ครั้งแรก

 เขาชี้ลงตรงใต้สะดือ ต่างคนต่างเข้าใจคนละอย่างทานตะวันหมายถึงว่าตัวเองนั้นจะพกมาทำไม แต่คนฟังกลับเข้าใจว่าอีกฝ่ายถามเขาว่าจะเอามาทำไม ทานตะวันตกใจยกมือขึ้นปิดตา แก้มนวลแดงก่ำด้วยความเขินอาย คนบ้าทำอะไรไม่เกรงใจกันเลย แดเนียลถอนหายใจ ทำไงดีล่ะเมื่อกลางวันก็เผลอใช้ไปเสียหมดแล้ว ไอ้ครั้นจะออกไปหาบนเรือนี้ก็ไม่รู้จะมีหรือเปล่า อีกอย่างก็ไม่อยากเสียเวลาเขาอยากจะบดขยี้แม่เด็กนี่เต็มทน เอาก็เอาวะ “เธอยังเวอร์จิ้นอยู่ใช่ไหม”

แดเนียลเดินเข้าไปถามตรงๆ ทานตะวันพยักหน้ารับ เอาวะเสี่ยงก็เสี่ยง เขาไม่รอช้าคว้าร่างบางราคาสองล้านห้าโยนลงบนเตียงแล้วกระโดดตามลงไปตะปบมือหนากระชากเสื้อบางราวกับผ้ามุ้งออกฉีกจนมันขาดออกเป็นชิ้นๆ

“คุณคะ”

เสียงแผ่วเบาราวเสียงกระซิบทำให้แดเนียลชะงักมือ

“ตะวัน…ไม่เคย”

“ทำตามที่ฉันบอก แล้วอย่านอนนิ่งเป็นท่อนไม้ก็พอ”

พูดจบแดเนียลก็ก้มลงจูบริมฝีปากเรียวปากเล็กสีชมพูระเรื่อจากลิปกรอสสีธรรมชาติ หล่อนคงไม่เป็นจริงๆ เขาเป็นฝ่ายรุกอยู่คนเดียว ทั้งดูด ทั้งเลีย ลิ้นซุกซนชอนไชเข้าไปหาแต่อีกฝ่ายยังนิ่งขนาดนี้ ริมฝีปากร้อนๆ ถอนจูบแล้วไซร้ต่ำลงมาที่คอ กลิ่นกายสาวธรรมชาติปราศจากกลิ่นน้ำหอมปลุกเร้าอารมณ์คนหื่นได้ดีเหลือเกิน คอขาวนวลถูกฝากรอยแดงไปทั่ว ตรงนั้นที ตรงนี้ที ทานตะวันจากที่อยู่นิ่งมือเริ่มเคลื่อนมาคล้องที่คอคนข้างบน เขาไล่เลียลดลงต่ำเรื่อยๆ จนมาถึงจุดที่เขาเฝ้ามองตั้งแต่ค่ำ มือหนาข้างหนึ่งบีบขย้ำเนินเนื้อขนาดพอดีมือ ปากก็ก้มลงดูดยอดสีชมพูอย่างหิวกระหาย คนถูกกระทำดิ้นพล่านไปทั่วเตียงกลับยิ่งกระตุ้นอารมณ์อีกฝ่ายให้เพิ่มมากขึ้น

“อือ”

เสียงที่เขารอคอยเล็ดลอดให้ได้ยินแว่วๆ ทานตะวันพยายามกลั้นเก็บเสียงที่ดูจะเป็นการฝืนธรรมชาติ แดเนียลจึงต้องขยับตัวขึ้นไปกระซิบบอกที่ข้างหูขาวๆ

“ถ้ารู้สึกก็ปล่อยมันออกมา อย่าฝืน”

ทานตะวันพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ใบหน้าคมยิ้มรับอย่างพอใจแบบนี้สิที่เขาต้องการ ถึงจะไม่เป็นงานก็ต้องไม่ดื้อเขาว่าอย่างไรก็ต้องเชื่อฟัง เมื่อบอกเรียบร้อยแล้วลิ้นสากก็กลับลงโลมเลียอีกครั้ง เขาทรุดหน้าลงทำกิจกรรมที่ค้างไว้ต่อ มือหน้าขยำอกสาวอย่างป่าเถื่อนจนเนื้อขาวๆ แดงเป็นรอยเต็มไปหมด เขาทั้งดูด ทั้งเหน็บฝากรอยแดงเป็นจ้ำๆ ทั่วทั้งเรือนร่าง

“อ๊า อื้อ”

เสียงทานตะวันเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกับแรงของแดเนียลที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ นิ้วเรียวลดต่ำลงตรวจสอบอีกฝ่ายว่าพร้อมแล้วหรือยัง น้ำหวานล้นทะลักจากกลีบเกสรสาวเธอพร้อมรับศึกจากเขาแล้ว แต่นี่มันครั้งแรกจะใช้อาวุธติดกายเลย อีกคนคงลำบาก เขาจึงเลือกที่จะใช้นิ้วเรียวช่วยนำทางก่อนให้อีกคนชินกับการเข้าออกของสิ่งแปลกปลอม

“อ๊ะ อ่า ซี้ดดดอ๊ะ”

ทุกการขยับเคลื่อนไหวของนิ้วที่สอดอยู่ สร้างเสียงร้องครวญของสาวน้อยใต้ร่างเขา หล่อนหลับตาพลิ้ม เคลิบเคลิ้มไปกับสิ่งที่เขามอบให้ มือของแดเนียลเปียกชุ่มไปด้วยน้ำสาว มันมากจนทำให้เขาคิดอะไรขึ้นได้ สิ่งที่ไม่เคยทำกับใครสักที แม้จะอยากลองทำแค่ไหนก็ตาม นึกแล้วก็เสียวไปทั้งตัว เขาขยับตัวต่ำลงมาที่หว่างขา ก้มหน้าลงทำบางสิ่งด้วยลิ้น จนทานตะวันดิ้นพล่านด้วยความเสียว

“อ๊า ซี้ดด อ๊า คุณแดเนียล อ๊า”

มือบางพยายามดันศีรษะออกเพราะเสียวซ่านจนทนไม่ไหว มือหน้ารวบแขนทั้งสองข้างไว้แล้วทำมันต่อตามความพอใจของตัวเอง ทานตะวันทั้งเกร็งทั้งดิ้น มือตีนจิกกับเตียงจนเกร็ง แต่เอวก็แอ่นรับการกระทำนั้นอย่างปฏิเสธไม่ได้ เมื่อเขาทำมันจนพอใจแล้วจึงค่อยๆ หยุด ก่อนจะเคลื่อนตัวกลับมาไซร้ที่คอขาวๆ อีกครั้ง

“เธอพร้อมจะเป็นของฉันหรือยัง ทานตะวัน บอกฉันสิ”

เสียงกระซิบปลุกขนให้ลุกซู่ไปทั่วร่างกาย

“พร้อมค่ะ”

“ตอบฉันมาว่าเธอเป็นของใคร”

เขาถามซ้ำอีกรอบ

“ตะวันเป็นของคุณค่ะ”

แดเนียลยิ้มเล็กๆ อย่างพอใจ ก่อนจะจับขาของเด็กสาวให้ถ่างออกแล้วค่อยๆ ใช้นิ้วสร้างความเคยชินกับอุโมงค์ที่จะส่งรถไฟขบวนใหญ่เข้าไปเสาะสำรวจ

“อ๊า อู้ววว”

มันคงทนรอการเยี่ยมเยือนของเขาไม่ไหวแล้ว ทานตะวันน้อยบีบรัดนิ้วเรียวของเขาแน่น น้ำรักชุ่มรอต้อนรับขบวนรถไฟอย่างตั้งตา เขาไม่รอช้าแล้วค่อยๆ ส่งรถไฟเข้าอุโมงค์อย่างทะนุถนอม เพราะรู้ดีว่าอีกคนต้องเจ็บจนแทบขาดใจแน่ๆ

“อ๊า คุณแดเนียลเจ็บ ตะวันเจ็บ”

ทานตะวันร้องลั่นสองมือบางทุบตีหน้าอีกหนา แต่แรงเล็กๆ แค่นี้หรือจะสร้างความเจ็บปวดให้กับกล้ามเนื้ออันแข็งแกร่งของเขาได้ เขามองดูคนข้างล่างแล้วคงเจ็บหนัก เนื้อตัวแดงไปหมด ตาทั้งสองข้างเอ่อนองไปด้วยน้ำตา อยู่ๆ เสียงร้องอี๊อ๊าก็กลายเป็นเสียงร้องไห้ไปเสีย เขาพักกิจกรรมใต้สะดือลง แล้วโน้มตัวลงไปจูบปลอบประโลมเหยื่อ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

“ทนอีกนิดเดียวเธอก็ไม่เจ็บแล้ว ทนอีกหน่อยนะ เจ็บแค่นิดเดียว”

“ฮือ ไม่เอาแล้ว ตะวันเจ็บ เจ็บจะตายแล้ว ฮือๆ”

ทานตะวันสะอึกสะอื้นไม่ฟังอะไรแล้ว เขาพยายามใจเย็นอย่างเข้าใจ มือหนายกขึ้นลูบเรือนผมนุ่มสลวย เคราสากไล้ไปตามซอกคอหอม สลับกับปากที่เหน็บฝากรอยแดงบนเนื้ออ่อน

“ทนหน่อยนะ แล้วก็จะไม่เจ็บอีกแล้ว”

เขาพยายามอดทนเกลี้ยกล่อมอีกฝ่าย พูดจบปากเรียวก็กดลงประทับที่ริมฝีปากของทานตะวัน ครั้งนี้เธอมีการโต้ตอบเขาบ้างแล้ว แดเนียลจูบเด็กสาวอยู่อย่างนั้นเนิ่นนานแล้วลอบสอดใส่อาวุธเข้าไปช้าๆ

“อื้ม อื้อ”

เสียงครางลอดผ่านริมฝีปากกล่อมคนหื่นอย่างไม่ตั้งใจ เมื่อทุกอย่างเข้าที่แดเนียลก็ถอนจูบ ลุกขึ้นให้ได้ท่าที่ถนัด แล้วจึงลองขยับเอวดู

“อ๊ะ”

ทันทีที่เคลื่อนไหว ทานตะวันก็เปล่งเสียงครางแบบที่เขาชอบ

“ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า”

เขาถามไปพร้อมกับขยับเอวไปด้วย ทานตะวันส่ายหน้าและหลับตาพลิ้มรับการเคลื่อนไหวนั้น มือสองข้างกำหมอนบนหัวแน่น เขารู้ว่าหล่อนยังเจ็บอยู่ จึงเริ่มด้วยการโยกเบาๆ เท่านั้น แล้วค่อยๆ เพิ่มความเร็วและความแรงขึ้น พับ พับ พับ เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องอยู่ในห้อง เขาทำกิจกรรมบนเตียงไป แบ่งจังหวะก้มลงดูดเนินเนื้ออวบขาวเป็นทีที พอให้คนข้างล่างได้แบ่งความสนใจไปที่อื่นจะได้ลดความเจ็บลงบ้าง

ในที่สุดทั้งคู่ก็ถึงจุดหมายแดเนียลลุกขึ้นจากเตียงไปอาบน้ำชำระล้างร่างกาย ปล่อยให้อีกคนนอนซมอยู่บนเตียงอย่างอ่อนแรง ร่างกำยำมองดูรอยข่วนบนเนื้อตัวของตัวเองแล้วยิ้มอย่างพอใจ หลังอาบน้ำเสร็จแล้วแดเนียลเดินออกจากห้องน้ำมาทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง ก้มดูอีกคนที่นอนหลับตาอยู่ใต้ผ้าห่ม คืนนี้คงต่ออีกหลายยก จะทำไงได้ก็ปากมันดันลั่นราคาไปสูงขนาดนั้น ซื้อมาแพงแบบนี้ยังไงก็ต้องใช้ให้คุ้ม เขาทิ้งตัวลงนอนข้างๆ ทานตะวัน ปล่อยให้พักสักหน่อยก็แล้วกัน ถ้าต่อเลยคงขาดใจตายไปก่อนแน่