ep5 ภาพหลอน

เพียะ!

"อ๊ะ!" เสียงฝ่ามือกระทบกับผิวหน้าเต็มแรงดึงสติของคนใจลอยโดยไม่รู้ตัวให้กลับมาอีกครั้ง

ม่านฟ้าเลื่อนมือขึ้นกุมซีกแก้มที่ถูกฟาดตบค่อยๆ หันหน้ากลับมายังเจ้าของแรงเหวี่ยงประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้าให้เร็วที่สุดแล้วปรับอารมณ์ตามอย่างรวดเร็ว

"นังร่าน! ผู้หญิงอย่างแกฉันไม่มีวันยอมรับเป็นลูกสะใภ้เด็ดขาด"

เสียงตวาดกร้าวด้วยความเกรี้ยวกราดแต่กลับทำนางร้ายเบอร์แรงเหยียดยิ้มเยาะหยัน มือเรียวเลื่อนออกจากซีกแก้มนุ่มก้าวมาคว้าแขนของพระเอกซบหน้าลงกับท่อนแขนแกร่งออดอ้อน แต่สายตาและรอยยิ้มกลับเย้ยคนตรงหน้า

นับว่าโชคดีที่เธอสามารถดึงสติตัวเองกลับมายังงานได้อีกครั้ง ไม่ทำให้คนอื่นๆ เสียเวลาไปกับการใจลอยทั้งที่ตัวเองก็ไม่รู้ตัวด้วยว่าเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่

ม่านฟ้าผ่อนลมหายใจเบาๆ เดินออกจากฉากหลังผู้กำกับสั่งคัทแล้ว ใบหน้าที่มีแต่ความสะใจเยาะเย้ยผู้อื่นตามแบบฉบับนางร้ายละครหลังข่าวกลับมาเป็นหญิงสาวใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยความน่าหลงใหลอีกครั้ง

"อ่ะน้ำ"

"ขอบคุณค่ะ"

ร่างอวบอิ่มหย่อนตัวบนเก้าอี้ปิกนิกพลางรับแก้วน้ำส่วนตัวจากมือผู้จัดการส่วนตัวมาด้วย ดวงตากลมทอดมองยังเบื้องหน้าในขณะที่เสียงรอบกายกลับค่อยๆ หายไปจากโสตประสาทอีกครั้ง

ในหัวมีแต่ข้อเสนอแสนเห็นแก่ตัวและต้องการจะกดขี่คนด้อยกว่าของผู้ชายคนนั้น มันดังวนอยู่ในสมองตั้งแต่ออกจากคลับมาจนตอนนี้ก็ยังคิดไม่ตก

จะออกปากขอยืมเงินคนรู้จักแต่ก็เกรงใจเกินกว่าจะทำแบบนั้นได้ คิดวุ่นจนไม่มีสมาธิทำงาน เหม่อใจลอยตั้งแต่เช้าจนโดนทักตั้งหลายครั้ง

"ม่าน!"

"คะ!? พี่ลูกแก้วว่าไงนะคะหนูไม่ทันฟัง"

"ถามจริงเถอะมีเรื่องเครียดอะไรหรือเปล่าเนี่ยตั้งแต่เช้าละเหม่อตลอดจริง มีอะไรอย่าเก็บไว้คนเดียวระบายออกมาบ้างจะได้ไม่ฟุ้งซ่าน"

"เปล่าหรอกค่ะ ช่วงนี้แค่.. เพลียๆ น่ะค่ะ"

"เฮ้อ.. แล้วแต่ก็แล้วกัน แต่ถ้ามีอะไรอย่าลืมว่าพี่อยู่ตรงนี้โอเคไหม"

"ค่ะ หนูรู้ว่าพี่ลูกแก้วเป็นห่วงหนูแต่หนูไม่ได้เป็นอะไรอย่างที่บอกแค่เพลียๆ"

"อ่าๆ มีอีเว้นท์สองทุ่มอย่าลืมล่ะ เดี๋ยวพี่ต้องวิ่งไปหาดรีมก่อนแล้วจะให้ไทม์ดูแลเรา"

ดาราสาวพยักหน้ายิ้มแทนการเอ่ยเสียงตอบกลับ ผู้จัดการเธอไม่ได้ดูแค่เธอคนเดียวแต่ยังมีเด็กๆ ในความดูแลอีกหลายคน ซึ่งก็จะมีผู้ช่วยผู้จัดการช่วยด้วยอีกคน 

ไทม์เด็กสาวใบหน้าจิ้มลิ้มเพิ่งเข้ามาดูแลเธอได้ไม่นานแต่เพราะเป็นเด็กหัวไวและน่ารักมากๆ จึงทำให้เธอและลูกแก้วเอ็นดูน้องมาก อาจเพราะน้องอายุรุ่นเดียวกับน้องชายเธอด้วยแหละเธอจึงเอ็นดูมากเป็นพิเศษ

"หนูเตรียมรองเท้าคู่นั้นเผื่อตามที่พี่ม่านบอกแล้วนะคะ วางอยู่หลังรถ"

"อ่า.. ขอบใจนะ"

เสียงใสๆ ของไทม์ดึงม่านฟ้าให้กลับมาอีกครั้ง ริมฝีปากเอิบอิ่มขบเข้าหากันเบาๆ เบนสายตาออกมองนอกหน้าต่างในขณะที่เด็กสาวใบหน้าจิ้มลิ้มขมวดคิ้วสงสัยกับความแปลกไปของดาราสาว

ปกติแล้วม่านฟ้าจะเป็นคนคุยเก่ง ยิ้มง่ายแต่วันนี้เหมือนเจ้าหล่อนจะมีเรื่องให้คิดมากจึงดูเงียบๆ ไป แถมยังดูเหม่อตลอดด้วย

ไทม์เก็บความสงสัยไว้ในใจหันกลับมามองตรงไปด้านหน้าที่รถกำลังเคลื่อนไปช้าๆ ตามจราจรประเทศไทยที่ติดหนักมาก ยิ่งในช่วงเวลาเลิกงานแบบนี้ยิ่งติดหนักเข้าไปใหญ่

กว่าจะมาถึงห้างหรูกลางใจเมืองสถานที่จัดงานอีเว้นท์ที่ม่านฟ้าต้องมาทำงานก็กินเวลาไปเกือบชั่วโมง ฉะนั้นเธอจึงเหลือเวลาให้แต่งหน้าทำผมและเตรียมตัวเพียงไม่เท่าไหร่เท่านั้น ซึ่งกินเวลาที่เผื่อเอาไว้ไปเกือบยี่สิบนาทีเลยทีเดียว

แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี ไม่ใช่เพียงงานที่ออกมาตรงสเต็ปและความต้องการของผู้ว่าจ้างแต่รวมถึงจิตใจและความคิดของเธอที่ถูกสะกดไว้ให้สนใจเพียงงานเท่านั้น

"พี่ม่านรอหนูแป๊บนะหนูขอโทรหาลุงให้เอารถลงมาก่อน"

"อืม เดี๋ยวพี่ยืนรอตรงนี้" หันกลับไปตอบเด็กสาวที่เดินมาด้วยกันด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พลางยกมือเสยผมปิดหน้าขึ้น

ร่างอวบอิ่มหยุดยืนหน้าลิฟต์ลานจอดรถวีไอพี ยกมือถือขึ้นมากดเข้าไอจีเขี่ยเล่นฆ่าเวลาเพื่อไม่ให้เผลอเหม่อคิดอะไรอีก แต่ก็ต้องชะงักนิ้วที่กำลังเลื่อนหน้าจอขึ้นหยุดสายตากับข่าวในมือ

นางร้ายอักษรย่อ ม นัวพระเอกหนุ่มในกองถ่ายแบบไม่อายกล้อง

"มาได้ทุกวันจริงๆ ขนาดในฉากยังไม่เว้นจะเป็นข่าวเลยเหรอเนี่ย"

มันน่าหงุดหงิดก็ตรงที่เธอทำอะไรก็กลายเป็นข่าว ยิ่งภาพที่ยกขึ้นมาตั้งหัวข้อข่าวไม่ต้องปิดหน้าขนาดนั้นก็จำได้ว่าเป็นฉากไหน

ม่านฟ้าเลือกที่จะกดล็อกหน้าจอปิด อยากเข้าไปเลื่อนดูไอจีเล่นจะได้ไม่ต้องวนคิดถึงแต่เรื่องนั้นแต่กลับต้องมาถอนหายใจซ้ำซ้อนกับข่าวไม่มีมูลแบบนั้นอีก

ดวงตากลมมองตรงเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย แสงสลัวในชั้นลานจอดรถทำให้ย้อนนึกถึงคืนแรกที่ได้สบประสานกับดวงตาซาตานในเงามืดอีกครั้ง และอาจเพราะสมองมันจินตนาการหรือเพราะภาพหลอนในหัวถึงได้เห็นฉากเดิมฉายซ้ำขึ้นมาตรงหน้าอีกครั้ง

เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวตรงเข้ามาใกล้ดังวนอยู่ในหู ดวงตาถูกตรึงไว้เพียงใบหน้าคมเข้มราบเรียบของชายหนุ่มที่เดินนำกลุ่มชายฉกรรจ์อยู่ เธอคิดว่ามันเป็นภาพหลอนที่ตัวเองสร้างขึ้นมาโดยตลอดจนกระทั่ง...

"พี่ม่าน!"

แรงสะกิดเรียกจากคนตัวเล็กด้านข้างทำให้ม่านฟ้าได้สติอีกครั้ง และก็ต้องพบว่าตัวเอง... ไม่ได้จินตนาการไปเอง แต่คนคนนั้นกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอจริงๆ แถมยังหายใจรดหน้าผากกระตุ้นให้เลือดลมหยุดทำงานด้วย

"ฉ.. ฉันยังไม่ได้คิดเรื่องนั้น ฉันยังเหลือเวลาอีกสองวันคุณจะรีบตามมาเอาคำตอบทำไม" รู้สึกได้ว่าเสียงตัวเองนั้นสั่นมาก แต่จะไม่ให้สั่นไหวยังไงแบบนี้มัน.. ใกล้กว่าเมื่อวานที่นั่งจ้องหน้ากันอีก

"..." ดวงตาคมหลุบจ้องใบหน้าสวยของหญิงสาวแต่ไม่ได้ให้คำตอบกับเจ้าหล่อน เช่นเดียวกับลูกน้องด้านหลังที่หันมองหน้ากันทำหน้างุนงง

"พี่ม่านรู้จักเขาเหรอคะ"

เมื่อเห็นว่าผู้ชายน่ากลัวตรงหน้ายังคงเอาแต่เงียบไม่ได้ตอบคำถามของดาราสาวไทม์จึงเอ่ยถามคนด้านข้างทำลายความเงียบและอึดอัดจนไม่กล้าหายใจ 

ท่าทางกลุ่มคนตรงหน้าไม่ค่อยน่าคบหาเลยสักนิดไม่คิดว่าม่านฟ้าจะรู้จักได้ แต่ฟังจากคำถามแล้วก็เหมือนจะไม่น่าเป็นไปได้เช่นกัน

"เปล่าหรอก ไปกันเถอะ" และสุดท้ายความกระจ่างก็ฉายชัดเมื่อนางร้ายเบอร์แรงเฉลยขึ้นมาเองว่าไม่ได้รู้จักกับคนตรงหน้า หรือก่อนหน้านี้เธอจะหูฝาดไปเอง?

ม่านฟ้าถอนหายใจยาวคว้าข้อมือเล็กของผู้ช่วยสาวจูงเดินตามมา ไม่อยากให้คนอื่นมารู้เรื่องของตัวเองแต่เพราะตอนนั้นปากมันเผลอพูดออกไปเอง เพราะกลัวฝั่งนั้นจะเป็นฝ่ายชิงพูดออกมาก่อน

พอเดินออกมาไกลพอควรก็ปล่อยมือออกจากข้อมือเล็กถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นขึ้นมาหลังรู้สึกเหมือนมันจะหยุดเต้นไปพักหนึ่ง บรรยากาศรอบตัวที่เงียบสงัดปกคลุมด้วยแสงสลัวก็ไม่มีความเย็นยะเยือกแผ่คลุมแล้วเช่นกัน

"เหมือนเขาจะไม่ได้มาหาเรานะคะ"

"หื้อ? อะไรนะ"

"ก็.. ผู้ชายที่พี่ม่านพูดด้วยเมื่อกี้ไงคะ หนูหันไปมองเห็นเขาไม่ได้สนใจจะตามเรามาเลย เหมือนเราแค่ไปยืนบังหน้าลิฟต์น่ะค่ะ"

"..." ร่างกายชะงักพูดไม่ออกไปชั่วขณะ หันมองไปด้านหลังตามและก็พบแต่กับความว่างเปล่าเหมือนก่อนหน้านี้มีเพียงตัวเองกับคนตัวเล็กอยู่ด้วยกันสองคนเท่านั้น

บ้าน่า! นี่คิดไปเองถึงขั้นนั้นเลยเหรอ แต่ก็จริงว่านี่เป็นห้างไม่ใช่สถานที่ส่วนบุคคลซะหน่อยมีแต่เธอที่ร้อนตัวไปเองคนเดียว

ม่านฟ้ายกมือขึ้นกุมขมับไม่คิดว่าแค่ข้อเสนอล้างหนี้ให้แลกกับร่างกายเธอนั้นมันจะทำให้เธอกลายเป็นคนคิดมากไปได้ แถมยังคิดเองเออเองมโนไปเองอีก 

ในขณะที่กำลังกุมขมับปวดหัวกับตัวเองอยู่นั้นเสียงรถตู้คุ้นเคยก็วิ่งเข้ามาจอดเทียบตรงหน้าทำให้ต้องดึงความสนใจกลับมาอีกครั้ง พยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ ไม่กระโตกกระตากคิดไปเองอีก 

.

.