ตอนที่ 11 หนทางสู่การแก้แค้น

เท้าบางเดินย่างกรายเข้าไปในบ้าน โซฟา โต๊ะ เก้าอี้ และของใช้ต่างๆ มีความสะอาดสะอ้านอยู่เสมอ ปุณณดามักจะมาทำความสะอาดอาทิตย์ละครั้ง เธอไม่เคยเห็นเลยว่าจะมีใครมาดูแลมันด้วยซ้ำ บ้านหลังเล็กห่างไกลจากคฤหาสน์หลังใหญ่พอสมควร เลยไม่ค่อยมีใครเข้ามา แม้กระทั่งคนใช้

          ‘เข้าไปดูห้องวาดรูปดีกว่า’ ปุณณดาชอบวาดรูปเหมือนกัน แต่เธอไม่ค่อยได้มีโอกาสที่วาดมันสักเท่าไหร่ เหตุผลก็คือ เธอไม่มีเวลานั่นเอง ปุณณดาทำงานทุกวัน กลับถึงบ้านก็อาบน้ำนอน เสาร์อาทิตย์ก็ต้องทำงาน ทุกๆ วันของปุณณดาคือการทำงาน ไม่เคยจะว่างเลย

          เด็กสาวเดินเข้าไปสำรวจภายในห้องอย่างสบายอารมณ์ ภาพวาดที่ถูกตั้งไว้ยังคงอยู่แบบนั้น บางภาพก็ถูกผ้าสีดำคลุมเอาไว้ ภาพแต่ละภาพนั้นบ่งบอกฝีมือของคนวาดเป็นอย่างดี ความละเอียดและประณีตบรรจงวาด ทั้งภาพสี วิวทิวทัศน์ อีกทั้งบางภาพยังเป็นภาพเหมือนของหญิงชายคละกันไป มีภาพหนึ่งที่ดึงดูดความสนใจให้ปุณณดาเดินเข้าไป ‘ภาพหญิงสาวที่มีรอยยิ้มละมุน ราวกับว่าเธอนั้นกำลังยิ้มให้กับคนวาด’ มือบางแตะไปที่ภาพนั้น เธอจะมีตัวตนจริงๆ มั้ยนะ ‘เธอสวยจัง’

          “เอามือของเธอออกเดี๋ยวนี้!!!”

เสียงทุ้มห้าวกระชากออกมา ทำให้ร่างบางสะดุ้งทันที

          “อุ้ย!!” ปุณณดาตกใจกับเสียงของใครบางคน หญิงสาวหันมองต้นเหตุของเสียงนั้นทันที ภาพที่เห็นนั้นทำเอาดวงตากลมโตเบิกกว้าง ‘ลูกชายนายท่าน’

          “ขอโทษค่ะ...”

ปุณณดายกมือไหว้และกล่าวคำขอโทษ เธอไม่คิดว่าเขาจะยังเข้ามาใช้พื้นที่นี้ เธอคิดว่าเขาทิ้งมันไปแล้ว ทำไมวันนี้เขาถึงเข้ามา

          “ถ้าฉันจำไม่ผิด คุณพ่อสร้างบ้านให้เธอกับแม่เธอไปแล้วนี่”

แม็กซ์เวลกวาดสายตามองเรือนร่างอวบอิ่ม ความรู้สึกของชายหนุ่มถูกปลุกเร้า เมื่อเห็นริมฝีปากชมพูนั้นสั่นระริก ‘เธอสามารถจุดไฟในตัวเขาได้ไม่ยาก เพียงแค่ยืนเฉยๆ’ สายตาโลมเลียไปทั่วทั้งเรือนร่างอย่างเปิดเผย ความโกรธไม่ได้มีมากเท่าไหร่ แต่ความกระสันสวาทนั้นมีกว่ากว่า ระดับฮอร์โมนในร่างกายของวัยหนุ่มกลัดมันพลุ่กพล่านอย่างรุนแรง

          “หนูขอโทษค่ะ...หนูจะไม่มาอีกแล้ว”

พูดจบเท้าบางก็รีบก้าวออกไปจากที่ตรงนั้น ‘ต่อไปเธอจะไม่มาเหยียบที่นี่อีกแล้ว’

          หมับ! มือหนาคว้าแขนของเธอทันที ก่อนที่ปุณณดาจะก้าวเท้าออกไป

          “อุ้ย!! คุณ!!”

ปุณณดาพยายามสะบัดแขนเธอให้หลุดจากคีมเหล็กอันแน่นหนานั้น แต่ทว่าก็ไม่เป็นผล

          “เข้ามาแล้วจะออกไปง่ายๆ ได้ยังไงสาวน้อย”

แม็กซ์เวลเกิดความคิดบางอย่างแทรกเข้ามา คำพูดของพี่สาวเขาผุดขึ้นทันที ‘ให้มันเป็นเมียน้อยสิ แม่ของมันจะได้รู้สึกและเจ็บปวด’

          “ไม่นะ!!! ปล่อย!!”

ปุณณดาดิ้นสุดแรง เพื่อเอาตัวรอด เธอกลัวชายคนนี้อย่างที่สุด วันนั้นเขาก็ทำข่มขู่เธอ ตามไปราวีเธอถึงในร้านที่เธอทำงานอยู่

          “ไม่ปล่อย!”

ชายหนุ่มลากเด็กสาวไปยังโซฟาใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล แม็กซ์เวลแค่ใช้มือเพียงข้างเดียว กระชาก! ร่างบางก็ลอยละลิ่วปลิวไปตามแรงของเขาแล้ว

          ปึก! ร่างบางถูกเหวี่ยงและกระแทกลงกับเบาะโซฟา

          “ปล่อยหนูไปนะ!! หนูจะไม่มาที่นี่อีกแล้วค่ะ ได้โปรด”

ปุณณดายกมือไหว้เขา ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ลางสังหรณ์ถึงอันตรายบางอย่างเกิดขึ้นในใจของเธอในวินาทีนั้น

          “ก่อนที่เธอจะเข้ามาในนี้...เธอน่าจะคิด!!”

แววตาของชายหนุ่มวัยฉกรรจ์เร่าร้อนดุจเปลวเพลิง ‘เขาไม่ได้บังเอิญเข้ามา...แต่เพราะเขารู้ว่าเธอมาที่นี่ประจำต่างหาก วันนี้ก็เช่นกัน!’

          “ดะ-ได้โปรด...”

ปุณณดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เมื่อเธอเห็นประกายในดวงตาของเขาคล้ายแฝงไปด้วยอะไรบางอย่าง ที่เธอก็อ่านมันไม่ออก แต่เธอรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน

          “ขอฉันลิ้มรสของเธอดูสักครั้งเด็กน้อย...ว่าเธอจะทำให้ฉันมีความสุขได้ไหม...”

แววตาของแม็กซ์เวลเปลี่ยนไป เขาเดินตรงเข้าไปหาเธอ สายตาของเขาจับจ้องไปที่กายสาวอยู่ตลอดเวลา พร้อมกับกระโจนขึ้นคร่อมร่างบางทันที และล็อคตัวเธอเอาไว้ด้วยต้นขาแข็งแรง

          “คุณจะทำอะไร!! หนูจะร้องให้คน ชะ- อุ๊บ!!”

ยังไม่ทันจะจบประโยค ริมฝีปากบางถูกปิดทันที ปากเล็กถูกปากใหญ่ดูดกลืนอย่างหิวกระหาย มือหนาตะปบลงไปที่อกอวบของเธอ ความปรารถนาในกายสาวแผ่ซ่านไปทั่วร่างกำยำ ทำให้ชายหนุ่มเพิ่มแรงบดขยี้ริมฝีปากบาง ฟันคมขบกัดลิ้นเล็กอย่างแรงราวกับต้องการสั่งสอนเจ้าของเรือนร่างอวบอิ่มนั้น อารมณ์ของแม็กซ์เวลแตกซ่าน วัยกลัดมันและฮอร์โมนเพศขึ้นสูง

          “อื้อ!!” ปุณณดาส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวดในลำคอ เธอรู้สึกเจ็บที่ปลายลิ้น ร่างกายของเธอชาไปทั่วร่าง ปุณณดาพยายามดิ้น แต่ทว่าก็ไม่สามารถสู้แรงมหาศาลของเขาได้ มือเขาข้างหนึ่งบีบริมฝีปากบางอย่างแรง เพื่อรับแรงบดขยี้จากปากเขา

“ฮึก!”

ร่างบางพยายามดีดดิ้นอยู่ใต้ร่างหนา ร่างของชายหนุ่มกดทับร่างของเด็กสาวเอาไว้ โดยไม่มีโอกาสที่จะขยับด้วยซ้ำ แรงพลังของชายหนุ่มทำให้ร่างของเด็กสาวปวดร้าวไปหมด

          แคว๊ก!!! มือเขาฉีกกระชากชุดของเธออย่างแรง จนทำให้มันขาดหลุดรุ่ยเผยให้เห็นผิวกายเนียนใสของวัยสาว

          แคว๊ก!!! เท่านั้นยังไม่พอ ชายหนุ่มฉีกทึ้งเสื้อผ้าของเด็กสาวออกราวกับบ้าคลั่ง ไม่เว้นแม้กระทั่งเพนตี้ตัวจิ๋ว เรือนร่างของเด็กสาวเห่อแดงไปทั่วร่างเพราะแรงกระชากอย่างไม่ปราณีจากชายฉกรรจ์เลือดร้อน

          “กะ-กรี๊...อึก!!” เสียงของปุณณดาไม่อาจเล็ดลอดออกไปได้ ปากของเธอถูกปิดทันที แรงบดขยี้และฟันคมๆ ของชายหนุ่ม ทำให้ปุณณดารู้สึกถึงรสชาติของความเค็มและกลิ่นคาวของเลือด

          “แล้วเธอจะติดใจ!!”

เสียงทุ้มแหบพร่าของชายหนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับฉกวูบตรงดิ่งไปที่ลูกเชอรี่สีชมพูสด ปลายลิ้นสากกวัดแกร่ง ดูดเม้ม ขบกัดอย่างดุเดือด อารมณ์ของแม็กซ์เวลเกินต้าน ความต้องการทะยานขึ้นสูง มือหนาบีบเคล้นทรวงอกใหญ่

          “เธอซ่อนรูปนี่...อืม”

เสียงแหบพร่าพึมพำกับยอดปลายถัน แม้ว่าเสียงของเด็กสาวจะขาดหายไปแล้ว แต่ร่างอรชรยังคงดีดดิ้น

          “ปะ-ปล่อย”

น้ำเสียงที่แหบแห้งและเบาหวิวถูกเอ่ยออกมา ปุณณดาขอร้อง อ้อนวอนให้เขาเมตตาเธอ จะผลักไสก็ไร้เรี่ยวแรง เธอพยายามกระถดตัวหนี แต่ก็สู้แรงชายไม่ได้ เด็กสาวตัวเล็กๆ ได้แต่ร่ำไห้จนน้ำตานองหน้า เธอทำเวรกรรมอะไรไว้หนักหนา ทำไมชีวิตของเธอต้องเจออะไรขนาดนี้