LOGINท่ามกลางแสงสลัวภายในห้องนั่งเล่น ร่างแกร่งของผู้เป็นสามียังคงเคลื่อนไหวอย่างดุดันและเร่าร้อน ณัฐณิชาร้องครางออกมาอย่างไม่อาจเก็บงำความเสียวซ่านได้อีกต่อไป กวินภพคำรามลั่นด้วยความพึงพอใจเมื่อสัมผัสได้ถึงความคับแน่นที่บีบรัดตัวตนของเขาแน่นขึ้นทุกจังหวะการสอดประสาน เขาประคองร่างบางให้นอนคว่ำลงกับโซฟาตัวยาว ก่อนจะมอบบทรักอันหนักหน่วงโดยไม่ยอมให้เธอได้พักหายใจ อานุภาพความหึงหวงกระตุ้นให้เขาปรนเปรอเธออย่างบ้าคลั่ง ทั้งยกเรียวขาสวยขึ้นสูงจนสะโพกมนลอยเด่น หรือแม้แต่จับพาดกับโต๊ะเพื่อส่งแรงกระแทกให้ลึกซึ้งถึงใจ จนณัฐณิชาขยาดกลัวในใจว่าหากเธอเผลอไปใกล้ชิดชายใดอีก คงต้องถูกสามีจอมหึงลงโทษทัณฑ์เช่นนี้ไปสามวันสามคืนเป็นแน่แม้กวินภพจะก้าวเข้าสู่วัยเลขสี่ แต่การดูแลตัวเองอย่างดีทำให้เขายังดูแข็งแกร่งไม่ต่างจากชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ ณัฐณิชามองเสี้ยวหน้าคมสันที่บิดเบี้ยวด้วยความสุขสมขณะที่เขายังคงขับเคลื่อนบทรักอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย“อย่าค่ะพี่ภพ... พอแล้ว... อื้อ!!...” เธอประท้วงแผ่วเบา แต่คำพูดนั้นกลับถูกกลืนหายไปเมื่อเขาประกบจูบอย่างเผ็ดร้อน ลิ้นร้อนฉกาจกวาดต้อนลิ้นเล็กจนเธอเคลิบเคลิ้ม กวินภพซุกไซ
สามปีผ่านไป... แม้กวินภพอยากมีลูกสาวอีกคนมากเพียงใด แต่ภรรยาอันเป็นที่รักก็ยังไม่มีเจ้าตัวน้อยให้เขาเสียที อันดาเองก็โตพอที่จะช่วยเลี้ยงน้องได้ จึงออดอ้อนขอให้แม่มีน้องสาวอีกคน ส่วนกวินภพก็พยายามอย่างทำลูกอยู่ต่อเนื่องไม่ขาด แต่ภรรยาก็ไม่ยอมตั้งครรภ์ให้เสียทีเช้านี้ณัฐณิชารีบตื่นขึ้นมาเตรียมอาหารเช้า เพราะเป็นวันจันทร์ที่เขาต้องรีบไปส่งอันดาและณัฐภพลูกชายตัวน้อยที่โรงเรียน ตอนนี้เธอก็ยังคงช่วยงานที่บริษัทของสามีเช่นเดิม ด้วยความเฉลียวฉลาดและอัธยาศัยดี ทำให้เธอเป็นที่หมายปองของผู้ที่สนใจจะร่วมลงทุนกับโรงแรม Splendid Anda Hotelณัฐณิชาเปรียบเสมือนทูตสัมพันธไมตรีของบริษัท ด้วยความสวย น่ารัก และมีเสน่ห์ ทำให้หลายคนหลงใหล แม้เธอจะเป็นคุณแม่ลูกหนึ่งแล้วก็ตาม และเธอก็ยังคล่องแคล่วในการใช้ภาษาฝรั่งเศสเป็นอย่างมากวันนี้ณัฐณิชาเดินไปส่งณัฐภพและอันดาที่โรงเรียน กวินภพนั่งรอภรรยาสาวอยู่บนรถ แต่จนแล้วจนรอดเธอก็ยังไม่มา แม้ว่าวันนี้จะไม่มีงานด่วน แต่เวลาก็ล่วงเลยมาหลายนาทีแล้ว เขาจึงตัดสินใจเดินเข้าไปตามภรรยาในโรงเรียนกวินภพหรี่ตามองชายหนุ่มต่างชาติรูปหล่อที่เป็นครูผู้ชายอยู่ในรถ ซึ่งกำลังทำท่าท
หลายวันต่อมา... รัฐภูมิและวิกากรพาอันดาไปนอนที่บ้านอีกหลังปล่อยให้ณัฐณิชาและกวินภพได้ใช้ชีวิตด้วยกันตามลำพัง กลางดึกคืนนั้น ณัฐณิชาอาบน้ำเสร็จก็ออกมาในชุดผ้าขนหนูผืนเล็กพันร่างอย่างน่าหวาดเสียว เขาไม่ได้เมคเลิฟเธอหลายวันแล้วเนื่องจากกังวลเรื่องลูกในท้องจะเป็นอันตราย มือบางลูบไล้ตามแผงอกแกร่งเบา ๆ แล้วกระซิบข้างหูให้เขาจั๊กจี้เล่น ๆ“ณิชา!!!..ยั่วพี่แบบนี้ระวังพี่ห้ามใจไม่อยู่เด้อ!” จริงอย่างที่คุณหมอบอกว่าบางครั้งคนท้องมักจะมีอาการทางเพศเพิ่มมากขึ้น มิน่าล่ะคนท้องถึงได้ดูมีน้ำมีนวลและมีเสน่ห์อย่างนี้นี่เอง“ณิชาก็รู้ว่าพี่อดอยากปากแห้งมาตั้งหลายวัน...ไม่กลัวรึไงหืม์” กวินภพขู่ภรรยาพลางดึงร่างอวบอิ่มให้นอนราบกับเตียงกว้าง ก่อนจะระดมจูบไปทั่วร่าง ใบหน้าสวยแหงนเงยขึ้นตามอารมณ์ที่เสียวซ่าน ริมฝีปากเขาช่างร้ายกาจเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน มันทำให้เธอร้อนวูบวาบได้ตลอดเวลา ปลายลิ้นวนเวียนอยู่ที่ใบหูสะอาดสะอ้านหลายรอบจนเธอสั่นสะท้านไปหมด“พี่ภพขา เร็วหน่อยสิคะ ณิชาใจจะขาดแล้ว เสียบสิคะ ไม่เป็นอะไรหรอก” ณัฐณิชาเร่งเร้าสามีหนุ่ม กวินภพหัวเราะแล้วกัดใบหูเล่นเบาๆ“เอางั้นเลยเหรอที่รัก” ร่างสาวบิดแอ่
“ไม่ต้องรีบที่รัก” กวินภพบอกขณะประคองเธอเดินกลางลานจอดรถในโรงพยาบาล เขารีบเปิดประตูให้ภรรยา ณัฐณิชามองหน้ากวินภพที่ยิ้มทะเล้นให้แล้วส่ายหน้าไปมา“พี่ขอโทษนะที่รุนแรงกับณิชา ไหนพี่ขอดูสิระบมมากหรือมั้ย” กวินภพชะโงกหน้าหล่อ ๆ มาหวังจะดูหน้าอกภรรยาในรถ ณัฐณิชารีบเอามือปิดเสื้อทันที เธอกลัวว่าเขาจะไม่ดูอย่างเดียวน่ะสิ ก็ดูสายตาที่จับจ้องมาที่เต้าอวบ ๆ นั้นเหมือนจะกลืนกินมากกว่าที่จะมาดูความบอบช้ำจากน้ำมือตัวเอง“ณิชาไม่ให้ดูค่ะ ณิชารู้นะว่าพี่จะทำอะไร ณิชารู้สึกหิวข้าวจังเลยพี่ภพ” กวินภพตาโตเมื่อได้ยินว่าเธอหิว ถ้าเธอหิวอย่างนี้ลูกก็ต้องหิวด้วยน่ะสิ“เดี๋ยวพี่แวะไปทานร้านอร่อย ไม่ไกลหรอก แป๊บเดียว” “กลับไปทานที่บ้านก็ได้ค่ะ ณิชาทำเองก็ได้”“ไม่เอาซิ ช่วงนี้ณิชาต้องพักผ่อนเยอะ ๆ” ณัฐณิชามองชายหนุ่มที่เป็นห่วงภรรยาจนเวอร์ แต่เธอก็อดดีใจไม่ได้ที่เขาเป็นห่วงและแคร์ความรู้สึกของเธอมากมายขนาดนี้ช่วงเย็นกวินภพก็รีบไปบอกข่าวดีกับทุกคน วิภากรและรัฐภูมิรวมถึงอันดาดีใจกันใหญ่ที่จะมีสมาชิกของครอบครัวเพิ่มขึ้นอีกหนึ่ง โดยเฉพาะอันดาที่กระโดดโลดเต้นไปมาเพราะเธอนั้นอยากมีน้องมาตั้งนานแล้ว อันดารีบเอาหู
“แล้วเมื่อกี้พี่เผลอรุนแรงไป ลูกเราจะเป็นอันตรายหรือเปล่า งั้นเดี๋ยวพี่พาณิชาไปให้หมอตรวจดีกว่านะ” กวินภพลุกพรวดพราดขึ้นจากเตียงด้วยความตื่นตระหนก พลางฉุดข้อมือบางให้ลุกตามอย่างรีบร้อน ณัฐณิชาถึงกับมึนงงจนปรับอารมณ์ตามไม่ทัน เธอเพิ่งจะผ่านพายุสวาทที่เขาโหมกระหน่ำใส่มาหยก ๆ ร่างกายยังอ่อนเปลี้ยเพลียแรงจนแทบจะขยับเขยื้อนไม่ได้ แต่เขากลับจะให้เธอไปหาหมอตอนนี้เนี่ยนะ!“พี่ภพ ใจเย็นก่อนค่ะ เราค่อยไปหาหมอพรุ่งนี้ก็ได้ ตอนนี้ณิชาแทบจะไม่มีแรงลุกแล้ว” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าพลางมองค้อนสามีจอมวุ่นวาย กวินภพชะงักกึก หันมามองหน้าภรรยาสาวด้วยความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามา เขารีบถลากายเข้าไปโอบกอดเธอไว้ สองมือหนาลูบไล้สำรวจเรือนร่างนุ่มนิ่มอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายไปต่อหน้าต่อตา“ไม่เอาสิณิชา ไปตรวจหน่อยเถอะ เผื่อแท้งขึ้นมาจะทำยังไง” น้ำเสียงของเขาพั่นพรึงอย่างเห็นได้ชัด แค่จินตนาการว่าการร่วมรักที่เร่าร้อนและยาวนานเมื่อครู่อาจส่งผลร้ายต่อสิ่งมหัศจรรย์ที่กำลังก่อตัวขึ้นในครรภ์ หัวใจของเขาก็แทบจะหยุดเต้น ณัฐณิชามองชายหนุ่มที่ตื่นตูมเกินเหตุด้วยความระอาแกมเอ็นดู“ไม่แท้งหรอกค่ะ ณิชาแค่เ
“ณิชา พี่ขอโทษ” เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบาด้วยความรู้สึกผิด แต่คำขอโทษนั้นกลับยิ่งกระตุ้นให้น้ำตาของภรรยาสาวให้ไหลรินไม่หยุดหย่อน“ไม่ต้องมาขอโทษหรอก มันเป็นความผิดของฉันเองที่ดูแลคุณไม่ดี คุณถึงต้องหน้ามืดไปเอากับเลขาฯ” ณัฐณิชาเอ่ยเสียงสะอื้นปนตัดพ้อ กวินภพถึงกับสะดุ้งเฮือก ร่างกายชาวาบไปทั้งตัว เมื่อครู่เธอพูดว่าอะไรนะ! เขาไปมีอะไรกับชาร์ล็อตต์อย่างนั้นหรือ ความคิดนี้ผุดขึ้นในใจอย่างรวดเร็ว นี่เธอไปได้ยินอะไรมาถึงได้คิดไปไกลถึงเพียงนั้น เขารีบจับกายบอบบางพลิกกลับมาเผชิญหน้า ใบหน้าสวยหวานแดงก่ำไปด้วยคราบน้ำตาและอารมณ์ที่ปะปนกัน“ณิชา เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ” กวินภพถามย้ำด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุม ณัฐณิชาเงยหน้ามองคนตรงหน้า ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยหยาดน้ำตาอย่างน่าสงสาร เธอรู้สึกว่าเขาแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน ทั้งที่เรื่องนี้มันบาดลึกในใจเธอเหลือเกิน“คุณแอบมีอะไรกับชาร์ล็อตต์ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ตั้งแต่ก่อนเจอฉัน หรือว่าช่วงหลังมานี้ บอกฉันมาตามตรงเถอะค่ะ ก่อนที่เราจะหย่ากัน” คำพูดที่หลุดออกมาจากริมฝีปากบางราวกับมีดกรีดแทงหัวใจของกวินภพ เขารู้สึกจุกในช่องท้อง ภรรยาของเขาเอาอะไรมาพูดกันแน่ เขายังไม่ได้
กวินภพขับรถมาส่งณัฐณิชาที่บ้าน บรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความเงียบงัน ชายหนุ่มแกล้งทำหน้าบึ้งตึงไม่พูดไม่จา ทำให้ณัฐณิชาไม่กล้าเอ่ยปาก เธอรู้สึกผิดที่ปฏิเสธเขาเมื่อครู่ แต่ในใจก็อดคิดไม่ได้ว่าเขาเองก็เป็นฝ่ายเริ่มก่อน และที่สำคัญ เขายังไม่แสดงความจริงใจที่มากพอเพื่อให้เธอเชื่อมั่นว่าเธอจะไม่ใช่ของเล่นข
ก๊อก..ก๊อก...ก๊อกเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้กวินภพจำต้องหยุดการเปลื้องเสื้อผ้าของตนเองไว้แค่นั้น แล้วก็ผละออกจากความเย้ายวนตรงหน้าด้วยความเสียดาย มือหนาหยิบเสื้อเชิ้ตของเธอขึ้นมาสวมใส่ให้ด้วยความทะนุถนอม ณัฐณิชารีบหยิบชั้นในที่เขาถอดออกไปเมื่อสักครู่ก่อนจะรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไป เธอจัดแจงเสื้อผ้าอย
เช้าวันต่อมา ณัฐณิชาตื่นสายกว่าปกติเล็กน้อย เพราะเมื่อคืนเธอมัวแต่หวนคิดถึงจูบแรกที่เร่าร้อน ทำให้เธอต้องรีบร้อนแต่งตัวและลงไปทานอาหารเช้าพร้อมกับวิภากรและรัฐภูมิบนโต๊ะอาหารวิภากรเอยถามลูกสาวอย่างรู้ทัน ณัฐณิชาก้มหน้าตอบด้วยความเขินอาย จากนั้นรัฐภูมิก็แกล้งถามถึงกวินภพอีกหลายเรื่อง ก่อนที่เธอจะพยั
ณ โรงเรียนประถม เมื่ออันดาเห็นพี่สาวแสนสวยมารับแทนคุณพ่อ เด็กน้อยก็รีบเช็กความมั่นใจด้วยการโทรหาพ่อทันที ตามนิสัยช่างซักชักถามที่กวินภพสอนมาอย่างดี หลังจากได้รับคำยืนยัน อันดาก็ยอมตามณัฐณิชากลับแต่โดยดี แต่ระหว่างที่เด็กน้อยกำลังจะขึ้นรถ เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งที่เดินผ่านมาก็เอ่ยทักขึ้น “อันดา นั่นแ







