ตอนที่ 8 ความบอบช้ำ

[เวลาเกือบรุ่งสางของวันใหม่...]

          เด็กสาวที่ร่างกายบอบช้ำแสนสาหัส กำลังกวาดสายตามองหาเสื้อผ้าของเธอที่ขาดวิ่นจนแทบไม่เหลือชิ้นดี ชายใจร้ายได้กลับออกไปแล้ว หลังจากที่ได้คร่าทุกอย่างไปจากเธอ ไม่มีแม้แต่คำพูดใดๆ หลุดออกจากปากเขาเลย การแก้แค้นเอาคืน ที่ขวัญข้าวไม่เคยมีส่วนเกี่ยวข้องเลยด้วยซ้ำ แต่ทว่าเธอก็ต้องมารับผลของการกระทำนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

          “อุ้ย!” เด็กสาวร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อพยายามขยับร่างของตัวเองลงจากโซฟาใหญ่ คราบกิจกรรมเมื่อครู่ยังคงปรากฎชัดเจน ดวงตากลมโตร้อนผ่าว ขวัญข้าวร่ำไห้จนไม่เหลือน้ำตาให้ไหลอีกแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตวัยสาวของเธอนั้นได้จากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ

          เธอกำลังพยายามหยัดกายลุกขึ้นยืนทั้งที่เรียวขายังสั่นเทา ขวัญข้าวต้องรีบออกจากห้องนี้ไป นี่เวลาเกือบตีสามแล้ว อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะถึงเวลาเช้าที่ข้าทาสบริวารของบ้านต้องตื่นมาทำงานของตัวเอง เธอก้มหยิบเศษผ้าขึ้นมาสวมใส่ เท่าที่จะใส่ได้ พร้อมกับรีบทำลายคราบกิจกรรมนั้น ร่างกายของเธอสลับร้อนสลับหนาว ราวกับว่าการเจ็บป่วยกำลังจะมาเยือนกายของเธอ...

          ก๊อก! ก๊อก!

          “พี่ข้าวครับ พี่ตื่นหรือยังครับ”

ณภัทรยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนพี่สาวอย่างชั่งใจ เขาเป็นห่วงพี่สาวทั้งคืน ไม่รู้ว่าพี่ของเขาไปไหน โทรติดต่อก็ไม่รับสายเลย

          “พะ-พี่ตื่นแล้ว”

ขวัญข้าวพยายามเปล่งเสียงออกไป เธอที่พึ่งนอนไปสามชั่วโมง ตอนนี้ร่างกายของเธอไม่สามารถที่จะทรงตัวลุกขึ้นไปเปิดประตูได้

          “ภัทรเข้าไปนะครับพี่ข้าว”

ณภัทรมีกุญแจสำรองของห้องพี่สาวไว้อยู่แล้วยามฉุกเฉิน ซึ่งเขาและพี่สาวต่างมีกุญแจของกันและกันไว้

          “อือ...”

          แกร๊ก! สิ้นเสียงประตูก็ถูกเปิดออกทันที

          “พี่ข้าว”

ภาพที่เห็น พี่สาวของเขากำลังนอนอยู่บนเตียง ปกติพี่สาวจะตื่นแต่เช้า นี่ก็เวลาเกือบเจ็ดโมงแล้ว ทำไมพี่ข้าวยังคงนอนอยู่อีก

          “ภัทร...พะ-พี่”

เด็กสาวลําคอแห้งผากตีบตัน พยายามสะกดความรู้สึกแสบร้อนที่สุดขึ้นมาในดวงตา เธอจะให้น้องชายรู้เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด

          “พี่ข้าวตัวร้อนนี่ครับ พี่เป็นไข้ แล้วพี่กินยาหรือยังครับ”

ณภัทรสัมผัสไปที่หน้าผากของพี่สาว ทำให้เด็กชายทราบได้ในทันที ว่าพี่เขาต้องป่วยอย่างแน่นอน

          “ภัทร...ไปหายาให้พี่หน่อย”

เสียงอันแหบแห้งเอ่ยอย่างยากลำบาก ขวัญข้าวพยายามเก็บอาการของตัวเองไว้อย่างที่สุด เธอจะรับเรื่องทุกอย่างไว้เอง น้องชายของเธอ ไม่ควรจะได้รับรู้สิ่งนี้

          “ครับ งั้นเดี๋ยวภัทรไปหายากับข้าวต้มให้พี่ข้าวก่อนนะครับ”

          “อืม...” อาการของขวัญข้าวค่อนข้างหนัก ร่างกายของเธอถูกกระทำอย่างป่าเถื่อน จนทำให้เธอล้มป่วยในทันที

...................

          ปึ่ง! ปึ่ง!

          “นี่! นังข้าว แกตื่นหรือยัง นายท่านให้ตามแกไปพบ”

เสียงตะโกนของหัวหน้าสาวใช้จอมโหดดังขึ้น

          แกร๊ก!

          “พี่ข้าวไม่สบายครับคุณอบเชย”

          “ไม่สบายเป็นอะไร เมื่อวานฉันก็เห็นมันดีๆ อยู่นี่ ไหน!”

          “คุณอบเชยครับ...”

          “แกแกล้งป่วยหรือเปล่ายัยข้าว อยู่ที่นี่ไม่ทันไร ริอาจจะอู้งานแล้วเหรอ ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ!”

หัวหน้าสาวใช้เอื้อมมือไปกระชากร่างของเด็กสาวจากเตียง แต่ทว่าเมื่อเธอสัมผัสกับร่างกายอันร้อนผ่าวของเด็กสาวนั้น เธอก็ปล่อยร่างบอบบางในทันที

          “นี่แกตัวร้อนนี่!”

สภาพของเด็กสาวที่นอนห่มผ้านั้นซีดเซียว ริมฝีปากบวมเจ่อ ลำคอมีร่องรอยบางอย่างปรากฏอยู่เล็กน้อย ทำให้หัวหน้าสาวใช้เกิดความสงสัยขึ้นมาทันที

          “แกไปโดนอะไรมาข้าว”

น้ำเสียงของหัวหน้าสาวใช้เปลี่ยนไปทันที หรือว่า...เธออดนึกถึงบุตรชายของท่านผู้หญิงบงกรเพชรไม่ได้เลย ‘หรือจะเป็นฝีมือของคุณหนูนนท์’ อบเชยรู้จักนายน้อยของเธอคนนี้เป็นอย่างดี จอมเจ้าชู้ ฟันสาวๆ ไม่เลือกหน้า และเธอยังแอบเคยเห็นว่าคุณหนูนนท์ของเธอนั้น สนใจขวัญข้าวอีก

          “ไม่ค่ะ หนูตกบันได ตอนปีนขึ้นไปหยิบขวดไวน์ค่ะ”

ขวัญข้าวจำใจต้องกุเรื่องนี้ขึ้นมา มันไม่เป็นผลดีแน่ ถ้าคุณนายของบ้านรับรู้เรื่องนี้ล่ะก็ เธอกับน้องก็จะลำบากขึ้นไปอีก

          “อ่อ...ซุ่มซ่ามจังแกเนี่ย สงสัยจะไปพบคุณท่านไม่ได้แล้ว เดี๋ยวฉันจะไปบอกคุณท่านแล้วกัน ว่าแกป่วย”

อบเชยรู้ว่าเมื่อวานเธอได้มอบหมายงานหนักให้กับเด็กสาวไว้ เด็กร่างบอบบางก็อาจจะล้มป่วยได้เป็นเรื่องธรรมดา

          “ขอบคุณค่ะ”

          “งั้นแก ก็ดูแลพี่สาวของแกไปนะ คงต้องขาดเรียนแล้วแหละวันนี้”

อบเชยหันมาสั่งเด็กชาย ที่หน้าตาละหม้ายคล้ายกับพี่สาวเป็นอย่างมาก เหตุผลที่หม่อมราชวงศ์นวพล รับเด็กสองคนนี้เข้ามาอยู่ในบ้าน ก็คงจะเป็นเพราะหน้าตาเด็กนี่สินะ

          “ครับคุณอบเชย” เด็กชายยกมือไหว้ทันที

......................

          [บริษัทวรารักษ์เมธานนท์]

          การประชุมใหญ่สามัญประจำเดือน ผู้ถือหุ้นและกรรมการบริษัท อีกทั้งประธานบริษัท พร้อมด้วยบุตรชายกำลังเข้าร่วมประชุม เนื่องจากในการประชุมใหญ่ครั้งนี้ หม่อมราชวงศ์นวพลซึ่งเป็นประธานบริษัทต้องการประกาศข่าวการลงจากตำแหน่ง พร้อมกับต้อนรับว่าที่ประธานคนใหม่ ซึ่งก็คงหนีไม่พ้นบุตรชายอันเป็นที่รักเพียงคนเดียวคือ หม่อมราชวงศ์อคิราห์นั่นเอง

          “ทำไมท่านประธานถึงรีบสละตำแหน่งล่ะครับ ทั้งที่ท่านประธานก็ยังหนุ่มอยู่เลยนะครับ”

กรรมการบริหารเอ่ยขึ้น เมื่อเขาเหลือบเห็นบุตรชายของท่านประธาน ซึ่งยังเด็กนัก เขากังวลในเรื่องของการบริหารบริษัทที่ใหญ่โตขนาดนี้ เด็กหนุ่มนั่นจะบริหารได้อย่างไรกัน

          “ตอนนี้อคิราห์ ลูกชายของผม พร้อมที่จะก้าวขึ้นมาเรียนรู้งานของบริษัทในฐานะประธานของบริษัทแล้ว ผมต้องการให้ลูกชายของผมได้เรียนรู้การทำงานต่างๆ ผ่านกรรมการบริหารบริษัททุกท่านครับ อีกอย่างผมเองก็ยังคงถ่ายทอดงานให้ลูกชายของผมอยู่ครับ ไม่ได้ไปไหน”

หม่อมราชวงศ์นวพลชี้แจงกรรมการบริหาร ความเป็นจริงเบื้องลึกของเขาก็คือ ร่างกายของเขาต่างหาก ที่ไม่สามารถจะทำงานหนักได้อีกต่อไปแล้ว เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว เขาได้ทราบความจริงบางอย่างจากแพทย์ประจำตัวของเขา ว่าโรคร้ายที่เขากำลังประสพอยู่เริ่มลุกลามเร็วขึ้น ความจริงเรื่องนี้ แม้แต่บุตรชายอันเป็นที่รัก ก็ยังไม่ได้รับรู้เลยด้วยซ้ำ

          “อ่อ ครับ ดูแล้วท่านชายอคิราห์ก็จบการศึกษาด้านการบริหารและการต่างประเทศมาด้วยนี่ครับ ทางกรรมการบริหารก็คงจะเบาใจได้ในระดับหนึ่งนะครับ”

          “ครับ งั้น เดี๋ยวยังไงให้ลูกชายของผม แนะนำตัวในที่ประชุมเลยนะครับ จากนี้ไป อคิราห์จะรับช่วงต่อจากผมครับ”