4 นางบำเรออีกคน

บ้านมิลเลอร์ ตอนเย็น

ร่างสูงของมิลเลอร์เดินเข้าบ้านมา สายตาคมกวาดมองไปรอบๆเมื่อไม่เห็นใครจึงเดินไปเคาะประตูห้องนอนของเอรินทร์

ก๊อก! ก๊อก!

เมื่อเห็นว่าเธอไม่เปิดมิลเลอร์ก็เคาะอีกครั้ง ทว่าเธอก็ไม่เปิด ดังนั้นเขาจึงเปิดประตูเข้าไปดู เมื่อไม่เห็นเธอเขาจึงนึกสงสัยว่าทำไมป่านนี้แล้วยังไม่กลับ เพื่อให้หายสงสัยเขาจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาเธอ ซึ่งที่ผ่านมาถ้าเขากลับมาถึงบ้านแล้วไม่เห็นนางบำเรอเขาก็ไม่เคยโทรตาม

ตู๊ด

'ค่ะคุณมิลเลอร์'

'นั่นเธออยู่ไหน ป่านนี้แล้วทำไมถึงยังไม่กลับบ้าน ยังซื้อของไม่เสร็จอีกเหรอ'

'ตอนนี้ฉันอยู่ที่บ้านค่ะ'

'ไปทำอะไรที่นั่น'

'ฉันกลับมาเอาโน๊ตบุ๊คน่ะค่ะ'

'แล้วทำไมถึงไม่ซื้อใหม่ไปเลยล่ะ'

'เครื่องนี้ฉันเพิ่งซื้อเมื่อปีก่อนค่ะ ไม่อยากซื้อใหม่ให้เปลืองเงิน' กว่าจะได้ซื้อโน๊ตบุ๊คเธอต้องทำงานเก็บเงินเป็นเวลาหนึ่งปี

'แล้วเธอจะกลับหรือยัง'

'กำลังจะกลับค่ะ'

'งั้นแค่นี้แหละ' พูดจบ นิ้วหนาจึงกดวางสาย

ด้านเอรินทร์

ในขณะที่เอรินทร์เดินออกจากบ้านจะไปขึ้นรถหน้าปากซอย วันเพ็ญที่กลับมาจากบ่อนการพนันก็เอ่ยถามขึ้นทันทีด้วยน้ำเสียงแข็ง สีหน้าไม่เป็นมิตร

"มึงกลับมาที่นี่ทำไมอีก ก็ไหนว่าไปอยู่กับผัวแล้วไง"

"เอรินทร์กลับมาเอาโน๊ตบุ๊คน่ะ งั้นเอรินทร์ไปก่อนนะ" เธอพูดออกไปด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตรเช่นกัน เมื่อก่อนวันเพ็ญไม่ได้พูดจาหยาบคายกับเธอแบบนี้ แต่พอหลังจากพ่อเสีย วันเพ็ญก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน

"กูบอกขายบ้านหลังนี้ไปแล้ว"

"น้าจะขายบ้านทำไม" เธอถามออกไปด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

"กูเล่นการพนันแพ้แล้วค้างเงินเขา กูก็เลยจะขายบ้านเอาเงินไปคืนเจ้าหนี้น่ะ"

"งั้นก็แล้วแต่น้าเถอะ" พูดจบ ร่างเล็กของเอรินทร์ที่หิ้วถุงของพะรุงพะรังก็สาวเท้าไปขึ้นรถแท็กซี่หน้าปากซอย

บ้านมิลเลอร์

เอรินทร์กลับเข้าบ้านมาในเวลาหนึ่งทุ่มกว่าก็เห็นเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอมเทากำลังยืนสูบบุหรี่อยู่หน้าบ้าน มิลเลอร์ที่เห็นร่างบอบบางเดินมาจึงเอ่ยออกไป

"ในครัวไม่มีอะไรกิน เธอทำอาหารให้ฉันกินหน่อยสิ"

"ได้ค่ะคุณมิลเลอร์ งั้นฉันขอตัวเอาของเข้าไปเก็บก่อนนะคะ" เรียวปากสีหวานเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้ม

"อืม" เขารับคำในลำคอแล้วสูบบุหรี่ต่อ จากนั้นเอรินทร์จึงเอาของเข้าไปเก็บในห้องนอนแล้วเข้าครัวไปทำอาหารให้ผู้มีพระคุณ

เวลาต่อมา

เมื่อเอรินทร์ทำอาหารเสร็จก็ยกออกมาวางบนโต๊ะอาหารราคาแพงด้านนอก แล้วเดินไปบอกชายหนุ่มที่นั่งอยู่ในห้องโถง

"คุณมิลเลอร์คะ เอริ...เอ่อฉันทำอาหารเสร็จแล้วค่ะ"

"อืม" เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์แล้วหันมารับคำกับร่างบางที่ยืนอยู่ ก่อนที่เอรินทร์จะกลับเข้าห้องของตัวเองไป

สามสิบนาทีต่อมา

เอรินทร์ที่จะออกมาเก็บจานบนโต๊ะอาหารเปิดประตูออกมาก็เห็นว่าเขายังนั่งอยู่ในห้องโถง ดวงตากลมโตจ้องมองไปยังร่างสูงครู่หนึ่ง ก่อนจะละสายตาแล้วเดินไปเก็บจานบนโต๊ะเอาเข้าไปไว้ในครัว

หญิงสาวเดินออกมาจากห้องครัวก็เห็นนางบำเรอทั้งสองนั่งขนาบข้างเขาอยู่ พร้อมกับแสดงท่าทีเอาอกเอาใจเขา เอรินทร์ที่เห็นอย่างนั้นจึงคิดในใจว่าหน้าที่ของนางบำเรอก็เป็นแบบนี้สินะ

ในขณะที่เอรินทร์ยืนมองคนทั้งสามอยู่นั้น เสียงของเทียร่าก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงออดอ้อนออเซาะตามประสานางบำเรอ

"คืนนี้คุณมิลเลอร์ต้องการไหมคะ"

"คืนนี้ฉันไม่มีอารมณ์ พวกเธอขึ้นไปนอนกันเถอะ" ใบหน้าหล่อเหลาหันพูดกับนางบำเรอทั้งสองของเขาด้วยรอยยิ้มบางๆ

"งั้นพวกเราขึ้นห้องก่อนนะคะ" มินนี่พูดจบ จากนั้นสองสาวก็พากันขึ้นชั้นบนไป ก่อนที่มิลเลอร์จะหันมามองร่างบางที่ยืนอยู่ด้วยความบังเอิญ เมื่อเห็นอย่างนั้นเสียงทุ้มมีเสน่ห์จึงเอ่ยออกไป

"มานี่หน่อยสิ" ว่าแล้ว เท้าเล็กก็ก้าวไปหายังร่างสูงที่นั่งอยู่พร้อมกับเอ่ยถามออกไปด้วยท่าทีสุภาพ

"มีอะไรเหรอคะคุณมิลเลอร์"

"เธออยากทำหน้าที่เหมือนสองคนนั้นไหม" ใบหน้าหล่อเหลาเอ่ยถามออกไปด้วยรอยยิ้มร้ายปนหยอกเย้า

"ทำ...อะไรเหรอคะ" เธอเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงประหม่าเมื่อเขาถามแบบนั้น เพราะเธอรู้ว่าสองคนนั้นทำหน้าที่อะไร

"มาเป็นนางบำเรอของฉันอีกคนไง" เรียวปากหยักสวยเอ่ยพลางนัยน์ตาคมไล่สายตามองร่างสวยสมส่วนที่ยืนอยู่ตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างพินิจพิจารณา

"อะ เอ่อ...คือว่า" คำตอบนั้นทำเอาลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะหนึ่งพร้อมกับเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักเพราะไม่รู้จะพูดอะไร

"ก็ไหนเมื่อคืนเธอพูดว่าไม่ว่าฉันใช้ให้ทำอะไรเธอก็จะยอมทำทุกอย่างไง" เขาเอ่ยพร้อมกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

"..." เอรินทร์ที่ไม่รู้จะปฏิเสธยังไงจึงก้มหน้าเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความกังวล

"เมื่อคืนเธอบอกว่าจะยอมเป็นทาสรับใช้ฉันตลอดไปไม่ใช่เหรอ"

"ใช่ค่ะ" เธอพยักหน้ารับคำ

"แล้วทำไมถึงไม่ตอบตกลงล่ะ"

"ถ้าอย่างนั้น...ฉันจะเป็นนางบำเรอของคุณก็ได้ค่ะ" เธอจำต้องรับปากออกไปก็ในเมื่อเขาเป็นผู้ช่วยเหลือไม่ต้องให้เธอต้องตกนรกทั้งเป็นในซ่อง ถ้าอยู่ในซ่องต้องมีเรื่องนั้นกับผู้ชายหลายคน ดังนั้นเธอจึงคิดว่ามีอะไรกับเขาแค่คนเดียวยังดีกว่าไปมีอะไรกับผู้ชายหลายคนที่เธอไม่รู้จัก

"งั้นก็มานั่งนี่สิ" สิ้นเสียงทุ้มบอก เอรินทร์ก็ก้าวเข้ามาหย่อนสะโพกนั่งลงข้างเขาด้วยท่าทีประหม่า ก้มหน้าไม่กล้าสบตากับร่างสูงที่นั่งอยู่ด้านข้าง