ตอนที่ 5

แทนรักไม่รอช้า เธอรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าลวก ๆ มาเป้นชุดเสื้อกับกางเกงยีนส์ แล้วรีบวิ่งจากห้องนอนสู้ด้านล่างของบ้านแทบจะทันที

คืนนี้ป้ารดาหายไปไหน ทำไมไม่อยู่เป็นเพื่อนเธอเหมือนทุกคืนเล่า อารมณืรีบร้อนทำให้หญิงสาวลืมเอาลูกกุญแจรถติดมือลงมาด้วย

“ตายละ แล้วนี่ฉันจะออกจากบ้านยังไงเนี่ย”

เธอเคว้างไม่รู้จะไปทางไหนต่อ ตรงหน้าเธอมีรถมิริคูเปอร์สีฟ้าจอดขว้างประตู มันคงจะเป็นรถเจ้าหนี้หนุ่มแน่ ๆ สาวน้อยแหวนหน้าขึ้นกลับไปข้างบน พลางคิดว่าทำไมมันเงียบผิดปกติ ไม่รู้ว่าอีตาผีทะเลหื่นโลกีย์คนนั้นจะหาทางออกจากห้องนำได้หรือยัง

“ไม่เป็นไร เราย่องขึ้นไปเอากุญแจรถน่าจะได้”

สาวน้อยปลอบใจตัวเอง รวบรวมความกล้าก้าวโหย่งขึ้นบันไดสู่ชั้นบนของบ้าน ทว่ายิ่งเดินเข้าใกล้ห้องนอนตัวเองมากขึ้นเท่าไหร่ หัวใจก็พลันเต้นระทึกแทบทะลุออกจากอกมากขึ้นเท่านั้น

แทนรักยื่นมือสั่นระริกที่เย็นเฉียบจับลูกบิดประตูหมุนมันอย่างแผ่วเบาที่สุด เมื่อเธอสอดสายตาเข้าไปข้างในก็ค่อยโล่งอก เพราะไม่เห็นใครอยู่ข้างในห้อง ประตูห้องน้ำก็ยังปิดอยู่

แต่จอทีวีขนาดมหึมายังฉายหนังเรทอาร์ของหนุ่มสาวเปิดทิ้งเอาไว้ สาวน้อยคลี่ยิ้มลูบตำแหน่งหัวใจตัวเองดั่งจะปลอบใจว่าอย่าขวัญอ่อนให้มากนักเลย ผู้ชายคนนั้นไม่ฉลาดทันกว่าเธอได้หรอก

เธอค่อย ๆ ย่องชนิดที่ว่าตีนแมวทั้งหลายยังต้องอายถ้ามาเทียบชั้นกับเธอในตอนนี้ ใกล้จะถึงโต๊ะตั้งโครมไปข้างหัวเตียงเต็มทีแล้ว ทางหนีอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม

“ใจเย็น ๆ แทนรักคนเก่ง เดี๋ยวเราก็ได้เป็นอิสระแล้วเว้ย” วาวน้อยยิ้มเจ้าเล่ห์กับตัวเอง เพราะอีกเพียงไม่กี่ก้าว เธอก็จะเอื้อมมือคว้างพวงกุญแจตุ๊กตาหมีได้สำเร็จ

“ฮึบ!...”

เธอกัดฟันเอื้อมมือไปสุดแขน ใจอุ่นวาบเมื่อสำผัสกับกุยแจรถแล้ว แต่แล้ว...

“จ๊ะเอ๋... ทำอะไรอยู่จ๊ะแม่สาวน้อย”

“ว๊ายยย!”

แทนรักใจหล่นไปกองที่ตาตุ่ม เมื่อจู่ ๆ ร่างของชายหนุ่มก็โผล่พรวดจากพื้นข้างหลังโต๊ะตัวนั้นขึ้นมาตะปปมือเธอไว้อย่างรวดเร็ว

สาวน้อยตกใจรีบกระชากมือกลับแต่ไม่เป็นผล เธอกลับถูกกระชากร่างเข้าไปหาจนล้มทับอกเขาที่บนพื้นห้องตรงนั้นเอง แทนรักพยายามดิ้นรนขัดขืน ปากก้ร้องขอความช่วยเหลือดังลั่น

“ปล่อยฉันคนผีทะเล ใครก็ได้ช่วยด้วย ... ช่วยด้วย!”

“นี่เธอจะแหกปากร้องไปทำไม ไม่มีใครมาช่วยเธอได้หรอกนอกจากเทวดา นี่คิดจะหักหลังฉันเหรอ ไม่มีทางซะหรอก คนอย่างฉันรู้ทันผู้หญิงเจ้าเล่ห์อย่างเธอดี”

พีรวัสหัวเราะกระหื่ม เขาจับร่างเธอพลิกลงนอนราบกับพื้น ว่วนเขาก้ขึ้นมาทาบร่างเธอเอาไว้ทั้งตัว แทนรักหัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อตระหนักว่าเธอเสียท่าคนเจ้าเล่ห์

ส่วนเขาก็ขึ้นมาทาบทับล่างเธอเอาไว้ทั้งตัว แทนรักหัวใจแทบจะหยุดเต้นเมื่อตระหนักว่าเธอเสียท่าให้คนเจ้าเล่ห์เพทุบายคนนี้เขาให้เสียแล้ว

“ปล่อยฉันนะไอ้คนหื่น คุณจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ!”

สาวน้อยดิ้นรนสองมือตะเกียกตะกายหมายใจจะข่วนใส่ใบหน้าคมสันนั้น แต่เขากลับจับข้อมือหล่อนตึงไว้กับพื้นอย่างหนาแน่น ดวงตาส่องประกายแววของผู้ชนะ ขณะจ้องหน้าหล่อนในระยะใกล้จนลมหายใจเป่ารดใส่ใบหน้าถึงกัน

“เธอว่าฉันหื่นมากงั้นเหรอ งั้นก็ดีล่ะ ฉันจะได้สอนบทรักให้เธอทั้งคืนเลยจะได้เลิกปากตีด่าฉันเสีย ๆ หาย ๆ สักที”

“ไม่นะคุณ กรุณาปล่อยฉันไปเถอะ ฉันกลัวแล้ว”

จู่ ๆ แม่สาวน้อยร้อยเล่ห์ก็เปลี่ยนน้ำเสียงเป็นวิงวอนขอร้องเขา มันช่างฟังน่าดูสงสารเสียยิ่งนักแต่ถ้าเขาไม่เจอพิษส่งของหล่อนเข้าให้ล่ะก็ บางทีเขาอาจจะใจอ่อนลงมาบ้าง แต่ไม่มีทางซะหรอก หล่อนทำกับเขาเอาไว้แสบทรวงยิ่งนักอย่างนี้มันต้องสั่งสอนสักหน่อย

“ถามจริง ๆ เถอะเธอกลัวฉันจริง ๆ เหรอ เธอก็เห็นว่าฉันรูปหล่อแมนเต็มร้อยขนาดนี้ ทั้งหล่อทั้งรวยมีแต่ผู้หญิงอยากให้ฉันร่วมรักด้วย มีแต่เธอนี่แหละพิลึกพิลั่น กลัวอะไรฉันนักหนาก็ไม่รู้”

“ประสาท! หลงตัวเองมากเกินไปแล้วนะคุณ ฉันไม่หลงเสน่ห์คุณง่าย ๆ หรอกนะ ถ้าคุณจะได้ฉันก็ต้องข่มขืนฉันเท่านั้น”

แทนรักกัดฟันพูดใส่หน้าเขา แต่หารู้ไม่ว่าน้ำเสียงและถ้อยคำเย้ยอย่างนั้นมันคืออาวุธย้อนกลับมาทำร้ายตัวเองชั้นดี รอยยิ้มยั่วยวบนใบหน้าคมสันเหือดหายไปจนหมดสิ้น เช่นเดียวกับประกายยียวนจากดวงตาสีเข้มเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นทันที

“เธอแน่ใจแล้วใช่ไหมที่กล้าพูดคำนี้ออกมา”

“ใช่ แน่เสียยิ่งกว่าแน่ ถ้าคุณคิดอยากจะได้ตัวฉันจริงๆ ก็มีแต่จะต้องออกแรงข่มขืนฉันแค่อย่างเดียวเท่านั้น เพราะฉันไม่มีวันจะติดบ่วงเสน่ห์ความรูปหล่อของคุณง่าย ๆ หรอก”