ตอนที่ 1

ก็อก! ก็อก! ก็อก!

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ปลุกร่างบางที่เผลอหลับไปทั้งที่ยังนั่งพิงหัวเตียงให้สะดุ้งตื่นขึ้น

แทนรักกระพริบตาถี่ ๆ อย่างมึนงง คิดว่าตัวเองอาจจะฝันไป แต่เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอีกครั้ง หนักแน่นและเร่งเร้ากว่าครั้งแรก

“ใครกันนะ มาเคาะประตูดึก ๆ แบบนี้”

หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง พลางนึกว่าคงเป็นป้ารดามีธุระด่วนจึงรีบลุกไปเปิดประตู ซึ่งทันทีที่บานประตูเปิดออก ร่างสูงของชายแปลกหน้าก็ปรากฏอยู่เบื่องหน้า

แทนรักชะงักงัน ก่อนจะผงะถอยหลังด้วยความตกใจ ดวงตาที่หรี่ปรือเพราะความง่วงเบิกกว้าง ริมผีปากเผยอค้างดดยไม่รู้ตัว

“คะ คุณเป็นใคร”

เธอเอ่ยถามเสียงสั่น พร้อมกระชับคอเสื้อชุดนอนเข้าหากันอย่างระแวดระวัง

ชายหนุ่มไม่ได้ตอบทันที เขาเพียงก้าวเข้ามาในห้องอย่างสงบนิ่ง ก่อนใช้เท้าปิดประตูเสียงดังปัง

เสียงประตุที่ดังกระแทกเข้ากับวงกบ ทำให้แทนรักตกใจสะดุ้งสุดตัว

“ฉันถามว่าคุณเป็นใคร แล้วขึ้นมาบนห้องอนฉันได้ยังไง”

“อยากรู้มากหรือว่าฉันเป็นใคร” เสียงทุ้มต่ำของชายปริสนาเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ ฟังแล้วดูเยือกเย้นจนน่าขนลุก

“ฉันก็คือเจ้าหนี้ที่จะมาทวงหนี้เธอไง”

“อะ อะไรนะ เจ้าหนี้?”

แทนรักทวนคำอย่างสับสน ป้ารดาเคยบอกเพียงว่า คืนนี้จะมีคนมาคุยธุระแทนพี่ชายของเธอ แต่ไม่เคยบอกว่าคุยเรื่องอะไร เขาคนนั้นเป็นใคร หน้าตาอย่างไร หรือแม้แต่ชื่อก็ไม่เคยได้ยิน

หญิงสาวจึงได้แต่จ้องมองคนตรงหน้าอย่างระแวง

ชายหนุ่มตรงหน้ารูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง สมส่วนราวกับนักกีฬา แม้จะสวมเพียงเสื้อยืดสีกรมท่ากับแจ็คเก็ตสีเข้มที่ปลดซิปไว้ แต่ก้ไม่อาจปิดบังรูปร่างกำยำภายใต้เนื้อผ้าชั้นดีได้เลย

ใบหน้าคมเข้มรับกับสันจมูกโด่ง ดหนกแก้มชัดและริมฝีปากบางเหยียดตรงแทบไม่ปรากฏรอยยิ้ม ดวงตาคมกริบทอดมองเธอด้วยสายตาเย็นชา จนคนถูกจ้องรู้สึกอึดอัดโดยไม่รู้ตัว

“ไม่มีใครบอกเธอรึไง ว่าคืนนี้จะมีเจ้าหนี้มาหา”

แทนรักค่อย ๆ ถอยหลังไปจนชนขอบเตียง ร่างบางเสียหลักนั่งลงอย่างไม่ทันตั้งตัว

“ฉันไม่รู้ ฉันรู้แค่ว่าจะมีคนมาคุยธุระ แต่ฉันไม่เคยรู้เรื่องหนี้ที่คุณพูดถึง คุณจะมาทวงอะไรจากฉัน”

“เรื่องนี้เธอต้องไปถามพี่ชายเธอเองแล้วล่ะ” ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ ก่อนเอ่ยประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เงินทุกบาทที่ฉันให้ไป พี่ชายเธอเป็นคนรับไว้เอง เขาบอกว่าจะไว้เลี้ยงดูน้องสาวและส่งเสียให้เรียนหนังสือ ซึ่งฉันมีหลักฐานครบทุกอย่าง”

“เป็นไปไม่ได้!” แทนรักส่ายหน้าอย่างไม่เชื่อในคำบอกเล่า พี่ชายเธอไม่ทางทำแบบนั้น “พี่ธีไม่มีวันทำแบบนั้นเด็ดขาด พ่อกับแม่ทิ้งทรัพย์สินไว้ให้พวกเราสองคน ถึงจะไม่ได้ร่ำรวย แต่ก้ไม่เคยลำบากถึงขั้นต้องไปกู้ยืมเงินใคร”

พีรวัสหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา

“เด็กใจแตกอย่างเธอจะไปรู้อะไร วัน ๆ ดีแต่ใช้เงินกินเที่ยว สนุกสนานไร้สาระ พอเจอกับความจริงเข้าหน่อยก็โวยวายไม่รับผิดชอบ”

“นี่คุณ!”

“แต่คนอย่างฉันไม่ยอมเสียท่าให้ใครง่าย ๆ หรอกนะ ฉันมีหลักฐานทุกครั้งที่จ่ายเงินให้พี่ชายเธอ แล้วธีรันก็เอาที่ดินกับบ้านหลังนี้ไปฝากฉันเอาไว้ ฉันจะยึดเมื่อไหร่ก้ได้ทุกเวลา”

“มะ ไม่จริง ฉันไม่เชื่อ”

แทนรักแทบจะกรี๊ดออกมาทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น แต่ทว่าเสียงกับแผ่วหายไปในลำคอ มีแต่ดวงตาที่เบิกกว้างกับใจที่เต้นระทึกต่อคำพูดที่หลุดออกมาจากริมฝีบางบางของชายตรงหน้า

เขาหัวเราะดังหึ ๆ ยกแขนยืนกอดอกมองเธอด้วยสายตาสมเพชเวทนา

“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันมีหลักฐานพร้อมจะยืนยันกับเธอ แต่ถ้าจะดูคืนนี้คงไม่ไหว นี่ฉันรู้สึกเมามาก ๆ เลยว่าจะขอหลับที่นี่สักงีบ”

“จะ จะบ้าเหรอคุณ อย่างบอกนะว่าจะนอนค้างที่ห้องนี้”

สาวน้อยขบริมฝีปากจ้องหน้าเขาอย่างชั่งใจ จู่ ๆ ก็เข้ามาอ้างสิทธิ์เจ้าหนี้ทั้ง ๆ ที่เธอยังไม่เห็นหลักฐาน บ้าไปแล้วหรือไง แต่ทว่าเธอจะทำอะไรได้ ก้เขาเล่นตัวใหญ่กว่าเอตั้งหลายเท่า แถมยังเป็นคนที่พูดจาไม่ให้เกียรติใครเลยต่างหาก

แต่เอาเถอะ ถ้าเธอจะต้องยอมเขาสักคืนก็คงไม่เป็นไร เพราะเธอคิดว่าตัวเองจะย้ายไปนอนที่ห้องออื่นแทน หรือไม่ก็ไปขอนอนกับป้ารดา แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาต่อปากต่อคำกับเขาต่อ

คิดได้ดังนั้น หญิงสาวจึงขยับกายเดินหลบเลี่ยงร่างยืนจังกั่งนั้น แต่เธอดังเสียหลังหมุนเคว้งเข้าปะทะอกกว้างของผู้อ้างตัวว่าเป็นเจ้าหนี้ในชั่วพริบตา

“อุ๊ย! คุณจะทำอะไรฉันน่ะ”