บทที่ 7

งานสังสรรค์จบลงแล้ว เพื่อนร่วมงานทุกคนต่างพอใจและแยกย้ายกันกลับ

เหลือเพียงแต่เหวินหยวน ผู้หญิงผมสั้นประบ่า สวมเสื้อหนัง ชอบขี่มอเตอร์ไซค์ บวกกับสีหน้าที่มักจะดูเท่จนคนอื่นคิดว่าเธอเป็นสาวสายลุย แต่ความจริงกลับชอบอ้อนกอดคนอื่นอยู่เสมอ

ตอนนี้เธอกำลังเกาะแขนแน่นไม่ยอมปล่อย “หัวหน้า พาฉันไปด้วยเถอะ ถ้าไม่ได้เห็นหน้าพี่ทุกวัน ฉันจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไรล่ะ”

หลินชิงเหยียนเคาะหน้าผากของเหวินหยวนอย่างจนใจ “โตป่านนี้แล้วนะ!”

“ยังไงฉันก็เด็กกว่าพี่อยู่ดี”

“ใช่ เธอเด็กกว่าฉัน เพราะงั้นถ้าเจอเรื่องลำบากอะไรในอนาคต อย่าลืมโทรหาฉันนะ”

สาวเท่ตาเริ่มแดงขึ้นมา แต่ก็ยังเชิดหน้าขึ้น พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา

“หัวหน้า เพื่อนสนิทคนนี้ของพี่ไม่ใช่คนดีนะ พี่ระวังเธอไว้หน่อย” เธอเอียงตัวเข้าไปกระซิบเบา ๆ

หลินชิงเหยียนพยักหน้า “ฉันรู้แล้ว”

“อย่าทำเหมือนคำพูดของฉันไม่มีความหมายสิ”

“ฉันไม่โง่นะ”

“หัวหน้า แน่นอนว่าพี่ไม่โง่ ตรงกันข้ามเลย พี่ฉลาดมาก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังกันไม่พ้นคนใกล้ตัวหักหลังอยู่ดี”

เด็กสาวคนนั้นมองได้ทะลุปรุโปร่งจริง ๆ นี่คงเป็นอย่างที่เขาว่าไว้ คนภายนอกมักมองเห็นชัด แต่คนอยู่ในเหตุการณ์กลับมืดบอด

พอส่งเหวินหยวนไปเสร็จ เวินรั่วอันก็เดินออกมาด้วย ตอนสุดท้ายที่ต้องจ่ายบิล เธอเป็นคนจ่ายเองอยู่ดี ทั้งที่บิลนั้นถูกแย่งไปจากมือเธอก่อนหน้านี้แล้ว เธออุตส่าห์ควักเงินห้าล้านออกไปใช้ เรื่องเงินค่าข้าวแค่นิดเดียวของเวินรั่วอันจะไปซื้อใจใครได้สักกี่คนกัน

“เหยียนเหยียน เธอจะกลับรถแท็กซี่เหรอ?” เวินรั่วอันเดินเข้ามาถาม

หลินชิงเหยียนไม่ได้ตอบคำถามของเธอ แต่กลับเลิกคิ้วพูดว่า “คืนนี้เธอไม่ได้ดื่มเหล้า ตอนยกแก้วไปชนกับพวกเขา ในแก้วของเธอใส่น้ำเปล่าไว้”

เวินรั่วอันชะงักไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ฉัน…ฉันไม่ค่อยอยากดื่มเท่าไหร่”

“ไม่ใช่ เธอต้องมีเรื่องอะไรปิดบังฉันอยู่แน่ ๆ”

“ฉันจะมีเรื่องอะไรได้ล่ะ…”

“อย่าบอกนะว่า...เธอตั้งท้อง?”

เวินรั่วอันตกใจ ไม่คิดเลยว่าหลินชิงเหยียนจะเดาออกได้ทันที

เห็นท่าทางของเธอเช่นนั้น หลินชิงเหยียนก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงมั่นใจทันทีว่า “เธอตั้งครรภ์จริง ๆ ด้วย!”

“ฉัน…”

“เธอยังคิดจะปิดบังฉันอีกเหรอ?”

เวินรั่วอันรีบอธิบายว่า “ฉัน…ฉันอยากจะบอกเธออยู่เหมือนกัน แต่ยังหาโอกาสที่เหมาะไม่ได้เลย”

หลินชิงเหยียนจงใจฮึดฮัดขึ้นมา “ตอนนี้รอบข้างก็ไม่มีใครแล้ว เธอต้องพูดความจริงกับฉัน เด็กคนนี้เป็นของใคร?”

“พ่อของเด็กเป็นใครไม่สำคัญหรอก”

“แน่นอนว่าสำคัญสิ!”

เห็นได้ชัดว่าเวินรั่วอันยังคิดหาคำพูดมาหลอกหลินชิงเหยียนไม่ออก ตอนนั้นจึงทำได้แค่ขบคิดหาคำตอบอย่างหนัก

“เอ่อ…จริง ๆ แล้ว เป็นของหลี่ชิงไค”

หลินชิงเหยียนหรี่ตาลง หลี่ชิงไคเป็นแฟนเก่าของเวินรั่วอัน เพื่อจะหลอกเธอได้ถึงขนาดนี้ ดูท่าคงกล้าโกหกได้ทุกเรื่องจริง ๆ

“เธอกับเขาเลิกกันมาได้สามปีแล้วใช่ไหม?”

“ช่วงก่อนหน้านี้บังเอิญเจอกันอีก แล้วก็เผลอไปโรงแรมด้วยกัน อยู่ค้างคืนหนึ่งคืนโดยไม่รู้ตัว”

“เธอถึงกับ…”

สายตาของหลินชิงเหยียนแข็งกร้าวขึ้นทันที ยกมือขึ้นแล้วฟาดไปหนึ่งฉาด เสียง “เพี้ยะ” ดังลั่น

เวินรั่วอันเอามือกุมแก้ม มองหลินชิงเหยียนด้วยความตกตะลึง

“เธอ… เธอมีสิทธิ์อะไรถึงมาตบฉัน?”

“จากที่ฉันไปทำงานต่างเมืองคราวนี้ ฉันเจอหลี่ชิงไคมาแล้วนะ แล้วเขาก็แต่งงานแล้วด้วย!” หลินชิงเหยียนแกล้งทำเป็นโกรธจัด ชี้หน้าเวินรั่วอันแล้วพูดว่า “ไม่คิดเลยว่าเธอจะยอมไปเป็นมือที่สาม!”

“ฉัน…” เวินรั่วอันถึงกับตาค้าง

“เธอไม่อายบ้างหรือไง! กล้าดียังไงถึงไปทำลายครอบครัวของคนอื่น!”

“ฉันไม่รู้…”

“ฉันผิดหวังในตัวเธอมากจริง ๆ!”

ทั้งตบทั้งด่าเสร็จเรียบร้อย หลินชิงเหยียนก็หันหลังเดินจากไปด้วยอารมณ์ที่สะใจสุด ๆ

เธอนั่งลงในรถแท็กซี่ มองผ่านกระจกมองหลังเห็นเวินรั่วอันกำลังเอามือปิดหน้าไว้ สีหน้าดูน่าสงสารสุด ๆ จากนั้นเธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก

หลินชิงเหยียนกระตุกมุมปากเล็กน้อย แล้วสั่งให้คนขับรถอ้อมไปทางประตูหลังของโรงแรม

พอลงจากแท็กซี่ หลินชิงเหยียนก็เดินเข้ามาถึงโถงใหญ่ของโรงแรม เห็นเวินรั่วอันยังคงยืนอยู่ข้างนอก กำลังรอใครบางคนอยู่

ไม่นานนัก รถเบนท์ลีย์สีดำคันหนึ่งก็ขับมาจอดตรงหน้าประตูโรงแรม จากนั้นซ่งเหยียนจินก็ลงมาจากที่นั่งคนขับ พอเขาเดินมาถึงหน้ารถ เวินรั่วอันก็ร้องไห้วิ่งเข้าไปซบอกเขาทันที

เวินรั่วอันพูดอะไรบางอย่างออกมา ซ่งเหยียนจินจึงโอบไหล่เธอไว้ด้วยความสงสาร

หัวใจของหลินชิงเหยียนยังเจ็บแปลบขึ้นมาอยู่ดี ท้ายที่สุดผู้ชายคนนั้นคือคนที่เธอเคยรัก และผู้หญิงคนนั้นคือเพื่อนที่เธอเคยคิดว่าเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด การถูกหักหลังแบบนี้ ใครจะยอมรับได้ในทันทีล่ะ

แต่หลินชิงเหยียนก็ไม่ถึงขั้นจะถูกทำลายจนรู้สึกว่าฟ้าถล่มหรืออยู่ต่อไปไม่ได้ สำหรับเธอมีหลักข้อเดียวเสมอ สิ่งที่เธอลงแรงให้ ต้องได้รับผลตอบแทน ถ้าไม่ได้รับตอบแทน แถมยังถูกหักหลังแบบนี้ งั้นเธอก็จะต้องทวงความยุติธรรมให้ตัวเองให้ได้

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหลินชิงเหยียนก็ลุกขึ้น ก้าวเดินออกไปด้วยฝีเท้าที่มั่นคง

“ที่รัก?”

พอได้ยินเสียงนั้น ทั้งสองคนก็ชะงักตัวแข็งไปทันที ซ่งเหยียนจินเป็นฝ่ายได้สติกลับมาก่อน รีบผลักเวินรั่วอันออกไป

เวินรั่วอันไม่ทันระวังตัว ถึงกับถูกเขาผลักจนเซถอยไปหนึ่งก้าว

“เธอ… พวกเธอสองคน?” หลินชิงเหยียนแสร้งทำเป็นไม่รู้อะไรทั้งสิ้น

“ฉัน… ฉันมารับเธอ ที่หน้าประตูบังเอิญเจอรั่วอันเข้า… เขา… เขากำลังร้องไห้อยู่ ฉันก็เลย…”

“ก็กอดเพื่อปลอบใจ?”

ซ่เหยียนจินรีบเดินเข้ามาข้าง ๆ หลินชิงเหยียน แล้วพูดเสียงเบา ๆ ว่า “เขาเป็นฝ่ายวิ่งเข้ามากอดเองนะ ฉันกำลังจะผลักออกอยู่พอดี แล้วเธอก็ออกมาซะก่อน”

“จริงเหรอ?”

“เธอไม่เชื่อฉันเหรอ?”

หลินชิงเหยียนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “แน่นอนว่าฉันเชื่อคุณ และก็เชื่อรั่วอัน”

เธอพูดพลางเดินไปตรงหน้าเวินรั่วอัน แล้วจับมือของเธอไว้แน่น

“เมื่อกี้ที่ฉันตบเธอ ฉันก็รู้สึกไม่ดีเหมือนกันนะ แต่ที่ฉันตบไปนั้นก็เพื่อให้เธอได้สติ อย่าไปทำลายครอบครัวของคนอื่น อย่าไปเป็นเมียน้อย เธอเข้าใจความหวังดีของฉันไหม?”

ใบหน้าของเวินรั่วอันยังเจ็บแปลบอยู่ แต่เธอก็ทำได้แค่พูดเสียงแห้ง ๆ ว่า “ฉัน… ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าเขาแต่งงานแล้ว ถ้าฉันรู้ ฉันไม่มีทางทำแบบนั้นแน่นอน”

“เฮ้อ เมื่อกี้ฉันก็แค่โมโหไปหน่อย เธอเป็นคนแบบไหน ฉันจะไม่รู้ได้ยังไงกันล่ะ เธอเป็นคนดี รักษาตัวดี ซื่อสัตย์ตรงไปตรงมา จะไปทำเรื่องน่าขายหน้าแบบนั้นได้ยังไงกัน ถ้าจะโทษก็ต้องโทษไอ้สารเลวนั่น หลี่ชิงไค มีภรรยาอยู่แล้วยังกล้าไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่น ช่างน่าขยะแขยงจริง ๆ”

เพียงไม่กี่คำพูดของหลินชิงเหยียนก็เหมือนด่าทั้งสองคนพร้อมกัน สีหน้าของเวินรั่วอันหม่นหมองทันที ส่วนสีหน้าของซ่งเหยียนจินยิ่งดูแย่กว่าเดิมอีก

“เธอตั้งใจจะคลอดลูกคนนี้ออกมาหรือเปล่า?”

“หืม?”

“ฉันถามว่าเธอจะคลอดลูกคนนี้ออกมาหรือเปล่า?”

เวินรั่วอันแอบชำเลืองมองซ่งเหยียนจินแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “แน่นอนสิ ฉันจะคลอดลูกคนนี้ออกมา”

หลินชิงเหยียนสวมกอดเวินรั่วอันอย่างแสดงความสงสาร “ในฐานะเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอ แน่นอนว่าฉันสนับสนุนทุกการตัดสินใจของเธอ ไหน ๆ เธอตั้งใจจะคลอดลูกออกมาแล้ว ก็คลอดเถอะ ต่อไปไม่ว่าจะตรวจครรภ์ อยู่ไฟ หรือเลี้ยงลูก ฉันจะช่วยเธอเอง”

“ขะ... ขอบคุณนะ”

“เอาอย่างนี้เถอะ ฉันจะเป็นแม่บุญธรรมให้ลูกเธอก็แล้วกัน”

“หา?”

“งั้นสามีของฉันก็เท่ากับเป็นพ่อบุญธรรมของลูกเธอด้วยสิ ช่างน่าสนุกจริง ๆ”

หลินชิงเหยียนพูดอยู่คนเดียวอย่างออกรส ส่วนซ่งเหยียนจินกับเวินรั่วอันกลับฝืนยิ้มไม่ออกเลยจริง ๆ

หลินชิงเหยียนที่ดูมีอารมณ์ดีเป็นพิเศษ รีบผลักเวินรั่วอันให้ขึ้นรถ บอกว่าจะไปส่งเธอกลับบ้านก่อน ส่วนตัวเธอเองก็นั่งที่เบาะข้างคนขับ

ซ่งเหยียนจินเป็นคนขับรถ ตอนแรกยังรู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง แต่ไม่นานก็เริ่มชิน เพราะอย่างไรทั้งสามคนก็เคยไปเที่ยวด้วยกันมาก่อน ความรู้สึกผิดหรือความกระอักกระอ่วนใจอะไรพวกนั้น ได้ถูกโยนทิ้งไปนานแล้ว

เวินรั่วอันปรับตัวได้เร็วกว่านั้นเสียอีก ตอนนี้ถึงขั้นรู้สึกอิจฉาหลินชิงเหยียนที่ได้นั่งเบาะข้างคนขับแล้วด้วยซ้ำ

เธอต่างหากที่เป็นคุณนายซ่ง ที่นั่งตรงนั้นมันควรเป็นของเธอ

หลินชิงเหยียนแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อะไรเลย ตลอดทางยังคงพูดคุยหัวเราะกับพวกเขาอย่างเป็นกันเอง

ขณะที่รถจอดรอสัญญาณไฟเขียว เธอก้มตัวลงไปเก็บของบางอย่างที่อยู่ข้างล่างขึ้นมา แล้วสีหน้าก็พลันหม่นลงทันที

“ซ่งเหยียนจิน! คุณกล้าให้ผู้หญิงคนอื่นมานั่งตรงนี้ได้ยังไงกัน? คุณนอกใจฉันใช่ไหม?”

เธอยกแท่งลิปสติกในมือขึ้น แล้วตะโกนใส่ซ่งเหยียนจินด้วยความโกรธ