ตอนที่2 พร้อมหน้าพร้อมตา

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ คุณทวดสวยทุกวันอยู่แล้วค่ะ แต่วันนี้สวยเป็นพิเศษเพราะคุณทวดยิ้มตลอดเลย”

“ใช่สิคะ พราวก็กำลังคิดอยู่ว่าเมื่อไรคุณทวดจะเมื่อยปากแล้วหุบยิ้ม แต่กล้ามเนื้อปากของคุณทวดแข็งแรงมากเลยค่ะ” ไหมพราวงามเอ่ยหยอกผู้เป็นทวด ทว่าก็ยิ้มแย้มได้เพียงครู่เธอก็ต้องก้มหน้างุดเพราะถูกผู้เป็นยายมองด้วยสายตาคาดโทษ

“ยายพราว พูดเล่นกับผู้ใหญ่ไม่ได้นะ ยายสอนกี่ครั้งแล้ว”

“ปล่อยให้เหลนฉันพูดเถิดน่า เราน่ะเลี้ยงหลานทั้งสองห้ามนั่นห้ามนี่จนหลานๆ แทบจะเป็นหุ่นยนต์ทำตามคำสั่งอยู่แล้วนะ เด็กสมัยใหม่กล้าคิดกล้าพูด ถ้ามันไม่ได้น่าเกลียดเกินงามก็ปล่อยๆ บ้างเถอะ” แสงโสมรู้ว่ามณีพรรณอยากจะอบรมเหลนทั้งสองของตนให้เป็นกุลสตรีที่สุด ทว่าโลกสมัยนี้มันก็ไม่ได้เหมือนสมัยก่อน เธอเองก็เคยพูดหลายครั้งหลายหนแล้วว่าลูกตนนั้นปล่อยวาง ทว่าก็ท่าจะทำไม่ได้

“ก็ฉันอยากให้หลานเป็นกุลสตรีที่น่าชื่นชมทุกกระเบียดนิ้วนี่คะคุณแม่ ตระกูลของเราเป็นผู้ดีเก่าแก่นี่คะ ไม่อยากให้ใครต้องมาว่าพวกเราลับหลังได้ แล้วอีกอย่างผู้หญิงเรียบร้อยอ่อนหวาน ใครเห็นใครก็เอ็นดูค่ะ”

“เฮ้อ...”

เสียงถอนหายใจของแสงโสมนั้นเป็นสิ่งที่ตอบทุกอย่างแทนสองสาวหมดแล้วว่ารู้สึกเช่นไรเมื่อเห็นผู้เป็นยายทำตัวเป็นจอมเผด็จการ ทว่าทั้งสองก็แสดงกิริยาเหนื่อยใจเช่นนั้นออกมาไม่ได้ หากแสดงออกมาเพียงหนึ่งครั้งอาจจะถูกทำโทษให้นั่งพับดอกบัวฝึกสมาธิข่มอารมณ์ทั้งวันไปเป็นอาทิตย์อีก

พิมแพรทองอยู่กับมณีพรรณผู้เป็นยายตั้งแต่เริ่มเข้าอนุบาล เธอถูกยายนั้นขอจากพ่อและแม่มาเลี้ยงคู่กับไหมพราวงามที่เป็นลูกพี่ลูกน้อง เพราะไหมพราวงามนั้นเสียทั้งพ่อทั้งแม่ในตอนที่ยังแบเบาะ เวลาที่พ่อกับแม่ของเธอมาเยี่ยม ยายเธอคิดว่านั่นจะทำให้ไหมพราวงามไม่รู้สึกขาดกับคำว่าครอบครัว ซึ่งนั่นก็เป็นสิ่งที่ยายของเธอคิดถูก เพราะเธอและไหมพราวงามในเวลานี้ก็เหมือนพี่น้องกันจริงๆ ไปแล้ว

“สวัสดีค่ะคุณยาย สวัสดีค่ะคุณแม่ / สวัสดีครับ” ทองพญาเดินนำหน้าลูกสาวคนเล็กเข้ามาไว้ผู้ใหญ่ทั้งสองด้วยสีหน้าระรื่น ทองพญาไหว้เรียบร้อยนก็เขาไปโผกอดคนเป็นแม่กับยายพร้อมกันด้วยความคิดถึง

“สวัสดีค่ะคุณทวด สวัสดีค่ะคุณยาย” พลอยประดับเห็นแม่เธอผละออกจากผู้ใหญ่ทั้งสองเรียบร้อนแล้วจึงยกมือไหว้ผู้ใหญ่ และหวังอยู่ลึกๆ ว่าวันนี้เธอจะไม่ถูกคนเป็นยายนั้นตำหนิ เพราะวันนี้เธอแต่งตัวได้เรียบร้อยที่สุดแล้ว

“ยายพลอย เป็นเด็กเป็นเล็กทำไมแต่งตัวอย่างนี้ลูก กระโปรงทำไมไม่ใส่ให้คลุมเข่า แถมเสื้อก็ยังเป็นแขนกุดอีก”

“ชุดนี้เรียบร้อยที่สุดของพลอยแล้วค่ะคุณยาย ถ้าพลอยแต่งตัวอย่างที่คุณยายชอบก็คงจะเหมือนคุณครูแพรแล้วก็คุณครูพราวนี่แล้วค่ะ” พลอยประดับชี้ไปยังพี่สาวทั้งสองที่ยืนหน้าเจื่อนอยู่ข้างๆ แสงโสม

“ปากคอเรานี่นะ ถ้ารู้ว่าโตมาแล้วเป็นแบบนี้ยายจะเอามาอบรมบ่มนิสัยตั้งแต่เล็กแล้ว เรียนเมืองนอกเมืองนาเสียนานจนลืมวัฒนธรรมไทยเสียหมดนะเราน่ะ”

“สมัยนี้แล้วค่ะคุณยาย แต่งตัวแบบพลอยไม่ได้ถือว่าโป๊นะคะ”

“ดูสิ เถียงคำไม่ตกฟาก เราสองคนเลี้ยงลูกกันยังไงฮะ” เมื่อต่อว่าหลานไม่ได้ก็หันไปต่อมาว่าพ่อกับแม่ของพลอยประดับแทน

“ปล่อยวางเสียเถอะน่าแม่พรรณ ฉันยังอยากเห็นรอยยิ้มของหลานๆ อยู่นะ” แสงโสมเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายหัวใจ

“คุณทวดน่ารักที่สุดเลยค่ะ พลอยขอให้คุณทวดสุขภาพแข็งแรงนะคะ อยู่กับลูกกับหลานไปอีกเป็นร้อยปีเลยค่ะ”

“ทวดไม่อยากอยู่ให้เป็นภาระใครนักหรอกลูก” แสงโสมเห็นว่าหากอยู่ถึงตอนนั้นตนได้นอนเป็นผักลำบากให้ลูกหลานดูแลแน่นอน ตั้งใจเอาไว้ว่าไม่อยากให้เป็นแบบนั้น

“อย่าพูดแบบนี้สิคะคุณยาย” พิมแพรทองย่อตัวลงวางมือกุมเอาไว้กับมือของทวดตน

“ใช่ค่ะคุณแม่ วันนี้วันดี ไม่พูดถึงเรื่องไม่เป็นมงคลนะคะ” มณีพรรณหน้าเสียไม่แพ้ผู้อื่นเมื่อผู้เป็นแม่กล่างเรื่องความเป็นความตายในวันเกิด เห็นทีเธอต้องเปลี่ยนเรื่องคุยเสียแล้ว เลยเลือกที่จะเอ่ยถึงเพชรธารา ลูกชายบุญธรรมของเธอที่ยังมาไม่ถึง

“ทุกคนมากันพร้อมแล้ว แล้วหมอเพชรยังไม่มาอีกเหรอ”

“ผมอยู่ที่ครับคุณแม่ เพิ่งทำเค้กให้คุณยายเสร็จก็เลยมาสายครับ” หมอหนุ่มรูปหล่อร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อยืดสีขาวกางเกงยีนส์สีดำ เดินถือกล่องเค้กยิ้มหน้าระรื่นเข้ามายกมือไหว้ผู้ใหญ่ทุกคน

“ไม่พ้นเค้กเพื่อสุขภาพอีกสินะ ให้ยายได้กินวิปครีมหรือพวกเยลลี่ที่ย่อยยากๆ บ้างได้ไหมล่ะ ยายเองก็อยากจะกินของที่เด็กๆ เขากินกันบ้าง” แสงโศมรู้ได้ทันทีว่าหลานชายบุญธรรมนั้นต้องทำเค้กที่ไม่อร่อยมาให้เธออีกแน่

“แต่ของพวกนั้นอาจจะทำให้คุณยายน้ำตาลในเลือดสูงนะครับ แถมยังจะไม่สบายตัวนอนหลับยากด้วย ผมทำเค้กผลไม้นี่สุดฝีมือเลยนะครับ ถ้าคุณยายไม่อยากกินก็ไม่เป็นไรครับ”

“ก็ได้ๆ ยายจะกินให้หมดเลยนะ”

“ครับคุณยาย” เพชรธารายิ้มกว้างกว่าเดิมที่เห็นแสงโสมนั้นรับปากด้วยสีหน้ากล้ำกลืนฝืนทน เขารู้ดีว่าจะพูดอย่างไรให้ยายตนนั้นใจอ่อน แล้วมันก็ได้ผลทุกครั้งที่เขาใช้ลูกอ้อนอันน่าสงสาร

“เรามานั่งที่โต๊ะกันเถอะค่ะ ใกล้ถึงเวลาเป่าเค้กแล้ว” ทองพญาเห็นว่าทั้งครอบครัวมากันครบแล้วก็เรียกไปนั่งโต๊ะในงาน หลังจากฉลองเป่าเค้กเสร็จเรียบร้อย แขกเหรื่อที่มาจะได้พูดคุยสังสรรค์กันตามอัธยาศัยต่อ