ตอนที่1 ตาไม่กระพริบ

ซ่า ซ่า เกลียวคลื่นทะเลยามค่ำคืนซัดสาดเข้าสู่ชายฝั่งของเกาะส่วนตัวแห่งหนึ่งทางภาคใต้ของประเทศไทย ชายหนุ่มรูปหล่อคมเข้มในชุดเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวผ้าลินินตัวโคร่งสีขาวงาช้างได้เดินเท้าเปล่าระไปกับเกลียวคลื่น เขาเดินล้วงกระเป๋าเหม่อมองไปยังดวงจันทร์กลมโตที่กำลังส่องสว่างสะท้อนกับน้ำทะเลด้วยสายตาที่เรียบเฉย แม้นภาพตรงหน้าจะสวยงามสำหรับใครหลายๆ คน แต่กับนายหัวหนุ่มวัยสามสิบกว่าอย่างเขา ไม่ได้รู้สึกว่ามันสวยงามเลยสักนิด

คนอย่างนายหัวรณภพ ศุภกาลโกศลใครก็ว่าเป็นคนไร้หัวใจ ทว่าที่ต้องเป็นเช่นนี้ก็เพราะเขาไม่เคยได้รับความรักจากคนที่ควรจะให้ความรักแม้แต่ครั้งเดียว แม่ของเขาเสียตั้งแต่เขาเริ่มจำความได้ ส่วนพ่อนั้นก็ไม่เคยเหลียวแลเพราะสนใจแต่ครอบครัวใหม่ที่มีหน้าตาทางสังคมมากกว่า เขามันก็แค่ลูกที่ถูกลืม ยังดีที่ชีวิตยังมีน้าสาวเป็นญาติผู้ใหญ่คอยเป็นหลักให้ ไม่เช่นนั้นก็ไม่รู้เลยว่าจะโตมาได้อย่างดีหรือเปล่า

“ทราบแล้วครับนายหัว”  

รณภพหลุดจากภวังค์หันหลังขวับไปตามเสียงของเอกภาพ คนสนิทที่เขาไว้ใจที่สุดในตอนนี้

“นี่เป็นข้อมูลครับ” เอกภาพยื่นซองเอกสารให้กับเจ้านาย หลังจากที่ได้ข้อมูลทุกอย่างครบถ้วนของคนที่รณภพนั้นให้เขาไปจ้างนักสืบตามสืบ

รณภพรีบเปิดซองหยิบรูปถ่ายของผู้หญิงคนหนึ่งออกมาดู แววตาของเขาจับจ้องไปยังคนในรูปตาไม่กระพริบ หญิงสาวหน้าหวานคนนี้เองน่ะหรือที่กำลังจะกลายเป็นสะใภ้ลูกชายคนโปรดของพ่อเขา

“คนนี้น่ะเหรอ”

“ครับ ผมรู้มาว่าแม่ของทั้งสองคนรู้จักกันมานาน แล้วคนในก็พูดกันว่าไม่นานคุณวีกับคุณแพรจะได้หมั้นกันครับ”

รู้ดังนั้นนายหัวหนุ่มก็หยิบเอกสารประวัติของหญิงสาวมาอ่านต่อ “พิมแพรทอง ตั้งระวีกานต์ ผู้หญิงเรียนจบก็จะจับหมั้นเลยเหรอ ท่าทางบ้านนั้นจะอยากได้ผู้หญิงคนนี้เป็นสะใภ้จนตัวสั่น”

“รู้มาว่าคุณแพรเป็นทายาทผู้ดีเก่าที่อยู่ทางเหนือครับ แล้วธุรกิจสิ่งทอของบ้านคุณแพรก็กำลังไปได้สวย”

“ครอบครัวนั้นอยากจะได้คนเป็นผู้ดีเข้าตระกูลมาไม่เคยเปลี่ยนสินะ” รณภพกัดฟันพูดเสียงห้วน

“นายหัวจะให้ผมจัดการยังไงต่อ”

“เห็นทีเราต้องเล่นละครกันบ้างแล้วล่ะ” มือหนากำประวัติของหญิงสาวเอาไว้แน่น เป็นอย่างที่น้าของเขาพูดจริงๆ แม่ของเขาถึงจะเป็นคนมีอันจะกิน ทว่าก็ไม่ได้เป็นผู้ดีอย่างภรรยาใหม่พ่อของเขา เมื่อพ่อของเขาจะเลือกลูกสะใภ้ก็คงอยากได้พิมแพรทองมาเป็นหน้าตากับวงศ์ตระกูล เขาจะทำให้คนบ้านนั้นได้รู้ซึ้งถึงการเสียใจจากการถูกแย่งของรัก พ่อของเขากับครอบครัวจะจำวีรกรรมที่เขากำลังจะสร้างไม่ลืมไปทั้งชีวิตแน่นอน

ช่วงบ่ายแก่ๆ ที่ท้ายเกาะตอนนี้เต็มไปด้วยคนงานชายฉกรรจ์ที่กำลังง่วนอยู่กับการสร้างกระท่อมตามคำสั่งของเจ้าของเกาะ

“ตกลงนายหัวกำลังจะทำอะไรกันแน่พี่หลวง ให้สร้างที่นี่อย่างกับชุมโจรในหนังอย่างนั้นแหละ” อาลีละมือจากการตอกตะปูหันมาถามคนงานรุ่นพี่ที่กำลังตอกตะปูอยู่ข้างๆ

“ตอนนี้นายหัวซื้อหุ้นบริษัทสื่อจนกลายเป็นท่านประธานใหญ่ที่นั่นแล้ว นายหัวอาจจะใช้ที่นี่เป็นที่ถ่ายละครก็ได้” หลวงซินเพิ่งรู้ข่าวนี้จากน้องสาวที่เพิ่งเอาข้าวมาส่งเมื่อช่วงกลางวัน

“จริงเหรอพี่หลวง”

“ข้ารู้ว่านายหัวซื้อหุ้นแต่ไม่รู้ว่าจะใช้ที่นี่ถ่ายละครไหม เอ็งอยากรู้ก็ไปถามนายหัวเองสิวะ”

“ฉันว่าจะเข้าไปถามแล้ว แต่พอเห็นนายหัวเอาแต่นั่งมองรูปสาวตาเยิ้มฉันก็เลยไม่กล้าเข้าไปขัดจังหวะ”

“สาวที่ไหนวะ”

“ไม่รู้เหมือนกัน รู้แต่ว่าสวยน่ารักอย่างกับตุ๊กตาเลย”

“เหมือนว่าผมจะมีเรื่องฟ้องนายหัวแล้วนะ” เอกภาพเข้ามายืนด้านหลังทั้งสองได้สักพักแล้ว ทว่าไอ้เรื่องที่อาลีและหลวงซินกำลังพูดถึงเจ้านายก็ทำให้พวกเขาไม่ได้สังเกตสิ่งรอบข้าง เช่นนี้เขาจึงต้องส่งเสียงเพื่อปรามให้คนทั้งสองไม่จาบจ้วงเรื่องของเจ้านายไปมากกว่านี้

“โถ่พี่เอก” อาลีสะดุ้งเฮือก “พวกเราก็แค่อยากรู้ว่านายหัวให้สร้างกระท่อมพวกนี้เอาไว้ทำไมเท่านั้นเอง”

“นายหัวให้ทำอะไรก็ทำไปเถอะ ได้ยินว่าถ้าพวกเราทำงานเสร็จไวจะมีค่าเหนื่อยเยอะเป็นพิเศษด้วยนะ”

“ถ้าอย่างงั้นพวกผมจะปิดปากเงียบแล้วรีบทำงานให้เร็วที่สุดครับ”

เอกภาพพยักหน้าน้อยๆ ให้กับหลวงซินและอาลีที่เริ่มหยิบค้อนเตรียมตอกตะปู เขาเดินออกจากทั้งสองเพื่อดูความเรียบร้อยในพื้นที่อื่นต่อ ทว่าในใจตอนนี้ก็อดคิดถึงเรื่องราวที่อาลีคุยกับหลวงซินเมื่อครู่ไม่ได้ นายหัวเอาแต่นั่งมองรูปตาเยิ้มคำนั้นยิ่งทำให้เขาเริ่มมองเห็นปัญหาของเจ้านายตนในวันข้างหน้า หวังว่าอะไรๆ มันจะไม่เป็นอย่างที่เขาคิด

ยามค่ำคืนของบ้านเรือนไทยหลังใหญ่ในอำเภอหนึ่งของจังหวัดเชียงใหม่ เรือนไทยแฝดหลังนี้ประดับประดาไปด้วยโคมไฟสวยงามล้อมรอบตัวบ้าน และมีไฟส่องสว่างตามจุดต่างๆ ของบริเวณหน้าบ้าน ด้วยวันนี้เป็นวันเกิดของผู้อาวุโสที่สุดของบ้านอย่างแสงโสม หญิงชราวัยเก้าสิบปีที่ยังคงแข็งแรงจนใครต่อใครคิดว่ายังอายุไม่เกินแปดสิบ

แขกเหรื่อที่มางานก็ล้วนแล้วแต่เป็นลูกหลานของตัวเองและลูกหลานของเพื่อนฝูงที่จากไป บรรยากาศภายในงานวันเกิดเล็กๆ เต็มไปด้วยความอบอุ่นและทำให้หญิงชราได้มีรอยยิ้มมีความสุขได้ดีกว่าวันอื่นเป็นไหนๆ

“คุณทวดสวยที่สุดเลยค่ะ” ระหว่างที่เห็นว่าทวดตนนั้นกำลังนั่งมองแขกเหรื่อร่วมรับประทานอาหารคลอไปกับเสียงเพลงของวงดนตรีพื้นเมืองของทางเหนืออยู่ที่ใต้ถุนบ้าน พิมแพรทองก็อดที่จะเอ่ยชื่นชมทวดตนไม่ได้ วันนี้หญิงชรามวยผมต่ำปักด้วยปิ่นสีน้ำตาล สวมพันคอด้วยผ้าแพรผืนสีชมพูกลีบบัว สวมเสื้อคอกลมแขนยาวสีขาวงาช้างและนุ่งซิ่นตีนทอสีน้ำเงินเข้ม เธอจะเห็นทวดนั้นแต่งตัวสวยปีละครั้งเพราะปกติแล้วจะสวมแต่เสื้อคอกระเช้าและผ้าถุงธรรมดา ถึงแม้นท่านจะมีเงินมากมายเพียงใดก็ชอบที่จะใช้ชีวิตสมถะ ผิดกับยายของเธอที่ต้องตัวสวยอยู่ทุกวัน เพราะไม่ชอบให้ตัวเองนั้นดูไม่ดีในสายตาของใคร

“พูดแบบนี้แสดงว่าวันอื่นๆ ทวดไม่สวยใช่ไหม” แสงโสมเอ่ยด้วยน้ำเสียงปนขบขัน