ตอนที่ 2

“ฉันต่างหากที่ควรจะถามเธอ ว่าเธอจะหนีฉันไปไหน”

“ฉันไม่ได้หนี แต่ฉันจะย้ายไปนอนห้องอื่นต่างหาก”

แทนรักรีบยันอกเขา พาร่างถอยห่างออกมาแล้วจ้องตาเขาเขียวปัด กลิ่นหอมอ่อน ๆ ผสมกลิ่นแอลกอฮอล์จากตัวเขาสร้างความรัยจวนใจแก่เธอทันทีที่พบว่า บัดนี้ร่างของเธอตกอยู่ในอ้อมแขนของคนแปลกหน้าแกเช่นเขาแล้ว

เอวคอดกิ่วในชุดนอนสีครีม ถูกเขาโอบด้วยแขนเพียงข้างเดียว แต่ก็มีพลังมากเกินกว่าที่เธอจะดิ้นรนหนีเป็นอิสระได้ เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขากลับยิ่งรู้สึกเลวร้ายมากกว่านั้น

แววตาสีรัตติกาลจ้องมองสีหน้าเธอแล้วไล่ลงมาสู่ต้นคอนวลผ่อง ก่อนจะหยุดนิ่งที่ยอดถันเนียนงาม แทนรักเกิดอาการหายใจไม่ออก มือเท้าอ่อนยยวบไร้สิ้นเรี่ยวแรงขึ้นมาเสียดื้อ ๆ เออยากจะละสายตาจากการสบตากับเขา แต่มันยากเกินกว่าเธอจะทำมันสำเร็จ

ในเมื่อตอนนี้เธอได้ถูกอำนาจของผู้มีชัยเหนือกว่าครอบงำเอาไว้เสียแล้ว สาวน้อยลำคอแห้งผากไม่ต่างกับเดินฝ่าพื้นทะเลทรายกว้างข้ามวันข้ามคืน เธอร้อนผ่าวไปทั้งตัวที่ถูกดวงตาคู่นั้นโลมไล่ช้า ๆ

ให้ตายสิ! เขาคิดจะทำอะไรของเขา จะฆ่าเธอด้วยสายตาและรสสัมผัสบ้า ๆ นี่หรือไง

“ปะ ปล่อยฉันนะ...”

เธอขอร้องด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ในท้องมวลราวมีคลื่นมากมายอัดโถมกระหน่ำหนุนเข้ามาจนเธอแน่นไปทั้งตัว อยากจะกรีดร้องหรือไม่ก็กัดเขาแรง ๆ เผื่อว่าจะยอมปล่อยเธอเสียที

“นี่น่ะเหรอน้องสาวไอ้ขี้ปด!”

เสียงพีรวัสเค้นคำรามในลำคอดังลอดออกมา ดวงตาสีรัตติการเปลี่ยนเป็นดุดันในทันที เปลี่ยนใบหน้าที่ราวดั่งเทพธิดาเป็นซาตานในชั่วพริบตา

“น่ารัก อินโนเซ็นต์ แต่คงจะสตรอว์เบอร์รีเก่งเหมือนพี่ชายเธอ”

เขายังคงพูดต่อไปขณะเดียวกันก็หันมาจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอเพื่อจะยกตัวเธอขึ้นมาประจันหน้ากับเขาให้ได้ แทนรักรวบรวมกำลังใจเรียกสติกลับคืนมาเธออาจเป็นลูกหนี้ของเขาก็จริงแต่ก็ใช่ว่าเขาจะมีสิทธิ์มาด่าว่าเธอเล่น ๆ แบบนี้

เมื่อมีสติกลับคืนมาบ้างแล้ว สาวน้อยก็รีบยึดร่างนั้นคืนมาเต็มตัวแล้วออกแรงสลัดเพื่อให้หลุดออกจากอุ้งมือเขาให้ได้แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายดายเสียเลยในเมื่อพลังของเขาเหนียวกว่าเธอเป็นมากมายมหาศาลนัก

“คุณไม่มีสิทธิ์มาด่าฉัน แล้วฉันก็ไม่รู้ด้วยว่าพี่ธีไปพูดกับคุณว่าอะไรไว้บ้าง แต่ฉันไม่เคยเป็นอย่างที่คุณปรักปรำมาก่อนแน่นอน”

“ให้ตายสิ สตรอว์เบอร์รีหน้าตาเฉย เธอนี่มันยอดชะนีสีทองตัวเอ้เลยนะแม่หนูน้อย ฉันถามจริง ๆ เถอะ เธอใช้เวลาฝึกเล่นละครฉากนี้นานมากไหม”

“ละครอะไร ฉันไม่ใช่นักแสดง มีอะไรก็พูดตรง ๆ คุณไม่เคยรู้จักฉันมาก่อนจะรู้ดีกว่าตัวฉันได้ยังไง”

เธอฝืนใจเชิดหน้าเถียง เห็นศีรษะตัวเองสูงแค่ช่วงไหล่กว้างของเขาเธอก็แอบใจฝ่อเสียแล้ว ตอนนี้เธอมีสภาพไม่แตกต่างจากกระต่ายน้อยในอุ้งมือนายพราน ประกายตาสีเทาเร่าร้อนบ่งบอกถึงอารมณ์เกรี้ยวกราดของเธอเป็นที่สุด

“โอ๊ย!...”

สาวน้อยร้องออกมาเมื่อกระดูกที่ไหลทั้งสองข้างถูกเขาบีบหนักหน่วงขึ้น

“ทำไมฉันจะไม่รู้ ในเมื่อพี่ชายเธอเล่าพฤติกรรมแย่ ๆ ของเธอให้ฉันฟังหมดแล้ว รวมถึงนิสัยชอบมั่วโลกีย์ไม่เลือกหน้าอีกด้วย”

“พี่ธีน่ะเหรอเล่าให้คุณฟังแบบนั้น ไม่จริง ฉันไม่เชื่อ คุณโกหก”

เธอแผดเสียงตะโกนใส่หน้าเขาอย่างโกรธสุดขีด แม้เธอกับพี่ชายจะไม่กินเส้นกันเท่าไหร่ แต่ธีรันไม่มีทางจะเอาน้องสาวไปขายในทางเสีย ๆ หาย ๆ ถึงเพียงนั้นได้หรอกยิ่งกับผู้หญิงแปลกหน้าท่าทางติดจะโรคจิตคนนี้ด้วย

พีรวัสหัวเราะหึ ๆ แล้วก็มองใบหน้าแดงก่ำในระยะใกล้ๆ ให้ตายสิ! ผู้หญิงคนนี้ถ้าสาวคนไหนได้เข้าใกล้เขาแล้วไม่หลอมละลายด้วยเสน่ห์จากสายตาเขาละก็เธอว่าผู้หญิงคนนั้นต้องใจแข็งเป็นหินผาแน่ ๆ

ขนาดเธอที่ทั้งหวาดกลัวและทั้งโกรธเขายังไม่วายแต่ใจวาบหวิวเนื้อตัววูบวาบเลือดฉีดพล่านทั้งตัวเลย

“ช่าย... พี่ชายเธอนั่นแหละเป็นคนเล่า ถ้าเธอไม่เชื่อพรุ่งนี้ลองโทรไปถามเขาดูก็ได้ คืนนี้ฉันง่วงเต็มที เธอต้องไปจัดที่นอนแล้วก็เตรียมผสมน้ำอุ่นให้ฉันอาบเดี๋ยวนี้ เข้าใจไหม”

เขาผลักเธอจนเซ แทนรักอยากจะซอยเท้ากรีดร้องให้มันลั่นห้องหรือไม่ก็ไล่จะเพิดเขาออกไปจากห้องเธอเสียเหลือเกิน แต่ใครล่ะจะกล้ารับประกัน ว่าถ้าหากทำแบบนั้นเขาจะไม่จับเธอหักคอทิ้ง เพราะดูจากท่าทางดิบ ๆ เถื่อน ๆ พิกล

สาวน้อยจึงต้องยอมทำตามอย่างจำใจภายในห้องน้ำกว้างมีอ่างอาบน้ำอยู่ที่สามารถอาบได้ทั้งน้ำอุ่นและน้ำเย็นมีเพียงเธอจะปรับอุณหภูมิให้ร้อนซักแค่ไหนก็ย่อมจะทำได้ในช่วงพริบตา