LOGINShare
Chapter 18
publish date:
2026-10-11 20:07:21
Latest chapter
ทาสรักร้ายของนายมาเฟีย Chapter 18
แกสตันผละใบหน้าออกจากสองฝ่ามือเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูห้องทำงาน โทมิก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร และการรายงานว่า “กริมม์ไปเรียนปกติ ไม่มีท่าทีว่าจะหนีครับบอส”“ขอบใจ” พลางพลิกหน้ากระดาษอ่านรายชื่อลูกหนี้ที่จ่ายดอกเบี้ยของเดือนนี้ นัยน์ตาพลันสะดุดกับชื่อที่คุ้นเคย “บอกแล้วไงว่าไม่ต้องเก็บเงินเขา”“เขาไม่ยอมครับ”“เด็กคนเดียวก็สู้ไม่ได้ กูจะเลี้ยงพวกมึงไว้ทำไมวะ” ดึงกระดาษแผ่นนั้นมาขยำก่อนปาทิ้ง กัดกรามแน่นจนขมับเต้นตุบ หนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาไม่มีอะไรได้ดั่งใจสักอย่าง “ไสหัวไป!” โทมิหยิบแฟ้มกลับมาเงียบเชียบ ทั้งที่ในใจอยากพูดเตือนสติเจ้านายสักนิดแต่รู้ว่านี่ไม่ใช่เวลา ‘บอสเองก็สู้กริมม์ไม่ได้ถึงเอาแต่พาลพวกผมตลอดไม่ใช่เหรอครับ’หลังจากถูกตะคอกใส่หน้าวันนั้น ทั้งคู่ก็แทบไม่ได้สบตากันเลย กริมม์ทำเหมือนแกสตันเป็นอากาศธาตุ ถามคำตอบคำ แต่กลับพูดจาหยอกล้อกับไอ้พวกลูกน้องงี่เง่าได้ อีกอย่าง…ทั้งที่อนุญาตให้ทำงานแค่ศุกร์เสาร์แท้ ๆ ก็ยังดื้อไปทำงานทุกวันจนมีสภาพเหมือนซอมบี้ทุกเช้าถ้าไม่ทำเรื่องบ้า ๆลงไป คงจะกล้าทำตัวหน้าด้านบังคับให้เขาเชื่อฟังได้เหมือนเดิมนั่นแหละ“บอสครับ” เสียงเรียกจากชัยดังก่
ทาสรักร้ายของนายมาเฟีย Chapter 17
ชายหนุ่มเคาะนิ้วเป็นจังหวะขณะทอดสายตามองนาฬิกาตรงมุมโต๊ะ เสียงเพลงในผับเงียบลงได้ประมาณหนึ่งชั่วโมง เขาก็ฉวยเสื้อคลุมก่อนออกจากห้องส่วนตัวกวาดสายตามองหน้ากริมม์พลันย่นคิ้ว อีกฝ่ายกำลังยืนคุยกับใครบางคน คงจะเป็นลูกค้าคนเดียวกันจากตอนที่แกสตันเห็นจากชั้นบน รู้สึกคุ้นอย่างประหลาด เมื่อสืบเท้าเข้าไปใกล้ ๆ และได้ยิน ได้เห็นทุกอย่างแจ่มชัด เขาก็ยิ่งมั่นใจพลันกำหมัดแน่น “พี่จะไปส่งผมเนี่ยนะ”“ใช่สิ นั่งรอขนาดนี้แล้วอะ” ยิ้มตาหยีแต่พลันชะงักเมื่อเหลียวหน้าไปเจออดีตคนสนิท “ไง”“ไอ้ฟอร์ด…”กริมม์หันมองตาม หลุบตารวดเร็วเพราะสายตาคมนั้นทำเอาเสียวสันหลัง “ผมกลับก่อนนะครับ” “เดี๋ยว!” คว้าแขนเด็กคนนั้นก่อนพยักหน้ายืนยันคำเดิม “พี่ไปส่ง…”“ไม่ต้อง…” คำว่าเสือกตามหลังโดยไม่ออกเสียง แทรกตัวผ่ากลางดึงแขนกริมม์กลับมาพลางลากออกจากร้านโดยไม่เอ่ยอะไรแต่เด็กหนุ่มรับรู้ด้วยสัญชาตญาณ แกสตันกำลังไม่สบอารมณ์ คราวนี้ตนทำอะไรผิดอีก เมื่อนึกย้อนไปเส้นคิ้วก็ย่นยับ ‘มันไม่ใช่ความผิดกูซะหน่อย อยากด่าก็ไปด่าลูกค้าคนนั้นสิวะ’“เฮ้ยเดี๋ยวก่อน” เดินอาด ๆไปดักหน้าทั้งคู่ พลางยกยิ้มยียวน “เจ้าของร้านนี้ดูแลพนักงานดีนี่ห
ทาสรักร้ายของนายมาเฟีย Chapter 16
เสียงเคาะประตูรัวดังก่อนกริมม์ต้องทำตามคำสั่งของแกสตันจริง ๆ เด็กหนุ่มผลักอกอีกฝ่ายออกแล้วพุ่งไปเปิดประตูด้วยท่าทีกระหืดกระหอบ“ครับ?” ผู้หญิงคนนั้นที่ทะเลาะกับแกสตันเมื่อวันก่อนนี่ เธอจ้องหน้าเขม็งก่อนเอียงหน้ามองเลยไปยังผู้ชายที่ยืนซ้อนหลังกริมม์อยู่“มีอะไร”“ซินเอาผลตรวจมาให้ค่ะ” เธอยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้ด้วยใบหน้ากระอักกระอ่วน “ซินจะรอคำตอบนะคะ”ขณะที่เธอหมุนตัวกำลังจะก้าวออกไป แกสตันพลันเปล่งเสียงเรียกดังลั่น กริมม์เองพลอยสะดุ้งไปด้วยแล้วค่อย ๆเอาตัวเองออกจากวงสนทนาที่ตนไม่เกี่ยวข้อง“ผลตรวจของจริงแน่นะ”“จริง ๆค่ะ สามเดือนที่ผ่านมา แกสตันลืมไปแล้วเหรอคะ” “แม่งเอ๊ย!” พลันเหลียวไปทางเด็กที่นั่งพิมม์รายงานด้วยสีหน้าผิดหวัง “กลับไปก่อน ไว้จะติดต่อไป”กริมม์ค้างปลายนิ้วบนแป้นพิมม์อยู่นาน ข้องใจกับคำพูดกำกวมของคนทั้งคู่ และการที่ชายหนุ่มจ้องกันด้วยแววตาละห้อยแบบนั้น มันหมายถึงอะไร ท้ายที่สุดแล้วแกสตันก็ออกไปจากห้องนี้โดยไม่ได้ทำอะไรอย่างที่กริมม์กังวล ซึ่งก็ดี จะได้มีเวลานอนก่อนต้องออกไปทำงานช่วงเย็น เด็กหนุ่มปิดประตูห้องพลางเหล่มองห้องเจ้าของบ้าน ดูเหมือนอีกฝ่ายจะขังตัวเองอยู่ใ
ทาสรักร้ายของนายมาเฟีย Chapter 15
สีหน้ากริมม์ห่อเหี่ยวลงทันตา เดินคอตกกลับเข้าบ้านอย่างคนไร้ทางเลือกแกสตันกวาดมือสะเปะสะปะพลันดีดตัวตื่นเต็มตา ลุกพรวดจากเตียงเปิดประตูทุกบานภายในนั้นอย่างร้อนรน “หนีเหรอ”เหล่าลูกน้องมารอต้อนรับทันทีที่เห็นรถหรูคุ้นตาเข้ามายังบริเวณบ้าน เปิดประตูรถอย่างแรงและพุ่งไปหาลูกน้องคนสนิท “กริมม์อยู่ไหน”โทมิยกสองมือขึ้นพร้อมกัน พลางหลุบมองมือที่กำปกเสื้อตนเองแน่นจนสั่นก็เข้าใจอารมณ์ของอีกฝ่ายอย่างดี “ใจเย็น ๆครับบอส น้องกลับมาตั้งแต่เช้าแล้วครับ”“มึงแน่ใจนะ”“ผมเปิดประตูให้เองครับ กริมม์มากับแท็กซี่ตอนเกือบตีห้าครึ่งครับ” ชัยเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อสายตาคมตวัดมา “เหมือนเขาจะไม่สบาย…”ไม่ทันจบประโยค เจ้านายก็วิ่งหน้าตั้งจากไป พวกที่เหลือต่างมองหน้าอิหลักอิเหลื่อแล้วจึงแยกย้ายกันทำงานกริมม์ละมือจากแป้มพิมม์แล็บท็อป หันไปจ้องแขกไม่ได้รับเชิญหน้าฉงน “มะ…มีอะไรรึเปล่าครับ”แกสตันหอบแฮ่ก มือหนึ่งกุมท้อง อีกมือเกาะขอบประตูไว้ “เห็นไอ้ชัยบอกว่าไม่สบาย”“อ้อ แค่ตัวรุม ๆ” พลันถูกฝ่ามือเขานาบหน้าผาก ท่าทีก็ดูกังวลจนผิดปกติ “ผมกินยาแล้วครับ”“อืม ตื่นก่อนทำไมไม่ปลุก”“เห็นคุณหลับสนิทเลยไม่กล้าไง” หล
ทาสรักร้ายของนายมาเฟีย Chapter 14
ชายคนหนึ่งนั่งไขว่ห้างบนโซฟาตัวเดี่ยวตรงปลายเตียง กำลังดื่มด่ำกับบรั่นดีรสแรงในระหว่างทิ้งสายตากับร่างที่หลับไหลของเด็กคนหนึ่ง การทำงานในวันนี้คงหนักสำหรับอีกฝ่าย ถึงได้ทิ้งตัวทั้งที่รู้ว่าต้องนอนร่วมกับใคร“ก็อยู่แต่บ้านซะสิ” พึมพำพลางคลึงสันดั้ง สักพักก็ลุกไปหา ซ้อนตัวเบื้องหลังแล้วกอดร่างไว้หลวม ๆกลิ่นสบู่เจือจางแต่กลับส่งผลต่อแกสตันอย่างผิดปกติ หลุบมองยังแก่นกลางกายพลันถอนหายใจแล้วกระชับตัวเด็กหนุ่มแน่นขึ้น แผ่นอกที่ประชิดหลังเล็กนั่นเต้นโครมคราม ไม่แน่ใจเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือเป็นความต้องการที่ยังไม่ได้รับการตอบสนองกันแน่ ชายหนุ่มล้วงเข้าภายในกางเกงนอนของตนเอง รวบแท่งร้อนแล้วขยับขึ้นลง ระหว่างซุกไซร้ลำคอขาวของอีกฝ่ายไปด้วยกริมม์สะดุ้งลืมตาเพราะได้ยินเสียงหอบหายใจ ตนพอคาดเดาได้ว่าคนเบื้องหลังกำลังทำอะไร จึงแสร้งทำเป็นหลับทั้งที่หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุอก“กริมม์ แฮ่ก…”‘อย่ามาเรียก กูหลับอยู่’ แกสตันเปิดเสื้อนอนสีกรมท่า พลันปลดปล่อยน้ำคาวใส่หลังขาว ๆจนเปรอะเปื้อนไปทั่ว ทิ้งใบหน้าซบซอกคอบางพลางสูดกลิ่นหอมอ่อน ๆเด็กหนุ่มกัดฟันเก็บสุ้มเสียง พร่ำบ่นในใจว่านี่มันบ้าอะไรกัน ทำไมไม่ไปป
ทาสรักร้ายของนายมาเฟีย Chapter 13
การทำงานวันแรกของกริมม์ราบรื่นดีเพราะมีผู้จัดการอย่างโทมิคอยช่วยเหลือ เวลาผ่านไปจนถึงช่วงตีหนึ่งของวันใหม่ จะว่ายาวนานก็ใช่ จะว่ารวดเร็วก็ไม่เชิงเคลียร์ของในโซนที่ตัวเองดูแลเสร็จแล้ว เด็กหนุ่มก็หยิบของใช้ส่วนตัวมานั่งรอโทมิเคลียร์บัญชีอยู่ที่บาร์ใกล้ ๆกัน ไม่นานนักคนที่รอก็มาถึง “บอสเรียกพบน่ะ”“อ้อ งั้นผมกลับกับแท็กซี่ก็ได้ครับ”“ไม่ได้เรียกพี่” บอกพลางเผยยิ้มบาง ตนเองก็รู้สึกกระอักกระอ่วนเพราะรู้ว่าระหว่างสองคนนี้เกิดอะไรขึ้น “พี่กลับก่อนนะ”“พี่” รวบมืออีกฝ่ายเขย่าเร่า ๆ “เขาจะทำอะไรผมรึเปล่า”โทมิเม้มปากครู่หนึ่งแล้วบอกตามตรง “พี่ว่ากริมม์รู้นะว่าต้องทำตัวยังไง”“ระ…รู้ครับ” ทำตัวเชื่อง อย่าพยศ ห้ามมีปากเสียง กริมม์ย่ำเท้าเชื่องช้าขึ้นไปยังชั้นสามตามที่โทมิบอก ซึ่งชั้นนี้เป็นสำนักงานและห้องพักส่วนตัวของแกสตัน ได้ยินคำว่า ‘ส่วนตัว’ หัวใจก็เต้นตึกตักหวั่นวิตก‘ไม่รอด ไม่รอดแน่ ๆ’เคาะประตูห้องที่ติดป้าย PRIVATE กำสายกระเป๋าแน่น หลุบต่ำมองรองเท้า กัดปากอึดอัด “ไง” ทักทายพอเป็นพิธีแล้วดึงตัวเข้ามาภายในห้องพัก อีกฝ่ายหลุดเสียงฉุนเฉียวเล็กน้อย แต่เมื่อถูกสบตาสีหน้าก็พลันเรียบเฉย “แอ
You May Also Like
รักครั้งนี้ต้องทุ่มทั้งใจ
พลอยแก้ว2.8K viewsดวงใจอ๋องพยัคฆ์ (พีเรียดจีน)
Champeehom 3.5K viewsชายาข้าน่ารักเกินใคร
ตงเฟินไป่หลิน4.9K viewsLOVE YOU MY SUGAR DADDY | รักนะครับคุณแด๊ด
RudeHand7812.4K viewsนาทจะหย่ากับพี่พร้อม
ครัวซองเนยสด726 viewsเพื่อนบ้านของผมเป็นท่านนายพลผู้ยิ่งใหญ่
ข้ารักเจ้าหมื่นปี390 viewsคุณนายเอมอร
บาริสต้าสายรุ้ง509 viewsอัปลักษณ์คนนี้พูดไม่ได้
สกุลอรวย145 views
