Masuk“แค่เฉพาะตอนกลางคืนใช่ไหมคะ”
“แล้วแต่คุณนนท์ค่ะ แต่ถ้าคุณไหวจะจัดกลางวันก็ได้ กลางคืนก็ได้ค่ะ แต่ถ้าไม่ไหวก็กินยาระงับเอาไว้ก่อน ค่อยจัดกันตอนกลางคืนค่ะ”
“ป้าพูดซะหนูอายเลยค่ะ”
“ป้าแก่แล้วไม่อายหรอกค่ะ คุณนนท์น่ะป้าก็เลี้ยงมาแต่เล็ก อาบน้ำเช็ดตัว ป้อนนมให้ เลี้ยงมาจนอายุยี่สิบเจ็ดเลี้ยงมาเหมือนลูกป้าอีกคน”
“ป้าสายใจเป็นแม่นมของคุณนนท์เหรอคะ”
“ใช่จ้ะ”
“เอ่อ... คุณนนท์เป็นคนนิสัยยังไงเหรอคะ”
“คุณนนท์เป็นคนนิ่งๆ พูดน้อย สุภาพเรียบร้อยค่ะ แล้วก็ใจดีมากนะคะ นี่ยังสั่งให้ป้าทำของกินอร่อยๆ ให้คุณเลยค่ะ”
“แล้วปกติหนูต้องไปกินข้าวกับคุณนนท์ของป้าไหมคะ” แพรพลอยเอ่ยถามอีก
“แล้วแต่คุณเลยค่ะ คุณนนท์น่ะกลัวคุณจะไม่สะดวกใจเลยไม่อยากรบกวนเวลาส่วนตัวของคุณ ให้คุณได้พักผ่อนแล้วก็กลัวคุณจะอึดอัดน่ะค่ะ”
“อ้อ...ค่ะ” เธอไม่ได้บอกออกไปหรอกว่าอึดอัดหรือไม่อึดอัด เพราะเกิดไปเจอกันจริงแล้วอึดอัดจะทำอย่างไรล่ะ เอาเป็นว่าเธอไม่ต้องไปกินข้าวร่วมกับเขาก็ดีเหมือนกัน เพราะอย่างไรคืนนี้ก็ต้องเจอกัน
แค่คิดว่าคืนนี้จะต้องเจอกันเธอก็รู้สึกหยาดเยิ้มไปหมด มันเสียวซ่าน เสียวร่องจนต้องแอบถูขาเข้าหากัน
“ป้าทำข้าวต้มกุ้งให้คุณนะคะ คุณกินข้าวเสร็จก็กินยานี้ด้วยนะคะ”
“ยาอะไรคะ” แพรพลอยเอ่ยถาม
“ยาบำรุงค่ะ แล้วก็มียาแก้ปวดอักเสบค่ะ ถ้าคุณยังเจ็บร่องอยู่”
“เอ่อ...ค่ะ” เธออึกอักหน้าแดง ป้าสายใจนี่พูดตรงเสียจริง ทำเธอเขินอายหน้าแดงไปหมด แต่สักพักคงชินถ้าท่านมาพูดแบบนี้กับเธอทุกวัน
“ป้าขอตัวก่อนนะคะ ไม่รบกวนคุณแล้ว แต่ถ้าอยากได้อะไรก็สั่นกระดิ่งได้นะคะ”
“ที่นี่มีคนอื่นอีกไหมคะ”
“มีหลานชายของป้าค่ะ จะแวะมาส่งเสบียงให้ทุกอาทิตย์ นอกจากนี้ก็ไม่มีใครหรอกค่ะ มีป้า คุณนนท์แล้วก็คุณนี่แหละค่ะ”
“ขอบคุณนะคะป้า อาหารเช้าน่ากินจังเลยค่ะ”
“ป้าจะทำของโปรดให้คุณอีกนะคะ” สายใจพูดอย่างกระตือรือร้นเมื่อเห็นว่าเด็กสาวชอบอาหารตรงหน้า
“คุณป้ารู้ได้ยังไงคะว่าหนูชอบกินอะไร”
“ก่อนคุณมาที่นี่คุณนายเขาส่งข้อมูลของคุณมาให้ป้าแล้วค่ะว่าคุณชอบกินอะไรไม่ชอบกินอะไร ในนั้นระบุเอาไว้ว่าคุณชอบกินข้าวต้มทะเลในตอนเช้า พรุ่งนี้ป้าจะเปลี่ยนจากกุ้งเป็นข้าวต้มปลากะพงให้คุณนะคะ”
“ขอบคุณค่ะป้า” เธอรับคำ มองตามร่างสมส่วนของสายใจไปจนสุดตา
สายใจหุ่นดี แม้หน้าตาจะเหี่ยวย่นไปตามกาลเวลา แต่เค้าโครงหน้าก็บ่งบอกว่านางเคยเป็นคนสวยมากในอดีต
เธอคิดว่านางคงทำงานกับคุณนายศรีสมรนานแล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่ดูแลชานนท์ตั้งแต่เด็กหรอก
หลังจากนางออกไปแล้วเธอก็จัดการกับอาหารตรงหน้า มันอร่อยมากๆ เธอไม่เคยกินข้าวต้มที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน แถมยังมีพวกถั่วต่าง ๆ ผลไม้และผักลวกอีกจานใหญ่ อาหารตรงหน้ามีประโยชน์ทั้งนั้น เธอหิวมากก็เลยจัดการกินจนเกลี้ยงกริบในพริบตา
แพรพลอยคิดว่าเธอมาอยู่ที่นี่ก็ดีเหมือนกันนะ อย่างน้อยก็มีอาหารดีๆ กิน ได้ปลดหนี้ให้ทางบ้านด้วย และที่สำคัญคุณนายบอกว่าหากเธออยู่จนครบสัญญาสามเดือน ท่านจะรับปากว่าจะดูแลทางบ้านให้เธอระหว่างที่เธออยู่ที่นี่ เหมือนเธอเป็นตัวประกันกลายๆ แต่มีแต่ได้กับได้ เอาเถอะเอาไงเอากัน
คนรวยเขาก็คงมีวิธีการที่แปลกๆ แก้ปัญหาเช่นนี้ แถมไอ้โรคของลูกชายของท่านก็แปลกประหลาดเสียเหลือเกิน เธอไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิต
“คุณต้องการอะไรอีกไหมคะ”
“อุ๊ย! ไม่แล้วค่ะ อาหารของป้าสายใจอร่อยมากเลยนะคะ” เธอสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะตอบออกไปเสียงหวาน
แพรพลอยเริ่มปรับตัวกับที่นี่ได้แล้ว และยอมรับกับชะตากรรมที่ได้พบเจอด้วย
“ป้าทำให้ตกใจเหรอคะ ขอโทษด้วยจริง ๆ ค่ะ”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ หนูก็กำลังใจลอยคิดอะไรเพลินๆ อยู่น่ะค่ะ”
“คุณอย่าลืมกินยานะคะ”
“ค่ะป้า” เธอยกยานั้นขึ้นมาดื่ม ก่อนจะยิ้มให้สายใจที่เข้ามายกสำรับออกไปเก็บล้าง
“ให้หนูช่วยป้านะคะ”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ คุณพักผ่อนเถอะ อยู่ที่นี่ไม่ต้องทำงานบ้านหรือทำอะไรนะคะ เสื้อผ้าถ้าคุณถอดแล้วก็ใส่ไว้ในตะกร้ามุมห้องเลยค่ะ ป้าจะเอาไปซักให้”
“ไม่ดีมั้งคะ เสื้อผ้าหนูหนูซักเองดีกว่าค่ะ” แพรพลอยรีบพูด
“ป้าถูกจ้างมาให้ดูแลคุณนนท์กับคุณค่ะ ไม่ลำบากอะไรหรอก ถ้าคุณมาแย่งงานป้าทำ แล้วป้าจะทำอะไรล่ะคะ ป้าก็เบื่อแย่สิ”
“เอ่อ...ค่ะ” เธอเห็นสีหน้าจริงจังของท่านก็ไม่กล้าขัดอีก ไม่ต้องทำงานอะไรก็ดีเหมือนกัน ไม่ใช่เพราะเธอขี้เกียจหรอก แต่เพราะทำงานเหนื่อยหนักมาทั้งชีวิตนั่นเอง อยากลองใช้ชีวิตสบายเป็นคุณหนูดูสักสามเดือนเธอจะอกแตกตายไหมนะ เพราะเคยทำงานมาทั้งชีวิต แพรพลอยคิดในใจ
พอหนังท้องตึงหนังก็หย่อน แพรพลอยเผลอหลับไปตอนไหนเธอไม่รู้ตัว รู้ตัวอีกทีก็เวลาบ่ายคล้อยไปแล้ว ไม่มีใครมารบกวนเธออย่างที่สายใจบอกจริงๆ หญิงสาวจึงตัดสินใจเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำอาบท่า ก่อนจะลงไปเดินเล่นที่ชายหาดสีขาวสะอาดตา
ห้องของเธอสามารถมองเห็นชายหาดได้ชัดเจน ที่นี่เป็นเกาะส่วนตัว ชายหาดจึงสวยสะดุดตาไม่ถูกนักท่องเที่ยวทิ้งขยะให้ดูรกตาเหมือนทะเลบางที่
แพรพลอยเกร็งเมื่อเจอหน้าคุณนายศรีสมร แต่เธอก็ได้ค้นพบว่าท่านไม่ได้มีท่าทีรังเกียจอะไรเธอ แถมยังพูดคุยกับเธอเป็นอย่างดีการรับประทานอาหารเป็นไปอย่างราบรื่น ราบรื่นจนแพรพลอยคิดว่าฝันไปเสียอีก“ตักกับข้าวให้น้องสิ” คุณนายเห็นว่าหญิงสาวไม่กล้าตักอะไร จึงเอ่ยบอกลูกชายคนเดียว ชานนท์ตักอาหารให้แพรพลอยอย่างเอาใจ ซึ่งเป็นของโปรดของเธอ“ขอบคุณค่ะ”“กินเยอะๆ นะ ฝึกงานอีกเทอมก็เรียนจบแล้วใช่ไหมคะ”“ค่ะคุณนาย”“เรียกไหมคะ”“คะ”“เรียกใหม่ว่าคุณแม่ อีกไม่นานเธอก็จะมาเป็นลูกสะใภ้ของฉัน”“ค่ะ” เธอรับคำก่อนจะมองหน้าชานนท์ เขาเองก็อมยิ้ม“เกรดเฉลี่ยได้เท่าไหร่จ๊ะ” แพรพลอยงุนงงว่าทำไมจู่ ๆ ถึงโดนถามเรื่องเกรดเฉลี่ย แต่เธอก็ตอบไปตามตรง“สามจุดเก้าห้าค่ะคุณ... แม่” เพราะไม่ชินที่จะเรียกคุณนายว่าคุณแม่ เลยพูดแบบไม่ค่อยเต็มเสียงนัก“เรียนเก่ง ขยันและตั้งใจเรียนมาก ฉันคิดว่าเธอคงได้เกียรตินิยมเป็นแน่”“ค่ะ” แพรพลอยรับคำคุณนายศรีสมรยิ้มเอ็นดู ท่านตามดูพฤติกรรมผู้หญิงที่ลูกชายอยากได้มาเป็นเมียอยู่ตลอดหลายปี แพรพลอยเป็นคนขยัน หนักเอาเบาสู้ ช่วยทางบ้านทำงานทุกอย่าง ไม่เคยงอมืองอเท้า ทั้งยังกตัญญู ตั้งใจเรียน ไม
“แพรก็คิดถึงนมสายค่ะ” แพรพลอยนึกถึงหญิงวัยกลางคนท่าทางใจดี กับรสมือทำอาหารแสนอร่อย และความเป็นระเบียบเรียบร้อยของท่านแล้วยิ้มออกมา“ฉันหิว”“คะ”“ฉันหิว”“หิวอะไรคะ”“หิวเธอไง ฉันรู้ดีว่าคุณแม่เป็นคนพูดคำไหนคำนั้น การรอคอยมันหอมหวานเสมอ แล้วเธอล่ะหิวฉันไหม”“แพรเอ่อ...” แพรพลอยหน้าแดง“ว่าไงล่ะ” เขาไล้แก้มก้นของเธอไปมาเบา ๆ อย่างเร้าอารมณ์ ทำเอาแพรพลอยถึงกับฉ่ำเยิ้ม“แพรก็คิดถึงคุณค่ะ ทั้งคิดถึงทั้งน้อยใจ”“ฉันขอโทษนะ ยกโทษให้ฉันได้ไหม เพราะถ้าวันนั้นฉันดื้อดึง ก็มีแต่คุณแม่จะโกรธและแยกเราออกจากกัน อีกอย่างเธอก็จะไม่ได้พิสูจน์ตัวเองด้วย คุณแม่ก็จะหาว่าเธอหน้าเงินอยากจับผู้ชาย ฉันไม่อยากให้คุณแม่คิดแบบนั้นกับเธอ”“พอแล้วค่ะ แพรเข้าใจแล้วค่ะ” เธอปิดปากเขา พอรู้ความจริงหัวใจก็อ่อนยวบเหมือนขี้ผึ้งลนไฟ“คิดถึงฉันมากไหม หลายปีที่เราไม่ได้เจอกันเลย”“แพรตามข่าวคุณอยู่ตลอดค่ะ”“ฉันก็ตามดูเธออยู่ตลอด แต่เพราะรับปากคุณแม่เอาไว้เลยไม่ได้เข้าไปหาเธอ”“แพรคิดถึงคุณมาก คิดถึงรสรักของคุณจนแพรเอ่อ... ต้องช่วยตัวเองน่ะค่ะ”“ช่วยตัวเองยังไงหึ” เขากระซิบถาม เริ่มกอดจูบเธออย่างหิวกระหาย“สั่งดุ้นปลอมมาช่
เขาทราบประเด็นปัญหาดีว่าไม่ใช่เรื่องการเรียนอย่างเดียวที่เขาไม่อยากทำให้เธอเสียการเรียน แต่มารดาของเขาก็ไม่นิยมชมชอบเด็กกะโปโลที่มีแต่ตัวไร้การศึกษาด้วยเขาจึงต้องให้เธอพิสูจน์ตัวเอง โดยการเรียนให้จบ และคว้าเกียรตินิยมมาให้ได้ แต่ฝึกงานรอบนี้เธอจะได้เจอกับเขาอย่างแน่นอนเปิดเทอมใหม่เป็นช่วงของการฝึกงาน แพรพลอยถูกส่งไปฝึกงานที่บริษัทใหญ่แห่งหนึ่ง ซึ่งเธอเองก็ไปฝึกงานตามที่ทางมหาวิทยาลัยส่งไปสิ่งที่ทำให้แพรพลอยงุนงงก็คือท่านประธานของบริษัทเรียกตัวเธอให้ไปทำงานเป็นผู้ช่วยเลขาของเขา ในขณะที่เพื่อนของเธอยังฝึกงานอยู่ในแผนกการตลาดทุกคน“แกโชคดีจังยัยแพรได้ไปเป็นผู้ช่วยเลขาท่านประธาน เขาว่ากันว่าท่านประธานของบริษัทที่เรามาฝึกงานหล่อระเบิดไปเลยแก หล่อวัวตายควายล้ม อิจฉาแกจริง ๆ ได้มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับท่านประธาน”“จริงด้วย อิจฉาสุดๆ ไปเลย” เพื่อนสามคนที่มาฝึกงานด้วยกันพูดอย่างอิจฉาในขณะที่แพรพลอยไม่ได้ตื่นเต้นอะไรหล่อวัวตายควายล้มอย่างนั้นเหรอ เธอเคยเจอมาแล้วผู้ชายหล่อจนทำให้เธอตกตะลึง ชานนท์ไง เธอไม่คิดว่าจะมีผู้ชายคนไหนหล่อเท่าชานนท์อีกแล้วในชีวิตนี้แพรพลอยเดินตามเลขาของท่านประธานหนุ่มที่
“มากครับจะขาดใจตายแล้ว”“หนูแพรไหวไหมคะ” สายใจเอ่ยถามอย่างห่วงใย“เจ็บจังค่ะ แรงจัง หนูไม่ไหวแล้วค่ะ” แต่ลึกๆ ก็สงสารชานนท์ที่อาการกำเริบ“ฝนก็ตกหนัก ทำยังไงดี” สายใจเอ่ยอย่างห่วงใยหนุ่มสาวทั้งสอง“คุณนนท์ใกล้เสร็จหรือยังคะ ถ้าใกล้แล้วแพรจะทน” แพรพลอยเอ่ยถามเสียงสั่น“ยังเลยแพร” ชานนท์ตอบเช่นนั้นแล้วเขาก็เร่งกระแทกอีกแพรพลอยคิดว่ามดลูกของเธอคงพังแน่ ๆ ถ้ายังขืนกระแทกแรงแบบนี้“แพรไม่ไหวแล้วค่ะ แพรเหนื่อยจังจะขาดใจแล้ว” แพรพลอยหวีดร้องก่อนจะสลบไปชานนท์ยังคงร่วมรักกระแทกเข้าหาร่างน้อยทั้งที่เธอยังสลบ ทำให้ร่องสาวบวมตุ่ย“ไฟดับ เดี๋ยวนมไปหาเทียนมาจุดให้นะคะ” สายใจเอ่ยบอก นึกสงสารแพรพลอยจับใจร่างสลบไสลของเธอโดนกระแทกจนร่างสั่นคลอนไปหมด สายใจก็ไปหาเทียนมาจุดให้เจ้านายหนุ่ม“นมไปนอนเถอะครับ”“แต่”“ไปเถอะครับ ผมไม่อยากให้นมมาเห็นอะไรแบบนี้” อาการกำเริบเขาก็เหมือนคนบ้ากาม“แต่คุณหนู นมผิดเอง ไม่คิดว่าพายุจะเข้า”“ไม่ใช่ความผิดของนมหรอกครับ”สายใจแอบร้องไห้ แต่ช่วยอะไรไม่ได้ นางนอนไม่หลับ เลยแอบมองเผื่อจะช่วยอะไรได้บ้างแพรพลอยฟื้นขึ้นมาก็เริ่มประท้วง ดันหน้าของของชานนท์ออกห่างก่อนที่จะคลา
“อุ้มแตงครับแพร เอากันไปเดินขึ้นห้องไป”“แบบไหนคะ” แพรพลอยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ อยากลองอีกละ เธออยากลองไปหมดไม่ว่าเขาจะอยากได้แบบไหนตรงนี้เป็นเกาะส่วนตัว ชายหาดขาวสะอาดไร้ผู้คน ไม่มีใครเห็น ถ้าจะเห็นก็สายใจนั่นแหละ และเธอก็เริ่มที่จะชินกับสายตาของท่าน ท่านมองมาอย่างเอ็นดู ไม่ทุกข์ร้อนอันใด แม้ว่าเธอกับชานนท์จะกระแทกกันอยู่บนโซฟาแทบพัง ท่านก็เลี่ยงออกไป ไม่ก็ทำความสะอาดของท่านไปแพรพลอยยอมรับว่าความรู้สึกที่มีต่อสายใจมันอ่อนโยนเหมือนแม่ดูแลลูก ท่านน่ารัก พูดจาไพเราะ สุภาพเรียบร้อย แล้วก็ห่วงใย มันทำให้เธอสนิทใจกับท่านได้โดยง่ายชานนท์รูดกางเกงขาสั้นของเธอพ้นไปจากสะโพก ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นมานั่งบนตัก เมื่อเขานั่งลงไปบนม้าหินก่อน แล้วก็สอดเสียบเข้าหากัน โดยให้เธอหันหน้ามาหาเขา นั่งอยู่บนตักแล้วกอดคอหนาของเขาเอาไว้“อา..” เธอครางเสียงเมื่อสอดเสียบและยิ่งเขาอุ้มเธอขึ้น“รู้ไหมท่านี้เรียกท่าอะไร”“ท่าอุ้มใช่ไหมคะ” เธอตอบพาซื่อตามที่เขาเอ่ยบอกแต่แรก“เรียกลิงอุ้มแตง โอ... ตอดดีเหลือกเกิน” คนสุภาพแบบเขาไม่เคยพูดจาหยาบคาย แต่ก็ตรงไปตรงมาจนเธอหน้าร้อน แพรพลอยรับรู้ได้ถึงอุ้งมือใหญ่ที่กระชับสะ
บางวันก็นอนตัวติดกันอยู่บนเตียง เธอไม่ได้มีหน้าที่ทำงานอะไรที่นี่ จึงสามารถนอนให้เขาเอาได้ทั้งวันทั้งคืน เหนื่อยก็พัก หิวก็กิน และยังมีเวลาออกไปเดินผ่อนคลายบนเกาะแห่งนี้ด้วยชานนท์สอดมือเข้ามาตรงหว่างขา เขาใช้นิ้วกลางยาวเหยียดเสียดสีกับปุ่มกระสันกลางกายขยับถูไถไปมาแล้วพบกับความหยาดเยิ้ม“มีอารมณ์เหรอ” เขาถามเสียงนุ่มชวนลุ่มหลง“ค่ะ” เธอตอบรับด้วยท่าทีหิวกระหาย ริมฝีปากเผยอหอบเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน“อา... เยิ้มเหลือเกิน” เขาดึงนิ้วออกมาจากร่องสาว ก่อนจะดูดหยาดน้ำหวานที่ติดมาเบา ๆเธอมองภาพนั้นแล้วใจสั่น หอบหายใจออกมาด้วยความกระสันรัญจวน มันเสียววาบตรงเนินสาวชานนท์คุกเข่าลงตรงหน้าของเธอ เขาโอบแก้มก้นทั้งสองของเธอเอาไว้ ก่อนที่เขาจะตวัดเลียเส้นขนของเธอผ่านหน้าขา“อา...” เธอครางเบา ๆ ใจสั่นหวิวเมื่อเขาทำเช่นนั้น มือน้อยสอดเข้าไปในกลุ่มผมดกหนา แหงนใบหน้าขึ้นด้านบนด้วยความกระสัน ก่อนที่เขาจะจับขาของเธอข้างหนึ่งยกขึ้นแล้วให้วางเท้าไปบนเก้าอี้ เพื่อเปิดเผยเรือนกายให้เขามากยิ่งขึ้นแพรพลอยครางแผ่ว ใจหวิวแทบจะเป็นลมเมื่อเขาเลียไล้มากขึ้นจนเธอแทบเสร็จ“คุณนนท์” เธอเรียกเขาเสียงเบาหวิว เมื







