ep7 เวลานับถอยหลัง

"เหยื่อติดกับแล้วครับ"

รอยส์เดินเข้ามารายงานความเคลื่อนไหวของเหยื่อที่ตามติดมาตลอดหลายวัน และวันนี้มันก็ติดกับดักที่เจ้านายวางไว้แล้ว ซึ่งผลลัพธ์ที่ได้รับวันนี้นับว่าเร็วกว่าที่คาดเอาไว้มาก

มาเฟียหนุ่ยเงยหน้าขึ้นจากหลอดยาทดลองเล็กๆ ตรงหน้า กระตุกมุมปากขึ้นเพียงนิดแล้วดึงสายตาลงกลับยังสินค้าล็อตทดลองตรงหน้าอีกครั้ง

ยื่นมือคว้าหลอดแก้วทดลองขึ้นเพ่งพินิจโดยที่ใบหน้ายังแสดงเพียงความราบเรียบไม่เปลี่ยน กวาดตามองผงสีขาวละเอียดด้วยแววตาว่างเปล่า

อังเดรยกมือส่งสัญญาณให้ลูกน้องออกไปได้ พลางคว้าแก้วเหล้าเพียวขึ้นกระดกลงคอ ลากสายตาขึ้นยังนาฬิกาดิจิตอลบนผนังมองตัวเลขที่กำลังเดินไปนิ่งๆ

อีกสองชั่วโมงจะเปลี่ยนเป็นวันใหม่และเขากำลังรอหนูทดลองตัวแรกให้เดินเข้ามาหาอย่างใจเย็น แม้สีหน้าและแววตาหวาดหวั่นของเจ้าหล่อนจะเต็มไปด้วยความกลัว แต่เขามั่นใจเต็มร้อยว่าเธอ.. สนใจข้อเสนอเขามากอย่างไม่ต้องถามซ้ำ

และนั่นก็ทำให้เธอต้องพยายามหาตัวเขาให้เจอก่อนเที่ยงคืนนี้ เวลาเธอเหลืออีกไม่มากเหมือนคนไข้ในห้องไอซียูที่กำลังรอเวลาตายจากเท่านั้น

"ขอโทษครับนาย มีสายจากเขตแดนมาครับ"

"..." ปรายตามองมือขวาที่เดินมาหยุดยืนด้านข้าง ก่อนจะดึงสายตากลับยกกระดกเหล้าในแก้วลงคออีกครั้ง

"คุณม่านฟ้าต้องการขอพบนายครับ"

"หึ" ไม่ผิดจากที่คาดไว้เลยสักนิด

มาเฟียหนุ่มแสยะยิ้มพอใจ หนูทดลองของเขาดูฉลาดกว่าที่คิดเอาไว้ แม้จะเคยเดาไว้ว่าเจ้าหล่อนต้องไปหาเขาที่คลับของศรัณย์แน่ๆ แต่เพราะวันนี้ศรัณย์ก็ไม่ได้เข้าไปที่นั่น และแน่นอนว่าลูกน้องมันก็ไม่ได้ไป แต่การที่เธอหาตัวเขตแดนพบนี่นับว่ายังพอใช้ได้อยู่

อังเดรยกมือให้สัญญาณกับลูกน้องไป ไม่ได้ร้อนใจอยากลองของตอนนี้เพราะถึงยังไงหนูทดลองของเขาก็หนีไปไหนไม่รอดอยู่ดี เพียงแต่.. เธอจะมีความสามารถมาหาเขาหรือเปล่า นั่นคืออีกเรื่อง

ร่างสูงใหญ่ยังคงนั่งดื่มเหล้าเงียบๆ ภายในห้องทำงานด้วยความใจเย็น สายตามุ่งตรงเพียงเบื้องหน้าท่ามกลางบรรยากาศเย็นยะเยือกและมืดสลัวเท่านั้น

.

.

ม่านฟ้าเดินมาหยุดฝีเท้าหน้าโกดังติดชนบทตามโลเคชันในหน้าจอ สายตามุ่งตรงยังด้านหน้าที่มีฉกรรจ์หลายสิบคนคอยยืนเฝ้าผลัดเวรกันตลอดเวลา

ท่ามกลางความเงียบยามค่ำคืนแม้แต่เสียงรถวิ่งผ่านยังไม่ได้ยิน เธอทำตามที่เขตแดนบอกคือจอดรถไว้ด้านนอกแล้วเดินเข้ามาในเขตบริเวณของโกดัง ซึ่งก็ถือว่าไกลมากเหมือนกัน มาถึงเล่นเอาหอบเพราะต้องทำเวลาไม่ให้เลยเที่ยงคืนด้วย

สายตาคอยแต่เหลือบมองเวลาบนหน้าจอตลอดเวลา ตอนนี้เหลือเพียงสิบนาทีก็จะเริ่มต้นเริ่มอีกวันใหม่ซึ่งเธอก็ต้องรีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อให้เข้าไปยังในเขตโกดังใกล้กับเจ้าของสถานที่ไม่น่าเดินเล่นให้เร็วที่สุด

"ใครวะ!"

"ผู้หญิงว่ะ หลงทางเหรอครับน้องสาว มีอะไรให้พี่ช่วยหรือเปล่า"

เดินมาได้ไม่เท่าไหร่ก็ถูกต้อนรับด้วยน้ำเสียงหื่นกามและสายตาวาววับโลมเลียความเป็นเพศอ่อนแอกว่าพลอยสั่นคลอนหัวใจดวงน้อยให้เต้นตึกตักเสียงดัง และความกลัวที่พยายามกดกลั้นเอาไว้ตลอดทางที่เดินมา

"หน้าคุ้นๆ ไหนเดินมาใกล้ๆ พี่หน่อยสิครับ"

ถึงไม่อยากทำตามแต่ยังไงเสียก็ต้องเข้าไปด้านในอยู่ดี ม่านฟ้าสูดหายใจเข้าลึกๆ เอาความใจกล้าข่มความกลัวไว้เงยหน้าขึ้นให้ใบหน้าตัวเองต้องแสงจากหลอดไฟด้านบน มองชายร่างใหญ่สองคนด้วยแววตาที่พยายามทำให้นิ่งที่สุด

"ฉันมาหาคุณอังเดร มีนัด"

"ฮ่าๆๆๆ คิดว่าพวกพี่โง่ขนาดนั้นเลยเหรอครับ ถึงพวกพี่จะเป็นแค่คนเฝ้าโกดังแต่พวกพี่ก็ไม่ได้โง่ถึงขั้นไม่รู้ว่าเจ้านายตัวเองไม่เคยนัดใครที่หน้าตาสวยๆ แบบนี้นะครับ"

"ใช่ๆ เจ้านายไม่เคยนัดผู้หญิงที่ไหนมาก่อน จะหัดโกหกก็เอาเนียนๆ หน่อย.. แต่ว่านะ พี่ว่าหน้าน้องคุ้นๆ นะครับเนี่ย เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนเลย มึงว่าไง"

สองคนหันไปถามความเห็นของกันและกันในขณะที่ม่านฟ้ากำลังขบคิดว่าจะเอายังไงดี มือเรียวกำมือถือในอุ้งมือนุ่มแน่นจนชื้นไปด้วยเหงื่อ ตัดกับความเย็นรอบกายที่กำลังทำขนอ่อนตามกายอวบลุกชูชัน

ริมฝีปากเอิบอิ่มถูกเจ้าตัวขบกัดแรงๆ เรียกสมาธิ สอดสายตามองเข้าไปด้านในที่ตัวโกดังอยู่ห่างออกไปค่อนข้างมาก สัญญากับตัวเองว่าหากคืนนี้ได้พบกับเจ้าของที่แล้วเธอจะไม่ขอมาเหยียบที่นี่อีก ต่อให้เขาจะมีสิทธิ์ในร่างกายเธอแต่ก็คงจะยอมรับการตัดสินใจของเธอด้วย มั้งนะ

"กูจำได้ละ! ก็ว่า.. สวยๆ แบบนี้ รูปร่างอวบอิ่มดูเต็มไม้เต็มมือแบบนี้ ไหนยังจะหน้าตาแบบนี้อีก ม่านฟ้าชัวร์"

"เออๆ กูก็ว่าอยู่ แต่ม่านฟ้าจะมาที่นี่ทำไมวะ ถ้าเป็นหมั้นหมายกับกูก็ว่าไปอย่าง"

"ฮ่าๆๆ กูเอาด้วย ต่อมึงเลยแล้วกัน"

"ไม่ร่วมเหรอวะ จะต่อทำไม"

"จ.. จะทำอะไร อย่าเข้ามานะ ถอยออกไปเดี๋ยวนี้!"

ม่านฟ้าก้าวถอยห่างชายร่างใหญ่สองคนที่กำลังใช้คำพูดหื่นกามโลมเลียเธออย่างเปิดเผย ความกลัวที่พยายามข่มกลั้นเอาไว้ภายใต้ใบหน้านิ่งเริ่มฉายออกมาผ่านสีหน้าและเม็ดเหงื่อที่ซึมผุด

ร่างอวบอิ่มก้าวถอยหนีในขณะที่ร่างใหญ่สองร่างกำลังก้าวเข้าหาต้อนราวกับเธอเป็นเหยื่อที่กำลังถูกหมาป่าใจโหดไล่ต้อน มือหยาบกร้านคล้ำแดดยื่นมาหวังคว้าร่างนุ่มนิ่มแต่ต้องชะงักค้างกลางอากาศ

"ถ้าพวกมึงไม่อยากตายก็ถอยห่างออกมา" พร้อมกับเสียงนิ่งกดดันคุ้นเคยจากคนด้านหลัง

รอยส์หยุดยืนเพียงหน้าทางเข้ามองยังร่างใหญ่ของลูกน้องที่กำลังถูกความกลัดมันเข้าครอบงำ ละเลยหน้าที่ไม่พอยังคิดอยากแตะต้องของของเจ้านายอีก

เหมือนลมหายใจกลับมาเต็มปอดอีกครั้ง ม่านฟ้าที่เผลอยกมือขึ้นกอดตัวเองแววตาสั่นไหวเต็มไปด้วยความกลัวผ่อนลมหายใจออกยาวๆ มองหน้าคนที่จำได้ว่าเป็นคนยื่นข้อเสนอบ้าบอที่ทำเธอเกือบตายนี้แทนเจ้านายเขา

อยากจะโกรธเคืองคนคนนั้นแต่ตอนนี้เธอยังต้องการให้เขาช่วย และเพราะตัดสินใจแน่วแน่มาแล้วทุกอย่างกำลังเดินไปตามทางที่เลือกเอาไว้ หากว่าไม่ต้องมาที่นี่ก็คงดี

จากที่ดูว่าเขาเป็นคนอันตรายน่ากลัวอยู่แล้ว พอมายังสถานที่นี้ทำให้รู้ว่า ไม่เพียงแค่เขาที่ดูน่ากลัวอันตรายแต่คนรอบตัวเขาก็น่ากลัวมากพอๆ กัน

ม่านฟ้าเดินตามรอยส์เดินเข้ามาด้านในโกดังด้วยความเงียบ พยายามไม่เงยหน้ามองรอบบริเวณ กอดตัวเองเอาไว้ใช้เสื้อคลุมตัวนอกปิดร่างกายตัวเองเอาไว้ จนคนด้านหน้าเดินมาหยุดยังห้องห้องหนึ่งสองเท้าเล็กจึงหยุดตามไปด้วย

"นายรออยู่ด้านใน เหลือเวลาอีกสองนาที"

"..."

"เชิญครับ"

เวลานี้นอกจากทำใจกล้าเดินเข้าไปด้านในห้องสลัวแล้วไม่มีทางให้หันหลังเดินกลับอีก ม่านฟ้าเข้ามาในห้องที่มีไฟสีแดงสลัวๆ พอให้มองเห็นว่ามีสิ่งกีดขวางวางตรงหน้าหรือเปล่าเท่านั้น

กวาดสายตามองรอบห้องกลั้นหายใจราวกับมีพิษร้ายอยู่ในอากาศภายในห้องอาจทำให้เธอมีอันตรายได้ ก่อนสายตาจะหยุดอยู่บนร่างแกร่งของคนในห้อง

เขานั่งอยู่บนโซฟาหันหน้าเข้าหาเธอ แต่ไม่ได้พูดหรือส่งเสียงใดๆ หากไม่มองดีๆ ก็ยังคิดว่าเขาเป็นรูปปั้นที่กำลังขยับดิ้นเพียงน้อยนิดด้วยซ้ำ

ม่านฟ้าไม่รอให้เสียเวลาไปมากกว่านี้ก็เดินมานั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ตรงข้ามกับเจ้าของห้อง ข่มความหวาดกลัวของตัวเองเอาไว้เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย 

"ฉันยอมรับข้อเสนอของคุณ แต่ก็อยากให้คุณรับข้อตกลงของฉันด้วย" อย่างน้อยจะได้อุ่นใจว่าเขาไม่ได้ซื้อร่างกายเธอมาฆ่าทิ้ง ใครเลยจะอยากตาย ใครๆ ก็กลัวความตายกันทั้งนั้น

"เธอไม่มีสิทธิ์เรียกร้อง"

เห็นแค่แววตาคมกริบราวกับแววตาของซาตานที่กำลังใช้ความมืดบดบังตัวเอาไว้ก็ว่าน่ากลัวแล้ว พอมาได้ยินน้ำเสียงเย็นยะเยือกยิ่งกว่าห้องดับจิตในโรงพยาบาลที่เคยเข้าไปตอนแสดงละครแบบนี้ยิ่งสั่นคลอนความกลัวในใจเพิ่มเป็นเท่าตัว 

แต่ถึงอย่างนั้นม่านฟ้าก็พยายามไม่แสดงมันออกมา แม้ตอนนี้ร่างกายมันจะสั่นไปหมดแล้วก็ตาม

"ค.. คุณ คุณไม่ได้จะเอาฉันมาฆ่าทิ้งใช่ไหม"

"หึ"

"ข.. ขอข้อเดียวก็ได้ ฉันยังไม่อยากตาย"

อังเดรกระดกเหล้าในมือจนหมด วางแก้วบนโต๊ะด้านหน้าคว้าขวดเหล้าข้างกันมารินใส่แก้วเปล่าอีกครั้งด้วยความใจเย็นไม่ได้ตอบรับคำขอของคนตรงข้าม

เสียงของเหลวกระทบก้นแก้วก่อนจะค่อยๆ เพิ่มปริมาณขึ้นเรื่อยๆ พลอยทำหัวใจดวงน้อยกระตุกเป็นจังหวะ ดวงตากลมจ้องมองปริมาณของเหลวที่เพิ่มขึ้นทีละนิดจนหยุดเพียงครึ่งแก้วด้วยลำคอแห้งผาก จิกเล็บกับหลังมือถือข่มมือที่กำลังสั่นให้สงบ

"เหลือเวลาห้าสิบวิ" เสียงเย็นเอ่ยพลางเลื่อนแก้วเหล้าไปตรงหน้าดาราสาวด้วยความใจเย็น

ม่านฟ้าเหลือบมองนาฬิกาดิจิตอลบนผนัง มองตัวเลขที่กำลังนับถอยหลังค่อยๆ เข้าสู่วันใหม่ พอจะเดาได้ว่าหากเธอดื่มเหล้าแก้วนี้ไปแล้วจะถือว่าข้อตกลงระหว่างเราสองคนเป็นอันตามนี้ แต่เขาจะยอมรับคำขอเธอเพียงข้อเดียวที่สมองสามารถคัดออกมาได้แล้วใช่ไหม

ถึงก่อนหน้านี้จะคิดเอาไว้ว่าจะขอไว้สักสองสามข้อ แต่พอได้ยินน้ำเสียงเย็นสั่นคลอนความกลัวเธอนั้นแล้ว สมองมันก็เค้นออกมาได้เพียงข้อเดียวเท่านั้น

"ยี่สิบวิ.."

"..."

ม่านฟ้าสะดุ้งได้สติหันกลับมายังคนตรงหน้า ท่าทางสบายๆ อย่างไม่สนใจว่าเธอจะตอบรับหรือปฏิเสธนั้นทำเอาเกิดความกลัว กลัวว่าเขาจะไม่ได้ต้องการเธอมากพอที่จะง้อรอให้เธอเล่นตัวอีก

มือเรียวปล่อยออกจากมือถือเอื้อมคว้าแก้วเหล้าเย็นขึ้นมากระดกลงคอ กลั้นใจกลืนน้ำขมบาดคอแสบสันไปทั้งหลอดอาหารขึ้นจมูกลามไปทั้งหัว 

พอดื่มเสร็จก็รู้สึกได้เลยว่าโลกของเธอมันหมุนแค่ไหน มันก็แน่อยู่แล้ว ปกติคนไม่ค่อยดื่มแต่พอมาดื่มเหล้าเพียวไม่มีผสมแบบนี้มีหรือจะสามารถประคองสติให้คงเดิมได้

"หึ"

"อื้ม~ เวียนหัวชะมัดเลย~"

.

.