7 ขอใส่เข้าไปได้ไหม

ห้องนอนเอรินทร์ 20.45 น.

ในขณะที่เอรินทร์ทำการบ้านอยู่นั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

ก๊อก! ก๊อก!

เอรินทร์ที่ได้ยินก็ชะงักพลางคิดในใจว่าเขามาเคาะห้องของเธอทำไมนะ

ก๊อก! ก๊อก!

สิ้นเสียงเคาะประตูครั้งที่สอง เอรินทร์ก็ลุกจากเก้าอี้แล้วเดินไปเปิดประตูก็เห็นว่าร่างสูงที่อยู่ในเสื้อยืดคอกลมสีฟ้า กางเกงขายาวเนื้อผ้าบางสีเข้มยืนสง่าอยู่ตรงหน้า เอรินทร์คลี่ยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับเอ่ยถามออกไป

"คุณมิลเลอร์มีอะไรหรือเปล่าคะ"

"มีสิ" ปากหนาเอ่ยพลางแทรกตัวเข้าไปในห้องของเธอแล้วเดินไปหย่อนตัวนั่งลงบนเตียง เอรินทร์ปิดประตูก่อนจะเดินมายืนตรงหน้าร่างสูงพร้อมกับเอ่ยออกไป

"คุณมิลเลอร์ว่ามาได้เลยค่ะ"

"เธอกำลังทำการบ้านอยู่เหรอ" เขาชำเลืองไปมองบนโต๊ะแล้วหันมาถามร่างเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้า

"ใช่ค่ะ"

"ใกล้เสร็จหรือยัง"

"ใกล้แล้วค่ะ"

"งั้นเธอไปทำการบ้านให้เสร็จก่อนเถอะ"

"คุณมิลเลอร์คุยธุระก่อนก็ได้ค่ะ"

"เธอไปทำการบ้านให้เสร็จก่อน เพราะธุระของฉันต้องใช้เวลา" เจ้าของใบหน้าหล่อเอ่ยด้วยแววตามีเลศนัยจนทำเอาเอรินทร์รู้สึกหัวใจหวิวๆกับนัยน์ตาคู่คมที่เหมือนจะซ่อนอะไรไว้บางอย่าง ก่อนเสียงทุ้มนุ่มจะเอ่ยออกไป

"ไปทำการบ้านสิ"

"ค่ะ" หญิงสาวรับคำแล้วเดินไปหย่อนสะโพกนั่งบนเก้าอี้แล้วทำการบ้านต่อ ก่อนที่ร่างสูงจะทอดกายลงไปบนที่นอนด้วยท่าทีสบายอกสบายใจ

กระทั่งหนึ่งชั่วโมงผ่านไป เอรินทร์ที่ทำการบ้านเสร็จเรียบร้อยก็ปิดโคมไฟแล้วลุกจากเก้าอี้ เธอมองมาที่เตียงจึงเห็นว่าคนตัวสูงหลับไปแล้ว เมื่อเห็นอย่างนั้นเธอจึงเดินมายืนข้างเตียงพลางคิดในใจว่าจะปลุกเขาดีไหมนะ ถ้าไม่ปลุกเธอก็ไม่มีที่นอนน่ะสิ

เมื่อคิดได้อย่างนั้นมือเรียวก็เลื่อนไปจับแขนหนาแล้วเขย่าเบาๆพร้อมกับเรียกเขา

"คุณมิลเลอร์คะ ตื่นคะ"

"..."

เมื่อเห็นว่าเขายังไม่รู้สึกตัวเธอก็เขย่าแขนแล้วปลุกต่อ

"คุณมิลเลอร์คะ"

"หืม..." ชายหนุ่มขานรับด้วยความสะลึมสะลือ เขาลืมตาขึ้นมามองร่างบางที่ยืนอยู่ข้างเตียง ก่อนจะเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

"ทำการบ้านเสร็จแล้วเหรอ"

"เสร็จแล้วค่ะ"

"งั้นก็มานอนสิ"

"ไหนคุณบอกว่ามีธุระจะคุยกับเอรินทร์ไงคะ"

"ขึ้นมานอนบนเตียงก่อนสิแล้วค่อยคุย"

"..." เธอเม้มริมฝีปากยืนนิ่งไม่ยอมทำตามที่เขาสั่งพลางคิดในใจว่าจะให้เธอขึ้นไปนอนบนเตียงได้ยังไงก็ในเมื่อเขานอนอยู่

มิลเลอร์ที่เห็นว่าเธอยังไม่ยอมขึ้นมานอนจึงเอื้อมมือไปจับข้อมือเรียวแล้วดึงร่างเล็กให้มานอนข้างเขา

หมับ!

"อ๊ะ! คุณมิลเลอร์!" เธออุทานด้วยความตกใจ นอนตัวแข็งทื่อ

"ฉันบอกให้นอนก็นอนสิ ทำไมถึงต้องคิดนานด้วยล่ะ" เรียวปากหยักสวยเอ่ยพลางสอดแขนรองคอให้เธอหนุน

"ก็คุณมิลเลอร์นอนอยู่นี่คะ"

"ฉันนอนด้วยแล้วเธอนอนไม่ได้หรือไง"

"ค่ะ"

"รังเกียจฉันเหรอที่จะต้องนอนกับฉัน"

"เอรินทร์ไม่ได้รังเกียจคุณเลยค่ะ เอรินทร์จะรังเกียจคนที่ช่วยเหลือเอรินทร์ทำไมล่ะคะ"

"ถ้าไม่รังเกียจแล้วทำไมถึงไม่ให้ฉันเอาล่ะ"

"..." เมื่อเขาพูดไปถึงเรื่องนั้นเธอก็เงียบทันที

"ถ้าเธอไม่รังเกียจฉัน งั้นก็ให้ฉันทำสิ"

"เอรินทร์ขอเวลาหน่อยนะคะ"

"กี่เดือน"

"ถ้าเอรินทร์พร้อมเมื่อไหร่ เอรินทร์จะบอกคุณเองค่ะ"

"เธอกำหนดมาเลยได้ไหมว่ากี่เดือน อย่าพูดแบบไม่มีกำหนดแบบนี้สิ"

"เอรินทร์กำหนดไม่ได้หรอกค่ะ"

"งั้นเอาเป็นว่าเธอเรียนจบแล้วกัน"

"..." เธอนิ่งพลางคิดในใจว่ายังเหลือเวลาแค่หกเดือนเธอก็เรียนจบ ซึ่งไม่ได้นานเลย

"ว่าไง"

"คุณมิลเลอร์...มีนางบำเรออยู่สองคนแล้วไม่ใช่เหรอคะ"

"ใช่ แล้วทำไม"

"คุณไปทำกับนางบำเรอของคุณไม่ดีกว่าเหรอคะ"

"ถึงฉันจะมีนางบำเรอสองคนแล้ว แต่ฉันก็อยากจะทำกับเธอด้วย"

"งั้น...ก็ได้ค่ะ" เธอรับคำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเพราะไม่เต็มใจ มิลเลอร์ที่ได้ยินเธอรับปากแบบไม่ได้เต็มใจจึงระบายยิ้มบางๆแล้วพูดออกไป

"งั้นเอาเป็นว่าในระหว่างเธอจะเรียนจบฉันจะจูบเธอแล้วก็สัมผัสเธอด้านนอกแบบเมื่อคืนก็แล้วกันนะ"

"..." แบบเมื่อคืนงั้นเหรอ เธอคิดในใจ

ในขณะที่เธอนอนนิ่งอยู่นั้น ร่างกำยำก็ตะแคงหันหน้าเข้าหาเธอ ฝ่ามือหนาเลื่อนขึ้นมาฟอนเฟ้นสองก้อนนุ่มของเธอเบาๆ เธอก็นอนนิ่งๆให้เขาทำไปพลางคิดในใจว่าเขาคือผู้มีพระคุณของเธอ ดังนั้นเขาอยากจะจูบหรือสัมผัส เธอก็ต้องยอมให้เขาทำ เพราะถ้าไม่ได้เขาป่านนี้เธอคงจะไปอยู่ในซ่องไหนแล้วก็ไม่รู้

มิลเลอร์ที่เคล้นคลึงหน้าอกอวบอิ่มอยู่หลายอึดใจแล้วก็ผละออกแล้วลูบไล้เรือนกายของเธอจนไปถึงเนินเนื้อนุ่มที่อยู่กลางลำตัวพร้อมบีบขยำเบาๆอยู่หลายนาที ในขณะที่มังกรร้ายซึ่งอยู่ในกางเกงก็เริ่มผงาดแข็งขึ้นมาดันที่ขาของเธอ

"ฉันอยากมากเลย ขอฉันใส่เข้าไปในตัวเธอได้ไหม" เขาถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่ข้างหูของเธอพลางฝ่ามือหนาก็นวดคลึงบนเนินสาวของเธอด้วยความเบามือ

"เมื่อกี้คุณบอกว่ารอให้เอรินทร์เรียนจบก่อนไม่ใช่เหรอคะ" เธอเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยมั่นคงเพราะฝ่ามือนุ่มๆของเขาที่บีบเคล้นความเป็นสาวอยู่นั้นทำเอาเธอเกือบจะควบคุมสติของตัวเองไม่ได้เลย

"ยังอีกตั้งครึ่งปีมันนานไปนะ" เสียงทุ้มกระเส่าเอ่ยที่ข้างใบหูของเธอ

"คุณบอกจะรอจนกว่าเอรินทร์จะเรียนจบ คุณก็ไม่ควรจะกลับคำนะคะ"

เขาถอนหายใจออกมาเบาๆอย่างตัดใจแล้วพูดออกไป

"ก็ได้ ฉันจะรอจนกว่าเธอเรียนจบก็แล้วกัน งั้นฉันขึ้นห้องก่อนนะ"

"ค่ะ" ว่าจบ เขาก็ดึงแขนออกจากต้นคอของเธอแล้วลุกจากเตียง ก่อนจะออกจากห้องไป

มิลเลอร์สาวเท้าขึ้นชั้นบนแล้วเปิดประตูเข้าไปในห้องของนางบำเรอทั้งสอง ก่อนที่จะจัดการปลดปล่อยอารมณ์กับพวกเธอพร้อมกันทั้งสองคน เมื่อได้ระบายอารมณ์นั้นออกไปแล้วเขาก็ดึงถุงยางอนามัยออกและตรวจดูว่าน้ำเชื้อของเขารั่วซึมออกมาหรือเปล่า เมื่อเห็นว่าไม่รั่วซึมเขาจึงกลับไปนอนห้องของตัวเอง