ตอนที่3 ไม้ใกล้ฝั่ง

 งานวันเกิดของแสงโสมผ่านไปด้วยความอบอุ่นพร้อมหน้าพร้อมตาคนสนิท บรรยากาศมีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะสร้างความกระชุ่มกระชวยให้หัวใจของคนวัยชราอย่างแสงโสมได้ไม่น้อย เห็นทีความสุขในวันนี้จะเป็นความรู้สึกที่ถูกกักเก็บเอาไว้สร้างรอยยิ้มให้หยิงวัยชราได้เป็นปี

“ดูเด็กๆ เขาร้องเล่นเต้นรำกันสิ ถ้าพ่อเรายังอยู่นะแม่พรรณ ป่านนี้คงได้จับไมค์ร้องเพลงไปแล้วล่ะ” แสงโสมเอ่ยกับมณีพรรณขณะมานั่งมองภาพความสุขอยู่บนชานบ้าน

“นั่นสิคะคุณแม่ คุณพ่อไม่เคยพลาดเรื่องร้องรำทำเพลง ฉันเชื่อว่าตอนนี้ถ้าคุณพ่อมองลงมาก็คงจะมีแต่รอยยิ้มแล้วล่ะค่ะ”

“ยิ่งเห็นหลานๆ จะมีครอบครัวก็รู้ได้ว่าตัวเองนั้นเป็นไม้ใกล้ฝั่งเต็มทนแล้ว” แสงโสมมองไปยังพิมแพรทองกับปฐวีนั่งคุยกันกระหนุงกระหนิงเธอก็เอ่ยออกมาด้วยความปลงตก

“พูดแบบนี้อีกแล้วนะคะคุณแม่ คุณแม่ยังต้องอยู่กับฉันอีกนานค่ะ แล้วเรื่องที่หลานจะมีครอบครัว ฉันเห็นว่าน่าจะไม่ใช่เร็วๆ นี้หรอกค่ะ”

“แม่ได้ยินว่าแม่ทองกับแม่ปานกำลังจะให้ลูกทั้งสองหมั้นกันไม่ใช่เหรอ”

“เรื่องนั้นฉันทราบค่ะ เด็กสองคนก็เหมาะสมกันดี ตอนนี้ตาวีก็มีงานการมั่นคงฉันก็ไม่ได้ติดเรื่องนั้น แต่ติดอยู่เรื่องเดียวก็คือเรื่องที่ยายแพรเพิ่งจะเรียนจบ ฉันอยากให้หลานโตกว่านี้ก่อนค่ะ”

“บอกเรื่องนี้กับแม่ทองกับแม่ปานหรือยังล่ะ”

“ฉันเกริ่นไปเนิ่นๆ ตั้งแต่สองคนมาเรียนให้ทราบแล้วล่ะค่ะว่าอยากให้ยายแพรโตกว่านี้ก่อน สองคนนั้นก็เลยชะลอการให้เด็กทั้งสองหมั้นกัน”

“แล้วตาวีกับยายแพรเหมือนจะรักจะชอบกันรึเปล่าล่ะ”

“ฉันก็ไม่เห็นยายแพรดูจะพูดถึงตาวีเท่าไร พูดตามตรงฉันว่ายายแพรท่าจะยังไม่มีใจ ยังไม่น่าจะรู้จักคำว่าความรักของหนุ่มสาวจริงๆ ด้วยซ้ำ แต่ตาวีฉันดูไม่ออกค่ะเพราะไม่ค่อยได้เจอเท่าไร ใจฉันก็อยากให้พวกเขาลงเอยกันด้วยดีนะคะ แต่แค่รอเวลาให้เหมาะสมที่จะครองคู่ เพราะมองแล้วเป็นคู่ที่เหมาะสม ครอบครัวของเรากับเขาก็รู้จักกันมานาน วันหน้าจะได้ไม่ต้องห่วงอะไรมากค่ะ”

“อืม...ยายแพรก็ดูจะมีคู่ที่เหมาะสมแล้ว แล้วยายพราวล่ะ”

“พูดถึงยายพราวฉันอดห่วงหลานไม่ได้จริงๆ ค่ะ ความซื่อได้ยายทับทิมแม่ของแกจริงๆ ทั้งยังชอบทำตัวเปิ่นๆ หัวอ่อน กลัวเหลือเกินค่ะว่าหลานจะไปเจอใครที่ไหนหลอกเข้า เอาไว้ให้ยายพราวโตกว่านี้หน่อยฉันจะมองหาผู้ชายดีๆ มาให้ทำความรู้จักค่ะ”

“ดีไม่ดีฉันว่ายายพราวน่าจะเจอคนที่เหมาะสมโดยที่เราไม่ต้องหาให้เลยก็ได้ เชื่อในโชคชะตาไหมล่ะ”

“จะว่าเชื่อก็เชื่อนะคะ แต่ฉันคงไม่อุ่นใจถ้าให้ยายพราวเลือกคู่ชีวิตเอง ยอมรับว่าฉันห่วงยายพราวมากกว่ายายแพรค่ะคุณแม่”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฉันคิดเอาไว้แล้วว่าเราน่ะจะต้องพูดอย่างนี้” แสงโสมหัวเราะร่วน ไม่ผิดไปจากที่เธอคิดแม้แต่น้อยว่าลูกตนนั้นจะต้องอดไม่ได้ที่จะจัดแจงชีวิตของหลานๆ จะว่าไปก็เป็นเธอเองนั่นแหละที่เลี้ยงลูกให้โตขึ้นมาเป็นคนที่เจ้าระเบียบและละเอียดทุกกระเบียดนิ้ว แต่ก็เชื่อว่าต้องมีสักวันที่มณีพรรณนั้นปลงได้เอง อีกทั้งเรื่องของเหล่าหลานๆ รวมไปถึงเหลนนั้น จะมีชะตาชีวิตที่เป็นไปตามสวรรค์สรรค์สร้าง เพราะไม่มีใครไปกำกับชีวิตของใครได้จริงๆ เพราะผู้กำกับตัวจริงเธอเชื่อว่าคือพรหมลิขิตที่ขีดเขียนชีวิตของผู้คนมาตั้งแต่แรกแล้วต่างหาก

พิมแพรทองเดินถือจานคัพเค้กเก้ๆ กังๆ ลังเลว่าจะเข้าไปพูดกับปฐวีในสิ่งที่ตัวเองตั้งใจมาพูดดีหรือไม่ ทว่ายังไม่ทันที่จะได้คิดตกชายหนุ่มรูปหล่อที่ยืนมองดาวบนฟ้าอยู่เงียบๆ ก็หันขวับมาเจอเธอพอดี

“อ้าวแพร”

ตอนนี้เธอก็ได้แต่ฉีกยิ้มให้พี่ชายคนสนิทก่อนจะยื่นจานขนมหวานให้กับเขา “เค้กค่ะพี่วี คุณแม่ให้เอามาให้ค่ะ”

“ขอบคุณครับ อ่อ...พี่ได้ยินว่าเดือนหน้าคุณป้าจะให้แพรกับพราวเข้าไปทำงานบริษัทเต็มตัวแล้วใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ แพรกับพราวกำลังตั้งใจอยากให้ผ้าไทยของเราสวมใส่ได้ทุกวัยเลยค่ะ”

“กำลังแพลนออกแบบให้เป็นแฟชั่นมากขึ้นใช่ไหม” ด้วยความเป็นนักธุรกิจสมัยใหม่ก็พอจะมองออกว่าพิมแพรทองต้องการจะทำอะไร

“ใช่ค่ะ แพรรู้ว่าพี่วีเข้าบริหารงานที่บริษัทสื่อแทนคุณพ่อพี่วีแล้ว คือแพร...”

“มีอะไรก็คุยกับพี่ได้”

สาวเจ้าเงียบไปครู่หนึ่ง เธอสูดหายเข้าลึกๆ เพราะกำลังประหม่ากับสายตาที่ปฐวีจับจ้องตนไม่วาง “ถ้าแพรอยากส่งพวกเสื้อผ้าคอลเลคชั่นใหม่ให้กับดาราในสังกัดของพี่วีได้ไหมคะ”