Share

บทที่ 5

Author: แพนเค้กผัก
เพราะหลินชิงเหยียนไม่ยอมรับบ้านหลังนี้ ซ่งเหยียนจินก็โกรธขึ้นมาจริง ๆ

ระหว่างทางกลับ เขาไม่พูดกับเธอสักคำเดียว

พอกลับถึงบ้าน เห็นลูกชายอารมณ์ไม่ดี แม่ซ่งก็รีบจ้องหลินชิงเหยียนเขม็งทันที

หลินชิงเหยียนไม่สนใจแม่ซ่งเลย แล้วเดินขึ้นไปชั้นบนเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า

พอเธอลงมาข้างล่างตอนมื้อเย็น พ่อซ่งกับซ่งเหยียนจินไม่ได้อยู่กินข้าวที่บ้าน แม่ซ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารคนเดียว แต่ไม่มีจานชามสำหรับเธอ

“ฉันเห็นว่าเธอท่าทางโกรธมาก คงไม่หิวล่ะสิ ก็เลยไม่ได้ให้พี่อิงเตรียมอาหารไว้ให้เธอ”

“งั้นเหรอ”

หลินชิงเหยียนเห็นพี่อิงถือจานอาหารออกมาจากครัว ก็รีบเข้าไปช่วยรับทันที

เมื่อก่อนเธอมักจะช่วยพี่อิงเตรียมอาหารเย็นอยู่เสมอ พี่อิงเลยนึกว่าเธอจะมาช่วยอีก ก็เลยยื่นจานให้อย่างเคย

แต่หลินชิงเหยียนแกล้งทำเป็นรับไม่ทัน ดึงมือกลับไปเล็กน้อย แล้วจานอาหารนั้นก็หล่นลงพื้นดัง “เพล้ง!”

แม่ซ่งเห็นเหตุการณ์เข้าก็รีบตะโกนใส่หลินชิงเหยียนทันทีว่า “นี่มันอะไรของเธอ แค่ถือจานยังทำให้ดีไม่ได้เลยเหรอ ตระกูลซ่งเราแต่งเธอเข้ามานี่ขาดทุนชัด ๆ!”

“ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ”

หลินชิงเหยียนแกล้งทำท่าทางเหมือนน้อยใจ รีบวิ่งเข้าไปในครัวหยิบจานใหม่ออกมา แล้วกวาดอาหารที่ตกอยู่บนพื้นใส่กลับไปในจาน จากนั้นก็โยนไปตรงหน้าแม่ซ่ง

“เธอ...เธอนี่คิดจะทำอะไร?”

“กินสิ อย่าให้มันเสียของ”

“เธอให้ฉันกินของสกปรกที่ตกพื้นเหรอ!”

“ของสกปรกมันไม่ถูกปากแม่เหรอ?”

“เธอ!”

เพราะเธอมันก็เป็นขยะอยู่แล้ว!

เห็นแม่ซ่งโกรธจนหน้าเขียว หลินชิงเหยียนก็ล้างมืออย่างสบายใจ แล้วเดินขึ้นชั้นบนไปอย่างอารมณ์ดี

วันรุ่งขึ้น พอเธอมาถึงบริษัท เหวินหยวนก็มารอเธออยู่หน้าลิฟต์

“หัวหน้า นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ฉันแทบจะใจจะขาดอยู่แล้วนะ! เวินรั่วอันคนนั้นเป็นเพื่อนของพี่ไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมาแย่งโครงการของพี่ไปได้ โดยเฉพาะโครงการนี้กำลังจะเซ็นสัญญาอยู่แล้ว เป็นช่วงที่กำลังจะได้เก็บเกี่ยวผลสำเร็จแท้ ๆ แบบนี้มันรังแกกันไม่ใช่เหรอ!”

เหวินหยวนเป็นคนที่เธอเป็นคนผลักดันขึ้นมาเอง และทั้งคู่ก็มีใจไปในทางเดียวกัน

หลินชิงเหยียนตบไหล่เธอเบา ๆ แล้วพูดว่า “ไม่ต้องห่วง ฉันเตรียมการไว้แล้ว”

“เตรียมอะไรเหรอ?”

หลินชิงเหยียนยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เธอ แต่ไม่ได้อธิบายอะไรออกมา

เหวินหยวนกอดแขนของหลินชิงเหยียนไว้แน่น “ยังไงก็แล้วแต่ พี่ห้ามทิ้งฉันนะ!”

เหวินหยวนอายุน้อยกว่าเธอสามปี สำหรับเธอแล้วก็เหมือนน้องสาวคนหนึ่ง มักจะชอบอ้อนเธออยู่เสมอ

หลินชิงเหยียนเคาะหน้าผากเหวินหยวนเบา ๆ แล้วพูดว่า “รู้แล้วน่า”

พอเธอเดินเข้ามาในแผนกโครงการ ทุกคนก็หันมามองเธอด้วยความอยากรู้ ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

หลินชิงเหยียนยิ้มให้ทุกคน เพื่อบอกให้พวกเขาสบายใจ

“เหยียนเหยียน ในที่สุดเธอก็มาที่บริษัทแล้ว รีบไปพบประธานกับฉันหน่อยสิ” เวินรั่วอันสวมชุดสูททำงานเต็มยศ แต่ใส่รองเท้าพื้นราบ ทำให้พอเดินมาหยุดตรงหน้าหลินชิงเหยียน เธอดูเตี้ยลงไปมากเลยทีเดียว

เธอดึงแขนหลินชิงเหยียนไว้ แล้วจะพาเดินตรงไปที่ห้องประธานทันที

“ประธานอยู่ ๆ ก็ให้ฉันมารับช่วงโครงการนี้ต่อ ฉันจะไปแย่งความดีความชอบของเธอได้ยังไงล่ะ เดิมทีฉันก็อยากจะปฏิเสธนะ แต่ท่าทีของประธานเด็ดขาดมาก ฉันเลยจำต้องรับไว้ก่อน พอเธอมาบริษัทแล้ว เราค่อยไปคุยกับประธานให้เคลียร์ด้วยกันอีกที”

เห็นได้ชัดว่าเวินรั่วอันตั้งใจพูดประโยคเหล่านั้นให้เพื่อนร่วมงานทุกคนได้ยิน

เธอไม่ใช่คนที่จะทรยศเพื่อน ต่อให้ต้องเสียผลประโยชน์ไป ก็จะยังยืนอยู่ข้างเพื่อนเสมอ

พอได้ยินเธอพูดแบบนั้น เพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ก็พากันแสดงสีหน้าชื่นชมทันที

หลินชิงเหยียนมองไปที่เวินรั่วอัน

เพื่อนที่ดีที่สุดของเธอ กลายเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกันนะ คนที่ตอนนี้กลับกลายเป็นคนเสแสร้งจอมปลอมแบบนี้

หรือบางที เธออาจไม่เคยมองเห็นตัวตนที่แท้จริงของเวินรั่วอันเลยก็ได้...

ถ้าเธอฟังคำของเวินรั่วอัน แล้วไปพบพ่อซ่งพร้อมกัน ผลลัพธ์ก็คงมีเพียงอย่างเดียว พ่อซ่งจะยืนกรานไล่ตัวเองออก และให้เวินรั่วอันเป็นฝ่าย “จำใจ” เข้ามารับโปรเจกต์นี้แทน

แบบนี้เพื่อนร่วมงานทุกคนก็จะไม่คิดว่าเวินรั่วอันเป็นฝ่ายแย่งโปรเจกต์ของเพื่อนรักไป แต่จะมองว่าเป็นเพราะตัวหลินชิงเหยียนเองมีปัญหา ประธานถึงได้ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด ไล่เธอออกจากโปรเจกต์นั้น

คนในครอบครัวนี้ช่างเข้าขากันดีจริง ๆ

“เฮ้อ บริษัทนี่พอจะหมดประโยชน์ก็รีบเขี่ยทิ้งเลยนะ แน่นอนว่าฉันไม่เห็นด้วยอยู่แล้ว แต่ถ้าเธอเป็นคนมารับช่วงต่อ อย่างน้อยฉันก็ยังรู้สึกสบายใจขึ้นหน่อย” หลินชิงเหยียนจับมือเวินรั่วอันไว้ “ยังไงเราก็เป็นเพื่อนรักกัน ผลงานที่ฉันสร้างไว้ถ้าเป็นเธอที่ได้เก็บเกี่ยว เธอย่อมต้องจดจำความดีของฉันไว้แน่นอน”

แค่คำว่า “ใช้คนจนหมดประโยชน์แล้วก็เขี่ยทิ้ง” ก็เป็นการกำหนดทิศทางของเรื่องนี้ได้ชัดเจนแล้ว อธิบายทุกอย่างได้ครบถ้วนในคำเดียว

ส่วนคำว่า “ผลของฉันให้เธอมาเก็บ” นั้น หมายความว่าผลลัพธ์ทั้งหมดเป็นสิ่งที่หลินชิงเหยียนอุตส่าห์ทำงานหนักสร้างขึ้นมา ส่วนเวินรั่วอันก็แค่รอให้ผลสุก แล้วมาเก็บเกี่ยวเอาไปเท่านั้น

เมื่อเผชิญหน้ากับคนที่เอาแต่รอเก็บผลสำเร็จของคนอื่น เพื่อนร่วมทีมจะไปยอมรับหรือศรัทธาได้อย่างไร

เวินรั่วอันยิ้มไม่ออกแล้ว “ฉะ...ฉันรับโครงการนี้ต่อไม่ได้หรอก”

“งั้นเธอจะลาออกเหรอ?”

“ฉัน…”

“แน่นอน ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากไปอยู่แล้วล่ะ”

หลินชิงเหยียนยิ้มบาง ๆ ด้วยท่าทีใจดีมีเมตตา ทำให้เวินรั่วอันดูเป็นคนใจแคบและหยุมหยิมไปเลย

เธอไม่ได้ให้เวินรั่วอันตามไป แต่ไปที่ห้องทำงานของพ่อซ่งคนเดียว

พ่อซ่งรู้ว่าเธอจะต้องมา และก็เตรียมวิธีรับมือไว้เรียบร้อยแล้ว

“เหยียนเหยียน เธอก็น่าจะรู้ดีว่าฉันให้ความสำคัญกับเธอมากแค่ไหน อีกหน่อยเมื่อฉันวางมือไป เหยียนจินจะเข้ามารับช่วงบริษัทต่อ เธอก็จะเป็นทั้งภรรยาที่ดี และเป็นแขนขาที่สำคัญของเขา ตอนนี้ในเมื่อฉันยังอยู่ที่บริษัท ฉันก็อยากให้เธอออกไปเปิดตลาดใหม่ให้ตระกูลซ่งบ้าง คนหนุ่มสาวน่ะ ต้องผ่านการฝึกฝนให้มาก ถึงจะรับผิดชอบภาระใหญ่ได้”

ประโยคนี้เหมาะจะเอาไปล่อหลอกเด็กมหาวิทยาลัยที่เพิ่งเข้าบริษัทใหม่มากเลย น่าเสียดาย…เธอน่ะเก๋าเกมเกินกว่าจะโดนหลอกแล้ว

“ท่านประธานหมายความว่ายังไงเหรอคะ ทำไมฉันฟังแล้วไม่ค่อยเข้าใจเลย?”

“ที่เมืองไห่เฉิงมีโครงการหนึ่งอยู่ ฉันอยากให้เธอไปดูแลที่นั่น โครงการนั้นก็สำคัญไม่แพ้กันเลย และฉันเชื่อใจเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น”

เหอะ ส่งเธอไปทำงานต่างเมือง แล้วให้เวินรั่วอันกลับไปพักรักษาครรภ์ที่ตระกูลซ่งสินะ

คนในครอบครัวพวกเขาอยู่กันอย่างมีความสุข ส่วนเธอกลับถูกปิดบังทุกอย่าง แถมยังต้องทำงานงก ๆ เพื่อรับใช้ตระกูลซ่งอีกด้วย

แผนที่พวกเขาวางไว้นี่มันแนบเนียนจนเธอแทบต้องยกนิ้วให้เลยทีเดียว

“เมืองไห่เฉิงอะไรนั่น ฉันไม่ไปแล้วนะ ก็ยังคงคำเดิม ถ้าจะให้ฉันสละโครงการจินหยวนก็ได้ แต่ต้องให้ฉันได้งานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่หนึ่งงาน”

พ่อซ่งขมวดคิ้ว “ที่ฉันยังพูดจากับเธออย่างดีแบบนี้ ก็เพราะเห็นแก่หน้าในฐานะที่เธอเป็นสะใภ้ของฉัน ไม่อย่างนั้น ฮึ!”

หลินชิงเหยียนเลิกคิ้วขึ้น “ไม่อย่างนั้นจะทำไมเหรอ?”

“ฉันก็สามารถไล่เธอออกได้เหมือนกัน!”

ไล่เธอออก?

“เหอะ ได้เลย งั้นก็ไล่ฉันออกสิ! ส่วนงานแต่ง ฉันไปเรียกร้องกับซ่งเหยียนจินเองก็ได้ แต่โบนัสของโครงการนี้ พ่อต้องจ่ายให้ฉัน ไม่อย่างนั้นฉันไม่ส่งต่องานเด็ดขาด!”

พ่อซ่งถอนหายใจหนัก ๆ แล้วพูดว่า “เหยียนเหยียน ทำไมเธอถึงกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวแบบนี้ไปได้ ฉันผิดหวังในตัวเธอจริง ๆ”

หลินชิงเหยียนลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “ฉันเชื่อว่าทำมากก็ต้องได้มาก นี่ไม่ใช่ความเห็นแก่ตัว แต่เป็นสิ่งที่ฉันสมควรได้รับต่างหาก”

เพื่อให้การส่งต่องานเป็นไปอย่างราบรื่น พ่อซ่งจึงสั่งให้ฝ่ายการเงินโอนโบนัสให้หลินชิงเหยียนทันที

นี่ไม่ใช่จำนวนเล็กน้อยเลย สีหน้าของพ่อซ่งดูไม่ค่อยดีนัก

แต่ในขณะที่สีหน้าของพ่อซ่งดูไม่สู้ดี ใบหน้าของหลินชิงเหยียนกลับดูสดใสดีใจนัก

ออกมาจากห้องทำงานของพ่อซ่งแล้ว หลินชิงเหยียนก็ขึ้นไปที่ดาดฟ้า โทรหาผู้จัดการฝ่ายที่รับผิดชอบโครงการนี้ของจินหยวนทันที

“ประธานจินบอกคุณแล้วใช่ไหม?”

“ใช่ ตั้งแต่นี้ไปคุณคือผู้รับผิดชอบหลักของโครงการนี้ทั้งหมด แผนกของพวกเราจะฟังคำสั่งจากคุณ”

“พรุ่งนี้คนจากเทียนหย่วนจะไปเซ็นสัญญา”

“สัญญาได้ร่างเรียบร้อยแล้ว”

“ฉีกทิ้งไปเถอะ”

“ห๊ะ?”

“ฉันว่าผังการออกแบบของพวกเขายังมีปัญหาอยู่บ้างนะ คุณก็แค่ชี้จุดเล็ก ๆ สักสองสามอย่างให้พวกเขาแก้ก็พอ”

“ครับ เข้าใจที่คุณหมายถึงแล้ว ฉันจะทำตามที่คุณสั่งครับ”

วางสายโทรศัพท์แล้ว หลินชิงเหยียนก็หัวเราะเย้ยออกมาเบา ๆ

ก็จริงอย่างที่คิด แกล้งคนเล่นนี่มันสนุกดีจริงๆ
Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน   บทที่ 100

    ยาน้ำขมมาก หลินชิงเหยียนกลั้นหายใจแล้วซดหมดในอึกเดียว แต่พอรสขมตีกลับมา ก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาทันที เธอรีบมองหาน้ำดื่ม แต่ว่าแถวนั้นไม่มีเลย มีแค่แก้วหนึ่งในมือของเซิ่งถิง เธอจึงรีบคว้ามาแล้วกระดกดื่มไปหลายอึก ถึงจะกดอาการคลื่นไส้เอาไว้ได้ ไม่ได้อาเจียนออกมาหันไปมองเซิ่งถิงอีกครั้ง ก็เห็นว่าเขากำลังทำหน้าบึ้ง สีหน้าเคร่งเครียดจ้องมองเธออยู่หลินชิงเหยียนยัดแก้วกลับคืนใส่มือเขา “คราวหน้าช่วยเตรียมน้ำไว้ให้ฉันสักแก้วด้วยนะ ขอบคุณ”เดิมทีการประชุมมีกำหนดทั้งช่วงเช้า หลินชิงเหยียนได้นำเสนอแผนงานของพวกเขาให้กับเซิ่งซื่อ แต่เนื่องจากเวลาค่อนข้างจำกัด แผนดังกล่าวจึงเป็นเพียงแผนเบื้องต้น ยังไม่สมบูรณ์ และยังมีอีกหลายประเด็นที่ยังไม่ได้พิจารณาให้รอบด้านแต่ทางฝั่งเซิ่งซื่อกลับให้ความสนใจอย่างมาก ร่วมถกเถียงแลกเปลี่ยนกับพวกเขาอย่างกระตือรือร้น พร้อมทั้งช่วยกันปรับปรุงแผนให้สมบูรณ์ การประชุมครั้งนี้จึงยืดเยื้อไปตลอดทั้งวัน และที่หาได้ยากคือ เซิ่งถิงอยู่เข้าร่วมตลอดทั้งกระบวนการเมื่อการประชุมใกล้จะจบ ทางเซิ่งซื่อก็ตัดสินใจยืนยันความร่วมมือกับพวกเขาทันที หลินชิงเหยียนและเพื่อนร่วมงานต่างดีใจ

  • ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน   บทที่ 99

    จะเป็นไปได้ยังไงกัน เราเป็นเพื่อนกันนี่นา เธอกำลังท้องอยู่แต่กลับไม่มีที่ไป ฉันก็ต้องสงสารเธออยู่แล้วสิ”“พูดว่ามาสงสารฉันอะไรแบบนั้น ฟังดูไม่น่าฟังเอาเสียเลย”“เธอไม่ชอบฟังเหรอ แต่ฉันว่าจริง ๆ แล้วเธอก็น่าสงสารไม่น้อยนะ ไม่มีใครรักไม่มีใครเอาใจ แถมงานการก็ยุ่งเหยิงไปหมด…”“อย่าพูดอีกเลย!” เวินรั่วอันกัดฟันแน่น แม้แต่ตัวเธอเองยังรู้สึกว่าน่าสงสารขึ้นมา “ฉัน…ฉันแค่มาพักอยู่ที่เธอสักไม่กี่วัน เดี๋ยวก็จะมีคนมารับฉันไป”หลินชิงเหยียนแค่นหัวเราะเบา ๆ หวังให้ตระกูลซ่งมารับสินะ ก็คงมารับจริงนั่นแหละ แต่สิ่งที่พวกเขาเล็งไว้คือเด็กในท้องของเธอ ส่วนตัวเธอเอง ในสายตาคนตระกูลซ่งแล้ว ก็แทบไม่มีค่าอะไรเลยกลางดึกทั้งลมแรงทั้งฝนหนัก แต่หลินชิงเหยียนกลับหลับสบายเป็นพิเศษเช้าวันถัดมาเธอสะดุ้งตื่นขึ้นมา เพราะได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจากด้านนอก หลินชิงเหยียนงัวเงียวิ่งไปที่หน้าต่าง เห็นเวินรั่วอันตะโกนไปด้วย วิ่งออกไปด้วย พร้อมกับเปิดประตูรั้วหน้าบ้านและซ่งเหยียนจินก็นั่งพิงอยู่ตรงหน้าประตูในสภาพเมามาย พอเธอเปิดประตูออกมา เขาก็ทรุดล้มลงกับพื้นทันทีแต่เห็นได้ชัดว่าทั้งตัวของเขาเปียกชุ่มไปหมด หนาวจ

  • ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน   บทที่ 98

    เฮ้ย!ซวยแล้ว!เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!ผู้หญิงคนนี้ไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยหรือว่าแค่ใจกล้าเกินไปกันแน่?คุณชายท่านนี้ เธอกล้าขนาดไปแตะต้องเขาได้ยังไงกัน!พวกเขาเล่นเกมนี้กันแต่แรก ก็ไม่เคยนับรวมเขาเข้าไปอยู่แล้วด้วยซ้ำ!ความจริงแล้วหลินชิงเหยียนก็ไม่ได้ใจกล้าขนาดนั้น พอจูบเข้าไปครั้งนี้จึงมีอาการร้อนรนอยู่บ้าง จนเผลอไปกระแทกโดนฟันของเขา พอเห็นสีหน้าเขายิ่งเย็นชาลงไปอีก เธอก็รีบผ่อนแรงลง ค่อย ๆ จูบริมฝีปากของเขาเบา ๆ ทีละนิด ราวกับกำลังเอาใจในขณะที่ทุกคนคิดว่าเซิ่งถิงจะผลักเธอออกไปอย่างแรง หรืออาจถึงขั้นลงมือฟาดเธอสักฉาดหนึ่ง เขากลับเพียงแค่คว้าจับต้นคอด้านหลังของเธอไว้ ราวกับกำลังจับลูกแมวตัวหนึ่ง แล้วดึงเธอออกจากตัวเขาอย่างง่ายดาย“ไปให้ห่างจากฉัน!” เขาพูดเสียงเย็นชาซี้ด… เย็นชาซะจริงแม้คำพูดนั้นจะพูดกับหลินชิงเหยียน แต่คนอื่น ๆ ก็รู้สึกหนาวเย็นไปตาม ๆ กันแต่หลินชิงเหยียนกลับเม้มปากนิดหนึ่ง “งั้นในเมื่อฉันจูบคุณไปแล้ว คุณก็ต้องพูดว่าคุณไม่โกรธฉันแล้วสิ”เซิ่งถิงหรี่ตาลง “เธอยังกล้ามาสั่งฉันเหรอ?”“งั้นก็แปลว่าคุณเล่นไม่เป็นสินะ?”สีหน้าของเซิ่งถิงตึงเครียดขึ้นทันที สีหน้าเ

  • ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน   บทที่ 97

    “คิดจะใช้น้ำชามาตบตาพวกเราเหรอ……”“คุณหู อย่าเพิ่งร้อนใจไปสิ ฉันแค่อยากใช้น้ำชานี้ขอโทษทุกคนเท่านั้น จริง ๆ แล้วฉันดื่มต่อไม่ได้แล้ว เพราะสามีฉันไม่ให้ดื่มแล้วค่ะ”เซิ่งถิงที่กำลังก้มตัวเขี่ยเถ้าบุหรี่อยู่ พอได้ยินคำพูดนั้น การเคลื่อนไหวของมือก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะหึเบา ๆ“โอ้ คุณหลินแต่งงานแล้วเหรอ สามีเป็นคนที่พวกเรารู้จักไหมล่ะ?” ชายคนหนึ่งถามขึ้นมาอย่างจงใจเธอคบกับซ่งเหยียนจินมาหกปี ภายนอกย่อมต้องมีข่าวลืออยู่บ้างหลินชิงเหยียนแสร้งยิ้มอย่างเขินอาย “สามีฉันเก่งมากเลยนะ เข็มขัดดำเทควันโด ชอบออกกำลังกาย ทั้งตัวเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ กำปั้นอย่างกับอุ้งตีนหมี แค่ตบทีเดียวก็ทำให้คนกระดูกหักได้แล้ว”จะขู่ใครกันล่ะ?ยังอวดอีกว่าแค่ฝ่ามือเดียวก็ทำให้คนกระดูกหักได้……แต่พอคำพูดนี้หลุดออกมา ก็มีอยู่ไม่กี่คนที่ชักจะขี้ขลาดขึ้นมา ไม่กล้าโห่ฮาเอะอะต่อแล้ว“ฮะ!” เจียงม่อเหยียนกลั้นหัวเราะไม่อยู่ เผลอหัวเราะออกมาเสียงหนึ่ง พอเห็นคนอื่นหันมามองเขา ก็รีบอธิบายว่า “ฉันแค่รู้สึกว่าสามีของคุณหลินเก่งมากจริง ๆ!”เห็นได้ชัดว่าเจียงม่อเหยียนรู้เรื่องของเธอกับเซิ่งถิงดี หลินชิงเหยียนเม

  • ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน   บทที่ 96

    “เอ๊ะ คุณหลิน บังเอิญจริง ๆ เลยนะ!”“เซิ่งถิงอยู่ข้างใน เดี๋ยวฉันพาเธอไปหาเขา!”“ไม่เป็นไร ไม่ต้องเกร็งหรอก ข้างในก็มีแต่คนคุ้นเคยกันทั้งนั้น!”ยังไม่ทันให้หลินชิงเหยียนได้ปฏิเสธ เจียงม่อเหยียนก็พาเธอเข้าไปอย่างกระตือรือร้น ผลักเธอเข้าไปในห้องรับรอง ท่ามกลางสายตาของทุกคน แล้วดันเธอไปนั่งข้าง ๆ เซิ่งถิงโดยตรง บนที่นั่งข้างเขาเดิมทีเซิ่งถิงยังมีรอยยิ้มประดับหน้าอยู่ แต่พอเธอนั่งลง รอยยิ้มนั้นก็หายวับไปในพริบตา สีหน้าของเขาก็หม่นลงทันทีนี่คือไม่ต้อนรับเธอเหรอ?เรื่องนี้ทำให้หลินชิงเหยียนรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง ชั่วขณะหนึ่งก็ไม่รู้ว่าควรจะลุกเดินออกไปดี หรือควรนั่งอยู่ต่อคนอื่น ๆ ที่นั่งอยู่ในที่นั้นต่างก็พากันคาดเดาฐานะของหลินชิงเหยียน ก่อนหน้านี้ในงานเลี้ยงประจำปีของหลินเฟิง เธอไม่เพียงได้นั่งโต๊ะหลัก แต่ยังนั่งข้าง ๆ เซิ่งถิงอีกด้วย เกิดขึ้นสองครั้งติดกันแบบนี้ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน“พอสาวสวยมา ทุกคนทำไมถึงดูเกร็งกันไปหมดล่ะ?” ชายหนุ่มที่สวมแว่นคนหนึ่งพูดแซวขึ้นมาคนอื่น ๆ ก็พากันรับมุกนี้ต่อ ทำให้บรรยากาศกลับมาคึกคักอีกครั้ง คนฉลาดแม้จะไม่รู้ว่าหลินชิงเหยียนมีที่มาที่ไปอย่

  • ทิ้งผัวปลอม แต่งใหม่กับทายาทพันล้าน   บทที่ 95

    “ฉัน...ฉันยังมีธุระอยู่นิดหน่อย”“ทุกคนก็อยู่ข้างในกันหมด อย่างน้อยคุณก็เข้าไปโผล่หน้าเสียหน่อย เข้าไปดื่มสักแก้ว ถือว่าให้เกียรติฉันหน่อย ได้ไหม?”ซ่งเหยียนจินกระแอมเบา ๆ แล้วพูดว่า “เกียรติของคุณชายเจียง ฉันจะไม่ให้ได้ยังไงล่ะ”เจียงม่อเหยียนอดชะงักไปไม่ได้ แค่ยกยอเขานิดเดียว เขากลับฉวยโอกาสไต่ขึ้นตามน้ำจริง ๆ เลย!“งั้นฉันคงต้องขอบคุณคุณชายซ่งให้ดี ที่ยอมให้เกียรติฉันขนาดนี้นะ”ซ่งเหยียนจินเดินตามเจียงม่อเหยียนเข้าไป ภัตตาคารแห่งนี้เป็นเรือนโบราณแบบสามลาน ด้านในมีผนังกำบังสายตา มีระเบียงทางเดินโค้ง มีภูเขาจำลองและสระน้ำ บรรยากาศดีมากเขาเดินตามเจียงม่อเหยียนเข้าไปพลางเหลียวมองไปรอบ ๆ พยายามหาว่าหลินชิงเหยียนอยู่ที่ไหน แต่ทุกห้องต่างก็มีม่านปิดอยู่ มองไม่เห็นคนข้างในเลยเดินเข้าไปจนถึงลานด้านในสุด ที่นี่แตกต่างจากด้านหน้าซึ่งมีคนเดินเข้าออกจอแจ ตรงนี้กลับเงียบสงบ ทางเดินคดเคี้ยวลึกเข้าไป แม้แต่พนักงานเสิร์ฟอาหารก็ยังเดินอย่างแผ่วเบาพอเข้าไปในห้องแล้ว ถึงได้ยินเสียงพูดคุยกันอย่างครึกครื้นซ่งเหยียนจินเหลือบตาเห็นเซิ่งถิงที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธานตั้งแต่แวบแรก เห็นว่าข้างกายเขา

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status