Masuk“อย่าเอาธีรยามาโยงวรา...เมื่อไหร่คุณจะเลิกคิดเรื่องบ้าๆ นี่ซะที ผมไม่เห็นว่าคุณจะได้อะไรกับเรื่องไร้สาระพวกนี้ ผ่านมากี่ปีแล้ว ถ้าผมคิดที่จะเอาธีรยาขึ้นมาเป็นเมีย ผมคงทำไปตั้งนานแล้ว และก็คงไม่ต้องขออนุญาตคุณหรอก ผมจะมีเมียสิบคนยี่สิบคน คุณก็ไม่สามารถที่จะห้ามผมได้...คิดดูสิ เมื่อไหร่จะตาสว่างสักที!”
“ไม่มีทาง! วราเกลียดอีนังหน้าด้านนั่น! วราเกลียดมัน! คุณพี่เข้าใจมั้ยคะ ไม่ว่าจะผ่านไปสิบปีร้อยปี วราก็เกลียดมันอยู่ดีค่ะ เกลียด! เกลียด! เข้าใจมั้ยคะ!”
นุชวรากรีดร้องออกมาดังสนั่นลั่นบ้าน จนพวกสาวใช้วิ่งกรูเข้ามาแอบมองอย่างสนใจ
“คุณผู้หญิงทะเลาะกับคุณผู้ชายอีกแล้ว”
ดวงดาราสาวใช้คนใหม่วัยสามสิบปีมองอย่างตกตะลึง เธอพึ่งจะเข้ามาทำงานที่นี่ไม่ถึงเดือน เจ้านายของเธอมีเรื่องทะเลาะกันถึงสองครั้งเลยทีเดียว
“ก็คงเรื่องเดิมๆ แหละ”
ใบบัวสาวใช้บอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เป็นเรื่องชินตาของเธอแล้ว ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี คุณผู้หญิงมีอยู่เรื่องเดิม...
“เรื่องธีรยาเหรอ?”
“อืม...”
....................
@ ร้านอาหาร...
“วันนี้นายนึกยังไงวะแม็กซ์ ที่ชวนฉันกับไอ่ธันย์มากินข้าวเย็นที่นี่...ฉันว่ามันไม่เหมาะกับนายเลยนะ”
นาวินกวาดตามองไปยังบริเวณภายในของร้านอาหารขนาดกลางที่เพื่อนเขาชวนมาวันนี้
“ฉันอยากลองกินอาหารข้างทางดู ว่ารสชาติของมันจะดีแค่ไหน...”
สายตาคมเข้มจ้องไปยังเป้าหมายที่แท้จริงของเขาในวันนี้ทันที ร่างอรชรของเด็กสาวกำลังเดินเสิร์ฟอาหารอย่างขมักเขม่น
“อ้อ...ฉันพอจะรู้ล่ะ...อาหารข้างทางที่นายบอก มันมีอาหารที่น่ากินซ่อนอยู่นี่เอง”
นาวินจ้องไปที่เด็กสาวนั่น ปกติแม็กซ์เวลจะมีแต่สาวๆ ตามรุมล้อม วันนี้มาแปลกแฮะ
“เธอคนนั้นเหรอแม็กซ์ ที่นายสนใจ ฉันเห็นนายจ้องเธอตั้งแต่เข้ามาแล้ว”
ธันย์กรมองไปยังเป้านิ่งที่เพื่อนเขาจ้องตาไม่กระพริบ
“เธอเป็นใครวะแม็กซ์ ดูเธอไม่ได้มีไลฟ์สไตล์เหมือนกับสาวๆ ของนายเลยนะโว้ย”
“นายจะบอกว่าเธอแตกต่างจากคนที่แม็กซ์เคยควงมางั้นสิมาวิน”
“ใช่ธันย์...นายดูแต่ละคนที่แม็กซ์มันคบดิ...สาวไฮโซทั้งนั้น แต่คนนี้เธอคือใคร? นายมีอะไรที่จะบอกพวกฉันมั้ยแม็กซ์”
“พวกนายไม่ต้องรู้หรอก...”
แม็กซ์เวลมองเด็กสาวคนนั้น พร้อมกับยกมือเรียกเธอ เพื่อให้เด็กสาวมารับออเดอร์จากเขา
“ค่ะ...” ปุณณดารีบเดินไปยังโต๊ะของลูกค้าทันที โดยที่เจ้าตัวยังไม่ได้สังเกต ว่าลูกค้าของเธอนั้นเป็นใคร
“นี่ค่ะเมนู...ไม่ทราบว่ามาทั้งหมดกี่ที่คะ...และ”
ปุณณดาเหลือบขึ้นมอง ภาพที่เห็นตรงหน้ามันทำให้เธอตกใจสุดขีด! จนแทบจะปล่อยกระดาษและปากกาลงพื้น ‘ลูกชายของนายท่าน!’
“มีอะไรอร่อยแนะนำมาสิ”
แม็กซ์เวลจ้องไปยังใบหน้านวลเนียนนั่น ดวงตากลมโตเบิกกว้างมองมาที่เขา ‘คงจะนึกไม่ถึงว่าจะเจอเขาที่นี่’
“สามคนครับ” ธันย์กรรีบตอบแทนทันที เมื่อเห็นท่าทีตกใจของเด็กสาว ใบหน้าของเธอซีดเผือดทันตาเห็น
“เอ่อ...คุณเลือกอาหารในเมนูเลยค่ะ”
ปุณณดาบังคับเสียงตัวเองไม่ให้สั่น หวังว่าเขาคงไม่มาหาเรื่องเธอที่นี่หรอกนะ
“ฉันถามว่าอะไรอร่อย!”
ใบหน้าคมกระชากน้ำเสียงออกมา ดวงตาคมกริบหรี่ลงต่ำราวกับจะเจาะเข้าไปยังเรือนร่างบาง ลมหายใจของเขาสะดุดทันที เมื่อสายตาของเขาหยุดที่อกอวบกระเพื่อมขึ้นลง ด้วยอาการสั่นเกร็งของเจ้าของเรือนร่างบาง
“เอ่อ...คือ อร่อยทุกอย่างค่ะ...มะ-ไม่ทราบว่า...คะ-คุณจะทานอะไรเป็นพิเศษคะ...”
ปุณณดารนรานตื่นกลัว เมื่อเจอน้ำเสียงของชายหนุ่มที่กระชากออกมา เธอหันมองซ้ายขวา เพื่อหาตัวช่วยของเธอ ‘ตังเม...เธออยู่ไหนเนี่ย มาช่วยฉันที’
“เฮ้ย! แม็กซ์...น้องเค้าตกใจเสียงนายแล้วเนี่ย...ใจเย็นๆ ดิวะนายเป็นอะไร?”
“ถ้านายรู้จักเธอ...นายจะไม่พูดแบบนี้นาวิน!”
แม็กซ์เวลยังคงจ้องไปที่เธอ เขาเลิกคิ้วขึ้นจ้องตากับเด็กสาวซึ่งมีสีหน้าท่าทางตื่นตระหนก เธอเบิกตามองเขาอย่างตะลึง มือบางที่ถือกระดาษสั่นจนเขาสังเกตเห็นได้
“อย่าบอกนะว่านายรู้จักเธอ?”
นาวินมองดวงหน้าหวานของเด็กเสิร์ฟนั่น สลับไปมากับเพื่อนของเขา สิ่งที่แม็กซ์เวลแสดงออกมาทำให้เขางงเป็นอย่างมาก
“เธอคนนี้น่ะเหรอ?”
แม็กซ์เวลรู้สึกพึงพอใจที่เห็นเด็กสาวนั้นหน้าเผือดสีลงไปในพริบตา ร่างเล็กๆ สั่นระริกขึ้นมาไม่อาจควบคุมได้
“มิลิน...มีอะไรให้ฉันช่วยไหม”
เสียงของกันยกรดังขึ้น เป็นเหมือนกับเสียงระฆังที่ถูกตีออกมาช่วยปุณณดาอย่างฉับพลัน
“ตังเม มะ-มาช่วยฉันหน่อย”
ปุณณดาร้องเรียกเพื่อนสาวของเธอ มือน้อยยกขึ้นทาบอก เสียงของกันยกรเหมือนกับเสียงของสวรรค์ เธอตกใจอกสั่นขวัญแขวนเกือบจะร้องไห้ ปุณณดาไม่รู้จะจัดการสถานการณ์ตรงหน้าได้อย่างไร
“ไม่ทราบว่าจะทานอะไรดีคะ อาหารทะเล หรืออาหารป่า ที่นี่มีอาหารหลากหลายเมนูนะคะ ลูกค้าชอบแบบไหนคะ”
กันยกรทำหน้าที่แทนเพื่อนสาวของเธอทันที เพราะบุรุษผู้ชายนั้นมักจะไม่ได้ให้ความสำคัญกับกันยกรมากนัก เหตุผลนั่นก็เพราะว่ากันยากรนั้นเป็นสาวทอมบอย ตัดผมสั้น แต่งตัวแบบผู้ชาย มองผิวเผินบางคนคิดว่าเธอเป็นผู้ชายด้วยซ้ำ และเธอก็ไม่ได้ชอบมนุษย์ผู้ชายอีกด้วย!
“งั้นไม่กินแล้ว!”
แม็กซ์เวลลุกขึ้นยืนเต็มความสูงหกฟุตกว่า ความสนุกหมดไปทันที เมื่อเด็กทอมบอยคนนี้เข้ามาแทรก เขาก้าวออกไปจากโต๊ะ และตรงไปที่ประตูโดยไม่สนใจเพื่อนของเขาทั้งสอง ที่ยืนงงแบบตะลึง
“เฮ้ย! แม็กซ์!” นาวินวิ่งตามเพื่อนหนุ่มออกไป
“อ่าว...นายนี่มันแปรปรวนจริงๆ”
ธันย์กรลุกตามเพื่อนไปอีกคน
“มีอะไรหรือคะลูกค้า?”
เจ้าของร้านวิ่งเข้ามาทันที เธองงกับเหตุการณ์ที่อยู่ดีๆ ลูกค้าก็ลุกออกไปโดยที่ยังไม่ได้สั่งอาหารด้วยซ้ำ
“เขาไม่ทานแล้วค่ะพี่เมย์...พอตังเข้ามาถาม ก็ลุกเดินออกไปเฉยเลย”
กันยกรบอกนายจ้าง เธอพอจะทราบถึงสาเหตุของเรื่องนี้ แต่ก็ไม่คิดที่จะถามเพื่อนสาวของเธอ ปุณณดายังคงตกใจ ใบหน้าของเพื่อนเธอซีดเป็นกระดาษ ต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆ
“แล้วใครทำอะไรให้ลูกค้าไม่พอใจหรือเปล่า”
“เขาบอกว่า...เขามีธุระต้องไปด่วนค่ะ”
กันยกรโกหกเพื่อหาทางออกของเรื่องนี้
“อืม...”
“ไปเถอะมิลิน ไปทำงานต่อกันดีกว่านะ”
กันยกรฉุดมือของเพื่อนสาว ทันทีที่มือของเธอสัมผัสกับมือของเพื่อนเธอ มือบางเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง ปุณณดาคงตกใจ
“เธอคงจะรักนนท์มากมั้งน้ำขิง...ความรักทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว ฉันเองก็แรงกับเธอไปมากเหมือนกัน พอฉันมาคิดดู เจตนาของเธอมีอยู่เรื่องเดียวคือ นนท์ เธอรักนนท์มันคือเหตุผลทั้งหมดทั้งมวล” “งั้นเราหายกันนะ...ยัยตังเธอก็เลิกด่าฉันได้แล้วนะ” “อือ...ถ้าเธอไม่ทำเรื่องงี่เง่านะ...ฉันไม่ด่าเธอแน่น้ำขิง” “ฉันสัญญาก็แล้วกัน...อืม งั้นวันนี้เราไปฉลองกันมั้ย” “ห๊ะ! นี่เธอจะมาฉลองเรื่องอะไรอีก! ยัยน้ำขิง” “ก็ฉลองเรื่องของมิลินไง...มิลินกับท่านประธานคบกัน และอีกไม่นานก็จะแต่งงานกันแล้ว ฉันดีใจด้วยนะมิลิน” “อืม...ขอบใจนะน้ำขิง” “เอิ่ม...ปล่อยให้เป็นเรื่องเขาสองคนเถอะน้ำขิง...ไอ่เรื่องฉลองเนี่ยข้ามไปก่อนได้ไหม...” “วันหลังก็ได้...หรือจะตอนปาร์ตี้สละโสดมิลินก็ได้นะ...ฉันจะได้เตรียมตัว เตรียมชุดไว้ก่อน และอีกอย่าง %&%$#@#@” “เธอนี่มันจริงๆ เลยนะน้ำขิง”................... @ โรงแรมหรูแห่งหนึ่งกลางเมืองกรุง... “ทำไมคุณถึงนัดผมมาที่นี่...จริงๆ ร้านอาหารก็ได้นี่”กันต์ธีรู้สึกงงกับณิศราที่วันนี้เธอมาแปลก
“แต่...” นุชวราพยายามจะโต้ตอบ แต่บางอย่างก็แล่นมาจุกอกของเธอ ‘ลูกของตาแม็กซ์ หลานของเธองั้นหรือ’ “คุณพ่อครับ...ผมจะเคลียร์เรื่องทุกอย่างเองครับ คุณพ่ออย่าว่าคุณแม่เลยนะครับ เรื่องทุกอย่างมันผ่านมาแล้ว ผมกับมิลินเราคุยกันแล้วครับพ่อ ผมรักเธอครับ ผมจะแต่งงานกันเธอเร็วๆนี้ครับ” “ดีมากแม็กซ์...ลูกเป็นลูกผู้ชาย กล้าทำก็ต้องกล้ารับ เรื่องนี้พ่อจะไม่ติดใจอะไรกับลูก แต่พ่อต้องไปเคลียร์เรื่องนี้กับธีรยาด้วยตัวเอง เราทำผิดกับเธอมากเหลือเกิน พ่อต้องไปขอโทษเธอ”อดัมหันไปมองภรรยาของเขา ที่นิ่งเงียบไม่ยอมปริปากอะไรอีกเลย “ลูกด้วยค่ะคุณพ่อ ลูกจะไปกับคุณพ่อด้วย...ลูกเองก็ทำผิดเหมือนกันนะคะ” “ใช่...ริต้า...ลูกเองก็ต้องไปขอโทษธีรยานะ เพราะสิ่งที่ลูกชายเขาแค้นและทำกับลูก นั่นก็เพราะลูกทำกับครอบครัวเขาก่อน”กันต์ธีพึ่งจะสารภาพเรื่องทั้งหมดกับอดัมไปเมื่อวาน ทำให้เขาทราบเรื่องนี้ อดัมไม่โกรธกันต์ธีเลยที่ทำแบบนั้น ตอนแรกเขากะจะให้กันต์ธีทำงานกับลูกเลี้ยงเขา คอยสั่งสอนลูกสาวเขา แต่ไม่คิดว่ากันต์ธีจะเลยเถิดเกินเลยถึงขั้นมีอะไรกันเกิดขึ้น กันต์ธีคงรู้สึกผิดต่ออดัม ซึ่งเข
“อือ...ฉันก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้น...แล้วเรื่องแกกับพี่ไลลาล่ะว่ายังไงบ้าง เห็นแกบอกว่าได้คุยกับพี่เขาแล้วนี่ เล่ามาให้ฉันฟังเดี๋ยวนี้เลยนะ” “เรื่องฉันกับพี่เขาน่ะเหรอ...เวลาเท่านั้นมิลิน...ฉันกับเขามันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แต่สำหรับฉันเองก็ทำใจไว้แล้ว นานแล้วด้วย ฉันเป็น LGBTQ ซึ่งมันยากมากที่คนทั่วไปจะยอมรับที่ฉันเป็นแบบนี้ ถึงแม้พี่ไลลาเขาจะรับได้ และใจตรงกันกับฉัน แต่พ่อกับแม่เขาสิ และอีกอย่างสังคมของพี่เขาอีก เขาเป็นหมอ เขามีหน้าที่การงานมีสังคมที่ดี สำหรับฉันมันไม่ใช่แบบนั้นเลยมิลิน” “ตัง...ฉันว่าแกอย่าพึ่งคิดมากนะ บางอย่างก็อาจต้องใช้เวลาอย่างที่แกบอกนะ ฉันรู้ว่ามันเป็นไปได้ยาก แต่ก็ไม่ใช่ว่ามันจะเป็นไปไม่ได้เลยนะ แกอย่าพึ่งถอดใจนะ ฉันเชื่อว่าพี่ไลลาเขาก็คงมีวิธีที่จะอธิบายเรื่องของพี่เขาให้กับพ่อแม่ฟังนะ...เชื่อฉันสิ...วันหนึ่งถ้าแกไม่มีใครจริงๆ แกก็ยังมีฉันเสมอนะตัง ฉันไม่ทิ้งแกแน่นอน ฉันมีแก และแกก็มีฉันนะ” “ขอบใจแกมากนะมิลิน แกเองก็ดูแลฉันมาตลอด ถ้าไม่มีแกฉันก็คงเรียนไม่จบ เพราะไม่มีใครให้ลอกการบ้าน ^^ ฮ่า ฮ่า” “^-^”...........
“อุ้ย!” ปุณณดาคิดว่าเขากำลังหลับอยู่ ไม่คิดว่าอยู่ดีๆ เขาก็ดันลืมตาขึ้นมาจนทำให้เธอตกใจ “ปล่อยเถอะค่ะ...เราคงต้องกลับกันแล้ว วันนี้คุณบอกว่าจะพาฉันกลับนี่คะ รีบลุกเถอะค่ะสายมากแล้ว”ปุณณดาหลบสายตาคมดุ พยายามดันตัวเองให้หลุดพ้นจากอ้อมกอดของเขา ‘การร่วมรักครั้งหลังที่เกิดขึ้น...มันไม่ได้เป็นเพราะการบังคับ...แต่มันเป็นการสมยอมของเธอด้วย’ ปุณณดาเขินอายกับการกระทำของตัวเอง “ได้สิ...วันนี้ผมพาคุณกลับถึงบ้าน พร้อมส่งที่หน้าบ้านแม่ของคุณแน่นอน” เสียงแหบพร่ากระซิบข้างหูเธอ “อุ้ย! คุณจะทำแบบนั้นไม่ได้นะ แม่ฉันต้องตกใจแน่เลยค่ะ ส่งฉันแค่ปากซอยเข้าบ้านก็พอค่ะ ฉันอยากค่อยๆ คุยกับแม่ก่อนค่ะ” “ก็ได้ครับ...ผมให้เวลาคุณอธิบายกับครอบครัวคุณ เพื่อนคุณ และทุกคนที่เกี่ยวข้องกับคุณหนึ่งสัปดาห์...ส่วนตัวผมก็จะกลับไปเคลียร์เรื่องทั้งหมดของตัวผมเองเหมือนกัน” “ทำไมคุณให้เวลาน้อยจังคะ ขอเวลาสักสองเดือนได้ไหม ไหนจะเรื่องงานอีกเยอะแยะเต็มไปหมดค่ะ” “ไม่น้อยเลยที่รัก สิบกว่าปีที่ผ่านมาผมทำเลวกับคุณไว้มากมาย เวลาต่อจากนี้ผมจะรักและดูแลคุณครับ”แม็กซ์พูดด้วย
“เดี๋ยวตาแม็กซ์กลับมาคุณก็รู้เอง ตอนนี้ที่ผมบอกคุณ ก็เพราะอยากให้คุณทำใจไว้บ้าง ปล่อยให้เป็นเรื่องของลูกเถอะ คุณควรจะปล่อยวางเรื่องพวกนี้ได้แล้วนะวรา ก่อนที่คุณจะไม่เหลือใคร ผมบอกคุณเป็นร้อยครั้ง ว่าผมกับธีรยาไม่เคยยุ่งเกี่ยวกัน แต่คุณก็ไม่เคยเชื่อ สุดท้ายเป็นยังไง คุณต้องโทษตัวเองมากกว่านะ ที่คุณทำให้ลูกต้องเป็นคนไม่ดี ไปข่มเหงลูกสาวธีรยา มันไม่ควรเลยที่แม็กซ์เวลจะไปรังแกเขาแบบนั้น”อดัมรู้เรื่องราวทุกอย่าง ทั้งลูกชายและลูกสาว ทุกสิ่งทุกอย่างมันไม่ได้เป็นเรื่องของเวรกรรม แต่มันเป็นเรื่องของพรหมลิขิตต่างหากที่ทำให้ลูกทั้งสองของเขาได้เจอกัน บนท่ามกลางความขัดแย้ง “วราไม่ยอมเด็ดขาด ตาแม็กซ์จะต้องเชื่อแม่ อีนังผู้หญิงคนนั้นมันเป็นลูกของอีนังธีรยา วราจะไม่ยอมให้มันชนะวราได้อีก วราไม่ยอม!” “งั้นคุณอยากทำอะไรก็แล้วแต่คุณแล้วกันนะวรา ผมเตือนคุณด้วยความหวังดี ผมรักคุณผมถึงบอกคุณ ถ้าคุณอยากจะใช้ชีวิตปั้นปลายที่เหลืออย่างมีความสุขล่ะก็ คุณต้องลดทิฐิลง ใช้ใจมองอย่าใช้อารมณ์และความรู้สึกของตัวเองจนเกินไป ถ้ายังไม่ปล่อยวาง ชีวิตคุณจะไม่เหลืออะไรเลย แม้แต่สิ่งที่คุณรักมากที่สุด..
อะไรบางอย่างแล่นมากระทบใจเขาจนสั่นสะเทือน แม็กซ์เวลรู้สึกโทษตัวเองอย่างที่สุด เขาไม่ควรได้รับการอภัยจากใครทั้งนั้น สิ่งที่เขาทำนั้นมันมากเกินไปจริงๆ ความรู้สึกผิดหวังกับตัวเองพลันถาโถมสู่กลางใจ“ใช่ค่ะ และเธอก็เป็นพี่สาวที่ดีกับฉันมาตลอด ถ้าคุณจะทำร้ายจิตใจของเธอล่ะก็ ฉันไม่ยอมแน่นอนค่ะ”“ผมจะทำแบบนั้นได้ยังไง...ผมต้องขอบคุณเธอด้วยซ้ำ ที่คอยดูแลคุณมาทั้งที่ควรจะเป็นผมมากกว่า...ผมกับไลลาเราไม่ได้รักกันตั้งแต่เริ่มต้นแล้ว เพราะฉะนั้นผมกับไลลาไม่คิดที่จะแต่งงานกันอยู่แล้ว เพียงแต่เราไม่มีโอกาสที่มีเวลาได้เคลียร์กันก็เท่านั้น”“งั้น...คุณก็ควรไปเคลียร์ทุกอย่างให้เรียบร้อยค่ะ และอีกอย่างฉันขอเวลาสักพัก ขอฉันได้มีเวลาคิดและทบทวนเรื่องต่างๆ นี้บ้างค่ะ...คุณพาฉันกลับบ้านเถอะค่ะ...ฉันอยากกลับบ้าน”“...” แม็กซ์เวลนิ่ง เขาต้องให้เวลาเธอใช่ไหม? เธอเจอเรื่องเลวร้ายที่สุดที่เขาเป็นคนกระทำ จริงๆ แล้วเขาไม่ควรได้รับการอภัยด้วยซ้ำ แต่จะทำอย่างไรดี? แม็กซ์เวลกลัวใจของเธอเหลือเกิน กลัวว่าเธอนั้นจะหันหลังให้กับเขาตลอดกาล......................@ แผนกไอที บริษัทเอ็กซ์คลูซีฟเอนจิเนียร์ จำกัด “สวั
![เจ้าเวหา [มาเฟียร้ายรัก]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






