ตอนที่ 3 สมราคา

"เช็คเงินสดสามล้าน พรุ่งนี้คุณไปขึ้นเงินได้เลย"

พูดจบรามสูรก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วก็โน้มตัวลงมาตวัดแขนอุ้มตัวของเมขลามาไว้แนบอก

"ว้าย.. คุณปล่อยนะ ฉันพูดเล่น เอาของคุณคืนไป"

เมขลาดิ้นรนพร้อมกับยัดเช็คใบนั้นใส่ลงไปในกระเป๋าเสื้อสูทของเขา รามสูรหาได้สนใจเธอไม่ เพราะนอกจากเขาจะไม่ปล่อยเธอแล้ว ยังเดินขึ้นบันไดมายังชั้นบนของบ้านจุดหมายคือห้องนอนของเขาเอง

ตุ้บ !

เขาโยนเมขลาลงบนเตียง เธอรีบลุกขึ้นนั่งแล้วก็เขยิบไปยังฝั่งตรงข้าม รามสูรมองเธอแล้วก็เริ่มถอดเสื้อสูทออก ตามด้วยเสื้อเชิ้ต เผยให้เห็นแผงอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม เขาก้าวเดินเข้ามาเรื่อย ๆ เมขลาทำท่าจะถลาลงจากเตียง แต่ช้ากว่าเขา เพราะเขาเข้ามาประชิดตัวเธอแล้วก็คร่อมเธอไว้

"นะนี่ ๆๆ คุณจะทำอะไร"

"แล้วคิดว่าผมจะทำอะไรล่ะ ขนาดนี้แล้วยังดูไม่ออก ทำยังกะไม่เคย"

"อร๊าย ! ปล่อยนะ"

"..."

เสียงของเมขลาหายเข้าไปในลำคอเพราะรามสูรใช้ริมฝีปากของเขาปิดเสียงเธอไว้ เมขลาดิ้นรนสักพัก ก็เริ่มอ่อนระทวย สัมผัสแปลกใหม่ที่ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเธอไม่เคยรับรู้เลย เมื่อเห็นเธอนิ่งไปรามสูรก็เริ่มรุกหนักขึ้น เขาบีบปลายคางของเธอเป็นเชิงบังคับให้เธอเผยอริมฝีปากขึ้นเพื่อจะได้ส่งลิ้นร้ายของเขาเข้าไปควานหาความหวานในโพรงปากเธอ

"อื้อ .. "

เมขลาส่งเสียงอื้ออ้าในลำคอ รามสูรรู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก เมื่อส่งลิ้นร้ายเข้ารุกล้ำริมฝีปากเธอแล้ว ก็ถึงคราวมือของเขาได้ทำหน้าที่ของมันบ้าง เขาปล่อยมือจากการบีบปลายคางของเมขลา เลื่อนไปยังกระดุมกางเกงยีนส์ของเธอจัดการปลดมันออก รูดซิปลงและจัดการรูดมันออกไปทางปลายเท้าเธอ พร้อมกับซับในชิ้นเล็กอย่างง่ายดาย โดยที่ปากของเขายังไม่ได้ห่างจากริมฝีปากเธอแม้แต่น้อย เมื่อส่วนล่างของเธอเปลือยเปล่า เขาก็หันไปสนใจส่วนบนของเธอต่อ เมขลาอ่อนเป็นขี้ผึ้งลนไฟ อาจจะเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เธอกินเข้าไป หรือเป็นเพราะไม่เคยมีประสบการณ์กับเรื่องแบบนี้ หรือจะเป็นเพราะเขาเชี่ยวชาญเหลือเกิน เธอจึงไร้เรี่ยวแรงที่จะต่อต้านเขา นอนระทดระทวยอยู่ใต้ร่างหนา ปล่อยให้เขากระทำได้ตามอำเภอใจ รามสูรปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเมขลาออก สอดมือเข้าไปข้างหลังเธอปลดตะขอบราเซียร์สีหวานปราการด่านสุดท้าย เขาเปลี่ยนเป้าหมายจากริมฝีปากของเธอมาเป็นสองเต้าอวบใหญ่ที่ชูชันล่อตาล่อปากเขาซะเหลือเกิน เขาก้มลงดูดกลืน เม้มลงตรงไตแข็ง ลากลิ้นเลีย วนไปมาอย่างหิวกระหาย สลับดูดดึงซ้ายขวา ส่วนมือก็เลื่อนไปกอบกุมตรงเนินอวบใหญ่ ใช้นิ้วเรียวยาวแหวกร่องกลาง เมขลาสะดุ้ง

"คุณ..หยุด เถอะ ยะ อย่าทำแบบนี้เลย"

เมขลาพูดเสียงขาด ๆ หาย ๆ

"คุณจะกลับคำงั้นเหรอ ใหนตกลงราคากันแล้วไง"

เขาจัดการปิดเสียงเธอด้วยริมฝีปากเขา ดูดดึงริมฝีปากล่าง มือหนึ่งเค้นคลึงเต้าสวย อีกมือก็สอดเข้าไปยังร่องใจกลางร่างสาว

"เจ็บ"

เมขลากระถดสะโพกหนีการรุกรานของเขา รามสูรรั้งสะโพกเธอกลับมารองรับการรุกรานของเขาต่อ

"อย่าเกร็งสิ"

เขากระซิบเสียงแหบพร่า พร้อมกับขยับนิ้วเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ เมขลาส่ายหน้าเปล่งเสียงครางไม่เป็นภาษา เขาจับขาเธอแยกออกแล้วก้มลงใช้ปลายลิ้นเลียแทนนิ้วเรียวยาวของเขา รสชาติของเธอช่างหอมหวานนัก เมื่อน้ำหวานของเธอมีมากพอแล้ว รามสูรจึงส่งตัวตนของเขาที่มันแข็งขึงจนปวดเกร็งเข้าไปทักทายยังปากทางเข้า ส่งส่วนปลายเข้าไปทักทายก่อน ช่องทางมันค่อนข้างคับแน่น เขารับรู้ได้ทันทีว่านี่คือครั้งแรกของเธอ

"อาาาว์ สมราคา"

รามสูรคิดในใจ พร้อมกับขยับสะโพกค่อย ๆ ดันตัวตนของเขาให้มันค่อย ๆ จมลึกลงสู่ใจกลางร่างเธอ

"อ๊ะว์ อาห์ เจ็บ "

"เดี๋ยวก็หายเจ็บแล้ว"

รามสูรกัดฟัน เพราะความคับแน่นของเธออาจจะทำให้เขาล่มปากอ่าวได้ เขาหยุดเพื่อผ่อนคลายแล้วก็ให้เวลาเมขลาได้ปรับตัวไปด้วย เมื่อทุกอย่างเข้าที่ดีแล้วเขาก็เริ่มขยับสะโพกอีกครั้ง

"อ๊ะว์ โอว์"

"อ๊าส์"

เมื่อถึงจุดหมายปลายทางเขาก็ปลดปล่อยออกมาเต็มที่ โดยที่ไม่คิดจะถอดถอนตัวตนออกมาจากกายเธอเลยแม้แต่น้อย ซึ่งทุกครั้งที่ผ่านมาเขาไม่เคยปล่อยตัวเช่นนี้เลย กับผู้หญิงคนอื่น ๆ

เมขลาตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดระบมไปทั่วร่าง เธอพยายามยันกายลุกขึ้น แต่ก็ติดตรงที่มีแขนกับขาของรามสูรกอดเกยตัวเธออยู่ เมขลาค่อย ๆ ยกแขน กับ ขาเขาออกเพราะกลัวเขาตื่นแล้วค่อย ๆก้าวลงจากเตียง ควานหาเสื้อผ้าที่มันตกอยู่เกลื่อนพื้น แล้วค่อย ๆ เดินเข้าห้องน้ำ เพราะแต่ละย่างก้าวมันเจ็บจี๊ด โดยเฉพาะตรงส่วนนั้นของเธอ

อาบน้ำชำระร่างกาย สวมใส่เสื้อผ้าชุดเดิม แล้วก็เดินออกมาจากห้องนอน เดินลงมายังห้องรับแขกไปคว้าเอาแว่นตาที่เธอจำได้ว่าเขาถอดมันวางไว้ที่โต๊ะในห้องนี้

"อ้าว คุณเมขลา เชิญทางนี้ครับ"

การ์ดคนเมื่อคืนนั่นเอง เมขลาจึงเดินตามเขาออกไปยังโรงจอดรถ เขาเปิดประตูรถตรงเบาะหลังเธอจึงขึ้นไปนั่ง เขาเข้าประจำที่คนขับ

"คุณคงไม่ฆ่าฉันปิดปากใช่ไหมคะ"

ขุนเดชสะดุ้ง ยิ้มแหย ๆ

"ผมจะไปส่งคุณครับ เอ่อให้ไปส่งที่ใหน แล้วนี่กระเป๋าของคุณครับ"

เมขลายื่นมือมารับกระเป๋าจากเขา

"ขอบคุณค่ะ"

พึมพำขอบคุณเขาเบา ๆ เขาจึงออกรถ

"เอ่อ.. ให้ไปส่งคุณที่ใหนครับ"

"ที่.. "

เธอบอกชื่อห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่งย่านศรีนครินทร์ เมขลาเอนศีรษะพิงเบาะรถ ปล่อยน้ำตาให้ไหลรินลงข้างแก้ม ขุนเดชมองเธอผ่านกระจกหลัง อะไรกันแฮะ สงสัยจะเสียใจที่ต้องจากเจ้านายของเขามาเร็วเกินไป หรือจะโดนเจ้านายเขาไล่ออกมา

เมื่อลงจากรถของลูกน้องของรามสูรแล้ว เมขลาก็โบกแท๊กซี่มายังหอพักของเธอ แวะร้านขายยาซื้อยาคุมฉุกเฉิน ยังไงก็ต้องป้องกันตัวไว้ก่อน เมื่อขึ้นมาถึงห้องแล้วก็อาบน้ำหวังชำระคราบคาวที่เขาฝากฝังไว้ให้มันลบเลือนไปให้หมด แต่ยิ่งส่องกระจกมองตัวเองก็เหมือนจะตอกย้ำว่ามันไม่มีทางลบเลือน เพราะร่องรอยต่าง ๆ มันช่างชัดเจน โดยเฉพาะบนเนินอกทั้งสองข้าง เมขลาล้มตัวนอนบนเตียง ร้องไห้กับสิ่งที่เกิดขึ้น นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน สักพักก็ผล็อยหลับไป

'ฟังฉันที เธอคือทุกอย่างของฉันในตอนนี้'

เสียงริงโทนโทรศัพท์ดังเป็นรอบที่สองเมขลาขึงคว้ามันขึ้นมารับ

"ฮัลโหล"

"ยัยเม แกเป็นไงบ้าง "

"หืม ..พี่พัชร ไม่เป็นไร พี่กลับกันยังไงเมื่อคืน ปลอดภัยดีทุกคนนะ"

"จะเป็นไรล่ะปลอดภัยหายห่วง ว่าแต่แกเถอะ เห็นคนของคุณรามสูรบอกว่าแกจะไปต่อกับเขา เป็นไงบ้าง"

"อื้อ ก็ไม่เป็นไง "

"เค ๆ ถ้างั้นแค่นี้แหละ วันจันทร์เจอกัน"

"จ้า"

นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรกับช้าน ต้องมาเสียตัวให้กับคนแปลกหน้าที่เพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก มันมีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอในโลกใบนี้

เมขลานอนพลิกไปมาบนเตียง ขอให้อย่าได้พบได้เจอกันอีกเลยเถอะ สาธุ!

เมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในตอนสาย ๆ รามสูรก็ควานหาตัวคนที่เขานอนกกกอดเมื่อคืน แต่ก็พบเพียงหมอนข้าง เขารีบลุกขึ้นมาแล้วเดินเข้าไปดูในห้องน้ำ เผื่อเจ้าหล่อนอาจจะกำลังอาบน้ำอยู่ก็ไม่มี เขาจึงเดินออกจากห้องนอนไปตะโกนเรียกลูกน้อง

"เห้ย.มีใครอยู่บ้างวะ"

เมื่อเห็นสภาพเจ้านายที่ใช้เพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันกาย ผมเผ้ายุ่งเหยิง หน้าตาบูดบึ้ง คนดวงซวยก็รีบก้มหัวลง มือกุมเป้า

"ครับนาย"

"เมขลา..เอ่อผู้หญิงคนเมื่อคืนอยู่ใหน"

ลูกน้องจึงเงยหน้าขึ้น

"พี่เดชจัดการไปส่งเธอแล้วครับนาย"

"ใครสั่งวะ"

ตะเบ็งเสียงอย่างหงุดหงิด แล้วก็เดินกลับเข้าห้องนอนไป เห็นกระดาษอะไรแว้บ ๆ จึงหยิบขึ้นมาดู เธอไม่ได้เอาเช็คไป รามสูรงุนงงปนหงุดหงิด

ลูกน้องได้แต่เกาหัวแกรก ๆ กับอารมณ์ของเจ้านาย ก็ทุกทีพอเสร็จธุระแล้วก็เป็นอย่างนี้ทุกครั้งนี่หว่า ส่วนมากพวกเขาก็จะไปส่งผู้หญิงที่เจ้านายหิ้วมาตลอดอยู่แล้ว ซึ่งอาจจะมีบางคนที่อิดออดไม่อยากไปง่าย ๆ อยากจะอยู่ต่อแต่เจ้านายเขาก็ไม่เคยอนุญาติ หรือคนนี้จะพิเศษเพราะเจ้านายพามาบ้าน ทุกทีจะไปที่คอนโดหรือไม่ก็โรงแรม หรือจะเกิดอะไรขึ้น หรือเธอจะขโมยของจะกล้าเหรอเพราะทุกทีเจ้านายเขาก็ตอบแทนพวกหล่อนอย่างาม เขาได้แต่คิดไปต่าง ๆ นา นา

เมื่อจัดการกับตัวเองเรียบร้อยแล้วรามสูรก็ลงมายังห้องอาหารซึ่งแม่บ้านตั้งโต๊ะเรียบร้อย

"ไปเรียกไอ้เดชมา"

ไม่นานคนที่ชื่อขุนเดชก็รีบเดินเข้ามา เขาไม่กล้าจะชักช้าเพราะคนที่ไปเรียกบอกว่าเจ้านายเขาอารมณ์ไม่ดี

"ครับนาย"

"ใครอนุญาติให้มึงปล่อยผู้หญิงคนนั้นไป"

"ก็..นายไงครับ"

"กูเหรอ"

"ก็ ทุกครั้งก็เป็นแบบนี้นี่ครับ พอเรียบร้อย ผมก็เป็นคนไปส่งผู้หญิงทุกคนที่นายพามา"

"เออ !"

รามสูรตะโกนอย่างหัวเสีย

"ไปสืบเรื่องของเธอมา กูให้เวลาเจ็ดวัน"

คำสั่งนี้ลูกน้องไม่กล้าคัดค้าน ขุนเดชได้แต่คิดในใจ เจ้าหล่อนไปทำอะไรให้เจ้านายเขาไม่พอใจกันแน่นะ เอ๊ะหรือว่าพอใจ