ตอนที่5 ไม่ได้อยากหมั้น

“ตกลงตัวจะหมั้นกับพี่วีเมื่อไร”

“เรื่องนี้เหรอ” พิมแพรทองหน้าห่อเหี่ยวในทันทีที่ได้ยินคำถามนี้ “ตามเค้ามานี่สิ” ในเมื่อไหมพราวงามเปิดประเด็นถามขึ้นมา เธอเองก็อยากจะหาที่ระบายความในใจเหมือนกัน

“เค้าไม่ได้อยากหมั้นกับพี่วี แล้วก็พอจะมองออกว่าพี่วีไม่ได้คิดกับเค้าเกินไปกว่าน้องสาว แต่เค้าก็ไม่กล้าพูดกับผู้ใหญ่ อยากให้พี่วีเป็นฝ่ายพูดก่อน”

“แล้วตัวได้ถามพี่วีหรือยังล่ะ”

“ยังเลย เมื่อกี้ว่าจะคุยแต่ก็ไม่กล้า”

 “ไม่แน่พี่วีอาจจะพอใจที่ได้หมั้นกับตัวก็ได้ ไม่อย่างนั้นก็อาจจะปฏิเสธกับผู้ใหญ่ไปแล้ว”

“เค้าก็รู้จักกับพี่วีมานานนะ ค่อนข้างมั่นใจว่าพี่วีไม่ได้รักเค้า แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมไม่ปฏิเสธ”

“อย่างแรกเค้าคิดว่าตัวต้องกล้าพูดกับพี่วีก่อนว่าตกลงแล้วพี่วีคิดยังไงกับตัว ถ้าพี่วีไม่ได้คิดอะไรจริงๆ ก็ค่อยพากันไปคุยกับผู้ใหญ่ เค้าเชื่อว่ายังไงพวกท่านก็ต้องรับฟังอยู่แล้ว ตัวต้องกล้ากว่านี้”

“เค้าก็คิดเหมือนตัวนั่นแหละ ติดแค่ว่าไม่กล้าจะพูด ยิ่งเห็นคุณแม่กับน้าปานคาดหวังกันมากก็ไม่อยากเห็นพวกเขาผิดหวัง”

“เค้าเป็นกำลังใจให้” ไหมพราวงามจับมือให้กำลังใจพิมแพรทอง แม้นจะห่วงพิมแพรทอง ทว่าเรื่องนี้ก็เห็นว่าเธอก็คงจะยื่นมือเข้าไปช่วยอะไรไม่ได้นอกจากให้กำลังใจห่างๆ แต่เธอก็อดแปลกใจไม่ได้ว่าหากปฐวีไม่ได้คิดเกินเลยกับพิมแพรทองแล้วทำไมไม่พูดปฏิเสธผู้ใหญ่ ตกลงแล้วตอนนี้ชายหนุ่มกำลังคิดอะไรกันแน่

“เฮ้อ...ทำไมไม่กล้ากว่านี้นะแพร” พิมแพรทองในเดรสชุดนอนสีหวานยืนหน้ามุ่ยบ่นตัวเองอยู่หน้ากระจก หากเธอกล้าที่จะพูดเรื่องที่ตัวเองไม่ได้อยากหมั้นหมายกับปฐวีตอนนี้ก็คงไม่ต้องมานั่งหนักใจเช่นนี้

สาวเจ้าเดินไปเกาะขอบหน้าต่างมองดวงจันทร์ยามค่ำคืนด้วยแววตาเหม่อลอยก่อนจะเอ่ยพึมพำออกมาเบาๆ “ทำไมพี่วีไม่ชิงมีแฟนไปซะก่อนนะ”

หลังจากงานเลี้ยงเลิกราได้พักใหญ่ ไหมพราวงามก็เดินถือกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ซุกเอาไว้ใต้ชายผ้าคลุมไหล่ สาวเจ้าอมยิ้มอ่อนเมื่อเห็นประตูห้องของคนเป็นทวดยังไม่ปิด เดาได้ง่ายๆ เลยว่าทวดของเธอยังไม่นอน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“คุณทวดคะ” เคาะให้เจ้าของห้องรับรู้ตามมารยาทเรียบร้อยก็ส่งเสียงทักทายก่อนจะเดินเข้าไปหาทวดตนที่เตียง

“ว่ายังไงยายพราว เข้ามาห้องทวดมีอะไรอยากจะคุยเหรอ”

“ไม่มีเรื่องอะไรหรอกค่ะ พราวแค่อยากเห็นคุณทวดมีความสุขมากๆ ในวันนี้ พราวก็เลยเก็บไอ้นี่ไว้ให้ค่ะ” ว่าจบก็โชว์กล่องขนมแล้ววางเอาไว้ที่โต๊ะข้างเตียง “แต่ว่าคุณทวดกินได้แค่สองคำเท่านั้นนะคะ แล้วพราวจะปิดปากไม่บอกให้ใครรู้ค่ะ”

“เหลนรักของทวด รู้ใจทวดที่สุด มาใกล้ๆ ทวดซิยายพราว”

ไหมพราวงามเข้าไปนั่งข้างแสงโสม “มีอะไรเหรอคะ” แววตาต้องจ้องมองทวดตนตอนนี้เต็มไปด้วยความฉงนหนัก ด้วยน้อยครั้งนักที่ทวดของเธอจะมีน้ำเสียงจริงจัง

แสงโสมยกมือลูบหัวไหมพราวงามเบาๆ สายตาที่มองเหลนนั้นทั้งเอ็นดูและเวทนาไปในคราวเดียวกัน “ทวดไม่เห็นเราไปสุงสิงกับพวกป้าเราเท่าไรเลย”

“พราวต้องคอยดูแลเรื่องอาหารกับเครื่องดื่มนี่คะ”

“เราไม่ได้น้อยใจในโชคชะตาจริงๆ ใช่ไหมลูก” เธอเองก็เสียใจที่ต้องเห็นแม่กับพ่อของไหมพราวงามเสียไปตั้งแต่ไหมพราวงามยังเล็กๆ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอห่วงความรู้สึกของเหลนคนนี้มาตลอด กลัวเหลือเกินว่าหลานจะไม่มีความสุขที่ไม่มีพ่อแม่เหมือนเหลนคนอื่นของเธอ

ไหมพราวงามฉีกยิ้มกว้าง เธอโผเข้ากอดแสงโสมเอาไว้แน่น “พราวรู้มาตลอดค่ะว่าคุณทวดเป็นห่วงความรู้สึกพราว แต่พราวได้อยู่กับคุณทวด ส่วนคุณป้ากับคุณลุงก็ทำหน้าที่พ่อกับแม่ให้พราวไม่ได้ขาดตกบกพร่อง ไม่ว่าแพรได้อะไรพราวก็จะได้เหมือนแพรทุกอย่าง แถมพราวยังมีคุณยายคอยอบรมสั่งสอนมาอย่างดี พราวคิดว่าพราวโชคดีกว่าหลายๆ คนมาก พราวมีความสุขกับชีวิตจริงๆ ค่ะ คุณทวดเลิกห่วงกลัวว่าพราวจะไม่มีความสุขได้แล้วนะคะ แค่พราวเห็นคนในบ้านเรายิ้มได้พราวก็มีความสุขเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิมเยอะแล้วค่ะ” เอ่ยจบก็เงยหน้ายิ้มร่าให้ทวดของเธอได้เห็นว่าเธอไม่ได้พูดโกหกแม้แต่น้อย

“เรานี่เหมือนแม่เราไม่มีผิดเลยนะ มองโลกในแง่ดี ไม่เคยคิดจะทำให้ใครไม่สบายใจหรือเดือดร้อน”

“คุณทวดพักผ่อนนะคะ พราวไม่กวนแล้วค่ะ อ่อ...พราวขอย้ำก่อนนะคะว่าคุณทวดกินเค้กได้แค่สองคำ เข้าใจใช่ไหมคะ”

“เข้าใจแล้วล่ะ”

แสงโสมนั่งยิ้มมองตามหลังเหลนสาว ที่เธอเอ่ยถามถึงความรู้สึกของไหมพราวงามในวันนี้อีกครั้งเพราะเห็นได้จากแววตาเหลนสาวที่เลี้ยงมาตั้งแต่เล็กแต่น้อยว่ามีเรื่องอะไรบางอย่างที่ทำให้เศร้า ในเมื่อไม่ใช่เรื่องครอบครัวจริงๆ แล้วมันเป็นเรื่องใดกันแน่ ตอนนี้เธอยังเดาไม่ออก ทว่าก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะเค้นถามให้มากความ เชื่อว่าไม่นานเธอก็จะรู้ความหมายของความเศร้าในแววตาของไหมพราวงามเอง