ep6

เวลายังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ราวกับกำลังกดดันให้ม่านฟ้ารีบตัดสินใจ ยิ่งวันนี้มีเรื่องค่าเทอมของน้องชายมาให้ต้องคิดเพิ่ม ไหนยังจะเรื่องที่มีคนไปตามทวงหนี้ถึงบ้านอีก เล่นเอาปวดหัวจนไม่มีกะจิตกะใจทำงานเลย

"ข่าวแบบนี้ขยันออกกันจั๊ง ไอทีตอนเขาทำดีไม่เห็นพาดหัวข่าวใหญ่โตแบบนี้บ้างเลย"

ใบหน้าสวยหันมองยังผู้จัดการสาวที่เดินอ้อมหลังโซฟากลับมานั่งลงยังฝั่งตรงข้าม มือเรียวหยิบส้มที่ถูกปอกเปลือกวางบนโต๊ะเข้าปากไม่ได้ออกความเห็นใดๆ เพราะอยากจะให้เรื่องนี้มันเงียบไปเองมากกว่า มีเรื่องให้ต้องคิดเยอะแล้วไม่อยากใช้สมองไปกับเรื่องไม่มีมูลจริงอีก

ข่าวของเธอกับพระเอกหนุ่มนามว่าฐากูรที่กำลังร่วมงานกันอยู่เป็นข่าวดังเพียงชั่วข้ามคืน เรียกได้ว่านางร้ายแบบเธอเลี้ยวหน้าแซงทางโค้งนางเอกสาวหน้าใหม่ที่กำลังถูกดันด้วยซ้ำ

"แทนที่จะเล่นข่าวกับนางเอกแต่กลับมาเลือกนางร้ายซะงั้น คนส่งข่าวนี่ก็ไวดีเนอะผ่านไปไม่กี่วันเอง"

"ช่างเขาเถอะพี่ลูกแก้ว มีเรื่องให้เครียดเยอะแล้วปล่อยๆ ไปเถอะ"

"ปล่อยได้แบบนี้แสดงว่ายังไม่เห็นอีช่องเดิมมันพาดหัวข่าวใช่ไหม นางร้าย ม เตรียมเสียบ..."

เฮ้อ.. นั่นแหละ ตามประสาวงการบันเทิง ข่าวจริงไม่จริงแต่พอเอามาเชื่อมโยงกันมากเข้าเจ้าตัวเองก็ยังแอบสงสัยเลยว่าสรุปนี่คือตัวเธอเองจริงๆ หรือเปล่า เคยทำแบบนั้นแต่จำไม่ได้แล้วหรือเปล่า และอีกหลายๆ คำถามที่สงสัยตามกันมาเป็นพรวน

ครืน~

ดวงตากลมหลุบยังหน้าจอสี่เหลี่ยมที่เปล่งแสงพร้อมกับสั่นแจ้งเตือน กวาดตามองรายชื่อของปลายสายแล้วกัดปากเบาๆ 

ม่านฟ้าหยิบมือถือมากำเอาไว้ลุกขึ้นเดินเข้าห้องนอนเพื่อคุยกับคนในสาย ไม่อยากให้ผู้จัดการสาวได้ยินเรื่องที่กำลังจะกลายเป็นบทสนทนาระหว่างกัน

ก็ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เธอกลายเป็นคนที่มีความลับกับลูกแก้ว ความลับที่ไม่อยากแชร์และคิดว่าคงอีกนานเท่านานกว่าความลับนี้จะถูกคนใกล้ตัวรู้เข้า

"อืม ว่าไงมังกร"

'ทำไมรับช้า ยุ่งอยู่เหรอ'

"เปล่าพี่แค่... เข้าห้องน้ำน่ะ" ถอนหายใจเบาๆ แล้วเอ่ยเสียงปกติกับน้องชาย

ความหนักใจมาตกกับเสาหลักของครอบครัวอย่างเธอ นี่ก็คงจะโทรมาเรื่องค่าเทอมอีก เธอไม่ได้อยากผลักภาระหน้าที่นี้ไปแต่บางครั้งมันก็เหนื่อยจนอยากพักบ้าง

นางร้ายสาวเดินมาทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม เอนหลังพิงหัวเตียงคว้าตุ๊กตาหมีสีขาวตัวใหญ่มากอดไว้

'เรื่องค่าเทอม พี่จะโอนให้วันไหน อาทิตย์หน้าจะสอบแล้วถ้าไม่โอนน้องจะไม่มีสิทธิ์สอบแล้ว'

"...จะสอบแล้วเหรอ งั้นก็ต้องจ่ายภายในอาทิตย์นี้แล้วสิ" อาทิตย์นี้ซึ่งก็เหลือพรุ่งนี้แค่วันเดียว...

'พี่มีปัญหาอะไรหรือเปล่า เรื่องเงินเหรอ หรือเรื่องงานทำไมช่วงนี้ดูขี้ลืมจังเลย'

"เปล่าหรอก สงสัยคงเริ่มแก่แล้วมั้งเลยหลงๆ ลืมๆ น่ะฮ่าๆๆๆ"

'ไม่เห็นแก่เลย พี่สาวน้องสวยขนาดนี้จะแก่ได้ไง'

รอยยิ้มประดับใบหน้าสวยแต่แววตากลับมีความคิดไม่ตก นี่หากว่ามังกรนั่งอยู่ต่อหน้าเธอตอนนี้คงยากที่จะโกหกใช้เสียงหัวเราะกลบเกลื่อนความคิดมากมายในหัวและความเครียดแบบนี้

ม่านฟ้าพูดคุยกับน้องชายอีกพักหนึ่งก่อนจะตัดสายไปให้น้องชายได้อ่านหนังสือเตรียมสอบ ส่วนเรื่องอื่นปล่อยให้เป็นพี่สาวคนนี้คอยรับหน้าให้เอง ให้น้องชายเธอได้มีสมาธิในการเรียนก็พอแล้ว

ครอบครัวเธอมีอยู่กันแค่สามคน คือพ่อ ตัวเธอเองและน้องชาย ส่วนแม่... ท่านแต่งงานใหม่มีครอบครัวใหม่ไปแล้ว ถึงจะติดต่อมาหาบ้างแต่ก็ไม่ได้สนิทใจเหมือนเป็นครอบครัวตัวเอง 

ร่างอวบอิ่มทิ้งตัวลงนอนบนหมอนนุ่มใบใหญ่ คิดไม่ตกกับปัญหามากมายที่ถาโถมเข้าหาในเวลาเดียวกัน เหมือนสวรรค์จะกลั่นแกล้งให้รีบตัดสินใจก้าวออกไปข้างหน้าซึ่งมีอยู่สองทางเลือกให้เดิน คือ

การเลือกข้อเสนอของผู้ชายคนนั้น เงามืดที่คืบคลานเข้ามาในชีวิตควบคุมความกลัวของเธอ และการเลือกที่จะเมินเฉยต่อข้อเสนอแสนต่ำทรามเห็นความทุกข์คนอื่นเป็นความสุขนั้น และแก้ปัญหานี้ด้วยตัวเองเพียงคนเดียวซึ่งมัน.. ยากมากๆ เลย

แต่เอาจริงๆ ทางเลือกเธอเหมือนจะมีเพียงทางเดียวเท่านั้นถึงจะบอกให้มองข้ามข้อเสนอนั้นไปเสีย แต่ใจก็เอาแต่คิดถึงมัน หากต้องเลือกอนาคตน้องชาย ครอบครัวกับร่างกายตัวเองแน่นอนว่าต้องเลือกน้องชายและครอบครัวอยู่แล้ว ตอนนี้มองเห็นเพียงเท่านี้จริงๆ

ติ้ง~

เสียงแจ้งเตือนดึงม่านฟ้าให้ออกจากความคิดไม่ตก ยกมือถือที่ยังอยู่ในอุ้งมือนุ่มขึ้นอ่านข้อความจากแจ้งเตือนไลน์ และก็ต้องถอนหายใจออกมาอีกครั้ง

พ่อ : เขาให้เวลาแค่พรุ่งนี้ ถ้าไม่มีดอกมาจ่ายให้ก่อนเขาจะยืดเอาบ้านและโฉนด

ม่านฟ้าตอบกลับข้อความพ่อให้อย่าได้กังวลเรื่องนี้เดี๋ยวเธอจะเป็นคนจัดการเอง ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อยรักษาสุขภาพตัวเองสำคัญกว่า ท่านเอาแต่เครียดโทษตัวเอง ขอโทษเธอมาตลอดจนเธอกลัวว่าท่านจะเป็นอะไรไปก่อน

คิดแล้วทางเลือกที่เธอควรจะเลือกตอนนี้มันริบหรี่เสียจนมองไม่มีเห็นอนาคตเลย ไม่อาจโทษใครได้เพราะเรื่องมันก็เกิดขึ้นมาแล้วนอกจากต้องยอมรับมันเท่านั้น

ไม่รู้นอนคิดไม่ตกมานานแค่ไหนแล้ว หลังจากลูกแก้วกลับไปม่านฟ้าก็เอาแต่นอนมองออกไปด้านนอกกระจกซึ่งจะเป็นวิวตึกกลางเมืองกรุง นอนคิดท่ามกลางความมืดไร้แสงดาวและแสงจันทร์ เหมือนชีวิตเธอตอนนี้ที่มืดรอบด้านไปหมด

"แค่ร่างกายเธอคนเดียวม่านฟ้า แลกกับหนี้ก้อนนั้นและอนาคตของมังกรทำไมจะแลกไม่ได้ แต่..." จะไปหาเขาได้ที่ไหนล่ะ แม้แต่ชื่อยังไม่เคยถามเลย

จะไปถามที่คลับแล้วต้องถามยังไง คนตั้งเยอะแยะผ่านมาก็สองวันแล้วใครจะไปจำได้ ไม่รู้ว่าเขารู้จักกับเจ้าหนี้เธอหรือเปล่า แล้วหากไปแล้วไม่เจอเจ้าหนี้เธอล่ะ ทำไมมีแต่เรื่องให้คิดไม่ตกนะ

วันนั้นเพราะมัวแต่โกรธที่โดนหยามเกียรติแบบนั้นจึงไม่ได้ถามชื่อหรือขอเบอร์ติดต่อไว้ ตอนนี้ก็ต้องมานั่งเครียดเพราะเรื่องนี้เพิ่มมาอีก 

และสรุปคือคืนนี้ม่านฟ้าก็ต้องลุกขึ้นมานั่งเสิร์ชหาข้อมูลการติดต่อของเขาเพราะนอนไม่หลับ แต่กลับเหมือนเขาคนนั้นอยู่ในเงามืดที่ไม่มีใครเคยรู้จัก มีเพียงข้อมูลบางส่วนของศรัณย์เท่านั้นที่เธอพอหามาได้บ้าง

กว่าจะเงยหน้าจากหน้าจอคอมได้ด้านนอกก็สว่างแล้ว และตอนนี้มือถือเธอก็สั่นยึกๆ เพราะถึงเวลาต้องกลับไปทำหน้าที่ตัวเอง

"เป็นคนไม่มีตัวตนหรือเพราะเราหาไม่ถูกจุดกันแน่" พึมพำถามตัวเองแล้วก็ต้องตัดใจลุกไปเตรียมตัวเพื่อจะออกไปทำงาน

วันนี้เธอมีถ่ายแบบกับนิตยสารชื่อดัง ต่อด้วยถ่ายเอ็มวีเพลงให้กับนักร้องหน้าใหม่มาแรงในขณะนี้ซึ่งอาจต้องใช้เวลาไปทั้งวันเหมือนเช่นเคยแต่คิดไว้แล้วว่าจะพยายามทำเวลาให้เร็วที่สุดเพื่อจะได้ใช้เวลาที่เหลือตามหาเขาคนนั้น คนในเงามืด

"พี่โอนค่าเทอมไปให้แล้วนะ ขาดเหลืออะไรก็ค่อยโทรมาใหม่"

ส่งข้อความบอกน้องชายแล้วก็รีบออกจากห้องเพื่อเดินทางไปยังสตูดิโอ ใช้เวลาระหว่างทางนอนพักสายตาซึ่งก็มีไทม์คอยเป็นคนคอยดูแลเรื่องที่เหลือต่อให้

.

.