تسجيل الدخول“ทำขนาดนี้ ยังไม่ชัดเจนอีกเหรอ”
พนักงานสาวที่กำลังรินไวน์แดงใส่แก้วให้มา
“ฝะ ... ฝั่งขวา หะ ... ห้องฉันอยู่ฝั่งขวา”พาทิศรีบเดินตรงไปยังห้องฝั่งขวาตามที่วิปครีมบอก เขาเปิดประตูเข้าไปใช้สายตาสำรวจห้องเพียงไม่นานก่อนใช้เท้าปิดประตูแล้วเดินตรงมายังกลางห้องนอน“ปะ ... ปล่อยฉันได้แล้ว ฉันเวียนหัวไปหมดแล้วเนี่ย”วิปครีมแผดเสียงใส่นักฆ่าหนุ่ม เพราะตอนนี้เธอเวียนหัวมากแล้ว กลัวว่าเขาจะฆ่าเธอให้ตายตามแบบที่เขาเคยพูด“โอ้ยยยยยย!!!”พาทิศเหวี่ยงร่างเด็กสาวลงกลางเตียง ทำให้เธอจุกขึ้นมาในทันที แม้ว่าเตียงนอนของเธอจะนุ่มขนาดไหน แต่มันก็ยังเจ็บอยู่ดีนั่นแหละ นักฆ่าหนุ่มค่อยๆ คลานเข่าเข้าประชิดร่างบางของเด็กสาว ทำให้วิปครีมต้องถอยหนีไปโดยปริยาย“จะ ... จะทำอะไร ยะ ... อย่าเข้ามานะ”“ ... ”พาทิศยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจที่ได้กลั่นแกล้งเด็กอวดดี เป็นแค่เด็กกระโหลกกะลาแต่กล้ามาอวดดีกับเขาต้องสั่งสอนให้เข็ด“ยะ ... อย่านะ”ใบหน้าเข้มของพาทิศค่อยๆ เลื่อนเข้าหมายประชิดริมฝีปากบางของคนตัวเล็กเบาๆ ทำให้วิปครีมตัวเกร็ง
“ไม่มีวันนั้นอีกแน่นอน”“จริงนะ”“จริงครับ”“ถ้าป๋าหลอกหนู ป๋าตายแน่”เด็กสาวพูดขึ้นพร้อมใช้มือทำท่าปาดคอมาเฟียหนุ่มเรียกเสียงหัวเราะขบขันให้กับมาเฟียหนุ่มได้เป็นอย่างดี เขารั้งใบหน้าหวานของเด็กสาวให้เชิดขึ้น กดจูบหนักๆ ลงบนกลีบปากบางอย่างเอาเป็นเอาตาย“อื้ออออออ!!!”“พอแล้ว หนูหายใจไม่ออก”“เดือนหน้าไปหาชาลล์ลอตกับป๋านะ”“ ... ”เขาชวนไปหาน้องชาลล์ลอต อย่างนี้เธอก็ต้องเจอกับมาร์แชลเมียของเขาน่ะซิ ทำไมเขาถึงกล้านะ ทำไมถึงได้กล้าชวนคนอื่นไปหาเมียตัวเอง“ไปนะ”“ละ ... แล้วคุณมาร์แชลละ เธอไม่ว่าอะไรเหรอ”“มาร์แชล ให้ชวนหนูด้วย แดดดี้กับมัมของป๋าก็อยากเจอหนู ไปกับป๋านะ”“ ... ”“แต่ป๋าตอบตกลงไปแล้วละ ว่าหนูจะไปด้วย” เดี๋ยวนะ นี่ไม่ใช่การชักชวน แต่ว่านี้มันคือการบังคับ“ถ้าป๋าจะตอบตกลงไปแล้วโดยไม่มาถามหนูก่อน ป๋าก็ไม่ต้
“สวัสดีครับนายหญิง ผมมาหานายครับ”“โอ้โห นี่!!! ยัยวิป แกไปฉีดน้ำใส่พาทิศทำไม”ทันทีที่เห็นสภาพของลูกน้องคนสนิทของมาเฟียหนุ่ม น้ำพั้นช์ถึงกับต้องตกตะลึงกับสภาพของเขาไม่ต่างจากลูกหมาตกน้ำเลยสักนิด อย่าถามหาจุดที่แห้งเลย มันแทบจะไม่มีเลยด้วยซ้ำ“กะ ... ก็ ... ฉันคิดว่าเขาเป็นขโมยนี่”“แกขอโทษเขาเลยนะ ยังเด็กนิสัยเสีย”น้ำพั้นช์ดุเพื่อนรักเป็นการใหญ่เมื่อเห็นสภาพพาทิศ แล้วอดไม่ได้ที่จะดุเธอ จะให้ทำยังไงได้ล่ะนอกจากคำว่าขอโทษเธอก็ไม่สามารถนึกถึงคำอื่นๆ ได้อีก แสบจริงๆ “ทำไมฉันต้องขอโทษด้วยเล่า”“ไม่เป็นไรครับนายหญิง ผมเอาเสื้อผ้ามาให้นาย เดี๋ยวเสร็จแล้วผมก็จะกลับเลยครับ”“ป๋านอนหลับอยู่ที่โซฟา เอาอย่างนี้นะพาทิศรอพันช์แป๊ป”พูดจบเด็กสาวก็รีบวิ่งเข้าไปในบ้านพร้อมทั้งดึงแขนของวิปครีมเพื่อนรักให้เข้าไปด้วย จะอะไรได้อีกก็ต้องถูกยัยพั้นช์บังคับให้ไปขอโทษนายนั่นน่ะซิ“โอ้ยยยยยยย!!! พั้นช์ เบาๆ หน่อยซิเดี๋ยวหกล้ม”
“พอดีกับผัวก็ลืมเพื่อน นอนตื่นสาย ดูท่าจะหนักล่ะซิ”วิปครีมบ่นอุ๊บเข้าให้เมื่อเธอแทบจะไม่ได้นอนเพราะแผ่นดินไหวจากห้องนอนห้องข้างๆพร้อมฟังชั่นพิเศษเสียงครางหวานของเพื่อนรักตลอดทั้งคืน"อยากจะบ้าตาย แค่เห็นเข็มขัดของไอ้ฝรั่งนั่น ภาพเมื่อคืนยังติดตาอยู่เลย บรื้ิอออออ"วิปครีมเดินลงมาที่ชั้นล่างของบ้านในช่วงสายของเช้าวันใหม่ สายตาไปเห็นเข้ากับเข็มขัดของมาเฟียหนุ่มที่ถอดทิ้งเรี่ยราดไว้เมื่อคืน"เข็มขัดใครวะครีม นี่อย่าบอกนะว่าแอบพาผู้ชายเข้ามากินในบ้านอะ"ชานนท์ที่เดินตามลงมาทีหลัง เห็นวิปครีมกำลังก้มหยิบเข็มขัดหนังขึ้นวางบนโซฟา เขาเอ่ยแซววิปครีมทันทีที่เท้าสัมผัสกับพื้นกระเบื้อง"ไม่ใช่ของฉัน""แล้วของใครว่ะ""ของกู"เฮือกกกกกก!!วิปครีมกับชานนท์สะดุ้งเฮือกเมื่อมีเสียงทรงอำนาจของมาร์ตินพูดขึ้นบนชั้นสองของบ้าน เขาเดินลงมาด้วยสภาพท่อนบนเปลือยเปล่า แถมข้างกายเขายังมีน้ำพั้นช์เดินลงมาด้วยสภาพยุ่งเหยิง"หัวฟูลงมาเลยนะ"น้ำพั้นช์ไหวไหล่เป็นการไม่สนใจนักขณะที่กำลังก้าวเดินลงมาจากบันไดบ้า
“ป๋ารักหนูนะครับ”“คนบ้า”เด็กสาวเขินอายจนหน้าดำหน้าแดง แต่อยู่ๆ ก็ต้องตกใจ เมื่อมาเฟียหนุ่มจับเธออุ้มกระเตงขึ้นโดยที่แก่นกายใหญ่ของเขายังอยู่ในตัวเธอ“อ๊ะ!!!! ปะ ... ป๋าาาา”มาร์ตินอุ้มกระเตงเธอขึ้นบันไดโดยที่เขาใช้มือหนาจับท่อนขาเรียวของเธอเอาไว้ สองมือเล็กประคองลำคอหนาของมาเฟียหนุ่มก่อนที่เธอจะบดขยี้ริมฝีปากบางกับกลีบปากหนาหนักๆ สอดแทรกเรียวลิ้นเล็กเข้าตวัดพริ้วไหวไปมาในโพรงปาก“อืมมมมมมมมม” มาร์ตินเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องประตูไม้สีดำ เขาดันแผ่นหลังบางของเธอให้แนบชิดกับแผ่นไม้นั้นเอาไว้ โดยที่ริมฝีปากยังคงบดขยี้กันอย่างหนักหน่วง“มะ ... ไม่ใช่ห้องนี้ค่ะ ห้องพั้นช์อยู่ทางนั้น”อ้าว แล้วก็ไม่บอกตั้งแต่แรก มันขาดตอนนะรู้ไหม อารมย์ของเขาตอนนี้เหมือนกับกำลังกินขนมที่แสนอร่อย แล้วมันหมดกระทันหันโดยที่ไม่มีมาเสิร์ฟต่อ“เดี๋ยวโดนหนักแน่”“ใจคอจะไม่ให้พั้นช์นอนเลยเหรอ”“ได้นอนแน่คะ แต่นอนใต้ร่างของป๋านะ”
“อยากหรือยังครับ”“อะ ... อ๊าาา~ ปะ ... ป๋าขา”มาร์ตินใช้นิ้วเรียวยาวของตัวเองบดคลึงเมล็ดทานตะวันของหญิงสาว ก่อนที่จะเลื่อนใบหน้าคมคายที่มีเคราปกคลุมรอบสันกรามคมถูไถ่เบาๆ กับหน้าท้องแบนราบ“ครางเบาๆ หน่อยที่รัก เดี๋ยวเพื่อนได้ยินนะ”คำพูดยียวนของเขาทำให้น้ำพั้นช์จ้องหน้าเขาตาถมึงทึง เธอยกเรียวขาสวยขึ้นวางปลายเท้ากับแผงอกแกร่งของมาเฟียหนุ่มขณะที่เขากำลังหมกมุ่นอยู่กับดอกไม้งามที่เปียกแฉะของเธอขณะที่กำลังมัวเมาสร้างความสุขส่งความคิดถึงให้กันและกันอยู่นั้น มาร์ตินกลับนึกถึงวันที่ต้นหนาวจูบน้ำพั้นช์ต่อหน้าต่อตาเขา วันที่เขาเพิ่งมาถึงเพื่อต้องการปรับความเข้าใจกับเธอ“ไอ้นั่น มันเคยทำอะไรกับหนูบ้าง”ปากพ่นคำถาม แต่มือกลับกำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำของตัวเองออกทีละเม็ดราวกับว่าพร้อมปะทะหากมีเรื่องเข้ามาได้ทุกเมื่อ“ใครคะ”แผงอกแกร่งกำยำเผยต่อหน้าต่อตาของเด็กสาว สายตามันวาวจ้องมองแผงอกแกร่งที่มีมัดกล้ามเนื้อเรียงตัวสวย แม้ใบหน้าจะดูโทรม ร่างกายจะดูผอมไปนิดแต่เขา
"แด๊ดบอกว่า ให้มึงเคลียร์ตัวเองแล้วไปตามเมียกลับมา" มาร์ตินจะมามัวเสียเวลาเมาไปวันๆ ทำไมกัน เขาต้องไปตามน้ำพั้นช์กลับมาซิ น้ำพั้นช์ต้องกลับมาเป็นของเขาคนเดียวอีกครั้ง"มึงมานั่งเมาอยู่อย่างนี้แล้วมันจะทำให้ หนูพั้นช์กลับมารึไง" มาร์แชลยังต่อว่าพี่ชายของเขาอย่างต่อเนื่อง เขาไม่เคยเห็นมาร์ติ
"เป็นแฟนกันนะ" น้ำพั้นช์อึ้งไปกับคำพูดของต้นหนาว จริงอยู่ที่เธออยากเริ่มต้นใหม่ แต่เธอก็ไม่อยากทำร้ายใครด้วยการใช้เขามาแทนที่ คนที่เธอคิดถึง"พี่หมอ""นะครับ เป็นแฟนพี่นะ" ต้นหนาวพยายามร้องขอในสิ่งที่เขาคิดว่าเขาควรจะได้มัน เขากับเธอรู้จักกันมาก็เนิ่นนาน อีกทั้งยังให้ค
"มึงไปเอาเหล้ามาให้กูแดกดิ๊" มาร์ตินตวาดดังลั่นห้อง ในเมื่อเธอเลือกจะทิ้งไป เขาก็จะนอนเมามันตรงนี้แหละ "เออ เกิดอะไรขึ้นครับนาย" พาทิศมองภาพตรงหน้าอย่างงุน งง ตั้งแต่ทำงานร่วมกันมาเขาเพิ่งเคยเห็นมาร์ตินเสียศูนย์ขนาดนี้ "กูสั่งให้มึงไปเอาเหล้ามา กูจะแดก แด
"ถ้าคนที่มาบอกกูว่าท้องเป็นพั้นช์ อันนั้นกูมั่นใจ" เพราะอะไรน่ะเหรอ เพราะทุกครั้งเขาไม่เคยป้องกันเลย แต่หากเป็น ผู้หญิงคนอื่นมาพูดจาเฮงซวยอย่างนี้ ก็อย่าหาว่าเขาไม่เตือนละกัน"คุณมาร์ติน ฉันท้องกับคุณจริงๆ นะ" ละอองดาวไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เธอตะโดนก้องลั่นห้างสรรพสินค้า ทำให้ผู้คนละ







