คุณคงไม่ช่วยฉันเปล่าๆ หรอกใช่มั้ย

 สาวใหญ่ยังคงวุ่นอยู่กับการดูแลความเรียบร้อยของทานตะวัน ซ้อหลิวจัดแจงเสื้อผ้าให้เปิดโชว์สรีระเพื่อเรียกราคาจากผู้ที่มาประมูล แม้ทานตะวันจะอายุเพียง 20 ปีและดูแล้วจริตไม่ยั่วยวนตามที่ซ้อหลิวคาดหวังไว้ แต่ด้วยรูปร่างหน้าตาและท่าทางซื่อๆ ใส ๆ ไร้เดียงสา แบบที่ซ้อหลิวเรียกว่าโง่ มันก็พอจะเรียกราคาได้เหมือนกัน ต้องมีสักคนนั่นแหละที่จะชอบซื่อๆ โง่ๆ แบบนี้

“คิวที่ 2 แกพร้อมรึยัง”

ทานตะวันส่ายหัวไปมา อยู่ๆ ภาพยายตอนที่สอนเรื่องอย่าขายตัวก็ผุดขึ้นในหัวอีกครั้ง ถ้ายายหายแล้วรู้ว่าตะวันขายตัวยายต้องโกรธแน่ๆ สาวน้อยคิดในใจ

“ตะวันไม่ทำแล้วได้มั้ย”

เสียงใสกระซิบบอกสาวใหญ่ที่กำลังยุ่งอยู่กับการซับหน้าขาวนวล

“แกพูดอะไรของแก ยายแกกำลังจะตาย แกลืมไปแล้วหรือไง”

“ตะวันกลัวยายรู้แล้วยายจะโกรธ”

“งั้นแกก็เลือกเอาแล้วกันว่าแกกลัวยายแกโกรธ หรือกลัวยายแกตาย”

ประโยคตัดสินลบล้างทุกความคิดออกไปจากหัวทันที ถึงคิวซ้อหลิวต้องหิ้วสินค้าขึ้นไปโชว์บนเวที เธอจัดการถอดเสื้อคลุมให้ตะวันแล้วพาเดินขึ้นเวทีไปอย่างสง่า เสียงผู้คนโห่ร้องชอบใจ ทำให้ทานตะวันต้องก้มหน้าลงด้วยความอาย แต่ซ้อหลิวรีบจับหน้าให้เงยขึ้นแล้วหันไปดุด้วยสายตา

“น้องทานตะวัน อายุ 20 คุณภาพตามหน้างาน สดๆ ซิงๆ เปิดประมูลที่ 5 หมื่นบาท”

ซ้อหลิวประกาศอย่างช่องชำนาญ เพราะเวทีประมูลผู้หญิง เธอขึ้นไปจนชินเสียแล้ว

“1 แสน” เสี่ยงกวงยกมือช่วยสาวใหญ่คนสนิทปั่นราคาตามที่ตกลงกันไว้

“1 แสนครั้งที่ 1”

เสียงพิธีกรประกาศทวนราคา

“แสนเจ็ด”

เสียงดังมาจากอีกฟาก

“สองแสน”

พิธีกรไม่ทันได้ทวนราคา ผู้เสนอราคาก็ร้องขึ้นอีกเสียง

“สองแสนห้า”

แดเนียลรีบเสนอราคาเพราะกลัวจะสูงไปมากกว่านี้ แม้เขาจะอยากได้เด็กตะวันคนนี้แค่ไหน แต่ก็ไม่อยากสิ้นเปลืองเงินไปกับของแบบนี้เท่าไหร่นัก

“หนึ่งล้าน”

เฮียเฉินเฒ่าผู้รักในการเสพสมกาม ยิ่งเห็นสาวๆ อายุน้อยๆ ยิ่งรู้สึกคึกคัก แม้อายุจะเข้า 60 แล้วแต่ตำรับตำรายาจีนก็ยังช่วยให้เสพสมกามจนสาวๆ เพลียได้เช่นกัน

“หนึ่งล้านครั้งที่หนึ่ง”

เสียงพิธีกรประกาศ แดเนียลได้แต่ถอนใจ ไม่คิดว่าราคาจะสูงขนาดนี้ ดวงตาคู่คมได้แต่ไล้โลมเรือนร่างบางบนเวที เขารอบกลืนน้ำลายเมื่อเผลอนึกภาพตัวเองกำลังร่วมรักกับเธอ

“หนึ่งล้านครั้งที่สาม”

“สองล้านห้า”

อยู่ๆ ปากที่พยายามปิดเงียบของแดเนียล ก็เผลอตะโกนโผลงไปอย่างไม่ทันคำนวณ บ้าจริง!! เขาสบถกับตัวเอง แต่พอหันไปมองสาวน้อยบนเวทีอีกครั้ง เขาก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ กินของแพงๆ สักครั้งคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง 

เสียงพิธีกรประกาศจนครบสามครั้งไม่มีใครเกทับราคาของแดเนียล เขาได้แม่สาวน้อยทานตะวันไปตามที่ใจหวัง สายตาไร้เดียงสามองลงมาที่คนชนะการประมูลเหมือนกับแววตาของลูกกระต่ายร้องขอความปราณีจากพญาราชสีห์ก็ไม่ปราน ซ้อหลิวจูงสินค้าราคาสองล้านห้ามาส่งให้ถึงมือลูกค้าวีไอพีของเธอ ทุกสายตาต่างจับจ้องทานตะวันกันอย่างเสียดาย ไอ้ครั้นจะทุ่มสู้สูงๆ ก็กลัวของดีจะอยู่ท้าย ทานตะวันออกมาแรกๆ เลยทำให้เหล่าผู้ท่องกามไม่กล้าตีราคาสูงนัก ผิดกับคนบ้าอย่างแดเนียล แม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกว่าตัวเองบ้าเลย

“เธอเป็นของคุณค่ะ”

ซ้อหลิวประคองทานตะวันส่งให้กับแดเนียลเขาดึงเธอเข้าไปกอดไว้แน่น

“ยินดีด้วยนะครับคุณแดน ทุ่มเยอะขนาดนี้ไม่เสียดายคนหลังๆ เหรอ”

เฮียเฉินแวะมาทักทาย แม้จะยิ้มแย้มแค่ไหนแต่แดเนียลก็ดูออกว่าเฮียเฉินคงโมโหน่าดูที่พลาดจากแม่สาวน้อยคนนี้ “ครับ เดี๋ยวผมคงต้องขอตัวก่อน ของแพงต้องรีบกินให้คุ้มราคา”

เขาพูดพร้อมกับก้มมองคนที่อยู่ในอ้อมแขน แขนที่แน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ ช้อนร่างบางขึ้นร่างเล็กๆ ที่เบาเสียจนเขารู้สึกเหมือนยกกระสอบนุ่นถูกยกขึ้นเดินออกจากโถงจัดงาน ทานตะวันตกใจหน้าเหวอปนกันไปกับความรู้สึกชาๆ ไปทั้งตัว

“เดี๋ยวนะคะ จะไปเลยเหรอ”

เธอหันไปถามคนที่กำลังอุ้มร่างของเธออยู่

“ไปเลยสิ ไปสวรรค์กันดีกว่า”

เขาอุ้มทานตะวันออกมาจากงาน ตาก็เอาแต่จับจ้องสองเต้าอวบ แก่นกายก็ร้อนวูบ แข็งกร้าวพร้อมใช้งาน มาถึงหน้าห้องแดเนียลปล่อยทานตะวันลงแล้วหยิบกุญแจขึ้นมาไขห้องอย่างรีบร้อน แดเนียลเดินนำแม่กระต่ายน้อยเข้ามาในห้อง หล่อนเดินเข้ามายืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตู เอาแต่ก้มหน้า มือทั้งสองข้างจับกันไว้แน่น ยืนบิดไป บิดมา ร่างสูงปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกเหลือไว้เพียงกางเกงในตัวจิ๋วที่ปิดบังท่อนเนื้อขนาดมหึมาไว้ แต่อยู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าบางอย่างที่แสนสำคัญเขาได้ใช้ไปจนหมดแล้ว

“เธอมีถุงยางรึเปล่า”

เขาหันไปถามคนที่เอาแต่ยืนก้มหน้าบิดตัวจนเขาเริ่มรำคาญ

“จะเอามาทำไมล่ะคะ”

ทานตะวันเงยหน้าขึ้นมาถาม ถึงจะมาขายตัวก็ใช่ว่าจะพกมาหรอก

“เอามาใส่ไอ้นี่ไง”