกมาจากคฤหาสน์

เขาเห็นเบียงก้าในสภาพใบหน้าอาบเลือด และดวงตาของเขาก็ลุกโชนไปด้วยโทสะ

เขาผลักฉันล้มลงกับพื้นโดยไม่เสียเวลาคิด ก่อนจะรีบประคองเบียงก้าขึ้นมาอย่างทะนุถนอม

ขณะที่โอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน เขาหันกลับมาและตวาดลั่นใส่ฉัน "อาราเบลล่า นี่คุณบ้าไปแล้วหรือไง?!"