تسجيل الدخولบทที่ 6
"เกิดอะไรขึ้น" เขาไม่ใช่คนโง่ที่ดูไม่ออกว่าผู้หญิงทั้งสองคนนั้นกำลังเถียงกันหรือมีกริยาที่ไม่ดีต่อกันหลังจากเข้าห้องหมอภัคใส่กลอนประตูและเอ่ยถามอลิส เธอจึงปล่อยมือออกจากแขนของเขาทันที "ดูออกหรอคะ ว่าคนของคุณเป็นคนยังไงเอามาเลี้ยงไว้สถานะอะไรกันแน่" อลิสมองหน้าหมอภัคในแววตาของเธอบ่งบอกถึงความหึงและหวงเขาจนเธอนั้นดูอารมณ์เสีย "หึงพี่??" "เปล่าค่ะ" อลิสเธอลุกขึ้นจากเตียงแต่ถูกมือหนาคว้าจับข้อแขนเอาไว้ "จะไปไหน" "จะไปเข้าห้องน้ำค่ะ" "ก๊อกๆๆ" ทั้งสองคนหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงเพราะเสียงจากหน้าประตูห้องของเขาและเสียงหวานก็ส่งเสียงเรียกคนในห้อง "พี่ภัคคะ โซเฟียเข้าไปได้ไหมคะ" เด็กของเขายังตามไม่เลิกยิ่งเธอเห็นว่าหมอภัคเอาผู้หญิงคนอื่นเข้ามาในบ้าน สาวน้อยอย่างโซเฟียก็ยิ่งดูพลุ่งพล่านจนกระทั่งมาเคาะห้องเรียกหมอภัค "ขนาดขึ้นมาเคาะห้องเลยเหรอ รู้ทั้งรู้ว่ามีแขกอยู่ในนี้" "อลิสปล่อยเธอไปเถอะเธอยังเด็ก" "อลิสอายุเท่าไหร่คะ ก็ไม่ได้ห่างจากเธอมากขนาดนั้น" "ช่างเถอะ" "โซเฟียเข้าไปนะคะ" ดูเหมือนว่าด้านในนั้นไม่ตอบกลับเธอพูดว่าจะเข้าและลูกบิดประตูนั้นเลื่อนเหมือนกับกำลังเปิด อลิสเธอจับใบหน้าของหมอภัคและก้มลงจูบปากโชว์โซเฟียที่กำลังเสียมารยาทเข้าไปในห้อง "อื้ม" "เพร๊ง~" ถาดแก้วในมือของโซเฟียร่วงหล่นลงพื้นแก้วน้ำส้มและน้ำเปล่าแตกกระจาย เธอยกมือปิดปากของตนเองในแววตาน้อยเต็มไปด้วยน้ำตาคลอเมื่อเห็นภาพตรงหน้าที่เขากำลังจูบกัน อลิสเธอลืมตาและมองโซเฟียแต่ก็ยังใช้ปากบริหารจูบไม่ละออกจากหมอภัค "ปึ้ง!!" ซึ่งแน่นอนว่าหมอภัคพยายามให้อลิสออกจากตนเอง แต่ก็ไม่สำเร็จจนกระทั่งประตูห้องถูกปิดด้วยความแรงโซเฟียเธอรีบวิ่งออกไปไม่สนใจของที่ร่วงหล่นอยู่ตรงพื้น "ทำเกินไปแล้วอลิส" "อลิสมีสิทธิ์ค่ะ" "เหรอเก่งมากนักใช่ไหมหึ ยังไม่ถึงใจใช่ไหมที่จัดให้บนรถอย่างนั้นมานี่" อลิสเธอถูกจับข้อมือและดึงเข้ามาในห้องน้ำจนตัวของเธอนั้นแนบชิดผนังห้อง เขาจับมือของเธอทั้งสองข้างกดเข้าที่ผนังและก้มสัมผัสจูบดูดเข้าที่ซอกคอของเธอทั้งซ้ายและขวาอลิสไม่ขัดขืนแถมยังโต้ตอบด้วยการจับมือของเขา "อาบน้ำก่อนไหม" มือหนาสอดเข้าด้านหลังรูดซิบชุดเดรสของเธอลงจนมันร่วงหล่นไปกองอยู่กับพื้นเหลือเพียงบารและกางเกงด้านในตัวจิ๋ว "ปลดออกให้หมดสิคะ แต่ไม่ใช่มือปลดนะ" มือน้อยประคองเข้ายังต้นคอของคนตรงหน้าและจ้องมองเคราและเรียวปากของหมอภัคที่น่าสัมผัสและลิ้มลองเธอกดให้เขาเล่นกับเนินนมของเธอทั้งสอง มือหนาทั้งบีบเค้นขยำจนเสื้อในกระเด็นหล่นออกจากร่างบาง "อ้าส์~" ปากหนาสัมผัสจูบครอบอมก่อนที่เขาจะใช้ลิ้นตวัดยอดอกสีชมพูไปมา ยิ่งสร้างความเสีeวไปทั่วเรือนร่างมือน้อยสัมผัสเข้ายังเป้าของเขา "ซ่าส์ !!" เสียงน้ำที่ไหลผ่านจากฝักบัวลงพื้นดังซ่าร่างกายที่เปลือยเปล่าของทั้งคู่อยู่ภายใต้ผิวน้ำ เขาทั้งสองไม่สนใจสิ่งที่กีดขวางยิ่งร่วมรักกอดรัดฟัดเหวี่ยงเหลือเพียงแต่ร่างเปล่าที่สัมผัสและถูกันไปมามือน้อยจับเข้ายังเอ็นร้อนชักเข้าและออก ก่อนที่เธอจะคุกเข่าลงกับพื้นในขณะที่หมอภัคเอื้อมมือติดฝักบัวเรียบร้อยแล้ว เขาจึงยกมือวางไว้บนหัวของเธอใบหน้าน้อยเงยมองคนด้านบนร่างกายของเธอที่คุกเข่าอยู่นั้นสร้างความเซ็กซี่และน่าลิ้มลองจนเขาอยากจะกลืนกินร่างบางซ้ำแล้วซ้ำอีก มือน้อยจับเข้ายังกลางลำของเอ็นร้อนที่มีขนาดใหญ่และยาว เธอสัมผัสถึงหนังหุ้มเนื้อและมีเส้นเลือ-ดอยู่ภายใต้ผิงหนัง เส้นเลือ-ดที่ขึ้นยาวๆนั้นขึ้นปูดวนรอบแท่งเอ็นร้อนเธอจับสัมผัสจนพอใจก่อนที่จะอ้าปากและครอบอมช้าๆ ปลายลิ้นน้อยตวัดไปมาตรงรูหัวของเอ็นร้อนคนที่ยืนอยู่นั้นเสีeวจนสั่นสะท้าน เขาใช้นิ้วเท้าจิกเข้ายังพื้นมือหนาเริ่มจับหัวของเธอกดลง "อ๋อย ~" เสียงครางกระเส่าของหมอภัคดังก้องออกมาจนถึงด้านนอก เขาสัมผัสถึงความเสีeวจนมีน้ำใสๆออกมาตรงปลายรูของเขาใบหน้าน้อยฉีกยิ้มด้วยมุมปากและขบเอ็นร้อนด้วยริมฝีปากน้อยจนกระทั่งถึงไข่ด้านล่างทั้ง 2 ใบที่เธอกำลังอ้างับและดูดมัน "เมีย~อ๊าส์" ยิ่งมือน้อยที่ลูบคลำกลางลำกระบอกเอ็นร้อนชักเข้าออกให้เขาตามจังหวะพร้อมกับปากอุ่นๆที่ครอบงับไปด้วยแล้วนั้น เขาอยากจะปลดปล่อยน้ำกามพุ่งกระฉอกเข้าคอของเธอ แต่ยังไม่ได้จังหวะและแรงพอตามที่เขาต้องการร่างบางถูกจับด้วยมือหนาทั้งสองข้างโอบอุ้มให้เธอลุกขึ้นยืน "ผัวมั้ง" เธอถูกจับขาด้านซ้ายงัดขึ้นให้วางอยู่บนขอบอ่างส่วนขาด้านขวานั้นยืนอยู่ตรงพื้น เขาคุกเข่าลงไปตรงเนินนูนของเธอด้านล่างเชยชมด้วยสายตาจนพอใจและใช้มือจับแหกออก เพื่อให้เห็นกลีบกุหลาบสีชมพูอ่อนที่ซ่อนอยู่ด้านใน "สวยจัง" เขาเอ่ยชมเธอก่อนที่จะใช้ลิ้นสัมผัสตวัดไปมาและดูดดื่มทั้งกลีบนอกกลีบใน "อร๊าย~พะพี่หมอคะอลิสเสีeวจัง" ใบหน้าน้อยเงยขึ้นให้เขาเชยชมตรงจุดเสีeวและยังช่วยตัวเองด้วยการใช้มือสัมผัสที่เนินนมบีบกุมขยำแรงๆ "อ๊ะๆ พี่หมอสอดนิ้วเข้าไปสิคะ" เธอต้องการให้เขานั้นสอดนิ้วเข้ายังช่องสวาทของเธอ "อร๊าย~ซี๊ดส์" มือน้อยจับเขายังหัวของเขากดลงไม่ให้ออกจากเนินนูนของตนเองจนกระทั่ง เธออดกลั้นความรู้สึกเสีeวที่พลุ่งพล่านตามร่างกายไม่ไหวจึงปลดปล่อยด้วยการกระตุกเอวถี่ๆเพียงแค่ไม่กี่ครั้ง "อ๊าส์~"บทที่ 43เวลาผ่านไปเกือบ 1 อาทิตย์หญิงสาวอุ้มท้องเฝ้ารอสามีตนเองนั้นตื่นเป็นเวลา 7 วัน แล้วหลังจากที่เขาหมดสติไป สามีของเธอยังไม่ตื่นขึ้นมาต่อให้ร่างกายของเขาจะดีขึ้นแต่เหมือนความรู้สึกนั้นยังไม่รับรู้"หมอภีมคะ...เมื่อไหร่พี่หมอจะตื่นสักทีคะนี่มันก็ 7 วันแล้วนะคะ" ตลอดระยะเวลา 7 วันอลิสเธอเฝ้ารอเขามาตลอดโดยที่เธอนั้นมาเฝ้าที่โรงพยาบาลต่อให้เธอจะไม่ได้เข้าใกล้และอยู่นอกห้องกระจกเธอก็ยังคงเฝ้ารอและจับตามองเขาอยู่ตลอดเวลาในขณะที่หมอภีมน้องชายคนละแม่ของหมอภัคเดินมาดูอาการพี่ชายตนเองและเจออลิสพอดีเธอจึงเอ่ยถาม"น่าจะเป็นเพราะว่าความจำและความรู้สึกก่อนที่เขาจะประสบอุบัติเหตุทำให้เขาไม่อยากตื่นขึ้นมา คุณเชื่อเรื่องความรู้สึกไหม คุณเชื่อเรื่องการเป็นไปได้หรือเปล่า" เธอไม่เข้าใจความหมายของหมอภีมที่เหมือนเขากำลังจะสื่อถึงอะไรสักอย่าง"ช่วยพูดตรงๆ ได้ไหมคะ...ฉันไม่เข้าใจบอกมาคุณจะให้อลิสทำอะไร อลิสยอมทุกอย่างขอแค่ให้เขาตื่นมา""ผมจะให้คุณเข้าไปหาหมอภัคนะบอกความรู้สึกบอกทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขาแล้วบอกให้เขาตื่นมาหาคุณกับลูก" หมอภีมสัมผัสถึงพี่ชายตนเองที่ไม่อยากตื่นขึ้นมานั้นเป็นเพราะว่าความทรงจำ
บทที่ 42อลิสเธอรู้สึกตัวและลืมตาขึ้นมาสิ่งแรกที่เธอทำคือผวาลุกขึ้นพรวด ถึงแม้ว่าร่างกายของเธอจะอ่อนแรง"พี่หมอฮื่อๆ" เธอรับรู้ว่าตนเองนั้นอยู่บนเตียงที่โรงพยาบาลอย่างแน่นอน มือน้อยรีบจับกระชากสายน้ำเกลือออกจากฝ่ามือ"อลิสใจเย็นๆ ลูก" โรสเมื่อรู้ข่าวของลูกสาว เขาจึงรีบมาเฝ้าลูกที่โรงพยาบาลทันทีผู้เป็นแม่นั้นโอบกอดลูกสาวเอาไว้ในขณะที่ลูกสาวกำลังสติหลุด เธอดึงสายน้ำเกลือออกโดยไม่คิดและร้องไห้ฟูมฟายพูดถึงแต่หมอภัค"มี๊~ฮื่อๆ พี่หมอยังอยู่กับเราใช่ไหมคะ พี่หมอยังไม่ตาeใช่ไหม บอกอลิสสิ" ใบหน้าน้อยเต็มไปด้วยน้ำตาแล้วสะอึกสะอื้นเสียงร้องไห้ฟูมฟายเสียงดังลั่นห้องมือน้อยจับเข้ายังต้นแขนของผู้เป็นแม่ทั้งสองข้างเขย่าไปมา"ใจเย็นๆ อลิสค่อยๆ ตั้งสติก่อนนะลูก""ฮื่อๆ มี๊ไม่จริงใช่ไหมคะ พี่หมอยังอยู่กับเราใช่ไหม""ใช่แล้วน้องชายของเขาที่เป็นหมอด้วยกันเข้าไปปั๊มหัวใจย้ำอีกครั้งและทำให้หมอภัคฟื้นกลับคืนมาในตอนนี้หมอยังดูแลอย่างใกล้ชิดซึ่งเขาพ้นขีดอันตรายแล้วนะ""จริงหรอมี๊~ฮึ๊ก" อลิสเธอยิ้มทั้งน้ำตาดีใจที่หมอภัคนั้นปลอดภัย ร่างบางพุ่งกอดผู้เป็นแม่ของตนเองเอาไว้"มี๊~ฮื่อๆ"เธออยากเห็นเขาอยากอยู่ใกล้ชิ
บทที่ 41 กว่าเฮียเดย์จะพาน้องสาวของตนเองนั้นมาถึงโรงพยาบาลที่หมอภัคเข้ารักษาตัวก็ใช้เวลาเกือบชั่วโมงเพราะว่าที่บ้านพักของเขาห่างไกลจากกรุงเทพฯหลายร้อยกิโล"พี่หมอ คุณพ่อพี่หมอเป็นยังไงบ้างคะ" เตชาเมื่อรู้ข่าวลูกชายเขาก็รีบมาหาที่โรงพยาบาลพร้อมกับหมอภีมน้องชายต่างสายเลือ-ดของหมอภัค"ตอนนี้ภัคแย่เลยลูก ภีมพึ่งจะไปให้เลือ-ดมาแล้วเข้าไปดูพี่ชายไม่ได้กลัวว่าจะเป็นลมตอนนี้ไม่รู้จะทำยังไงแล้วได้ แต่ภาวนาขอให้เขารอดเรียกว่าจะเป็นยังไงก็ช่างจะร่างกายไม่ครบก็ช่างแค่ขอให้ลูกชายของพ่อรอดก็พอ พ่อยอมทุกอย่างพ่อยอมหมดแล้ว" จากเตชาที่เคยทะเลาะกับหมอภัคเคยเถียงกันในตอนนี้เขาเป็นห่วงลูกชายของเขามากที่สุดและกลัวว่าลูกชายจะเป็นอะไร เขายอมทุกอย่างที่จะให้ลูกชายของตนเองฟื้นต่อให้เขาจะบนบานและภาวนาให้ตนเองบวชไปตลอดชีวิตก็จะทำ"คุณพ่อครับใจเย็นๆนะ""ภีมพ่อกลัว" เตชากอดหมอภีมไว้แล้วร้องไห้ไปด้วยยิ่งการกระทำของเตชาแบบนี้จึงทำให้อลิสตกใจ เธอโอบกอดพี่ชายของตนเองและร้องไห้สะอึกสะอื้นภาวนาขอให้คนที่เธอรักนั้นปลอดภัย"เฮียพี่หมอเป็นไงบ้างคะ" คณินภรรยาของเฮียเดย์รีบวิ่งเข้ามาพร้อมกับเพื่อนสนิทคือน้องเนยเธอทั้งสองคน
บทที่ 40 เสียงโครมครามและความรู้สึกสุดท้ายของหมอภัคคือทุกอย่างมืดดับ เขาต้องการเจอผู้หญิงคนหนึ่งจนกระทั่งเกิดอุบัติเหตุรถสิบล้อตัดหน้ากะทันหันเขาไม่สามารถเบรคได้นอกจากพุ่งตรงเข้าชนเต็มๆทั้งรถพยาบาลตำรวจเจ้าหน้าที่หลายหน่วยมากมายพากันช่วยหมอภัคออกมาจากรถ เขามีร่างกายที่ถูกกระจกทิ้มแท-งและเขาไม่ได้เข็มขัดนิรภัยจึงทำให้หน้าของเขานั้นกระแทกพวงมาลัยมีเลือ-ดอาบตรงช่วงศีรษะเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นนั้นถูกเผยแพร่เต็มทั่วสื่อโซเชียลและออกข่าวทุกช่องของโทรทัศน์ ด้านอลิส หญิงสาวร่างบางนอนอยู่โต๊ะไม้ริมทะเลเธอดื่มด่ำรับบรรยากาศสวยงามและสดชื่นโดยที่มีพี่ชายของตนเองนั้นคอยดูแล อลิสยอมรับว่าตนเองตั้งท้องเธอไม่โกรธเด็กที่กำลังจะเกิดมาแถมกลับดีใจด้วยซ้ำที่มีเขาอยู่ในร่างกายตนเองและอีกไม่นานหัวใจดวงน้อยของเธอนั้นจะออกมาลืมตาดูโลก ส่วนพี่ชายแบบเฮียเดย์รู้เรื่องทั้งหมดเขาโกรธแฟนตนเองคือคณินแต่ก็ไม่ได้ต่อว่าอะไรให้กับคณินเพราะรู้ว่าคณินหวังดีกับเพื่อนจึงพาน้องสาวมาพักผ่อน "นมมาแล้ว" พี่ชายของเขาเดินออกมาพร้อมกับแก้วนมอุ่นๆที่กำลังยื่นให้กับน้องสาวกำลังตั้งท้องอ่อนๆ"เฮียกลับไปเถอะค่ะป่านนี้คณินคงเป
บทที่ 39หมอภัครีบขับรถกลับไปที่โรงพยาบาลเพราะรู้ถึงสาเหตุที่อลิสโกรธและบอกเลิกเขาแล้ว แน่นอนที่เขาไม่มีวันจะเลิกกับเธอเพราะผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่เขารักมากที่สุดและไม่อยากเสียเธอไป เมื่อกลับมาถึงโรงพยาบาลที่อลิสนั้นรักษาตัวอยู่ เขารีบวิ่งไปที่ห้องของอลิสในขณะที่ถึงประตูหน้าห้องเขาไม่เคาะเรียกพุ่งตัวเข้าไปพรวดพราดจนกระทั่งพยาบาลที่กำลังทำความสะอาดเตียงอยู่นั้นตกใจสะดุ้งและโยนถาดของตกลงพื้นเสียงดัง"ว๊าย" หมอภัคยกมือขึ้นในทำนองขอโทษ"ขอโทษครับไม่ทราบว่าคนไข้เตียงนี้ไปไหนแล้ว" เขาจ้องมองที่เตียงก็รู้ว่าพยาบาลกำลังเปลี่ยนเตียงซึ่งคนไข้ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว เขาจึงเอ่ยถามพยาบาลที่กำลังทำความสะอาด"ย้ายออกไปแล้วค่ะ""ไปไหนครับเมื่อกี้นี้ยังอยู่ที่นี่อยู่เลยจะไปไหนได้ยังไง""ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ...คุณลองติดต่อทางเคาน์เตอร์ดูนะคะ" พยาบาลทำความสะอาดและปฏิเสธว่าตนเองไม่รู้ให้หมอภัคไปติดต่อทางเคาน์เตอร์ดูว่าอลิสย้ายไปโรงพยาบาลไหนและหมอภัคก็รีบวิ่งออกมาที่ด้านหน้าเคาน์เตอร์พร้อมกับถามด้วยความรวดเร็วน้ำเสียงสั่นกลัวว่าตนเองนั้นจะเสียอลิสไปจริงๆ"จะไม่ทราบได้ยังไง!...คุณเป็นพยาบาลยังไงถึงไม่รู้ว่าคนไข้
บทที่ 38 หมอภัคถูกอลิสตบหน้าโดยที่เขาไม่รู้สาเหตุว่าเกิดอะไรขึ้นมือหนาจับเข้ายังแก้มของตัวเองข้างที่ถูกตบเขาจ้องมองเธอแบบงงๆ"อลิสหนูเป็นอะไรอ่ะ...ทำไมถึงตบพี่" เธอขยับร่างกายตัวเองลุกขึ้นโดยที่ไม่กลัวเจ็บ ต่อให้สายน้ำเกลือของเธอจะถูกข้างเตียงดึงไว้ให้กระชากจนข้อมือของเธอเลือ-ดออก หมอภัคพยายามที่จะจับมือของเธอไว้แต่ต้องถูกสะบัดและตบเข้าใบหน้าอีกครั้ง"ผวะ! ออกไปจากชีวิตของฉันออกไป!!!" "มันเกิดอะไรขึ้นทำไมถึงเป็นแบบนี้อลิสเราทั้งสองคนพึ่งคุยกันดีๆ เมื่อเช้ายังรักกันอยู่เลยแล้วหนูเป็นอะไรทำไมถึงไม่พูดอยู่ๆก็มาตบมาโมโหใส่มันใช่เหรอ" "แล้วทำอะไรไว้ล่ะ...คุณทำอะไรไว้...คุณก่อเรื่องอะไรไว้ไหนคุณบอกว่าไม่เคย...""ไม่เคยอะไรก็พูดมาดิวะ...จะเงียบทำไมอ่ะไม่รู้ถึงสาเหตุนะเว้ยอยู่ๆก็เป็นแบบนี้ละทิ้งเคสตัวเองมาเพื่อมาดูเมียที่เป็นลม แต่อยู่ๆก็ถูกตบโดยที่ไม่มีสาเหตุก็พูดมาดิมันเป็นอะไร" "เราเลิกกันเถอะ" อลิสไม่พูดถึงความจริงเพราะไม่อยากให้เกิดเรื่อง เธอทำคณินเสียใจมามากพออยู่แล้วและกลัวว่าหมอภัคจะไปด่าคณินกับกับเพื่อนรักของเธอ อลิสบอกเลิกหมอภัคและดึงแหวนออกจากนิ้วตัวเองขว้างใส่หน้าอกของเขา ซ
บทที่ 33 หลังจากที่หมอภัคไปบ้านของอลิสเขาได้เข้าไปขอโทษขอขมาอลันแล้วยอมรับทุกอย่าง ส่วนอลันไม่โกรธเพราะเขาเองก็รู้ตั้งแต่อลิสลูกสาวของเขาพยายามที่จะบอกแล้วที่ไม่โกรธเป็นเพราะว่าเขานั้นกระทำ ต่อครอบครัวของแฟนเก่าหมอภัคจริงๆหลังจากที่หมอภัคกลับออกมาจากบ้านของอลิสเขาก็ตรงไปที่โรงพยาบาลของท่านรองทันท
บทที่ 10 เธอบอกกับเด็กเสิร์ฟให้พาขึ้นมาตามที่ผู้ชายคนนั้นบอกจนกระทั่งถึงหน้าห้อง เธอหยิบแบงค์พันในกระเป๋าของตนเองให้กับเด็กเสิร์ฟคนที่พามาและเขาก็ออกไป มือน้อยเตรียมที่จะเคาะประตูแต่อยู่ๆประตูนั้นเปิดออกเหมือนกับรู้ว่าเธอมาถึงแล้วคนตรงหน้าคือหมอภัคที่ยืนยิ้มหวานอยู่ "พี่หมออยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ?"
บทที่ 9 หลังจากที่เขามาส่งเธอที่บ้าน หมอภัคเข้ามาสวัสดีป๊าและหม่ามี๊ของอลิสก่อนที่จะขอตัวกลับ ส่วนอลิสเธอได้เพียงแต่ยืนนิ่งเธอรู้ดีว่าพ่อของเธอยังโกรธแม่ของเธอยังไม่สนิทใจที่จะคุยกับลูกเหมือนเดิมเสียงลมหายใจที่ถอนออกมานั้นบ่งบอกถึงความอึดอัด เธอหลบหน้าทั้งสองคนเตรียมที่จะเดินขึ้นบันไดไปห้องของตนเอ
บทที่ 8 อลิสแต่งตัวเสร็จเธอเดินลงมาด้านล่างรอหมอภัคไปส่งตนเองที่บ้าน ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้หันมองดวงตาทั้งสองที่กำลังจับจ้องมองเธอด้วยความไม่พอใจ แต่อลิสก็รู้ตัวเพราะเธอมองกระจกด้านหน้าของตนเองเผยให้เห็นใบหน้าน้อยที่เหมือนจะใส่ซื่อแต่จริงๆแล้วไม่ใช่ "เป็นผีเหรอถึงได้แอบมองคนอื่นจัง" อลิสเอามือถือขึ







