ตอนที่ 4 ความร้ายกาจ

“งั้น...มิลินจะช่วยแม่ทำงานนะคะ มิลินจะซื้อบ้านให้แม่ เราจะไปอยู่ด้วยกันนะคะคุณแม่”

มือบางเล็กๆ ประคองใบหน้าของผู้เป็นแม่เอาไว้ โดยที่เด็กน้อยไม่รู้เลยว่าเงินที่จะซื้อบ้านนั้น มันมากมายมหาศาลเกินกว่าที่เด็กน้อยจะเข้าใจ

          “จ่ะ...ลูกแม่ต้องอดทนนะ มิลินจะต้องช่วยแม่เลี้ยงน้อง ดูแลน้อง และหนูต้องเป็นเด็กดีนะลูก”

          “ค่ะ...มิลินสัญญา”

....................

          เพล้ง!!! เสียงวัตถุกระทบลงกับพื้นดังสนั่น

          “กรี๊ด! อีนังธีรยา อีหน้าด้าน คุณพี่เข้าข้างมัน ฉันอยากจะฆ่ามัน!”

นุชวราเดือดดาลอย่างเกรี้ยวกราด เธอโมโหสุดขีด ไม่เคยมีใครที่จะทำให้นุชวราเดือดได้ขนาดนี้มาก่อน

          “ใจเย็นๆ นะคะคุณแม่ เดี๋ยวริต้าจะจัดการมันให้คุณแม่เองนะคะ มันอยู่ไม่ได้นานหรอกค่ะ ถ้าโดนเราแกล้งมันทุกวันแบบนี้”

          “เราจะแกล้งมันยังไงกัน ขนาดตาแม็กซ์น้องของลูกยังทำอะไรมันไม่ได้เลย มันมีพ่อของลูกคอยปกป้องตลอด คิดแล้วเจ็บใจนัก มันจะมาทำตัวเสมอแม่มากขึ้นทุกวันแล้ว”

          “มันจะทำอย่างนั้นได้ยังไงคะคุณแม่ มันจะไม่มีวันทำแบบนั้นได้แน่นอน ริต้าจะแกล้งมันและลูกของมัน จะทำให้มันทนอยู่ที่นี่ไม่ได้ และออกไปเองค่ะ คุณแม่คอยดูนะคะ ริต้าจะทำให้สำเร็จค่ะ”

          “อืม...แต่ว่าลูกต้องระวังพ่อของลูกด้วยนะ ลูกต้องทำตอนที่พ่อไม่อยู่บ้าน”

          “รับรองค่ะคุณแม่”

....................

          ตู้ม!!!! เสียงบางอย่างร่วงหล่นไปยังบ่อน้ำ

          “กรี๊ด!” เสียงใสๆ หวีดร้องอย่างตกใจ

          “ฮ่า ฮ่า สมน้ำหน้า เป็นไงเย็นมั้ยนังโง่! เดินไม่ดูทางเอง”

ณิศราหัวเราะเสียงดัง เธอสะใจกับการกระทำของตัวเองที่ผลักเด็กหญิงตกบ่อน้ำ

          “มิลิน!!!” เสียงร้องของธีรยาดังขึ้น เธอรีบวิ่งมายังที่เกิดเหตุ พร้อมกับลงไปประคองลูกสาวของเธอขึ้นจากบ่อน้ำ

          “แค่ก แค่ก” เด็กหญิงสำลักน้ำเข้าไปหลายที เธอกำลังก้มมองฝูงปลาคาร์ฟอยู่ดีๆ

          “ฮ่า ฮ่า เป็นไง! ฉันจะดูว่าพวกแกจะทนได้อีกนานมั้ย”

          “...” ธีรยานิ่งและไม่โต้ตอบกลับ เธอจะต้องยอมรับชะตากรรมนี้ให้จงได้ เพื่ออนาคตลูกทั้งสองของธีรยา

          “แกบอกแม่แก...ให้รีบออกจากบ้านนี้ไป ถ้าแกไม่อยากเจ็บตัวอีกล่ะก็...รีบไปซะ! ฮ่า ฮ่า”

......................

เพี้ยะ! เสียงฝ่ามือกระทบกับเนื้อดังสนั่น

“อึก!” เสียงร้องดังออกมาเพราะความเจ็บปวด ธีรยาล้มลงกับพื้น

          “ฉันบอกให้แกก้มเช็ดรองเท้าให้ฉัน! แกไม่ได้ยินหรือไง! อีนังบ้า! ทำเดี๋ยวนี้!”

เสียงแผดร้องของนุชวราดังขึ้น เมื่อเธอยื่นเท้าออกมาแทบจะชนเข้ากับใบหน้าของธีรยา

          “ค่ะๆ คุณผู้หญิง”

ธีรยารีบใช้ผ้าที่อยู่ในมือของเธอ เช็ดไปที่รองเท้าคู่สวยของนุชวรา แต่ทว่าผ้ายังไม่ทันได้สัมผัสกับรองเท้า

          ผลั่ก!! เท้าของนุชวราถีบลงไปบนลำตัวของธีรยาทันที

          “เอาผ้าสกปรกของแกออกไป!! แกจำใส่สมองของแกเอาไว้นะ ถ้าแกอยากอยู่ที่นี่ แกก็ต้องอยู่แบบนี้! แต่ถ้าแกทนไม่ได้ล่ะก็ รีบหอบผ้าหอบผ่อนของแกออกไป!! อย่าริอาจคิดจะจับผัวฉันเด็ดขาด! ไม่งั้นแกตาย!”

          “...” ธีรยานิ่งเงียบ เธอไม่โต้ตอบอีกเช่นเคย ไม่ว่าจะโดนทำร้ายสักกี่ครั้ง จะเจ็บตัวสักกี่ครา ธีรยามักโดนนุชวรากล่าวหาเธอว่าคิดจะเป็นเมียน้อยของนายท่านอดัม ความระแวงที่เพิ่มขึ้นทุกวัน จนลามมาที่ลูกน้อยของเธอ

          “อีลูกเมียน้อย ลูกอีผู้หญิงหน้าด้าน แม่แกเป็นเมียน้อย!!”

...................

          ปึ่ง! ปึ่ง! เสียงประตูถูกทุบดังสนั่น!

          แกร๊ก!!

          “คุณผู้หญิงให้ฉันมาเก็บเงินค่าน้ำค่าไฟ รวมไปถึงค่าเช่าบ้านของเดือนนี้ และอย่าสะเออะไปฟ้องคุณอดัมล่ะ ไม่งั้นคุณผู้หญิงเอาแกตายแน่ๆ”

          “ฉันเตรียมไว้ให้แล้ว...”

ธีรยายื่นซองใส่ธนบัตร เธอมีเงินจากที่เก็บหอมรอมริบไว้ ก่อนที่สามีของเธอจะเสียชีวิต และจากการที่นายท่านอดัมให้มาเป็นรายเดือน

          “ดี!!” สาวใช้ใบบัวกระชากซองนั้นทันที เงินจำนวนนี้คุณผู้หญิงให้เธอ แลกกับการที่ได้บังคับขู่เข็ญสามแม่ลูกนี้

          “เออ...อีกอย่างที่คุณผู้หญิงบอกมา ห้ามแกและลูกของแกเดินออกไปบริเวณบ้านใหญ่เด็ดขาด! ถ้าไม่เชื่อล่ะก็ แกเจอดีแน่!”

          “...” ธีรยาเงียบอย่างเคย มองสาวใช้ของบ้านหลังใหญ่เดินจากไป เธอใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก ทุกๆ วันเธอต้องโดนทำร้ายสารพัดที่คนใจร้ายนั้นจะสรรหามาเพื่อแกล้งเธอและลูก

เกือบหนึ่งเดือนต่อมา...

ธีรยาและลูกย้ายไปอาศัยอยู่บ้านหลังใหม่ ที่คุณท่านอดัมนั้นสร้างขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยเวลาไม่ถึงกำหนดหนึ่งเดือนด้วยซ้ำ บ้านหลังเล็กๆ ที่อยู่ห่างจากบ้านหลังเดิมประมาณห้าสิบเมตร บริเวณรอบบ้านมีพืชพันธุ์ไม้ที่ธีรยาหามาปลูก เธอประหยัดค่าใช้จ่ายเพื่อเก็บเงินให้ลูกทั้งสองของเธอได้เรียนหนังสือ

          ธีรยาเริ่มชินกับการโดนแกล้ง รวมทั้งลูกของเธอ เด็กน้อยทั้งสองปรับตัวเข้ากับสถานการณ์เป็นอย่างดี ลูกของเธอ รู้ว่าเธอลำบาก ทั้งปุณณดาและกันต์ธีไม่เคยปริปากเลยสักครั้งถึงความยากลำบาก และการโดนกลั่นแกล้ง

          “แม่คะ...มิลินเจอกระดาษแผ่นนี้ค่ะ ข้างในมีชื่อของแม่ และยังให้แม่ไปตามนัดวันพรุ่งนี้นี่คะ”

เด็กน้อยชูใบนัดพบแพทย์ ปุณณดาอ่านข้อความและเกิดความสงสัยขึ้น

          “เอามาให้แม่...มิลิน...”

ธีรยารีบคว้ากระดาษแผ่นนั้น เธอจะให้ลูกของเธอรู้เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด ตอนนี้ธีรยากำลังหาทางรักษาโรคร้ายนี้อยู่ หมอบอกว่าเธออาจหายได้ ถ้าได้รับการรักษาอย่างสม่ำเสมอ ธีรยามีเงินเก็บที่ได้มาจากสามี และบวกกับเงินที่นายท่านอดัมให้มา ทำให้ธีรยาพอมีเงินเจียดไว้สำหรับค่ารักษาตัว ธีรยาไม่กล้าที่จะเอ่ยปากบอกนายท่านอดัม เธอไม่อยากให้เป็นเรื่องเป็นราวและถึงหูของคุณผู้หญิง ถ้านุชวรารู้ว่าเธอไม่สบาย จุดนี้เธออาจเป็นเป้าในการทำร้ายเธอและลูกอีกแน่นอน

          “แม่ไม่สบาย...ทำไมไม่บอกมิลินคะ”

          “แม่ไม่เป็นอะไรมาก หมอบอกเดี๋ยวก็หายแล้ว”

          “แม่จะไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ แม่จะอยู่กับมิลินกับกาย เราจะต้องอยู่ด้วยกันนะคะ”

          “เราจะไม่เป็นอะไร เราจะอยู่ด้วยกัน ลูกจะต้องตั้งใจเรียนให้เก่งๆ นะมิลิน”

          “ค่ะคุณแม่...มิลินจะตั้งใจเรียน และทำงานหาเงินมาให้แม่นะคะ เราจะต้องมีบ้านค่ะ”

.....................