登入"พี่ยอม"
น้ำพั้นช์รีบใช้สองมือดันแผงอกแกร่งของต้นหนาวออกทันที ที่เขาผละริมฝีปากออก เธอเผลอ
"พี่ยอม"น้ำพั้นช์รีบใช้สองมือดันแผงอกแกร่งของต้นหนาวออกทันที ที่เขาผละริมฝีปากออก เธอเผลอไปกับความอ่อนโยน ความอบอุ่นของเขาได้อย่างไร แต่ยังไงก็ต้องขอบคุณต้นหนาวที่เขาทำให้ความรู้สึกของเธอชัดเจนขึ้น"ยะ ... อย่าทำแบบนี้อีกนะคะพี่หมอ" ที่พูดไปเขาจะเสียใจหรือเปล่าเธอไม่รู้ เธอรู้แต่ว่าจูบของต้นหนาวไม่ได้ทำให้เธอมีความรู้สึกอะไรเลยสักนิด ต่างจากจูบของคนนั้น คนที่ทำร้ายเธอ"เป็นพี่ได้ไหม ให้พี่เป็นตัวแทนเขาก็ได้" หัวใจแกร่งเริ่มกระตุกแรงขึ้นเมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของคนตัวเล็ก แม้เมื่อก่อนเขา และเธอจะเคยสัมผัสกันมาบ้างแล้ว แต่ครั้งนี้เธอเปลี่ยนไป เธอเปลี่ยนไปจริงๆ หัวใจแกร่งของเขากำลังจะตาย มันเริ่มเต้นช้าลงอย่างหน้าประหลาด"พะ ... พั้นช์ ขะ ... ขอโทษค่ะพี่หมอ พั้นช์ยังไม่พร้อมมีใครใหม่จริงๆ" น้ำตาใสเริ่มไหลออกมาเป็นทาง เธอผิด ผิดที่เคยมีใจให้ต้นหนาว และคิดว่าเขาจะช่วยเยียวยาเธอได้ แต่มันไม่ใช่เลย เธอเพิ่งรู้ว่าหัวใจที่ยกให้ใครไปแล้ว มันไม่ได้รักษากันง่ายๆ อย่างที่เธอคิด"ถึงแม้พี่หมอจะเป็นหมอ แ
@ประเทศอังกฤษ (สองสัปดาห์ต่อมา)"พั้นช์เสร็จแล้วไปไหน""ไม่ไปไหนนะ ฉันมีงานถ่ายแบบช่วงค่ำ กะว่าจะกลับไปพักที่บ้านก่อน""ติมม่ะ เดี๋ยวฉันไลน์บอกนนท์ว่าให้ตามมาที่ร้านติมปากทางเข้าหมู่บ้าน" วิปครีมชวนน้ำพั้นช์หลังจากที่ทั้งคู่เรียนเสร็จในช่วงบ่าย แต่ชานนท์เลี่ยงไปเตะฟุตบอลกับเพื่อนชาย"อืม ก็ดีนะ" ทั้งคู่เดินตรงไปยังรถยนต์คันหรูของตัวเองโดยมีวิปครีมเป็นคนขับ ส่วนน้ำพั้นช์นั่งขนาบข้างไปด้วย"วันนี้ไม่เห็นพี่ต้นเลย" วิปครีมถามขึ้นปกติแล้วต้นหนาวมักจะมารับมาส่งน้ำพั้นช์ตลอด แต่วันนี้กลับไม่เห็นแม้แต่เงา "เห็นว่ามีเรียนที่โรงพยาบาลนะ" เธอตอบเสียงเหนื่อยๆ นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้วหลังจากที่ต้นหนาวขอเธอเป็นแฟน แล้วเธอปฎิเสธไป มันเหมือนกับว่าหัวใจของเธอกำลังรอใครบางคนเธอยังไม่อยากเปิดใจให้ใครเข้ามาทั้งนั้น"แกไม่คิดจะเปิดใจให้พี่ต้นหน่อยหรอ เมื่อก่อนก็เห็นรักกันดีนิ อีกอย่างฉันว่าพี่เขารับได้นะเรื่องของไอ้ฝรั่งตาน้ำข้าวนั่นน่ะ" วิปครีมถามเพื่อนรักที่นั่งเงียบมาตลอดทางด้วยความเป็นห่
"แด๊ดบอกว่า ให้มึงเคลียร์ตัวเองแล้วไปตามเมียกลับมา" มาร์ตินจะมามัวเสียเวลาเมาไปวันๆ ทำไมกัน เขาต้องไปตามน้ำพั้นช์กลับมาซิ น้ำพั้นช์ต้องกลับมาเป็นของเขาคนเดียวอีกครั้ง"มึงมานั่งเมาอยู่อย่างนี้แล้วมันจะทำให้ หนูพั้นช์กลับมารึไง" มาร์แชลยังต่อว่าพี่ชายของเขาอย่างต่อเนื่อง เขาไม่เคยเห็นมาร์ตินเสียหลักขนาดนี้มาก่อน" ... ""มึงทิ้งเวลาไปตั้งกี่สัปดาห์ ป่านนี้หนูพั้นช์มีผัวใหม่แล้วมั้ง" เขาไม่ได้อยากทำร้ายจิตใจของพี่ชายหรอกนะ แต่จะให้ทำไงได้ในเมื่อมาร์ตินไม่ยอมเดินหน้าต่อ "บ้านเราเป็นมาเฟียที่แข็งแกร่ง แต่เชื่อไหม กูเพิ่งเห็นมาเฟียอ่อนแออย่างมึงเป็นครั้งแรก" มาร์แชลพยายามดันพี่ชายสุดๆ แล้วละ ที่เหลืออยู่ที่ตัวของมาร์ตินเท่านั้นว่าเขาจะยืนอยู่ที่เดิม หรือพร้อมจะเดินหน้าต่อ" ... "มาร์ตินมองหน้ามาร์แชลอย่างชั่งใจใช่เขามันไม่ดี เขามันไม่ได้เรื่อง แต่จะให้ทำยังไงในเมื่อน้ำพั้นช์ไม่เอาเขาแล้ว"พั้นช์ไม่เอากูแล้ว แล้วจะให้กูทำยังไงว่ะ" เขาเสียใจ แม้อยากจะเดินหน้าต่อ แต่เขาก็ยังไม่สามารถลุกขึ้นเดินต่อได้ เสียใจที่ปล่อยเธอไป
"เป็นแฟนกันนะ" น้ำพั้นช์อึ้งไปกับคำพูดของต้นหนาว จริงอยู่ที่เธออยากเริ่มต้นใหม่ แต่เธอก็ไม่อยากทำร้ายใครด้วยการใช้เขามาแทนที่ คนที่เธอคิดถึง"พี่หมอ""นะครับ เป็นแฟนพี่นะ" ต้นหนาวพยายามร้องขอในสิ่งที่เขาคิดว่าเขาควรจะได้มัน เขากับเธอรู้จักกันมาก็เนิ่นนาน อีกทั้งยังให้ความสำคัญของกัน และกันเป็นอย่างดี แล้วมันจะมีเหตุผลอะไรที่เขาจะปล่อยเวลาให้เลยไปอย่างไร้ความหมาย"คือ พะ ... พั้นช์ยังไม่พร้อมคะ" ใบหน้าหล่อเหลาถึงกับถอดสี เขาไม่คิดว่าน้ำพั้นช์จะปฎิเสธเขาเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ แต่เขาก็ยังคงขอเธอเป็นแฟนทุกๆ ครั้งที่มีโอกาส"พี่หมอคะ คือพั้นช์ ยังลืมคนคนนึงไม่ได้ พั้นช์ไม่อยากใช้พี่หมอเป็นเครื่องมือเพื่อลืมใคร พั้นช์ขอเวลาหน่อยได้ไหมคะ"เธอตัดสินใจพูดอย่างตรงไปตรงมา หากต้นหนาวคิดจะไปเธอก็คงไม่รั้ง แต่หากเขาคิดจะอยู่ยามเมื่อเธอลืมมาร์ตินได้เขาจะเป็นคนแรกที่เธอนึกถึง"โอเค พั้นช์ยังไม่ต้องตัดสินใจตอนนี้ก็ได้ แต่เมื่อไหร่ที่พั้นช์พร้อมจะมองใคร พี่ขอเป็นหนึ่งในนั้นได้ไหม"น้ำพั้นช์มองใบหน้าหล่อเหลาของต้นหน
"ผมคิดว่า นายหญิงน่าจะต้องการความชัดเจนจากนายด้วย" ความชัดเจน ที่เขาให้มันยังไม่พออีกเหรอ เขาพาเธอไปเที่ยว ทำกับเธออย่างที่คู่รักคนอื่นเขาทำกัน พาเธอไปนั่น มานี่ เขาไม่เคยมีใครอื่น หรือนอกใจเธอสักครั้งก็ยังไม่เคย"มึงออกไปก่อน"" ... ""กูอยากอยู่คนเดียวสักพักก่อน" พาทิศมองผู้เป็นนายของตัวเองอย่างชั่งใจ ก่อนกระดกแอลกอฮอล์ในมือเข้าปากจนหมดแก้ว แล้วเดินออกไปจากตรงนั้นในทันที บางทีมาร์ตินคงอยากใช้ความคิดบางอย่างคนเดียวก็ได้มาร์ตินยกแก้วแอลกออล์ในมือเข้าปาก แก้วแล้วแก้วเล่า นั่งมองสร้อยเพชรในมือด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ภาพการกระทำที่เขาทำกับน้ำพั้นช์ก่อนหน้านี้ประเดประดังเข้ามาจนทำให้ปวดหัวเขาคลานขึ้นเตียงระคนหมดสภาพ ช่างน่าเวทนา เขาไม่เหลือมาดมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่อีกเลย เธอคงเจ็บปวดมากยามที่เขาบังคับขืนใจ เธอคงอยากร้องไห้ ยามที่เขาพ่นคำพูดร้ายๆ ใส่เธอเธอเก่ง เธอเข้มแข็งกว่าเขามากที่เธอพยายามอดทนกับเขา และเมื่อเธอเลือกจะไป เขาคงไม่สามารถทำอะไรได้ คงต้องทำใจยอมรับชะตากรรมที่น้ำพั้นช์มอบให้การที่เธอเลือกเดินจากไป นั่นเธอคงคิดดีแล
"มึงไปเอาเหล้ามาให้กูแดกดิ๊" มาร์ตินตวาดดังลั่นห้อง ในเมื่อเธอเลือกจะทิ้งไป เขาก็จะนอนเมามันตรงนี้แหละ "เออ เกิดอะไรขึ้นครับนาย" พาทิศมองภาพตรงหน้าอย่างงุน งง ตั้งแต่ทำงานร่วมกันมาเขาเพิ่งเคยเห็นมาร์ตินเสียศูนย์ขนาดนี้ "กูสั่งให้มึงไปเอาเหล้ามา กูจะแดก แดกให้ตายห่ากันไปข้างเลย" ผู้หญิงใจร้าย เธอมันคนไม่มีหัวใจ หากเธอเลือกจะจากไปก็ควรไปแค่ตัว ไม่ใช่เอาหัวใจของเขาไปด้วย"ใจเย็นๆ ก่อนนะครับนาย" พาทิศพยายามตะล่อมมาร์ติน เขาพอจะเดาเรื่องราวออกบ้างแล้วหลังจากดูจากอาการของมาร์ติน คนที่ไม่เคยพบเจอความผิดหวังอย่างมาร์ตินคงเสียศูนย์ไม่น้อยหากต้องถูกผู้หญิงที่ตัวเองรักทิ้งไปอย่างไม่ใยดี"ไปเอาเหล้ามา!!!""ครับๆ"พาทิศรีบเดินออกไปจัดการสิ่งที่ผู้เป็นนายสั่งไว้ทันที จะว่ายังไงล่ะ สงสารก็สงสาร แต่นายของเขาก็ทำเลวร้ายไว้กับนายหญิงไว้เยอะ มันไม่แปลกหรอกที่เธอหนีเขาไปแบบนี้หัวใจแกร่งกำลังเจ็บปวดทรมาณ เขานั่งลงที่พื้นห้องอย่างคนหมดเรี่ยวแรง สิ้นความหวัง ร้องไห้ออกมาจนน้ำตาแทบเป็นสายเลือด คิดถึง เ







