ตอนที่17 เสียแผน

รณภพเรียกทุกคนในฟาร์มหอยมุกเข้ามาในห้องประชุม เขาแจกแจงผลประกอบการของปีที่ผ่านมาพร้อมกับขอบคุณทุกคนที่เหนื่อยกันมาทั้งปี จากนั้นก็เป็นวินาทีที่ทุกคนรอคอย นั่นก็คือการกล่าวเรื่องโบนัสของทุกคน

“ปีนี้ทุกคนทำงานกันได้ดีมาก ผมบอกแล้วว่าถ้างานดีเงินโบนัสก็จะดีตามไปด้วย โบนัสที่ประเมิณมาแล้วปีนี้ทุกคนจะได้กันแปดเดือน แล้วใครที่ไม่ขาดงานเกินกำหนดผมมีโบนัสเพิ่มเป็นทองคำหนักหนี่งบาทให้ด้วย โอเคไหมทุกคน”

“เย่...”

“วันนี้ฉลองกันให้เต็มที่ไปเลยนะครับ” รณภพยิ้มร่าเมื่อเห็นพนักงานดีอกดีใจกับโบนัสที่เขาจะมอบให้ เขาบอกแล้วว่าหากใครซื่อสัตย์กับเขา เขาก็จะตอบแทนอย่างงาม แต่หากใครไม่ซื่อก็จะได้เจอกับด้านมืดของเขาทุกคน

ขณะที่ทุกคนกำลังกินเลี้ยงเฉลิมฉลอง ดาหวันกับชมจันทร์ก็ง่วนกันอยู่สองคนในห้องครัวของสำนักงาน ดาหวันเตรียมยาปลุกกำหนัดที่เธอเคยใช้ได้ผลกับสามีตัวเองเอามาเทในแก้วเครื่องดื่มที่กำลังจะเอาไปเสริฟให้กับรณภพ

“มันไม่เป็นอันตรายแน่นะแม่” ชมจันทร์เห็นยาในซองกระดาษ สีหน้าของเธอก็เริ่มไม่สู้ดี หากรณภพเกิดแพ้ยาพวกนี้แล้วเกิดอันตรายกับเขาจะทำย่างไร

“เออ อยากได้ผัวไหม อยากได้จะกลัวทำไม”

“ก็ฉันกลัวมันไม่ได้ผลนี่แม่”

“ทำไมจะไม่ได้ผล ก็ฉันได้พ่อแกมาเพราะวิธีนี้นี่แหละ”

“นี่แม่ทำแบบนี้กับพ่อเหรอ”

“ใช่น่ะสิ ไม่อย่างงั้นพ่อแกก็ไม่เอาฉันหรอก”

“โห” ชมจันทร์พยักหน้าน้อยๆ นับถือแม่ของเธอเลยจริงๆ เอาเป็นว่าเธอจะเชื่อใจยาที่แม่ของเธอเอามาก็ได้ หวังว่าเธอจะโชคดีเหมือนแม่ของเธอแล้วกันนะ ความรักของเธอก็จะได้สมหวังไม่ต้องมาคอยระแวงว่านายหัวหนุ่มจะมีผู้หญิงที่ไหนเสียที ทว่าถึงเขาจะมีเธอก็จะใช้อำนาจเมียกำจัดเสียให้สิ้น คิดแล้วก็อยากจะให้แผนสำเร็จเร็วๆ เสียจริง

ดาหวันอมยิ้มพอใจเมื่อเห็นรณภพกำลังกอดอกยืนพิงเสาหน้าสำนักงานอยู่คนเดียวในขณะที่เหล่าคนอื่นๆ ตั้งวงกันดื่มกินอยู่ริมชายหาด

“นายหัวคะ เครื่องดื่มค่ะ”

“ขอบคุณครับ กำลังอยากดื่มอยู่พอดี” รณภพยกแก้วน้ำแดงกระดกดื่มคราเดียวจนหมดเพราะรู้สึกกระหายน้ำอยู่พอดี

“อ่อ...นายหัวคะ ฉันวานนายหัวไปดูจันทร์หน่อยได้ไหมคะ เห็นบอกว่าหาเช็กสั่งจ่ายไม่เจออะไรก็ไม่รู้ค่ะ”

“อ๋อ เหมือนผมวางเอาไว้ให้บนโต๊ะทำงานผมแล้วนะครับ”

“เห็นจันทร์บอกว่ายังหาไม่เจอ แล้วถ้าหาไม่เจอก็จะไม่ออกมากินเลี้ยง”

“เดี๋ยวผมไปดูให้ครับ”

ดาหวันฉีกยิ้มร่าตามหลังนายหัวหนุ่ม เหมือนสวรรค์เป็นใจเปิดทางให้ลูกสาวของเธอจริงๆ ตอนนี้ทุกคนไปรวมกันอยู่ที่ริมชายหาด หากจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นในสำนักงานก็คงไม่มีใครไปกวนได้ ดีใจเหลือเกินที่กำลังจะได้เป็นแม่ยายของนายหัว แล้วอำนาจในการดูแลคนที่นี่จะไปไหนเสีย

บงกชที่รู้เหตุการณ์ตั้งแต่แรกว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอก็ปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนั้นไม่ได้ หากเรื่องไหนที่มันไม่ถูกไม่ต้องเธอก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้น แล้วเธอจะทำยังไงดีล่ะ ในขณะที่กำลังหาทางออกก็หันไปเห็นเอกภาพที่เพิ่งลงจากเรือ เธอเลยรีบเร่งฝีเท้าไปให้ถึงตัวของเอกภาพให้เร็วที่สุด

“พี่เอก”

“อ้าว มีอะไรเหรอบัว” เอกภาพมองหญิงสาวหน้าสวยที่กำลังวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาด้วยสีหน้าแปลกใจ

“บัวเห็นนายหัวท่าทางไม่ดี น่าจะกำลังเดินกลับไปที่ห้องทำงาน พี่เอกไปดูหน่อยนะ แล้วก็พานายหัวกลับบ้านเลย ถ้าอยู่ต่อเดี๋ยวคนโน่นคนนี้ชวนดื่มเรื่อย”

“ได้ พี่ไปดูก่อน”

“ค่ะ” บงกชถอนหายใจโล่งอก ขอให้เอกภาพพานายหัวหนุ่มกลับไปบ้านเร็วๆ ด้วยเถิด เธอเองก็ช่วยได้เท่านี้ ครั้นจะบอกความจริงทุกอย่างว่าเกิดอะไรขึ้นก็กลัวว่าแม่กับพี่สาวของเธอจะต้องตกงาน และอาจจะรวมไปถึงเธอกับพ่อของเธอด้วย

“แม่ก็พอแม่ เฮ้อ...” สาวเจ้าเท้าเอวส่ายหัว เธอรู้ว่าพี่สาวแอบรักนายหัวหนุ่ม ทว่าหากไม่มีแม่คอยหนุนหลังและสอนไปในทางที่ถูกต้องคงไม่มาถึงจุดนี้

“นายหัวครับ” เอกภาพรีบเข้าไปพยุงนายหัวหนุ่มที่กำลังยืนหันหลังพิงประตูสำนักงานด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก

“พาผมกลับบ้าน” รณภพเอ่ายอู้อี้ ตอนนี้ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ รู้สึกใจเต้นเร็วแปลกๆ ทว่าก็ไม่รู้ว่าจู่ๆ ทำไมถึงได้เกิดอาการแบบนี้กับตัวเอง

“ครับ ผมจะพากลับเดี๋ยวนี้”

ดาหวันที่กำลังรวมกลุ่มนั่งรับประทานอาหารอยู่กับสามีอย่างสบายใจ ทว่าก็ต้องหน้าเสียเมื่อเห็นอยู่ไกลๆ ผ่านแสงไฟว่าเอกภาพกำลังหิ้วนายหัวหนุ่มไปที่ท่าเรือ

“นั่น”

เรืองฤทธิ์มองตามสายตาของภรรยา “อ้าว นายหัวนี่ โห ดื่มจนหมดสภาพขนาดนั้นเชียว” น้อยครั้งนักที่เขาจะเห็นนายหัวหนุ่มดื่มจนไม่ได้สติจนต้องมีคนแบก ช่างเป็นภาพที่แปลกตาจริงๆ

“เดี๋ยวฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะพี่”

“ให้พี่ไปด้วยไหม”

“ไม่เป็นไร” ดาหวันรีบส่ายหัวก่อนจะผุดลุกแล้วตรงไปยังสำนักงานในทันที

แกร๊ก “อ้าวแม่ แล้วนายหัวล่ะ” เมื่อเห็นคนเป็นแม่โผล่เข้ามาแทนที่จะเป็นนายหัวหนุ่ม ชมจันทร์ที่หน้าระรื่นก็แปรเปลี่ยนเป็นหน้าบึ้งตึงในทันที

“เสียแผนหมดน่ะสิ เอกมันหิ้วนายหัวกลับไปแล้ว” น้ำเสียงของดาหวันเต็มไปด้วยความไม่สบอารมณ์เป็นที่สุด

“อ้าว ทำไมอย่างงั้นล่ะ”

“ก็นั่นน่ะสิ ฉันก็ไม่คิดว่าใครจะมาเจอนายหัว เสียแผนหมดอุตส่าห์เสียเงินซื้อยาตั้งหลายบาท”

“แล้วคราวนี้นายหัวจะไปนอนกับใครล่ะ” ชมจันทร์เสียดายโอกาสจนแทบจะร้องให้

“ไม่พ้นผู้หญิงที่อยู่ที่บ้านล่ะมั้ง”

“แม่!” เมื่อกี้เธอแค่อุทานไปเฉยๆ ถ้าแม่ของเธอไม่ย้ำเธอจะไม่เจ็บใจเท่านี้เลย