บทที่ 3

ขณะที่หัวใจกำลังเต้นโครมคราม สูบฉีดอะดรีนาลินไปทั่วร่าง ประสาทสัมผัสทุกส่วนของกัทลีก็พลอยเฉียบคมมากขึ้น... ในเวลาที่อาจจะดูจะไม่เหมาะสมอย่างนี้ จมูกโด่งสวยซึ่งผ่านการผ่าตัดศัลยกรรมมาไม่น้อยกว่าสามครั้งพานได้กลิ่นอายเฉพาะตัวเจือไปด้วยความหอมของยาสูบอาหรับจากคนที่ยืนอยู่ด้านข้าง... มันทำให้เธออดใจไม่ไหว ต้องกระเถิบเข้าไปใกล้เพื่อสูดดมร่างกายเขาหลายต่อหลายครั้ง...

ดวงตาเฉี่ยวคมแอบชำเลืองรอยนูนเด่นบนกางเกงบอกเซอร์สีขาวสะอ้านอย่างลืมตัว เลือดสาวในกายพลุ่งพล่านราวกับไอน้ำเดือด ต้นขาที่หนีบเอาไว้แน่นรู้สึกร้อนวูบวาบจนต้องยืนบดเบียดไปมาเป็นการระบายความอึดอัดขัดข้อง สองมือก็ลูบไล้ต้นแขนทั้งสองข้างของตัวเอง บังคับใจไม่ให้โผเข้าไปหาเรือนร่างแข็งแกร่งบึกบึนตรงหน้า

“หนาวเหรอ...” เขาหันมาถามเมื่อสังเกตเห็นท่าทางของอีกฝ่าย

“ค่ะท่าน...” กัทลีตอบ ลอบเลียมุมปากเมื่อจับจ้องไปยังไรขนที่เรียงไล่อยู่บนลอนหน้าท้อง ใจหนึ่งนึกอยากกระโจนเข้าไปจูบ ลากไล้ปลายลิ้นพิสูจน์ความนุ่มละมุนของเส้นไหมสีน้ำตาลอ่อนกลุ่มนั้น

แต่ก็นั่นแหละ... เรื่องพรรค์อย่างว่า ถ้าทำในเวลาที่ไม่เหมาะสม ลูกค้าผู้สูงศักดิ์ก็อาจจะมองเธอเป็นแค่คู่นอนไม่มีเกรด เสียภาพลักษณ์ของมืออาชีพได้ง่ายๆ...

และไม่ต้องให้ใครมาบอก ตอนนี้เธอก็รู้แล้วว่าโฮร์มุซเป็นผู้ชายที่น่ากลัวแค่ไหน หากยิ่งรับรู้ถึงความอันตราย สัญชาตญาณเบื้องลึกของเธอก็ยิ่งกระหายรสรักอันเร่าร้อนและรุนแรงจากเขามากขึ้นกว่าเดิม

กัทลีกัดริมฝีปากที่สั่นระริกแน่น จินตนาการภาพเจ้าชายหนุ่มกำลังโถมกระแทกลงมาหาเธอสุดแรง ในขณะที่ฝ่ามือหยาบกร้านทั้งสองข้างกดต้นขาที่แยกออกจากกันให้แนบสนิทไปกับเตียงน้ำหลังนั้น เวลาเดียวกัน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเคราเขียวครึ้มก็ครูดถูอยู่บนเนินอกจนแสบร้อน ฟันขาวสะอาดกัดเม้ม คลึงเคล้นบนเม็ดเนื้อสีแดงระเรื่อ สลับกับการดูดดุนผิวกายทั่วร่างจนห้อช้ำ

แต่ภาพฝันของหญิงสาวก็เลือนหายไปทันที เมื่อสัญญาณลิฟต์บอกให้รู้ว่านำคนทั้งคู่มาถึงจุดหมายแล้ว เธอสะดุ้งเฮือก ลืมตาขึ้นมองประตูสีทองเลื่อนออกจากกัน

ภายในห้องประชุมใหญ่ของตัวอาคารสว่างจ้าด้วยแสงไฟสีส้มจากหลอดฮาโลเจนปรับระดับจำนวนหลายสิบดวง โต๊ะไม้มะฮอกกานียาวกว่าสิบเมตรพร้อมเก้าอี้อีกสิบสองตัวถูกโยกย้ายไปวางชิดที่ริมผนังด้านหนึ่ง ระเบียงกระจกที่สามารถมองเห็นตึกรามบ้านช่องไปจนจรดแม่น้ำเจ้าพระยา เวลานี้ถูกผ้าม่านสีกรมท่ารูดปิดจนหมด

พื้นที่โล่งกลางห้องซึ่งเคยเป็นที่ตั้งของโต๊ะประชุมมีร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทานั่งคุกเข่าอยู่ ดวงตาของเขาเบิกโพลงเมื่อมองเห็นโฮร์มุซก้าวออกจากลิฟต์ ปากก็พยายามจะส่งเสียงอะไรบางอย่าง แต่มันถูกเนกไทของตัวเองยัดเอาอยู่จนแน่น มือทั้งสองข้างไพล่อยู่ด้านหลัง คาดว่าคงจะถูกมัดไว้อย่างแน่นหนา รอบๆ ตัวมีชายฉกรรจ์สวมสูทสีดำสี่ห้าคนยืนก้มหน้ากุมมือ รายล้อมอยู่ในลักษณะสำรวม

“ทำดีมากทุกคน...” ผู้เป็นนายกล่าวชมเชยคนของเขาขณะตรงเข้าไปหาด้วยท่าทางร่าเริง

กัทลียังยืนมองตาค้างอยู่ในลิฟต์ที่เปิดอ้า ต้องใช้เวลาอีกหลายวินาทีกว่าเธอจะกล้าเดินกระมิดกระเมี้ยนตามออกไป สองมือสองแขนก็พยายามปกปิดสิ่งพึงสงวนอย่างเต็มที่ หากเพียงครู่เดียวเธอก็รู้ว่ามันไม่มีความจำเป็น เพราะชายฉกรรจ์เหล่านั้น ไม่มีใครเงยหน้าขึ้นมามองหรือให้ความสนใจเธอเลยแม้แต่คนเดียว

“ว่ายังไง มาห์มุด... แกสบายดีไหม” เจ้าชายแห่งจาเบลุซย่อตัวลงนั่งบนปลายเท้า เอียงหน้าถามเชลยของเขาด้วยภาษาที่หญิงสาวไม่เข้าใจ น้ำเสียงที่ฟังดูอ่อนโยนจนผิดปกติ ทำให้กัทลีรู้ได้โดยไม่ต้องคาดเดาว่ามันเป็นการจงใจประชดประชัน “อ้าว... ขอโทษที ฉันลืมไปว่าปากแกยังไม่ว่าง” พูดจบโฮร์มุซก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับฟาดกระบอกทองคำในมือลงไปบนใบหน้าซีกซ้ายของ มาห์มุด ราฮิด อดีตลูกน้องระดับผู้บริหารของธุรกิจในเครือภาคพื้นยุโรป

ภาพที่เห็นทำให้นางแบบสาวหวีดร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบยกมือขึ้นปิดปากแล้วถอยหลังกรูดไปจนติดประตูลิฟต์

เจ้าชายหนุ่มโยนอุปกรณ์การสูบฮุคคาห์ที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดลงบนพื้นห้องอย่างไม่แยแส หันมายิ้มให้กัทลีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ขณะเดียวกันก็กวักมือเรียกให้เธอเดินเข้าไปหา

“เข้ามาใกล้ๆ สิที่รัก... คุณอยู่ไกลขนาดนั้นจะเห็นโชว์ของผมชัดๆ ได้ยังไง...”

“ทะ...ท่าน...” นางแบบสาวตัวสั่นสะท้าน ลังเลใจที่จะทำตามคำสั่งของเขา แต่ท้ายที่สุดก็ไม่มีทางเลือก ต้องก้าวตรงไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“แก้มัดมัน...” โฮร์มุซหันไปสั่งคนของเขาเสียงกร้าว

ชายในชุดสูทสีดำสองคนรีบกระชากร่างที่นอนฟุบอยู่บนพื้นกลับขึ้นมานั่งตามเดิม คนที่เหลือกุลีกุจอคลายเชือกที่พันธนาการมือของมาร์มุด ทันทีที่เนกไทในปากถูกกระชากออกหมด ชายวัยกลางคนก็ก้มตัวอาเจียนและสำลักด้วยอากัปกิริยาอันน่าสังเวช

ภาพที่เธอเห็น โดยเฉพาะบาดแผลฉกรรจ์บนโหนกแก้มและเลือดสดๆ ที่ไหลย้อยออกจากจมูกซึ่งหักยับเยิน ทำให้กัทลีไม่สามารถทนดูต่อไปได้ เธอจึงรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

“จะ...เจ้าชาย ดะ...ได้โปรดเถอะขอรับ กระผม... สำนึกผิดแล้ว... ได้โปรด... ไว้ชีวิตกระผมด้วยขอรับ...” หลังจากอาเจียนจนเสร็จแล้ว มาห์มุดก็ลนลานหันมากราบกราน มือสั่นเทายกฝ่าเท้าของอีกฝ่ายขึ้นทูนไว้บนศีรษะ

“ไม่ต้องกลัวหรอกน่า มาห์มุด... แกก็รู้จักฉันดีนี่ ฉันไม่เคยฆ่าใครให้ผิดหลักศาสนาอยู่แล้ว...” โฮร์มุซเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นอ่อนโยนอีกครั้ง

ปากพูดอย่างนั้น เท้าของเขากลับค่อยๆ กดศีรษะอีกฝ่ายให้แนบลงไปกับพื้น ขณะที่ปลายนิ้วก็เลื่อนไปขยี้บาดแผลบนใบหน้าของมาร์มุดย้ำๆ จนอดีตลูกน้องผู้ทรยศหักหลังเขาต้องร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด หากไม่กล้าขยับหนีแม้แต่นิดเดียว