ตอนที่4 อยากอุ้มหลาน

“ได้อยู่แล้ว ว่าแต่คิดเงินพี่แพงไหม พี่เพิ่งขึ้นเป็นผู้บริหารกำลังควบคุมงบน่ะ”

“ไม่หรอกค่ะ แพรไม่คิดเงินค่ะ”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า พี่ล้อเล่น”

“แพรพูดจริงๆ ค่ะ แค่พี่วียอมให้ดาราในสังกัดโปรโมทให้ฟรีก็พอแล้วค่ะ”

“มีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกได้ตลอดเลยนะครับ”

“ขอบคุณพี่วีมากเลยนะคะ” และแล้วเธอก็ไม่กล้าที่จะพูดสิ่งที่คิดออกมา เธอรู้ว่าปฐวี โชติประภากรเป็นนักธุรกิจหนุ่มวัยสามสิบกว่ารูปหล่อพ่อรวยที่เป็นเจ้าของผับหรู อีกทั้งยังเพิ่งขึ้นเป็นผู้บริหารบริษัทสื่อชื่อดังแทนคนเป็นพ่อหมาดๆ เรียกได้ว่ากำลังฮอตในวงสังคมเลยทีเดียว ทว่าด้วยความที่แม่ของเขาและแม่ของเธอเป็นเพื่อนกันเลยทำให้เธอก็รู้จักและสนิทสนมกับชายหนุ่มเสมือนพี่ชายมากกว่าจะกลายเป็นคนรัก เธออยากพูดให้ปฐวีไปคุยกับผู้ใหญ่ว่าเธอไม่สามารถหมั้นกับเขาได้ แต่เมื่อเห็นว่าเขาไม่เคยเปรยถึงเรื่องนี้เลยไม่กล้าพูดขึ้นมา

ทางด้านทองพญาและปานทิพย์ก็ยืนยิ้มหน้าระรื่นเมื่อเห็นปฐวีและพิมแพรทองกำลังยืนพูดคุยกันยสองต่อสองอย่างกระหนุงกระหนิง เพราะปานทิพย์และทองพญาตั้งใจกันตั้งแต่ยังไม่ท้องแล้วว่าจะต้องให้ลูกของทั้งสองแต่งงานกันให้ได้ ด้วยความที่เป็นเพื่อนรักกันแต่ไหนแต่ไรจึงอยากเป็นครอบครัวเดียวกัน จะได้อุ่นใจหมดห่วงเรื่องชีวิตคู่ของลูกๆ กันทั้งคู่

“ดูสองคนนั้นสิ พูดคุยกันกระหนุงกระหนิงเชียว ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้ยายแพรเพิ่งเรียนจบคุณแม่ท่าจะยอมให้สองคนหมั้นกันแล้วล่ะ” ทองพญาเอ่ยด้วยสีหน้าที่แสดงออกถึงความเสียดายเป็นที่สุด

“นั่นน่ะสิ” ปานทิพย์เห็นด้วยกับคำพูดของเพื่อนสนิทตนทุกคำ แอบเสียดายที่ทองพญามีลูกช้าไปหน่อย ไม่อย่างนั้นตอนนี้ปฐวีและพิมแพรทองคงได้แต่งงานกันไปแล้ว “แล้วยายพราวล่ะ ดูท่าจะมีแฟนกับเขารึยัง”

“ท่าจะยังนะ” ทองพญาส่ายหัวน้อยๆ “ฉันว่าคุณแม่น่าจะหวงยายพราวมากกว่ายายแพร”

“ก็ยายพราวซื่อซะขนาดนั้น เป็นฉันก็อดห่วงไม่ได้ แต่ถ้าผ่านไปอีกสักสามสี่ปีแล้วยายพราวไม่มีแฟนฉันก็พอจะมีคนแนะนำอยู่เหมือนกัน เพื่อนตาวีหน้าตาฐานะชาติตระกูลดีหลายคนอยู่เหมือนกัน นี่ถ้าฉันมีลูกชายอีกคนก็จะให้คู่กับยายพราว แต่ก็ดันมีตาวีคนเดียวเสียอีก”

“ไม่แน่คู่ยายพราวอาจจะมาก่อนที่เราจะหาให้ก็ได้ ดูอย่างทับทิมน้องฉันสิ แต่งงานก่อนฉันเสียอีก”

“อ่อ จริงด้วย พูดแล้วก็นึกถึงวันข้างหน้านะ เราสองคนก็จะเป็นปู่ย่าตายายกันแล้ว”

“ที่ฉันอยากให้ลูกเราหมั้นกันแต่งกันเร็วๆ ก็เพราะอยากอุ้มหลานตอนที่ยังไม่แก่นี่แหละ”

สองเพื่อนรักพูดคุยหัวร่อต่อกระซิกกันอยู่พักใหญ่ เพราะมั่นใจว่าอย่างไรพวกเธอทั้งสองก็ต้องได้อุ้มหลานที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของพิมแพรทองกับปฐวี เพราะลูกๆ ไม่มีใครเอ่ยคัดค้านที่พวกเธอจะจับให้พวกเขาหมั้นกัน และนั่นก็เท่ากับว่าลูกๆ ของพวกเธอพร้อมที่จะครองคู่เป็นคู่ผัวตัวเมียกันในวันหน้า หากว่าวันหน้าได้เห็นพิมแพรทองและปฐวีได้ลงเอยกันตามที่หวังคงมีความสุขจนอธิบายมาเป็นคำพูดไม่ออกเลยทีเดียว

ปฐวีเดินถือจานคัพเค้กเข้ามายังบาร์น้ำ ดวงตาคมจ้องมองหญิงสาวตัวเล็กที่กำลังยืนกอดอกมองท้องฟ้ายามค่ำคืนด้วยแววตาเหม่อลอย เห็นทีเธอคงตกอยู่ในภวังค์ความคิดอะไรบางอย่างเพราะเขาจะถึงตัวเธออยู่แล้ว ทว่าดูท่าอีกฝ่ายยังไม่ยักจะหลบทาง

“ขอน้ำสักหนึ่งขวดได้ไหมครับ”

“อ๋อ ได้ค่ะ” ไหมพราวงามหลุดจากภวังค์เมื่อรู้ตัวว่ากำลังขวางทางแขกที่กำลังจะเข้าไปหยิบขวดน้ำในตู้แช่เย็น

“ขอบคุณครับ” เขาอมยิ้มน้อยๆ ให้อีกฝ่ายที่เพิ่งสะดุ้งตกใจเพราะเสียงเรียกของตนก่อนจะเปิดตู้แช่เย็นหยิบน้ำแร่ขวดเล็กออกมา

“คัพเค้กรสชาติเป็นยังไงบ้างคะพี่วี พราวทำเองเลยนะคะ”

“อร่อยมากเลย มีฝีมือเหมือนกันนะเราน่ะ”

“ขอบคุณค่ะ น้าปานก็ชมว่าอร่อย ถ้าพี่วีชอบวันหลังพราวจะทำส่งไปที่บ้านน้าปานแล้วก็พี่วีด้วยนะคะ”

“ขอบคุณมาก พี่ได้ยินจากแพรว่าช่วงนี้พราวกำลังออกแบบเสื้อผ้าใหม่ให้ร่วมสมัยมากขึ้น ยังไงพี่จะรอดูนะครับ”

“ค่ะ แพรได้บอกหรือยังคะว่าจะส่งให้นักแสดงในสังกัดของพี่วี”

“บอกแล้วครับ พี่ถึงมาบอกกับพราวว่าจะรอดูฝีมือไง อีกอย่างพี่ไม่คิดค่าโปรโมทด้วยนะครับ”

“ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ”

“พี่ขอตัวก่อนนะครับ”

“ค่ะ” ไหมพราวงามมองตามหลังปฐวีไม่วางตา เธออมยิ้มน้อยๆ ทั้งสายตาที่มองเขาก็เต็มไปด้วยความชื่นชม แม้นเธอจะไม่ได้สนิมสนมกับชายหนุ่มเท่ากับพิมแพรทอง ทว่าก็พอจะรู้ความเคลื่อนไหวของเขาอยู่ตลอด ปฐวีมักจะเรียนได้เก่งกว่าใครเพื่อนเสมอ เธอนั้นได้ยินจากปากของปานทิพย์แม่ของชายหนุ่มอยู่บ่อยๆ ในตอนนี้ปานทิพย์มาเที่ยวที่นี่

และเธอก็เห็นได้อย่างประจักษ์แล้วว่าชายหนุ่มเก่งมากแค่ไหน เขาเป็นเจ้าของธุรกิจกลางคืนในตอนที่เพิ่งเรียนจบแถมกิจการยังไปได้สวย อีกทั้งตอนนี้ยังได้ขึ้นเป็นผู้บริหารบริษัทสื่อชื่อดังแทนพ่อของเขาในตอนที่อายุเพิ่งจะเลยเลขสามมาไม่เท่าไร

“ตัว!”

“ฮะ!” ไหมพราวงามสะดุ้งตัวโยน อ้าปากหวอเมื่อพิมแพรทองเข้ามาเขย่าตัว

“เหม่ออะไรอยู่ เค้ามายืนข้างตัวตั้งนานแล้ว ตัวก็เอาแต่ยืนยิ้มไม่เห็นหันมาสนใจเลย”

“เปล่า คิดอะไรเพลินๆ”

“คิดเรื่องอะไรเหรอ” พิมแพรทองจ้องมองลูกพี่ลูกน้องตาปริบๆ

“ก็...มีความสุขที่เห็นทุกคนในงานมีความสุขไง”

“จริงสินะ วันนี้ทุกคนมีรอยยิ้มกันมากกว่าวันอื่นๆ อ่อ...พรุ่งนี้ต้องเตรียมตัวไปหาลูกค้าแต่เช้า ตัวเตรียมพร้อมหรือยัง”

“พร้อมอยู่แล้ว อ่อ...เค้ามีเรื่องอยากถาม”

“เรื่องอะไรเหรอ”