5

“เสียดายนะที่เธอไม่ได้เจอกับมัน มันจับเธอฉีดยาแล้วก็อ้อยอิ่งไม่ยอมกลับจนฉันต้องไล่”

สีแพรกะพริบตาปริบๆ รับรู้ถึงอาการเจ็บป่วยของตัวเองและประมวลได้ว่าคนที่มารักษาเธอคงเป็นหมอธนวัฒน์เพราะเขาเป็นหมอที่ดูแลคนไข้อยู่ในตำบลนี้

“ไม่ปฏิเสธเลยเหรอว่าไอ้หมอนั่นเป็นชู้รักของเธอ”

“แพรยังไม่มีผัวจะมีชู้รักได้ยังไงคะ โอ๊ย!” เธอร้องเสียงหลงเมื่อเขาลุกจากเก้าอี้ตรงมุมห้องเดินมากระชากแขนของเธอเต็มแรง

“อ้อ... ฉันเพิ่งรู้ว่าเธอความจำสั้น สงสัยเมื่อคืนจะจัดไม่หนักพอ” เขาขยับใบหน้าเข้าหา ทำเอาสีแพรหน้าแดงจนต้องเบือนหน้าหนี แต่เขาใช้มืออีกข้างบีบปลายคางสวยของเธอเอาไว้

“ฉันกำลังพูดกับเธออยู่ กล้าดียังไงเบือนหน้าหนีฉัน”

“ปล่อยแพรนะคะพี่โซ่”

“ฉันก็ไม่ได้อยากจะจับตัวเธอนักหรอกนะ” เขารีบปล่อย แสดงท่าทีรังเกียจจนสีแพรถึงกับจุกในอก ก้อนความเสียใจแล่นวูบขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย คนไม่รักไม่ว่าจะทำตัวอย่างไรเขาก็ไม่รัก ยิ่งถ้าเกลียดกันด้วยแล้ว ไม่ทำอะไรเลย เขาก็เกลียด

“อย่าทำตัวเป็นภาระเด็ดขาด พี่แก้วกับพี่สร้อยก็งานล้นมืออยู่แล้ว ถ้าเธอหายแล้วก็ควรออกไปช่วยทำงานบ้านบ้าง”

ยังไม่ทันที่สีแพรจะได้ตอบอะไรเสียงเรียกของใครบางคนก็ดังอยู่หน้าบ้าน ศิวัฒน์เดินไปเปิดม่านออกดูก่อนจะเหยียดยิ้มหันมามองคนบนเตียง

“ผู้ชายของเธอมาอีกแล้ว ไอ้ครูหน้าอ่อนนั่นไง เธอนี่มันชอบหว่านเสน่ห์ไปทั่วจริงๆ เลยนะ”

สีแพรไม่อยากโต้ตอบกับเขาจึงค่อยๆ ลุกจากเตียงด้วยท่าทีอิดโรย

“นั่นเธอจะไปไหน” ศิวัฒน์ขวางเอาไว้ก่อนจะผลักร่างเล็กกลับเข้าไปในห้อง

“แพรจะออกไปต้อนรับครูนุค่ะ” เธอตอบแล้วต้องสะดุ้งเมื่อเห็นแววตาดุดันของเขา

“ไปต้อนรับมันทำไม เธอป่วยอยู่ก็ควรจะนอนพัก จะแรดออกไปหาผู้ชายทำซากอะไร”

“แต่...”

“ถ้าฉันไม่อนุญาตเธอก็ห้ามออกไปไหนทั้งนั้น ไม่งั้นเจอดีแน่” ศิวัฒน์ปิดประตูปังใหญ่ทำเอาสีแพรสะดุ้งสุดตัว เธอไม่กล้าขัดคำสั่งของเขาเลยกลับไปทิ้งตัวลงนอนอีกครั้งด้วยความอ่อนเพลีย จริงๆ ก็ไม่ได้อยากออกไปต้อนรับดนุพรนักหรอกเพราะเธอรู้สึกปวดหัวอยากนอนพักมากกว่า

“มีอะไรครับคุณครู” ศิวัฒน์เอ่ยถามแขกที่ถูกเชิญเข้ามาในบ้าน ดนุพรนั้นเป็นหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับสีแพร รวมถึงบรรจุเป็นข้าราชการครูพร้อมกัน เขาเห็นว่าทั้งสองมีท่าทีสนิทสนมกันเกินกว่าเพื่อนร่วมงาน ยิ่งเห็นสายตาของดนุพรก็รู้ว่าอีกฝ่ายคิดเช่นไรกับสีแพร

“ครูสีแพรไม่ได้ไปทำงาน ผมเลยมาตามน่ะครับ”

“เขาไม่สบาย ทางโรงเรียนคงไม่คิดจะให้คนไม่สบายไปสอนหนังสือหรอกนะ” ศิวัฒน์ตอบเสียงแข็ง

“เป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ” สีหน้าของดนุพรนั้นบ่งบอกได้ถึงความห่วงใยเป็นอันมาก

“ตามหมอมาฉีดยาแล้ว หายแล้วจะให้ไปทำงาน คุณมีธุระเท่านี้ใช่ไหม” ศิวัฒน์พูดด้วยน้ำเสียงกระด้าง

“ผมขอเข้าไปเยี่ยมครูสีแพรหน่อยได้ไหมครับ”

“ไม่ได้!” ศิวัฒน์พูดด้วยน้ำเสียงดุดัน ทำเอาดนุพรสะดุ้งไม่กล้าเอ่ยอะไรออกมาอีก

“สีแพรต้องการพักผ่อน ผมก็ฝากคุณลาป่วยให้เธอด้วย ผอ.ของคุณคงไม่ใจร้ายถึงขนาดตัดเงินเดือนหรือไล่ออกหรอกนะ แต่ถ้าทำแบบนั้นจริงๆ ก็เอาที่สบายใจแล้วกัน เพราะสีแพรไม่สอนหนังสือที่โรงเรียนก็ไม่อดตาย” ศิวัฒน์ยักไหล่อย่างไม่แคร์

“เอาเป็นว่าผมจะลาป่วยกับผอ.ให้นะครับ ตอนเย็นผมจะมาเยี่ยมใหม่”

“ไม่จำเป็นหรอกครับ สีแพรอยากนอนพัก คุณควรเอาเวลาไปตรวจการบ้านเด็กจะดีกว่านะ ไม่ได้เจอหน้ากันแค่ไม่กี่วันคงไม่ทำให้ครูดนุพรอกแตกตายหรอกกระมังครับ” ประโยคที่แดกดันกลับมานั้นทำให้ดนุพรต้องล่าถอยออกไป เขาเองก็ต้องรีบกลับไปสอนหนังสือเพราะออกมาหาสีแพรช่วงพักกลางวันเท่านั้น

เสียงประตูห้องที่เปิดเข้ามาไม่เบานักทำให้สีแพรสะดุ้ง คนป่วยเห็นสีหน้าบึ้งตึงก็รับรู้ได้ในทันทีว่าเขากำลังอารมณ์ไม่ดี

“ชู้รักของเธอกลับไปแล้ว เดี๋ยวหมอเดี๋ยวครู ต่อไปคงเป็นภารโรง” สีแพรคร้านที่จะคุยกับคนที่คอยแต่จะหาเรื่องเธออยู่ทุกขณะจิต เธอหลับตาหนีเขาก็ตามมากระชากแขนของเธอขึ้นจากที่นอน

“โอ๊ย!” เธอร้องออกมาเสียงหลง มองเขาด้วยใบหน้าเหลอหลาไม่แน่ใจว่าทำอะไรให้เขาโกรธเอาอีกแล้ว

“ฉันเคยบอกเธอแล้วไงว่าเวลาที่ฉันคุยกับเธอ ห้ามเบือนหน้าหนีหรือหลับตาหนี อยากเจอดีหรือไง”

“ทำไมคะ พี่โซ่จะทำร้ายอะไรแพรอีก” เธอเอ่ยถามเสียงสั่น แววตาสั่นระริกทั้งน้อยใจทั้งหวาดหวั่นในหัวใจไม่น้อย

คนอย่างศิวัฒน์เอาแต่ใจตัวเอง เป็นพวกน้ำขึ้นน้ำลง แต่เขาคงเป็นกับเธอคนเดียวเท่านั้น กับคนอื่นโดยเฉพาะกับ    จันทร์กระจ่างเขาพูดจาดีเอาอกเอาใจแตกต่างจากเธอ ที่เขาเกลียดเข้าไส้

“ฉันไม่ทำร้ายหรือตบตีอะไรเธอหรอกนะ แต่ฉันจะทำให้เธอครางแทน” เขาขยับใบหน้าเข้าไปหา ทำเอาสีแพรหน้าแดงซ่านลามไปถึงใบหู จนต้องเบือนหน้าหนี เขาก็บีบปลายคางสาวให้เธอหันมาสบสายตาร้อนแรงคู่คมนั้น ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำให้เธอหน้าร้อนผ่าว

“คืนนี้ไปหาฉันด้วย”

“แพรป่วยอยู่นะคะ”

“เธอหายแล้ว” เขาวางหลังมือทาบที่หน้าผากของเธอ      สีแพรได้แต่กัดริมฝีปากกับความเจ้าเล่ห์ของศิวัฒน์

“แพรขอเถอะค่ะ”

“ฉันให้เธอขอได้หลายๆ ยกเลย ที่สำคัญก็คือเธอต้องตอบแทนบุญคุณที่ฉันคอยเฝ้าไข้และเช็ดตัวให้เธอด้วยเข้าใจไหม” เป็นประโยคที่เขาพูดจริงเพราะว่าเธอตื่นขึ้นมาก็เจอเข้ากับเขาเป็นคนแรก ศิวัฒน์ไม่เคยดูแลใครแบบนี้มาก่อน นั่นทำให้เธอรู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างปัจจุบันทันด่วน

“จริงๆ ฉันก็ไม่ได้อยากดูแลเธอหรอกนะ แต่ก็ดูแลไปแล้ว ฉันแค่ไม่อยากให้พี่แก้วกับพี่สร้อยเห็นรอยบนตัวเธอก็แค่นั้นเอง อย่าสำคัญตัวเองไปหน่อยเลย” สวรรค์ที่ลอยมาหากลายเป็นนรกในพริบตา ความเจ็บปวดดำดิ่งเข้าสู่ห้วงความรู้สึกของเธออีกครั้งด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำของเขาที่ทำร้ายเธอให้แดดิ้นในเวลาอันรวดเร็ว