กระต่ายน้อย

มือข้างหนึ่งยกขึ้นขยำอกขาวนวลที่เขาเฝ้าจ้องมองอยู่นาน

สุดท้ายคนเอาแต่ใจก็ได้ตามที่อยากได้ ทานตะวันนอนหมดแรงอยู่บนเตียง

 “ใส่เสื้อผ้าสิจะได้ไปกันสักที มัวลีลา ฉันอยากขึ้นมาอีกก็คงต้องต่ออีกล่ะนะ”

 ได้ยินแบบนั้นสาวน้อยก็ไม่รอช้าลุกขึ้นหยิบเสื้อผ้าสวมใส่อย่างว่าง่าย

 “ดีมากไป หาอะไรกินกันดีกว่า”

 

-ที่ห้องอาหาร-

 แดเนียลเดินนำหน้าสาวน้อยร่างบางในชุดกระโปรงยาวสีชมพูอ่อนลายดอกไม้เข้าไปในโถงส่วนที่เป็นโซนอาหาร

สายตาของบรรดาหนุ่มเล็กหนุ่มใหญ่ต่างจับจ้องมาที่แม่ดอกทานตะวันของเขาจนแดเนียลต้องหันไปโอบร่างเล็กนั้นเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ

 "กินอะไรดี"

 เขาก้มลงกระซิบถามเธอ

 "อะไรก็ได้ค่ะ"

 ไม่รู้จะตอบว่าอะไรดี ดูจากการตกแต่งแล้วขอข้าวไข่ต้มน้ำพริกตาแดงก็คงไม่มีแน่ๆ

แดเนียลเลือกโต๊ะที่อยู่ใกล้เคาน์เตอร์เพื่อจะได้สะดวกต่อการสั่งอาหาร เขาจัดการสั่งอาหารมาจนเต็มโต๊ะ

กุ้งหอยปูปลามาเต็ม จนทานตะวันตาลุกวาว ไม่คิดว่าชีวิตนี้เกิดมาจะได้กินของดีดีแบบนี้

 "กินสิ จะได้มีแรง เรายังต้องทำอะไรๆ กันอีกคืนนึงนะ"

 คนบ้าเวลากินยังนึกถึงแต่อะไรก็ไม่รู้ ทานตะวันไปค้อนใส่เขาก่อนจะคว้าส้อมมาทิ่มลงบนกุ้งมังกรตัวงาม

แต่ด้วยความที่ไม่เคยกินนี่แหละ ท่าทางมันเลยดูเก้ๆ กังๆ ทุลักทุเล จนคนตรงหน้าที่นั่งมองอยู่อึดอัด

เขาเอื้อมมือไปความส้อมจากมือบาง มาจัดการตักให้ ทานตะวันมองดูเขาจัดการอาหารจานนี้อย่างคล่องแคล่ว

 "อ่ะนี่ รำคาญลูกตา ไม่รู้จะได้กินเมื่อไหร่"

 แดเนียลตักกุ้งชิ้นโตไปวางในจานให้ทานตะวัน เขารำคาญจริงๆ

อย่างเขาว่านั่นแหละ หลังจากกินเสร็จแดเนียลก็พาทานตะวันไปที่ส่วนของกาสิโนต่อ วงไพ่กระจัดกระจายจนเต็มบริเวณเขาเดินตรงไปที่โซนvip โซนนี้จะเล่นกันแบบไม่รวยล้นก็หมดไม่เหลืออะไรเลย

โดยปกติแล้วแดเนียลมักจะกวาดเงินเดิมพันกลับบ้านไปจนหมดทุกที คราวนี้ก็ตั้งใจไว้อย่างนั้นเช่นกัน

 "รอบนี้จะหมดเนื้อหมดตัวอีกรึเปล่าเนี่ยเรา"

 ลูกชายเจ้าของทริปนี้เอ่ยทักทายแกมหรอกแดเนียล เขาเสียพนันให้กับแดเนียลทุกรอบที่แดเนียลร่วมทริป

"ไม่ขนาดนั้นหรอกเบญ รอบนี้คุณอาจจะเก็บผมจนเกลี้ยงก็ได้" แดเนียลหัวเราะพร้อม

 "เกลี้ยงนี่รวมถึงสาวน้อยที่มากับคุณด้วยรึเปล่า"

 เบญจมินทร์ชี้มือไปที่ทานตะวัน แดเนียลชะงักไปครู่หนึ่งก็จะดึงยิ้มกลับมาพร้อมกับพยักหน้ารับ

 "คนชนะเลือกได้อยู่แล้วนี่นาว่าจะเอาอะไร"

 ได้ยินแบบนี้ทานตะวันถึงกับหันไปจ้องหน้าแดเนียลด้วยสายตาอ้อนวอน

แค่นอนกับคุณฉันก็รู้สึกผิดต่อยายมากแล้ว อย่าโยนฉันให้คนอื่นอีกเลย ได้โปรดเถอะ เบญจมินทร์เมื่อรู้อย่างนั้นก็รู้สึกคึกคักใหญ่

เขามาไม่ทันได้ประมูลแม่สาวคนนี้เสียไม่งั้นล่ะก็ 10 ล้านหรือ100 ล้านก็สู้ วง vip เริ่มเกมขึ้นแดเนียลนั่งฝั่งตรงข้ามกันกับเบญ ในวงมีกันทั้งหมด 5 คนเกมเริ่มได้สวยแดเนียลเปิดเกมสบายๆ อย่างทุกครั้ง จนเบญเริ่มระแวงความเซียนเทพของคู่ต่อสู้อย่างแดเนียล เวลาผ่านไปไม่นานสมาชิก 5 คนก็เหลือเพียง3 และ 2 ตามลำดับแน่นอนว่าเป็นแดเนียลกับเบญจมินทร์ ที่เหลือน่ะหรือ หมดตัวเดินมือเปล่ากลับห้องสิ

 "ชักตื่นเต้นซะแล้วสิ"  เบญว่า พร้อมทั้งส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้กับทานตะวัน

แดเนียลเห็นอย่างนั้นเลยดึงแม่ร่างเล็กมานั่งบนตักแสดงความเป็นเจ้าของ

 "ช่วยฉันดูหน่อยสิ"  แขนแกร่งโอบร่างเล็กบนตัก

 "ตะวันเล่นไพ่ไม่เป็น"

 ในวงพากันหัวเราะชอบใจ กับคำตอบ แต่ก็ไม่แปลกหรอก

เพียงแต่มันดูน่ารักราวกับเด็กเล็กๆ แค่นั้นเอง

"ถ้าเฮียชนะสัญญาเลยว่าคืนนี้จะสอนเล่นไพ่ถอดเสื้อผ้า"

 "หู้ววววว"

 พอเบญจมินทร์ร้องแหย่ตะวัน รอบวงก็ส่งเสียงแซวเกรี้ยวกร้าวจนทานตะวันอายหน้าแดงก่ำ

อีกคนก็ไม่ต่างกันแดงเดือดด้วยความโมโหแดเนียลมัวแต่ระแวงทานตะวันจนไม่มีสมาธิแก้เกมเบญ

และแน่นอนว่ามันจบผิดไปจากประวัติศาสตร์

 "จบแค่นี้ละกัน ผมคงต้องขอตัว เงินหมดแล้ว"

 แดเนียลลุกขึ้นคว้าแขนทานตะวันออกจากวง 

ปัง!! 

เสียงเบญทุบโต๊ะดังสนั่น

จนแดเนียลต้องหยุดแล้วหันกลับไป

 "ไปคนเดียวสิ เดิมพันจะเอาไปไหนล่ะ"

 แน่นอนว่าเดิมพันที่ว่านี้คือ ทานตะวัน แดเนียลหันกลับไปมองเบญที่ยืนกอดอกเย้ยหยันเขาอยู่ที่โต๊ะ

ไม่รู้สิ ความรู้สึกร้อนในอกตอนนี้มันมาจากที่แพ้พนันหรือเพราะที่เบญมายั่วแหย่ขอผู้หญิงของเขากันแน่

 "เงินก็ได้ไปแล้วนี่เบญ"

 แดเนียลพูดเสียงเรียบ แต่มันเต็มไปด้วยความร้อนระอุของความโมโห

 "ก็คุณบอกเองนี่ ว่าคนชนะ จะเอาอะไรก็ได้"

 เบญโต้ตอบด้วยน้ำเสียงยียวนเหตุที่ทำให้เบญจมินทร์อยากได้ทานตะวันไม่ใช่แค่เพราะความสวยของสาวน้อยเท่านั้น

แต่มีความแค้นฝังลึกอยู่ในความหลังของทั้งคู่ ครั้งหนึ่งที่มาล่องเรือ แองจี้แฟนสาวของเบญถูกแดเนียลลวงไปย่ำยี

ต่อมาหลังจากขึ้นฝั่งเขาก็ไม่ได้เจอเธออีกเลย

 "จะหวงอะไรล่ะแดเนียล แค่ผู้หญิงประมูล ผมยินดีจ่ายเงินประมูลคืนให้คุณนะ"

 ได้ฟังอย่างนั้นยิ่งทำให้แดเนียลรู้ตัวเองว่าไม่ได้โกรธที่แพ้พนัน

แต่โกรธที่มาขอทานตะวันไปจากเขา

 "นิ่งเลย หรือว่า...คุณจะลดตัวลงมาคว้าผู้หญิงแบบนี้ไปเป็นนายหญิงของคุณผมว่ามัน...55555"

 เบญและพรรคพวกพากันหัวเราเยาะเย้ยแดเนียล ตอนนี้เขาโกรธจัดจนเส้นเลือดปูด

หน้าแดงก่ำเพราะความโมโห

 "ก็เอาไปสิ ไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้ว"

 มือหนาปล่อยจากข้อมือน้อย แดเนียลหมุนตัวเดินออกจากห้องไป

ปล่อยทานตะวันยืนงงอยู่ในวงผู้ชายที่ต่างก็หมายจะมุ่งเข้ามาขย้ำร่างเล็กๆ เหมือนกับหมาป่าหิวโซ่

เจอกระต่ายน้อยก็ไม่ปราน