Share

บทที่ 7

Author: แพนเค้กผัก
งานสังสรรค์จบลงแล้ว เพื่อนร่วมงานทุกคนต่างพอใจและแยกย้ายกันกลับ

เหลือเพียงแต่เหวินหยวน ผู้หญิงผมสั้นประบ่า สวมเสื้อหนัง ชอบขี่มอเตอร์ไซค์ บวกกับสีหน้าที่มักจะดูเท่จนคนอื่นคิดว่าเธอเป็นสาวสายลุย แต่ความจริงกลับชอบอ้อนกอดคนอื่นอยู่เสมอ

ตอนนี้เธอกำลังเกาะแขนแน่นไม่ยอมปล่อย “หัวหน้า พาฉันไปด้วยเถอะ ถ้าไม่ได้เห็นหน้าพี่ทุกวัน ฉันจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไรล่ะ”

หลินชิงเหยียนเคาะหน้าผากของเหวินหยวนอย่างจนใจ “โตป่านนี้แล้วนะ!”

“ยังไงฉันก็เด็กกว่าพี่อยู่ดี”

“ใช่ เธอเด็กกว่าฉัน เพราะงั้นถ้าเจอเรื่องลำบากอะไรในอนาคต อย่าลืมโทรหาฉันนะ”

สาวเท่ตาเริ่มแดงขึ้นมา แต่ก็ยังเชิดหน้าขึ้น พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา

“หัวหน้า เพื่อนสนิทคนนี้ของพี่ไม่ใช่คนดีนะ พี่ระวังเธอไว้หน่อย” เธอเอียงตัวเข้าไปกระซิบเบา ๆ

หลินชิงเหยียนพยักหน้า “ฉันรู้แล้ว”

“อย่าทำเหมือนคำพูดของฉันไม่มีความหมายสิ”

“ฉันไม่โง่นะ”

“หัวหน้า แน่นอนว่าพี่ไม่โง่ ตรงกันข้ามเลย พี่ฉลาดมาก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังกันไม่พ้นคนใกล้ตัวหักหลังอยู่ดี”

เด็กสาวคนนั้นมองได้ทะลุปรุโปร่งจริง ๆ นี่คงเป็นอย่างที่เขาว่าไว้ คนภายนอกมักมองเห็นชัด แต่คนอยู่ในเหตุการณ์กลับมืดบอด

พอส่งเหวินหยวนไปเสร็จ เวินรั่วอันก็เดินออกมาด้วย ตอนสุดท้ายที่ต้องจ่ายบิล เธอเป็นคนจ่ายเองอยู่ดี ทั้งที่บิลนั้นถูกแย่งไปจากมือเธอก่อนหน้านี้แล้ว เธออุตส่าห์ควักเงินห้าล้านออกไปใช้ เรื่องเงินค่าข้าวแค่นิดเดียวของเวินรั่วอันจะไปซื้อใจใครได้สักกี่คนกัน

“เหยียนเหยียน เธอจะกลับรถแท็กซี่เหรอ?” เวินรั่วอันเดินเข้ามาถาม

หลินชิงเหยียนไม่ได้ตอบคำถามของเธอ แต่กลับเลิกคิ้วพูดว่า “คืนนี้เธอไม่ได้ดื่มเหล้า ตอนยกแก้วไปชนกับพวกเขา ในแก้วของเธอใส่น้ำเปล่าไว้”

เวินรั่วอันชะงักไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ฉัน…ฉันไม่ค่อยอยากดื่มเท่าไหร่”

“ไม่ใช่ เธอต้องมีเรื่องอะไรปิดบังฉันอยู่แน่ ๆ”

“ฉันจะมีเรื่องอะไรได้ล่ะ…”

“อย่าบอกนะว่า...เธอตั้งท้อง?”

เวินรั่วอันตกใจ ไม่คิดเลยว่าหลินชิงเหยียนจะเดาออกได้ทันที

เห็นท่าทางของเธอเช่นนั้น หลินชิงเหยียนก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงมั่นใจทันทีว่า “เธอตั้งครรภ์จริง ๆ ด้วย!”

“ฉัน…”

“เธอยังคิดจะปิดบังฉันอีกเหรอ?”

เวินรั่วอันรีบอธิบายว่า “ฉัน…ฉันอยากจะบอกเธออยู่เหมือนกัน แต่ยังหาโอกาสที่เหมาะไม่ได้เลย”

หลินชิงเหยียนจงใจฮึดฮัดขึ้นมา “ตอนนี้รอบข้างก็ไม่มีใครแล้ว เธอต้องพูดความจริงกับฉัน เด็กคนนี้เป็นของใคร?”

“พ่อของเด็กเป็นใครไม่สำคัญหรอก”

“แน่นอนว่าสำคัญสิ!”

เห็นได้ชัดว่าเวินรั่วอันยังคิดหาคำพูดมาหลอกหลินชิงเหยียนไม่ออก ตอนนั้นจึงทำได้แค่ขบคิดหาคำตอบอย่างหนัก

“เอ่อ…จริง ๆ แล้ว เป็นของหลี่ชิงไค”

หลินชิงเหยียนหรี่ตาลง หลี่ชิงไคเป็นแฟนเก่าของเวินรั่วอัน เพื่อจะหลอกเธอได้ถึงขนาดนี้ ดูท่าคงกล้าโกหกได้ทุกเรื่องจริง ๆ

“เธอกับเขาเลิกกันมาได้สามปีแล้วใช่ไหม?”

“ช่วงก่อนหน้านี้บังเอิญเจอกันอีก แล้วก็เผลอไปโรงแรมด้วยกัน อยู่ค้างคืนหนึ่งคืนโดยไม่รู้ตัว”

“เธอถึงกับ…”

สายตาของหลินชิงเหยียนแข็งกร้าวขึ้นทันที ยกมือขึ้นแล้วฟาดไปหนึ่งฉาด เสียง “เพี้ยะ” ดังลั่น

เวินรั่วอันเอามือกุมแก้ม มองหลินชิงเหยียนด้วยความตกตะลึง

“เธอ… เธอมีสิทธิ์อะไรถึงมาตบฉัน?”

“จากที่ฉันไปทำงานต่างเมืองคราวนี้ ฉันเจอหลี่ชิงไคมาแล้วนะ แล้วเขาก็แต่งงานแล้วด้วย!” หลินชิงเหยียนแกล้งทำเป็นโกรธจัด ชี้หน้าเวินรั่วอันแล้วพูดว่า “ไม่คิดเลยว่าเธอจะยอมไปเป็นมือที่สาม!”

“ฉัน…” เวินรั่วอันถึงกับตาค้าง

“เธอไม่อายบ้างหรือไง! กล้าดียังไงถึงไปทำลายครอบครัวของคนอื่น!”

“ฉันไม่รู้…”

“ฉันผิดหวังในตัวเธอมากจริง ๆ!”

ทั้งตบทั้งด่าเสร็จเรียบร้อย หลินชิงเหยียนก็หันหลังเดินจากไปด้วยอารมณ์ที่สะใจสุด ๆ

เธอนั่งลงในรถแท็กซี่ มองผ่านกระจกมองหลังเห็นเวินรั่วอันกำลังเอามือปิดหน้าไว้ สีหน้าดูน่าสงสารสุด ๆ จากนั้นเธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก

หลินชิงเหยียนกระตุกมุมปากเล็กน้อย แล้วสั่งให้คนขับรถอ้อมไปทางประตูหลังของโรงแรม

พอลงจากแท็กซี่ หลินชิงเหยียนก็เดินเข้ามาถึงโถงใหญ่ของโรงแรม เห็นเวินรั่วอันยังคงยืนอยู่ข้างนอก กำลังรอใครบางคนอยู่

ไม่นานนัก รถเบนท์ลีย์สีดำคันหนึ่งก็ขับมาจอดตรงหน้าประตูโรงแรม จากนั้นซ่งเหยียนจินก็ลงมาจากที่นั่งคนขับ พอเขาเดินมาถึงหน้ารถ เวินรั่วอันก็ร้องไห้วิ่งเข้าไปซบอกเขาทันที

เวินรั่วอันพูดอะไรบางอย่างออกมา ซ่งเหยียนจินจึงโอบไหล่เธอไว้ด้วยความสงสาร

หัวใจของหลินชิงเหยียนยังเจ็บแปลบขึ้นมาอยู่ดี ท้ายที่สุดผู้ชายคนนั้นคือคนที่เธอเคยรัก และผู้หญิงคนนั้นคือเพื่อนที่เธอเคยคิดว่าเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด การถูกหักหลังแบบนี้ ใครจะยอมรับได้ในทันทีล่ะ

แต่หลินชิงเหยียนก็ไม่ถึงขั้นจะถูกทำลายจนรู้สึกว่าฟ้าถล่มหรืออยู่ต่อไปไม่ได้ สำหรับเธอมีหลักข้อเดียวเสมอ สิ่งที่เธอลงแรงให้ ต้องได้รับผลตอบแทน ถ้าไม่ได้รับตอบแทน แถมยังถูกหักหลังแบบนี้ งั้นเธอก็จะต้องทวงความยุติธรรมให้ตัวเองให้ได้

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหลินชิงเหยียนก็ลุกขึ้น ก้าวเดินออกไปด้วยฝีเท้าที่มั่นคง

“ที่รัก?”

พอได้ยินเสียงนั้น ทั้งสองคนก็ชะงักตัวแข็งไปทันที ซ่งเหยียนจินเป็นฝ่ายได้สติกลับมาก่อน รีบผลักเวินรั่วอันออกไป

เวินรั่วอันไม่ทันระวังตัว ถึงกับถูกเขาผลักจนเซถอยไปหนึ่งก้าว

“เธอ… พวกเธอสองคน?” หลินชิงเหยียนแสร้งทำเป็นไม่รู้อะไรทั้งสิ้น

“ฉัน… ฉันมารับเธอ ที่หน้าประตูบังเอิญเจอรั่วอันเข้า… เขา… เขากำลังร้องไห้อยู่ ฉันก็เลย…”

“ก็กอดเพื่อปลอบใจ?”

ซ่เหยียนจินรีบเดินเข้ามาข้าง ๆ หลินชิงเหยียน แล้วพูดเสียงเบา ๆ ว่า “เขาเป็นฝ่ายวิ่งเข้ามากอดเองนะ ฉันกำลังจะผลักออกอยู่พอดี แล้วเธอก็ออกมาซะก่อน”

“จริงเหรอ?”

“เธอไม่เชื่อฉันเหรอ?”

หลินชิงเหยียนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “แน่นอนว่าฉันเชื่อคุณ และก็เชื่อรั่วอัน”

เธอพูดพลางเดินไปตรงหน้าเวินรั่วอัน แล้วจับมือของเธอไว้แน่น

“เมื่อกี้ที่ฉันตบเธอ ฉันก็รู้สึกไม่ดีเหมือนกันนะ แต่ที่ฉันตบไปนั้นก็เพื่อให้เธอได้สติ อย่าไปทำลายครอบครัวของคนอื่น อย่าไปเป็นเมียน้อย เธอเข้าใจความหวังดีของฉันไหม?”

ใบหน้าของเวินรั่วอันยังเจ็บแปลบอยู่ แต่เธอก็ทำได้แค่พูดเสียงแห้ง ๆ ว่า “ฉัน… ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าเขาแต่งงานแล้ว ถ้าฉันรู้ ฉันไม่มีทางทำแบบนั้นแน่นอน”

“เฮ้อ เมื่อกี้ฉันก็แค่โมโหไปหน่อย เธอเป็นคนแบบไหน ฉันจะไม่รู้ได้ยังไงกันล่ะ เธอเป็นคนดี รักษาตัวดี ซื่อสัตย์ตรงไปตรงมา จะไปทำเรื่องน่าขายหน้าแบบนั้นได้ยังไงกัน ถ้าจะโทษก็ต้องโทษไอ้สารเลวนั่น หลี่ชิงไค มีภรรยาอยู่แล้วยังกล้าไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่น ช่างน่าขยะแขยงจริง ๆ”

เพียงไม่กี่คำพูดของหลินชิงเหยียนก็เหมือนด่าทั้งสองคนพร้อมกัน สีหน้าของเวินรั่วอันหม่นหมองทันที ส่วนสีหน้าของซ่งเหยียนจินยิ่งดูแย่กว่าเดิมอีก

“เธอตั้งใจจะคลอดลูกคนนี้ออกมาหรือเปล่า?”

“หืม?”

“ฉันถามว่าเธอจะคลอดลูกคนนี้ออกมาหรือเปล่า?”

เวินรั่วอันแอบชำเลืองมองซ่งเหยียนจินแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “แน่นอนสิ ฉันจะคลอดลูกคนนี้ออกมา”

หลินชิงเหยียนสวมกอดเวินรั่วอันอย่างแสดงความสงสาร “ในฐานะเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอ แน่นอนว่าฉันสนับสนุนทุกการตัดสินใจของเธอ ไหน ๆ เธอตั้งใจจะคลอดลูกออกมาแล้ว ก็คลอดเถอะ ต่อไปไม่ว่าจะตรวจครรภ์ อยู่ไฟ หรือเลี้ยงลูก ฉันจะช่วยเธอเอง”

“ขะ... ขอบคุณนะ”

“เอาอย่างนี้เถอะ ฉันจะเป็นแม่บุญธรรมให้ลูกเธอก็แล้วกัน”

“หา?”

“งั้นสามีของฉันก็เท่ากับเป็นพ่อบุญธรรมของลูกเธอด้วยสิ ช่างน่าสนุกจริง ๆ”

หลินชิงเหยียนพูดอยู่คนเดียวอย่างออกรส ส่วนซ่งเหยียนจินกับเวินรั่วอันกลับฝืนยิ้มไม่ออกเลยจริง ๆ

หลินชิงเหยียนที่ดูมีอารมณ์ดีเป็นพิเศษ รีบผลักเวินรั่วอันให้ขึ้นรถ บอกว่าจะไปส่งเธอกลับบ้านก่อน ส่วนตัวเธอเองก็นั่งที่เบาะข้างคนขับ

ซ่งเหยียนจินเป็นคนขับรถ ตอนแรกยังรู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง แต่ไม่นานก็เริ่มชิน เพราะอย่างไรทั้งสามคนก็เคยไปเที่ยวด้วยกันมาก่อน ความรู้สึกผิดหรือความกระอักกระอ่วนใจอะไรพวกนั้น ได้ถูกโยนทิ้งไปนานแล้ว

เวินรั่วอันปรับตัวได้เร็วกว่านั้นเสียอีก ตอนนี้ถึงขั้นรู้สึกอิจฉาหลินชิงเหยียนที่ได้นั่งเบาะข้างคนขับแล้วด้วยซ้ำ

เธอต่างหากที่เป็นคุณนายซ่ง ที่นั่งตรงนั้นมันควรเป็นของเธอ

หลินชิงเหยียนแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อะไรเลย ตลอดทางยังคงพูดคุยหัวเราะกับพวกเขาอย่างเป็นกันเอง

ขณะที่รถจอดรอสัญญาณไฟเขียว เธอก้มตัวลงไปเก็บของบางอย่างที่อยู่ข้างล่างขึ้นมา แล้วสีหน้าก็พลันหม่นลงทันที

“ซ่งเหยียนจิน! คุณกล้าให้ผู้หญิงคนอื่นมานั่งตรงนี้ได้ยังไงกัน? คุณนอกใจฉันใช่ไหม?”

เธอยกแท่งลิปสติกในมือขึ้น แล้วตะโกนใส่ซ่งเหยียนจินด้วยความโกรธ
Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน   บทที่ 100

    ยาน้ำขมมาก หลินชิงเหยียนกลั้นหายใจแล้วซดหมดในอึกเดียว แต่พอรสขมตีกลับมา ก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาทันที เธอรีบมองหาน้ำดื่ม แต่ว่าแถวนั้นไม่มีเลย มีแค่แก้วหนึ่งในมือของเซิ่งถิง เธอจึงรีบคว้ามาแล้วกระดกดื่มไปหลายอึก ถึงจะกดอาการคลื่นไส้เอาไว้ได้ ไม่ได้อาเจียนออกมาหันไปมองเซิ่งถิงอีกครั้ง ก็เห็นว่าเขากำลังทำหน้าบึ้ง สีหน้าเคร่งเครียดจ้องมองเธออยู่หลินชิงเหยียนยัดแก้วกลับคืนใส่มือเขา “คราวหน้าช่วยเตรียมน้ำไว้ให้ฉันสักแก้วด้วยนะ ขอบคุณ”เดิมทีการประชุมมีกำหนดทั้งช่วงเช้า หลินชิงเหยียนได้นำเสนอแผนงานของพวกเขาให้กับเซิ่งซื่อ แต่เนื่องจากเวลาค่อนข้างจำกัด แผนดังกล่าวจึงเป็นเพียงแผนเบื้องต้น ยังไม่สมบูรณ์ และยังมีอีกหลายประเด็นที่ยังไม่ได้พิจารณาให้รอบด้านแต่ทางฝั่งเซิ่งซื่อกลับให้ความสนใจอย่างมาก ร่วมถกเถียงแลกเปลี่ยนกับพวกเขาอย่างกระตือรือร้น พร้อมทั้งช่วยกันปรับปรุงแผนให้สมบูรณ์ การประชุมครั้งนี้จึงยืดเยื้อไปตลอดทั้งวัน และที่หาได้ยากคือ เซิ่งถิงอยู่เข้าร่วมตลอดทั้งกระบวนการเมื่อการประชุมใกล้จะจบ ทางเซิ่งซื่อก็ตัดสินใจยืนยันความร่วมมือกับพวกเขาทันที หลินชิงเหยียนและเพื่อนร่วมงานต่างดีใจ

  • ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน   บทที่ 99

    จะเป็นไปได้ยังไงกัน เราเป็นเพื่อนกันนี่นา เธอกำลังท้องอยู่แต่กลับไม่มีที่ไป ฉันก็ต้องสงสารเธออยู่แล้วสิ”“พูดว่ามาสงสารฉันอะไรแบบนั้น ฟังดูไม่น่าฟังเอาเสียเลย”“เธอไม่ชอบฟังเหรอ แต่ฉันว่าจริง ๆ แล้วเธอก็น่าสงสารไม่น้อยนะ ไม่มีใครรักไม่มีใครเอาใจ แถมงานการก็ยุ่งเหยิงไปหมด…”“อย่าพูดอีกเลย!” เวินรั่วอันกัดฟันแน่น แม้แต่ตัวเธอเองยังรู้สึกว่าน่าสงสารขึ้นมา “ฉัน…ฉันแค่มาพักอยู่ที่เธอสักไม่กี่วัน เดี๋ยวก็จะมีคนมารับฉันไป”หลินชิงเหยียนแค่นหัวเราะเบา ๆ หวังให้ตระกูลซ่งมารับสินะ ก็คงมารับจริงนั่นแหละ แต่สิ่งที่พวกเขาเล็งไว้คือเด็กในท้องของเธอ ส่วนตัวเธอเอง ในสายตาคนตระกูลซ่งแล้ว ก็แทบไม่มีค่าอะไรเลยกลางดึกทั้งลมแรงทั้งฝนหนัก แต่หลินชิงเหยียนกลับหลับสบายเป็นพิเศษเช้าวันถัดมาเธอสะดุ้งตื่นขึ้นมา เพราะได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจากด้านนอก หลินชิงเหยียนงัวเงียวิ่งไปที่หน้าต่าง เห็นเวินรั่วอันตะโกนไปด้วย วิ่งออกไปด้วย พร้อมกับเปิดประตูรั้วหน้าบ้านและซ่งเหยียนจินก็นั่งพิงอยู่ตรงหน้าประตูในสภาพเมามาย พอเธอเปิดประตูออกมา เขาก็ทรุดล้มลงกับพื้นทันทีแต่เห็นได้ชัดว่าทั้งตัวของเขาเปียกชุ่มไปหมด หนาวจ

  • ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน   บทที่ 98

    เฮ้ย!ซวยแล้ว!เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!ผู้หญิงคนนี้ไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยหรือว่าแค่ใจกล้าเกินไปกันแน่?คุณชายท่านนี้ เธอกล้าขนาดไปแตะต้องเขาได้ยังไงกัน!พวกเขาเล่นเกมนี้กันแต่แรก ก็ไม่เคยนับรวมเขาเข้าไปอยู่แล้วด้วยซ้ำ!ความจริงแล้วหลินชิงเหยียนก็ไม่ได้ใจกล้าขนาดนั้น พอจูบเข้าไปครั้งนี้จึงมีอาการร้อนรนอยู่บ้าง จนเผลอไปกระแทกโดนฟันของเขา พอเห็นสีหน้าเขายิ่งเย็นชาลงไปอีก เธอก็รีบผ่อนแรงลง ค่อย ๆ จูบริมฝีปากของเขาเบา ๆ ทีละนิด ราวกับกำลังเอาใจในขณะที่ทุกคนคิดว่าเซิ่งถิงจะผลักเธอออกไปอย่างแรง หรืออาจถึงขั้นลงมือฟาดเธอสักฉาดหนึ่ง เขากลับเพียงแค่คว้าจับต้นคอด้านหลังของเธอไว้ ราวกับกำลังจับลูกแมวตัวหนึ่ง แล้วดึงเธอออกจากตัวเขาอย่างง่ายดาย“ไปให้ห่างจากฉัน!” เขาพูดเสียงเย็นชาซี้ด… เย็นชาซะจริงแม้คำพูดนั้นจะพูดกับหลินชิงเหยียน แต่คนอื่น ๆ ก็รู้สึกหนาวเย็นไปตาม ๆ กันแต่หลินชิงเหยียนกลับเม้มปากนิดหนึ่ง “งั้นในเมื่อฉันจูบคุณไปแล้ว คุณก็ต้องพูดว่าคุณไม่โกรธฉันแล้วสิ”เซิ่งถิงหรี่ตาลง “เธอยังกล้ามาสั่งฉันเหรอ?”“งั้นก็แปลว่าคุณเล่นไม่เป็นสินะ?”สีหน้าของเซิ่งถิงตึงเครียดขึ้นทันที สีหน้าเ

  • ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน   บทที่ 97

    “คิดจะใช้น้ำชามาตบตาพวกเราเหรอ……”“คุณหู อย่าเพิ่งร้อนใจไปสิ ฉันแค่อยากใช้น้ำชานี้ขอโทษทุกคนเท่านั้น จริง ๆ แล้วฉันดื่มต่อไม่ได้แล้ว เพราะสามีฉันไม่ให้ดื่มแล้วค่ะ”เซิ่งถิงที่กำลังก้มตัวเขี่ยเถ้าบุหรี่อยู่ พอได้ยินคำพูดนั้น การเคลื่อนไหวของมือก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะหึเบา ๆ“โอ้ คุณหลินแต่งงานแล้วเหรอ สามีเป็นคนที่พวกเรารู้จักไหมล่ะ?” ชายคนหนึ่งถามขึ้นมาอย่างจงใจเธอคบกับซ่งเหยียนจินมาหกปี ภายนอกย่อมต้องมีข่าวลืออยู่บ้างหลินชิงเหยียนแสร้งยิ้มอย่างเขินอาย “สามีฉันเก่งมากเลยนะ เข็มขัดดำเทควันโด ชอบออกกำลังกาย ทั้งตัวเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ กำปั้นอย่างกับอุ้งตีนหมี แค่ตบทีเดียวก็ทำให้คนกระดูกหักได้แล้ว”จะขู่ใครกันล่ะ?ยังอวดอีกว่าแค่ฝ่ามือเดียวก็ทำให้คนกระดูกหักได้……แต่พอคำพูดนี้หลุดออกมา ก็มีอยู่ไม่กี่คนที่ชักจะขี้ขลาดขึ้นมา ไม่กล้าโห่ฮาเอะอะต่อแล้ว“ฮะ!” เจียงม่อเหยียนกลั้นหัวเราะไม่อยู่ เผลอหัวเราะออกมาเสียงหนึ่ง พอเห็นคนอื่นหันมามองเขา ก็รีบอธิบายว่า “ฉันแค่รู้สึกว่าสามีของคุณหลินเก่งมากจริง ๆ!”เห็นได้ชัดว่าเจียงม่อเหยียนรู้เรื่องของเธอกับเซิ่งถิงดี หลินชิงเหยียนเม

  • ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน   บทที่ 96

    “เอ๊ะ คุณหลิน บังเอิญจริง ๆ เลยนะ!”“เซิ่งถิงอยู่ข้างใน เดี๋ยวฉันพาเธอไปหาเขา!”“ไม่เป็นไร ไม่ต้องเกร็งหรอก ข้างในก็มีแต่คนคุ้นเคยกันทั้งนั้น!”ยังไม่ทันให้หลินชิงเหยียนได้ปฏิเสธ เจียงม่อเหยียนก็พาเธอเข้าไปอย่างกระตือรือร้น ผลักเธอเข้าไปในห้องรับรอง ท่ามกลางสายตาของทุกคน แล้วดันเธอไปนั่งข้าง ๆ เซิ่งถิงโดยตรง บนที่นั่งข้างเขาเดิมทีเซิ่งถิงยังมีรอยยิ้มประดับหน้าอยู่ แต่พอเธอนั่งลง รอยยิ้มนั้นก็หายวับไปในพริบตา สีหน้าของเขาก็หม่นลงทันทีนี่คือไม่ต้อนรับเธอเหรอ?เรื่องนี้ทำให้หลินชิงเหยียนรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง ชั่วขณะหนึ่งก็ไม่รู้ว่าควรจะลุกเดินออกไปดี หรือควรนั่งอยู่ต่อคนอื่น ๆ ที่นั่งอยู่ในที่นั้นต่างก็พากันคาดเดาฐานะของหลินชิงเหยียน ก่อนหน้านี้ในงานเลี้ยงประจำปีของหลินเฟิง เธอไม่เพียงได้นั่งโต๊ะหลัก แต่ยังนั่งข้าง ๆ เซิ่งถิงอีกด้วย เกิดขึ้นสองครั้งติดกันแบบนี้ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน“พอสาวสวยมา ทุกคนทำไมถึงดูเกร็งกันไปหมดล่ะ?” ชายหนุ่มที่สวมแว่นคนหนึ่งพูดแซวขึ้นมาคนอื่น ๆ ก็พากันรับมุกนี้ต่อ ทำให้บรรยากาศกลับมาคึกคักอีกครั้ง คนฉลาดแม้จะไม่รู้ว่าหลินชิงเหยียนมีที่มาที่ไปอย่

  • ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน   บทที่ 95

    “ฉัน...ฉันยังมีธุระอยู่นิดหน่อย”“ทุกคนก็อยู่ข้างในกันหมด อย่างน้อยคุณก็เข้าไปโผล่หน้าเสียหน่อย เข้าไปดื่มสักแก้ว ถือว่าให้เกียรติฉันหน่อย ได้ไหม?”ซ่งเหยียนจินกระแอมเบา ๆ แล้วพูดว่า “เกียรติของคุณชายเจียง ฉันจะไม่ให้ได้ยังไงล่ะ”เจียงม่อเหยียนอดชะงักไปไม่ได้ แค่ยกยอเขานิดเดียว เขากลับฉวยโอกาสไต่ขึ้นตามน้ำจริง ๆ เลย!“งั้นฉันคงต้องขอบคุณคุณชายซ่งให้ดี ที่ยอมให้เกียรติฉันขนาดนี้นะ”ซ่งเหยียนจินเดินตามเจียงม่อเหยียนเข้าไป ภัตตาคารแห่งนี้เป็นเรือนโบราณแบบสามลาน ด้านในมีผนังกำบังสายตา มีระเบียงทางเดินโค้ง มีภูเขาจำลองและสระน้ำ บรรยากาศดีมากเขาเดินตามเจียงม่อเหยียนเข้าไปพลางเหลียวมองไปรอบ ๆ พยายามหาว่าหลินชิงเหยียนอยู่ที่ไหน แต่ทุกห้องต่างก็มีม่านปิดอยู่ มองไม่เห็นคนข้างในเลยเดินเข้าไปจนถึงลานด้านในสุด ที่นี่แตกต่างจากด้านหน้าซึ่งมีคนเดินเข้าออกจอแจ ตรงนี้กลับเงียบสงบ ทางเดินคดเคี้ยวลึกเข้าไป แม้แต่พนักงานเสิร์ฟอาหารก็ยังเดินอย่างแผ่วเบาพอเข้าไปในห้องแล้ว ถึงได้ยินเสียงพูดคุยกันอย่างครึกครื้นซ่งเหยียนจินเหลือบตาเห็นเซิ่งถิงที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธานตั้งแต่แวบแรก เห็นว่าข้างกายเขา

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status