บทที่ 6

เมื่อกลับมาที่แผนกโครงการ เพื่อนร่วมงานทุกคนต่างมองเธอด้วยความเป็นห่วง

หลินชิงเหยียนยักไหล่แล้วพูดว่า “ฉันถูกไล่ออกแล้ว”

เพื่อนร่วมงานบางคนถอนหายใจ บางคนงงงัน บางคนก็โกรธจัด ส่วนเหวินหยวนถึงกับวิ่งเข้ามาแล้วตะโกนลั่นว่า“หัวหน้าทำโปรเจกต์ใหญ่ให้บริษัทตั้งมากมาย ที่บริษัทมีวันนี้ได้ก็เพราะหัวหน้าแท้ ๆ แล้วทำไมอยู่ ๆ ถึงมาไล่ออกกันล่ะ นี่มันชัดๆ ว่า……”

หมดประโยชน์แล้วก็เขี่ยทิ้ง

เหวินหยวนไม่ได้พูดออกมา แต่ทุกคนในหัวกลับผุดคำนี้ขึ้นมาทันที

ทุกคนต่างเห็นด้วยกับคำพูดของเหวินหยวน ก่อนที่หลินชิงเหยียนจะเข้ามารับหน้าที่ดูแลแผนกโครงการ บริษัทเคยประสบปัญหาขาดแคลนงานจนถึงขั้นเกิดวิกฤตในการดำเนินธุรกิจ แต่หลังจากที่เธอเข้ามา เธอก็พยายามปรับโครงสร้างใหม่ เลิกทำตัวเพ้อฝัน หันมารับงานเล็ก ๆ ก่อน แล้วค่อย ๆ สร้างความเชื่อมั่นให้คนนอกกลับมามอง “เทียนหย่วน” ในแง่ดีอีกครั้ง จนกระทั่งได้โครงการ “ศูนย์การค้าเซิ่งซื่อ” มาครองในที่สุด ทำให้เทียนหย่วนพลิกฟื้นกลับมาได้อย่างสมบูรณ์

แต่คนที่เคยเป็นผู้กอบกู้สถานการณ์ไว้ได้ขนาดนั้น กลับถูกแย่งผลงานไป แถมยังถูกไล่ออกได้อย่างง่ายดายแบบนั้นอีกเหรอ?

หลินชิงเหยียนตบไหล่เหวินหยวนเบาๆ แล้วพูดว่า “พอดีฉันก็เหนื่อยแล้วเหมือนกัน อยากพักผ่อนให้เต็มที่หน่อย”

“แต่ฉันนี่แหละที่โกรธแทนพี่!” เหวินหยวนเม้มปากพูดขึ้นอย่างขุ่นเคือง

หลินชิงเหยียนปรบมือลั่นเบาๆ เพื่อเรียกให้ทุกคนตั้งสติขึ้นมา แล้วพูดว่า “เอาอย่างนี้นะ ตอนเย็นฉันเลี้ยงข้าวทุกคน หนึ่งก็เพื่อฉลองที่ฉันถูกไล่ออก สองก็เพื่อ……”

หลินชิงเหยียนพูดพลางหันไปมองเวินรั่วอันที่เพิ่งออกมาจากห้องทำงานของเธอ แล้วส่งยิ้มให้จากด้านนอก

“สองก็เพื่อฉลองให้เพื่อนรักของฉัน คุณเวินรั่วอัน ที่จะเข้ามารับช่วงงานแผนกโครงการต่ออย่างเป็นทางการ และกลายเป็นหัวหน้าคนใหม่ของพวกเธอทุกคน!”

พูดจบเธอก็ปรบมือต่อ แต่เพื่อนร่วมงานกลับไม่มีอารมณ์จะยินดีตามเลย

พอเปลี่ยนหัวหน้าใหม่แล้ว ชีวิตการทำงานจะยังสบายเหมือนเดิมได้เหรอ?

ก็ไม่มีใครรู้เลย

ในห้องทำงาน หลินชิงเหยียนเริ่มเก็บข้าวของของตัวเอง

ใช้ห้องทำงานนี้มานานถึงห้าปี ข้าวของของเธอมีไม่น้อยเลย ไม่นานก็เก็บได้เต็มกล่องใบใหญ่ใบหนึ่ง

“เครื่องชงกาแฟเครื่องนี้ฉันยกไว้ให้เธอก็แล้วกัน พูดตามตรงนะ กาแฟสำเร็จรูปในห้องพักมันสู้กาแฟที่บดจากเครื่องนี้ไม่ได้เลย” หลินชิงเหยียนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ พร้อมหันไปมองเวินรั่วอัน

มุมปากของเวินรั่วอันแอบยกขึ้นเล็กน้อย ในใจคิดว่าหลินชิงเหยียนคงฝืนยิ้มออกมาแน่ ๆ ทั้งที่ในใจคงขมขื่นไม่น้อย

“เหยียนเหยียน หรือไม่งั้นฉันไปคุยกับท่านประธานดูดีไหม ให้เธออยู่ที่แผนกโครงการต่อ แบบนี้ฉันจะได้คอยดูแลเธอด้วย”

หลินชิงเหยียนส่งเสียง “จี๊ ๆ” แล้วพูดว่า “จริงสินะ วัฏจักรชีวิตมันหมุนเวียนกันไป แต่ก่อนฉันเป็นคนดูแลเธอ ตอนนี้กลับกลายเป็นเธอที่จะต้องมาดูแลฉันซะแล้ว”

“เหยียนเหยียน!”

“ล้อเล่นน่า!” หลินชิงเหยียนยิ้มบาง ๆ แล้วพูดต่อว่า “ที่บอกว่าอยากพักน่ะ ฉันพูดจริงนะ ช่วงไม่กี่ปีมานี้ยุ่งมากจนไม่มีเวลาอยู่กับสามีเลย ฉันยังกลัวอยู่เลยว่าเขาจะไปหาเมียน้อยข้างนอกเข้าให้”

พอได้ยินแบบนั้น เวินรั่วอันก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที

“แน่นอนล่ะ เขาไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก สุดท้ายก็ไม่มีผู้หญิงข้างนอกคนไหนจะสวยได้เท่าฉันนี่นา จริงไหม?”

เวินรั่วอันหัวเราะแห้ง ๆ แล้วตอบว่า “ใช่สิ”

“จริงสิ พรุ่งนี้เธอต้องเป็นตัวแทนเทียนหย่วนไปเซ็นสัญญากับจินหยวน งั้นฉันขอส่งต่องานโครงการนี้ให้เธอไว้ก่อนก็แล้วกัน”

เวินรั่วอันพลันคิดขึ้นมาได้ แล้วพูดว่า “เหยียนเหยียน เธอคงไม่ใช่ว่าพอถูกไล่ออกแล้วไม่พอใจ เลยจงใจส่งข้อมูลผิด ๆ ให้ฉัน เพื่อให้ฉันเซ็นสัญญาไม่ได้พรุ่งนี้หรอกนะ?”

หลินชิงเหยียนยิ้มเย้ยขึ้นนิด ๆ แล้วพูดว่า “ถ้าเป็นคนอื่นล่ะก็ ฉันอาจจะทำจริงก็ได้นะ แต่เธอน่ะ เธอคือเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันนี่นา เราเคยสาบานกันไว้แล้วว่าจะไม่มีวันทำเรื่องที่ทรยศกันและกัน เพราะงั้นฉันย่อมไม่คิดร้ายกับเธอแน่นอน... แต่เธอล่ะ เคยทำเรื่องที่ทรยศฉันหรือเปล่า?”

เวินรั่วอันเม้มปากเล็กน้อยแล้วตอบว่า “แน่นอนว่าไม่มีสิ”

หลินชิงเหยียนโอบไหล่ของเวินรั่วอันไว้ ดวงตาเธอลึกล้ำขึ้นเล็กน้อย “ฉันเชื่อเธอนะ!”

ช่วงบ่าย หลินชิงเหยียนไปเดินห้าง ซื้อเสื้อผ้ามาหลายชุด แล้วก็ไปทำผม ต่อด้วยแต่งหน้าให้ดูสดใสสะดุดตา

เมื่อเธอสวมชุดเดรสสีแดง ปล่อยผมยาวลอนใหญ่ และสวมแว่นกันแดด เดินทางมาถึงโรงแรมที่นัดเลี้ยงอาหารเย็น ผู้คนที่เดินผ่านต่างหันมามองเป็นตาเดียว บางคนถึงกับกระซิบถามเพื่อนว่าหญิงคนนั้นเป็นดาราหรือเปล่า

เมื่อมาถึงห้องจัดเลี้ยง เพื่อนร่วมงานทุกคนก็มากันพร้อมหน้า รวมถึงเวินรั่วอันด้วย พอทุกคนเห็นเธอ ต่างก็แสดงสีหน้าตะลึงไปกับความสวยสะกดตาของเธอ

“หัวหน้า ที่แท้ที่พี่ไม่แต่งหน้าและใส่สูทขาวดำอยู่ตลอด ก็เพื่อพวกเรานี่เอง กลัวว่าพวกเราจะมัวแต่มองพี่จนไม่มีสมาธิทำงานสินะ!”

“หัวหน้า ฉันว่าที่บริษัทไล่พี่ออกน่ะ สำหรับพี่ถือว่าเป็นเรื่องดีเลย แบบนี้พี่จะได้เข้าวงการบันเทิงได้ซะที ฉันสนับสนุนเต็มที่เลย!”

“หัวหน้า ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าสามีพี่เป็นใคร ทำไมถึงโชคดีขนาดนั้นได้แต่งกับพี่ แบบนี้เขาคงยิ้มไม่หุบแม้แต่ตอนฝันแน่ ๆ เลยใช่ไหม?”

ถึงปกติจะเป็นความสัมพันธ์แบบหัวหน้ากับลูกน้อง แต่เธอกับเพื่อนร่วมงานต่างก็สนิทกันดี เข้ากันได้อย่างราบรื่น เลยกล้าแซวเธอเล่นได้แบบไม่เกรงใจ

หลินชิงเหยียนถอดแว่นกันแดดออก แล้วส่งสายตาหยอกล้อให้ทุกคนทีละคน “น่าเสียดายนะ ความงามประหนึ่งนางฟ้าอย่างฉัน ต่อไปพวกเธอคงไม่ได้เห็นกันอีกแล้ว”

เพื่อนร่วมงานพากันร้องโอดครวญทันที ขอให้หลินชิงเหยียนพาพวกเขาไปด้วย

แต่ถึงจะพูดเล่นกันสนุกแค่ไหน หลินชิงเหยียนก็ยังเตือนทุกคนว่า ต่อไปอย่าเรียกเธอว่า “หัวหน้า” อีกแล้ว

“คนนี้ต่างหากคือหัวหน้าคนใหม่ของพวกเธอ เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน ทุกคนต้องดีกับเธอเหมือนที่ดีกับฉันนะ” หลินชิงเหยียนพูดอย่างเป็นกันเอง พลางวางมือบนไหล่ของเวินรั่วอัน

เวินรั่วอันรู้สึกเหมือนเป็นคนนอกเสียมากกว่า ไม่สิ ยิ่งกว่านั้น เหมือนคนที่บุกเข้ามาในที่ที่ไม่ควรจะอยู่ด้วยซ้ำ

ถึงแม้ทุกคนจะยิ้มให้เธอ แต่เธอกลับรู้สึกได้ว่ารอยยิ้มนั้นแทบไม่มีความอบอุ่นเลย แถมยังแฝงแววเยาะเย้ยอยู่ด้วยซ้ำ

เวินรั่วอันลุกขึ้นยืน พยายามทำตัวให้ดูสง่างามและเป็นธรรมชาติที่สุด

“เพื่อนร่วมงานทุกคน ฉันดีใจมากที่ได้เข้ามาร่วมงานกับแผนกโครงการ หวังว่าต่อจากนี้พวกเราจะร่วมแรงร่วมใจกัน สร้างความสำเร็จครั้งใหม่ไปด้วยกัน!” เธอกล่าวพลางยกแก้วขึ้น ดื่มอวยพรกับทุกคน

ทุกคนก็ลุกขึ้นยืน ยกแก้วขึ้นดื่มตามเธอ

มีเพียงเหวินหยวนที่ดูไม่ค่อยเต็มใจนัก ใบหน้าก็แสดงออกชัด เธอเม้มปากแล้วจิบไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

เวินรั่วอันดื่มอวยพรเสร็จ ก็รู้สึกว่าตัวเองในฐานะหัวหน้าใหม่ทำถึงขนาดนี้ก็ถือว่าให้เกียรติพอแล้ว เธอกำลังจะพูดต่ออีกสองสามคำ แต่ในตอนนั้นเอง หลินชิงเหยียนก็วางถุงสานใบหนึ่งลงบนโต๊ะ

“หัวหน้า ในถุงนั่นพี่ใส่อาวุธอะไรไว้หรือเปล่าน่ะ?”

เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งพูดหยอกขึ้น เพราะดูเหมือนว่าถุงใบนั้นจะค่อนข้างหนัก หลินชิงเหยียนถือไว้ก็ลำบากอยู่แล้ว พอวางลงบนโต๊ะยังดัง “ตุ้บ” เสียงดังอีกด้วย

หลินชิงเหยียนทำหน้าท่าทางลึกลับ “พวกเธอเดาสิ?”

ทุกคนก็เริ่มเดากันไปต่าง ๆ นานาอย่างออกรส บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความครึกครื้น

แต่พอหลินชิงเหยียนเปิดถุงออก ทุกคนก็เบิกตากว้างทันที แต่ละคนถึงกับตะลึงงัน

ข้างในถุงคือเงินธนบัตรใบละร้อย วางซ้อนกันเป็นตั้งๆ …

หลินชิงเหยียนมองไปยังเพื่อนร่วมงานเหล่านั้น ที่เคยอยู่เคียงข้างกันตอนทำงานล่วงเวลา ตอนเหน็ดเหนื่อยจนหัวหมุน ตอนร้องไห้และหัวเราะไปพร้อมกัน ตั้งแต่ตัดสินใจจะออกจากเทียนหยวน สิ่งเดียวที่เธอรู้สึกผูกพันและไม่อยากจากไป ก็คือพวกเขาเหล่านี้

“ไม่ว่าจะสุดท้ายโครงการของจินหยวนจะออกมาเป็นอย่างไร แต่ในส่วนของฉัน งานนี้ได้จบลงอย่างสมบูรณ์แล้ว โบนัสของโครงการนี้ไม่ควรเป็นของฉันคนเดียว เพราะมันเป็นของพวกเราทุกคน”

เธอพูดพลางดันเงินก้อนนั้นไปไว้กลางโต๊ะ จากนั้นก็ปรบมือแล้วยิ้มพูดว่า “นี่คือห้าล้าน แต่ละคนเอาไปคนละห้าแสน เร็วเข้า หยิบไปเลย!”

แต่ไม่มีใครยื่นมือไปหยิบ ทุกคนต่างพากันมองไปที่หลินชิงเหยียน

ในตอนนั้น มีเพียงความเศร้าและความอาลัยเท่านั้นที่อบอวลอยู่ในใจทุกคน

“พวกเราก็ไม่ได้จะไม่ได้เจอกันอีกซะหน่อย ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นหรอก รีบ ๆ เอาเงินไปสิ ฉันหิ้วถุงหนักตั้งยี่สิบกว่าจินมา ไม่ได้ตั้งใจจะให้พวกเธอมานั่งร้องไห้ แต่จะให้พวกเธอรับโบนัสกันอย่างมีความสุขต่างหากล่ะ”

เพื่อนร่วมงานที่อายุมากที่สุดลุกขึ้นก่อนเป็นคนแรก “หัวหน้า เรื่องระหว่างพวกเราไม่ต้องพูดอะไรมากหรอกนะ”

หลินชิงเหยียนพยักหน้ายิ้ม “ใช่ ระหว่างพวกเราไม่จำเป็นต้องพูดอะไรให้มากมายหรอก”

คนอื่นๆ ก็ทยอยลุกขึ้นทีละคน หยิบเงินไปคนละปึก พอแบ่งกันเสร็จ ทุกคนก็ลุกขึ้นยืน ดื่มอวยพรให้หลินชิงเหยียน ขอให้หน้าที่การงานของเธอก้าวหน้าเจริญรุ่งเรืองยิ่งขึ้น

เมื่อทุกคนยกแก้วขึ้นพร้อมกัน มีเพียงเวินรั่วอันเท่านั้นที่ไม่มีสิทธิ์จะร่วม เธอได้กลายเป็นเพียงฉากหลังในภาพของหลินชิงเหยียนอย่างสมบูรณ์

และสิ่งที่หลินชิงเหยียนต้องการก็คือผลลัพธ์แบบนี้ มีเธอเป็นแบบอย่างอยู่ก่อนแล้ว ถ้าเวินรั่วอันทำได้ไม่ดีเท่า ทุกคนในบริษัทรวมถึงเพื่อนร่วมงานก็จะเริ่มมีปัญหากับเธอเอง

ฮึ ตำแหน่งของเธอน่ะ ไม่ใช่ว่าใครจะมาแทนที่ได้ง่าย ๆ หรอก!