Mag-log inรณภพเรียกทุกคนในฟาร์มหอยมุกเข้ามาในห้องประชุม เขาแจกแจงผลประกอบการของปีที่ผ่านมาพร้อมกับขอบคุณทุกคนที่เหนื่อยกันมาทั้งปี จากนั้นก็เป็นวินาทีที่ทุกคนรอคอย นั่นก็คือการกล่าวเรื่องโบนัสของทุกคน
“ปีนี้ทุกคนทำงานกันได้ดีมาก ผมบอกแล้วว่าถ้างานดีเงินโบนัสก็จะดีตามไปด้วย โบนัสที่ประเมิณมาแล้วปีนี้ทุกคนจะได้กันแปดเดือน แล้วใครที่ไม่ขาดงานเกินกำหนดผมมีโบนัสเพิ่มเป็นทองคำหนักหนี่งบาทให้ด้วย โอเคไหมทุกคน”
“เย่...”
“วันนี้ฉลองกันให้เต็มที่ไปเลยนะครับ” รณภพยิ้มร่าเมื่อเห็นพนักงานดีอกดีใจกับโบนัสที่เขาจะมอบให้ เขาบอกแล้วว่าหากใครซื่อสัตย์กับเขา เขาก็จะตอบแทนอย่างงาม แต่หากใครไม่ซื่อก็จะได้เจอกับด้านมืดของเขาทุกคน
ขณะที่ทุกคนกำลังกินเลี้ยงเฉลิมฉลอง ดาหวันกับชมจันทร์ก็ง่วนกันอยู่สองคนในห้องครัวของสำนักงาน ดาหวันเตรียมยาปลุกกำหนัดที่เธอเคยใช้ได้ผลกับสามีตัวเองเอามาเทในแก้วเครื่องดื่มที่กำลังจะเอาไปเสริฟให้กับรณภพ
“มันไม่เป็นอันตรายแน่นะแม่” ชมจันทร์เห็นยาในซองกระดาษ สีหน้าของเธอก็เริ่มไม่สู้ดี หากรณภพเกิดแพ้ยาพวกนี้แล้วเกิดอันตรายกับเขาจะทำย่างไร
“เออ อยากได้ผัวไหม อยากได้จะกลัวทำไม”
“ก็ฉันกลัวมันไม่ได้ผลนี่แม่”
“ทำไมจะไม่ได้ผล ก็ฉันได้พ่อแกมาเพราะวิธีนี้นี่แหละ”
“นี่แม่ทำแบบนี้กับพ่อเหรอ”
“ใช่น่ะสิ ไม่อย่างงั้นพ่อแกก็ไม่เอาฉันหรอก”
“โห” ชมจันทร์พยักหน้าน้อยๆ นับถือแม่ของเธอเลยจริงๆ เอาเป็นว่าเธอจะเชื่อใจยาที่แม่ของเธอเอามาก็ได้ หวังว่าเธอจะโชคดีเหมือนแม่ของเธอแล้วกันนะ ความรักของเธอก็จะได้สมหวังไม่ต้องมาคอยระแวงว่านายหัวหนุ่มจะมีผู้หญิงที่ไหนเสียที ทว่าถึงเขาจะมีเธอก็จะใช้อำนาจเมียกำจัดเสียให้สิ้น คิดแล้วก็อยากจะให้แผนสำเร็จเร็วๆ เสียจริง
ดาหวันอมยิ้มพอใจเมื่อเห็นรณภพกำลังกอดอกยืนพิงเสาหน้าสำนักงานอยู่คนเดียวในขณะที่เหล่าคนอื่นๆ ตั้งวงกันดื่มกินอยู่ริมชายหาด
“นายหัวคะ เครื่องดื่มค่ะ”
“ขอบคุณครับ กำลังอยากดื่มอยู่พอดี” รณภพยกแก้วน้ำแดงกระดกดื่มคราเดียวจนหมดเพราะรู้สึกกระหายน้ำอยู่พอดี
“อ่อ...นายหัวคะ ฉันวานนายหัวไปดูจันทร์หน่อยได้ไหมคะ เห็นบอกว่าหาเช็กสั่งจ่ายไม่เจออะไรก็ไม่รู้ค่ะ”
“อ๋อ เหมือนผมวางเอาไว้ให้บนโต๊ะทำงานผมแล้วนะครับ”
“เห็นจันทร์บอกว่ายังหาไม่เจอ แล้วถ้าหาไม่เจอก็จะไม่ออกมากินเลี้ยง”
“เดี๋ยวผมไปดูให้ครับ”
ดาหวันฉีกยิ้มร่าตามหลังนายหัวหนุ่ม เหมือนสวรรค์เป็นใจเปิดทางให้ลูกสาวของเธอจริงๆ ตอนนี้ทุกคนไปรวมกันอยู่ที่ริมชายหาด หากจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นในสำนักงานก็คงไม่มีใครไปกวนได้ ดีใจเหลือเกินที่กำลังจะได้เป็นแม่ยายของนายหัว แล้วอำนาจในการดูแลคนที่นี่จะไปไหนเสีย
บงกชที่รู้เหตุการณ์ตั้งแต่แรกว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอก็ปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนั้นไม่ได้ หากเรื่องไหนที่มันไม่ถูกไม่ต้องเธอก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้น แล้วเธอจะทำยังไงดีล่ะ ในขณะที่กำลังหาทางออกก็หันไปเห็นเอกภาพที่เพิ่งลงจากเรือ เธอเลยรีบเร่งฝีเท้าไปให้ถึงตัวของเอกภาพให้เร็วที่สุด
“พี่เอก”
“อ้าว มีอะไรเหรอบัว” เอกภาพมองหญิงสาวหน้าสวยที่กำลังวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาด้วยสีหน้าแปลกใจ
“บัวเห็นนายหัวท่าทางไม่ดี น่าจะกำลังเดินกลับไปที่ห้องทำงาน พี่เอกไปดูหน่อยนะ แล้วก็พานายหัวกลับบ้านเลย ถ้าอยู่ต่อเดี๋ยวคนโน่นคนนี้ชวนดื่มเรื่อย”
“ได้ พี่ไปดูก่อน”
“ค่ะ” บงกชถอนหายใจโล่งอก ขอให้เอกภาพพานายหัวหนุ่มกลับไปบ้านเร็วๆ ด้วยเถิด เธอเองก็ช่วยได้เท่านี้ ครั้นจะบอกความจริงทุกอย่างว่าเกิดอะไรขึ้นก็กลัวว่าแม่กับพี่สาวของเธอจะต้องตกงาน และอาจจะรวมไปถึงเธอกับพ่อของเธอด้วย
“แม่ก็พอแม่ เฮ้อ...” สาวเจ้าเท้าเอวส่ายหัว เธอรู้ว่าพี่สาวแอบรักนายหัวหนุ่ม ทว่าหากไม่มีแม่คอยหนุนหลังและสอนไปในทางที่ถูกต้องคงไม่มาถึงจุดนี้
“นายหัวครับ” เอกภาพรีบเข้าไปพยุงนายหัวหนุ่มที่กำลังยืนหันหลังพิงประตูสำนักงานด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก
“พาผมกลับบ้าน” รณภพเอ่ายอู้อี้ ตอนนี้ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ รู้สึกใจเต้นเร็วแปลกๆ ทว่าก็ไม่รู้ว่าจู่ๆ ทำไมถึงได้เกิดอาการแบบนี้กับตัวเอง
“ครับ ผมจะพากลับเดี๋ยวนี้”
ดาหวันที่กำลังรวมกลุ่มนั่งรับประทานอาหารอยู่กับสามีอย่างสบายใจ ทว่าก็ต้องหน้าเสียเมื่อเห็นอยู่ไกลๆ ผ่านแสงไฟว่าเอกภาพกำลังหิ้วนายหัวหนุ่มไปที่ท่าเรือ
“นั่น”
เรืองฤทธิ์มองตามสายตาของภรรยา “อ้าว นายหัวนี่ โห ดื่มจนหมดสภาพขนาดนั้นเชียว” น้อยครั้งนักที่เขาจะเห็นนายหัวหนุ่มดื่มจนไม่ได้สติจนต้องมีคนแบก ช่างเป็นภาพที่แปลกตาจริงๆ
“เดี๋ยวฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะพี่”
“ให้พี่ไปด้วยไหม”
“ไม่เป็นไร” ดาหวันรีบส่ายหัวก่อนจะผุดลุกแล้วตรงไปยังสำนักงานในทันที
แกร๊ก “อ้าวแม่ แล้วนายหัวล่ะ” เมื่อเห็นคนเป็นแม่โผล่เข้ามาแทนที่จะเป็นนายหัวหนุ่ม ชมจันทร์ที่หน้าระรื่นก็แปรเปลี่ยนเป็นหน้าบึ้งตึงในทันที
“เสียแผนหมดน่ะสิ เอกมันหิ้วนายหัวกลับไปแล้ว” น้ำเสียงของดาหวันเต็มไปด้วยความไม่สบอารมณ์เป็นที่สุด
“อ้าว ทำไมอย่างงั้นล่ะ”
“ก็นั่นน่ะสิ ฉันก็ไม่คิดว่าใครจะมาเจอนายหัว เสียแผนหมดอุตส่าห์เสียเงินซื้อยาตั้งหลายบาท”
“แล้วคราวนี้นายหัวจะไปนอนกับใครล่ะ” ชมจันทร์เสียดายโอกาสจนแทบจะร้องให้
“ไม่พ้นผู้หญิงที่อยู่ที่บ้านล่ะมั้ง”
“แม่!” เมื่อกี้เธอแค่อุทานไปเฉยๆ ถ้าแม่ของเธอไม่ย้ำเธอจะไม่เจ็บใจเท่านี้เลย
เนื้อหาในข่าวที่ปฐวีให้ เขาอัดคลิปบอกว่าทุกอย่างตนเป็นคนผิด เขารักไหมพราวงามมาก เธอไม่ได้เป็นฝ่ายเข้าหาเขา แต่เขาต่างหากที่ดึงไหมพราวงามเข้ามาในชีวิตโดยที่เขาไม่ยอมตัดขาดจากดารกา ตอนนี้เขายืนยันว่าเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับดารกาอีก และจะเดินหน้าแก้ไขสิ่งที่ทำผิดพลาดต่อไป ไม่ว่าสังคมจะตัดสินเขายังไงเขาก็พร้อมยอมรับ“เฮ้อ... พี่วีนะพี่วี ทำไมไม่คิดแบบนี้ได้ตั้งนานแล้วนะ” พิมแพรทองถอนหายใจโล่งอกไปหนึ่งเปราะที่ปฐวียืดอกยอมรับข้อผิดพลาดอย่างลูกผู้ชาย และหวังว่าปฐวีจะตัดขาดจากดารกาได้จริงๆทางด้านรณภพที่เห็นข่าวแบบนั้นก็แอบชื่นชมในความเป็นลูกผู้ชายของปฐวีที่ยอมปกป้องไหมพราวงามโดยไม่สนชื่อเสียงของตัวเอง ทว่าเขาก็สาแก่ใจเพราะอย่างน้อยข่าวแบบนี้มันก็ทำลายชื่อเสียงของปฐวีได้ ป่านนี้พ่อของเขาก็คงจะนั่งไม่ติดเช่นกัน เพราะไม่ใช่เพียงลูกชายเสียชื่อเสียง แต่มันหมายถึงการผันผวนของหุ้นบริษัทด้วย“พี่โรมคะ พี่โรม”“ครับ” รณภพหลุดจากภวังค์เมื่อพิมแพรทองเขย่าแขน“เหม่ออะไรคะ แพรเรียกหลายรอบแล้วนะ”“อ๋อ พี่คิด
ปฐวีมองมือของหญิงสาวที่จับเสื้อของเขาก่อนจะยกมือขึ้นแกะข้อมือของดารกาออกทีละนิ้วอย่างใจเย็น“ต่อให้ไม่มีพราวอยู่ตรงนี้... ผมก็ไม่มีวันเลือกคุณ และสำหรับพราว ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน ไม่ว่าเธอจะยังรักผมอยู่ไหม หรือต่อให้เธอจะเกลียดผมไปตลอดชีวิต ยังไงคำตอบของผมก็มีเพียงคำเดียว ผมเลือกไหมพราวงาม... และจะเลือกแค่เธอคนเดียวตลอดไป”คำยืนยันที่เด็ดเดี่ยวของปฐวีเป็นการตัดขาดอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้อดีตดาวค้างฟ้ากรีดร้องออกมาด้วยความแค้นใจ “ไม่จริง ไม่ใช่สิ ต้องไม่ใช่แบบนี้”ปฐวีไม่คิดจะอยู่ต่อความยาวกับอดีตคนรักอีกต่อไป เขาสาวเท้าเดินออกไปจากห้องทำงานในทันที และไม่ว่าดารกาจะทำตามที่ขู่หรือไม่ เขาก็จะเป็นคนปกป้องชื่อเสียงของไหมพราวงามเองโดยที่ไม่สนว่าเขาจะถูกใครประนามว่าเห็นแก่ตัวและเลวแค่ไหนก็ตามภายในห้องแถลงข่าวของสถานีโทรทัศน์ช่องบันเทิงชื่อดัง กองทัพนักข่าวจากทุกสำนักเบียดเสียดกันจนแน่น เสียงชัตเตอร์ดังไม่ขาดสายเมื่อดารกาก้าวขึ้นมานั่งหน้าไมโครโฟน ใบหน้าสวยแสร้งทำให้ดูเศร้า ดวงตามีรอยแดงระเรื่อเพื่อให้ภาพของเธอเหมือนกับผู้ถูกกระทำที่น่าสงสารเธอเลือกที่จะใช้สื่อในมือกดดันและทำลายไหมพราวงามตาม
“ผม... ผมขอโทษครับคุณพ่อ” ปฐวียืนก้มหน้ายอมรับผิดทุกข้อกล่าวหาโดยไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น เพราะในใจของเขายามนี้มันแหลกสลายจนไม่มีแก่ใจจะไปเถียงใคร“ขอโทษแล้วมันหายไหมตาวี” ปานทิพย์เอ่ยขึ้นน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความโกรธปนเสียใจ “ทำแบบนี้ได้ยังไง หนูพราวดีกับเราทุกอย่าง บ้านเธอก็มีหน้ามีตาในสังคม ตอนนี้ทางโน้นโกรธมาก ป้าเราโทรมาหาแม่เมื่อเช้าน้ำเสียงเธอผิดหวังในตัวแกและครอบครัวเรามาก รู้ไหมว่าแม่แทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีตอนที่พวกเขาถามว่าเราเห็นหนูพราวเป็นตัวอะไร”“พวกเขาบอกว่าถ้าแกไม่เลิกยุ่งกับดาวก็ให้รีบหย่าขาดจากหนูพราวซะ และจะไม่มีวันให้แกได้ไปเจอกับหนูพราวอีก” ศาสตราเอ่ยเสียงแข็งปฐวีรีบส่ายหัวพัลวัน “ไม่ครับคุณพ่อ ผมไม่หย่า ผมไม่ยอมเสียพราวไปเด็ดขาด”“แม่ไม่คิดเลยว่าเราจะเห็นแก่ตัวขนาดนี้นะตาวี” ปานทิพย์ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองว่าลูกชายของเธอจะเป็นพวกจับปลาสองมือ“ผมรักพราว ผมรู้ตัวแล้วว่าผมรักเธอ ผมขอโทษครับคุณพ่อคุณแม่ ผมขอโทษจริงๆ”“แล้วแกจะเอายังไ
“อืม...” พิมแพรทองครางแผ่วในลำคอ เธอยอมเผยอริมฝีปากต้อนรับเรียวลิ้นของชายหนุ่มที่สอดแทรกเข้ามาฉกชิมความหวานอย่างโหยหา รณภพค่อยๆ ร่ายลีลาจูบจากความอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนตามสัญชาตญาณดิบของชายหนุ่ม เขารวบเอวบางให้คนตัวเล็กขยับเข้ามาชิดแนบกับอกแกร่งจนไร้ช่องว่าง“อืม... พี่โรม” พิมแพรทองประคองกอดไหล่หนาไว้แน่นเมื่อความวาบหวามเริ่มเข้าครอบงำ เธอตัวอ่อนปวกเปียกเมื่อได้รับสัมผัสอันช่ำชองของคนตัวโตรณภพผละริมฝีปากออกช้าๆ ทว่าไม่ยอมให้คนตัวเล็กได้พัก ชายหนุ่มช้อนร่างบางขึ้นอุ้มในอ้อมแขนก่อนจะก้าวเดินตรงไปยังห้องนอนใหญ่แล้ววางคนตัวเล็กลงบนเตียงกว้างอย่างทะนุถนอม จากนั้นก็ตามลงมาทาบทับบดเบียดเข้าหาคนตัวเล็กช้าๆมือหนาเริ่มทำหน้าที่อย่างว่องไว ปลดเปลื้องชุดของพิมแพรทองและเสื้อผ้าของตัวเองออก เขาซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอขาวสูดดมความหอมสลับกับการฝังรอยรักสีกุหลาบไว้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ“พี่โรม... อืม...” มือเล็กจิกแผ่นหลังกว้างที่มีมัดกล้ามแน่นขณะปลายนิ้วของรณภพเริ่มลากผ่านจุดอ่อนไหวและกระตุ้นอารมณ์วาบหวามจนเธอเสียวสะท้านไปทั่วท้องน้อย“พี่จะทำให้แพรรู้ว่าพี่รักแพรมากแค่ไหน” รณภพเอ่ยกระ
รณภพนิ่งไป เขาไม่กล้าสบตาของพิมแพรทอง ความเงียบของเขาเปรียบเสมือนคำสารภาพผิด แค่นี้พิมแพรทองก็รู้โดยที่ไม่ต้องรอคำตอบจากปากของเขาแล้ว“พี่โรมทำแบบนี้ทำไมคะ พี่โรมเห็นความเจ็บปวดของพราวเป็นแค่เครื่องมือสร้างความสะใจของพี่โรมอย่างนั้นเหรอคะ แพรพยายามใช้ความรัก ความเข้าใจ คอยอยู่เคียงข้างหวังจะเยียวยาแผลใจให้พี่โรมลืมความแค้น... แต่สุดท้ายพี่โรมก็ยังใช้แผนสกปรกทำลายชีวิตคนอื่นอยู่ดี” พิมแพรทองเอ่ยทั้งน้ำตา“แพร... ฟังพี่ก่อน พี่ไม่ได้อยากให้พราวต้องเจ็บปวด แต่วีมันหลอกลวงพราว พี่แค่ทำให้พราวตาสว่างเท่านั้น”“แพรว่าพี่โรมทำเพื่อความสะใจของตัวเองต่างหากล่ะคะ จำสัญญาของเราได้ไหมคะพี่โรม... แพรบอกแล้วว่าถ้าวันไหนที่พี่โรมทำตัวไม่น่ารัก หรือทำให้แพรเห็นว่าความแค้นของพี่มันทำร้ายคนอื่นจนเกินไป แพรจะเดินออกไปทันที...” พูดจบพิมแพรทองก็หมุนตัวเดินจากไปทันทีโดยไม่หันหลังกลับมามอง ทิ้งให้รณภพยืนหน้าเสียอยู่กลางห้อง ความสะใจในการเอาชนะปฐวีเมื่อครู่หายไปหมดสิ้น แทนที่ด้วยความกลัวเมื่อรู้ว่า แผนการแก้แค้นครั้งนี้กำลังจะทำให้เขาต้องสูญเสียผู้หญ
“แพร... ฮึก พี่วีเขา... เขาไม่ได้รักพราวเลย” ไหมพราวงามเอ่ยเสียงสะอื้นไม่เป็นภาษา ซบหน้าลงกับไหล่ของพิมแพรทองปล่อยให้น้ำตาไหลพรากอาบแก้มอย่างควบคุมไม่ได้พิมแพรทองเงยหน้าขึ้นมองปฐวีด้วยสายตาโกรธจัด “พี่วี! ทำไมทำแบบนี้ ทำไมต้องหลอกพราวด้วย”ปฐวีหน้าซีดเผือดตัวชาจนแทบก้าวขาไม่ออก ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีแล่นพล่านจนเขาน้ำท่วมปาก ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปากอธิบาย น้ำเสียงหัวเราะอันเยือกเย็นของรณภพก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ดึงสายตาของทุกคนให้หันไปมอง“หึ... นี่เหรอสามีที่แสนดี” สายตาคมจ้องมองความพินาศของน้องชายต่างแม่ด้วยความสะใจ “ต่อหน้าผู้ใหญ่ทำเป็นรักเมียหลงเมีย ที่ไหนได้... พอแฟนเก่ากวักมือเรียกนิดเดียว ก็วิ่งแจ้นมาสารภาพรักหน้าด้านๆ ไม่สนใจหัวอกของผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาเลยสักนิด”“พี่โรม...” ปฐวีเค้นเสียงรอดไรฟัน เขามองพี่ชายต่างแม่ด้วยความโกรธ “ทั้งหมดนี้... เป็นแผนการของพี่ใช่ไหม พี่จัดฉากเรื่องนี้ขึ้นมาเพื่อทำลายผมใช่ไหม”“ฉันไม่ได้บังคับให้แกกอดผู้หญิงคนอื่นนะวี ทั้
ซ่า ซ่า เสียงที่กระทบโสตประสาทคือเสียงคลื่นซัดสาดเข้าฝั่ง แว่วใกล้เสียจนพิมแพรทองเผลอคิดว่านี่เธอกำลังอยู่ใกล้ทะเลอย่างนั้นหรือทะเล!พิมแพรทองรีบลืมตาตื่น เมื่อความทรงจำก่อนหน้านี้ไหลทะลักกลับมา เธอจำได้ว่าตนเองเพิ่งเผชิญกับเหตุการณ์อะไรมาสาวเจ้ารีบลืมตาตื่น เมื่อกรอกตามองไปรอบห้องความคุ้นเคยก็ยิ
กว่าพิมแพรทองและรณภพจะเดินทางมาถึงทางใต้ของประเทศไทยก็ใช้เวลาแทบทั้งวัน รถตู้คันหรูจากสนามบินมาส่งทั้งสองที่หลังบ้านหลังใหญ่แห่งหนึ่งที่อยู่ติดกับริมชายหาดในเวลาฟ้ามืดดวงตากลมโตทอดมองไปยังบ้านสไตล์โมเดิร์นสองชั้นที่เป็นประจกแทบทั้งหลัง นี่หรือบ้านพักหลังเล็กติดริมทะเลที่รณภพบอกกับเธอ ถึงเธอจะเป็นล
พิมแพรทองเดินตามหลังอัศนัยและรณภพตรงมายังบ้านของเฟื่องฟ้า เธอกวาดสายตามองรอบๆ จนกระทั่งได้จับจ้องไปยังหูกทอผ้า อุปกรณ์นั้นดูขลังจนทำเอาเธอนั้นขนลุกซู่ขึ้นมาดื้อๆ“พี่ฟ้า อยู่ไหมครับ” อัศนัยส่งเสียงเรียกเฟื่องฟ้าหลังจากพารณภพและพิมแพรทองมาถึงหน้าบ้านของหญิงสาว“อยู่จ้า” สาวเจ้าส่งเสียงจากบนบ้านมาก่อ
“อะไรนะ แล้วไปบอกกับเขาแบบนั้นได้ยังไง!”“มันไม่ใช่เรื่องจริงเหรอ?”พิมแพรทองกัดฟันกรอด จะต่อว่าก็ไม่ดี จะโวยวายก็ไม่ได้ ตอนนี้ทำได้แค่เพียงต้องยอมรับในสิ่งที่เขาพูดไปก่อนสินะ“เฮ้อ จะทำอะไรก็ปรึกษากันหน่อยสิคะ เรื่องที่ติดต่อพ่อหลวงมาก่อนก็ไม่เห็นบอก”“คุณก็รู้แล้วนี่ไง”“อีกเรื่อง ฉันขอพูดตามตรงเ







