ตอนที่ 7 ไฟปรารถนา NC

เช้าวันต่อมา ณัฐณิชาตื่นสายกว่าปกติเล็กน้อย เพราะเมื่อคืนเธอมัวแต่หวนคิดถึงจูบแรกที่เร่าร้อน ทำให้เธอต้องรีบร้อนแต่งตัวและลงไปทานอาหารเช้าพร้อมกับวิภากรและรัฐภูมิ

บนโต๊ะอาหารวิภากรเอยถามลูกสาวอย่างรู้ทัน ณัฐณิชาก้มหน้าตอบด้วยความเขินอาย จากนั้นรัฐภูมิก็แกล้งถามถึงกวินภพอีกหลายเรื่อง ก่อนที่เธอจะพยักหน้าเข้าใจในที่สุด เพราะเขารู้ดีว่าเมื่อคืนนี้กวินภพมาที่นี่และใช้เวลาอยู่กับณัฐณิชาตั้งนานสองนาน

“ยังไงพ่อก็ฝากณิชาช่วยดูแลคุณภพด้วยนะ เขามักจะไม่ค่อยดูแลตัวเอง นี่ก็สายแล้วลูก ไปทำงานเถอะ”

เมื่อไปถึงที่ทำงาน เธอก็ถูกชาร์ล็อตต์มองด้วยสายตาตำหนิ แต่ณัฐณิชาก็ไม่ได้สนใจ จนกระทั่งเธอเข้าไปในห้องทำงานของกวินภพ แล้วเธอก็ต้องตำหนิตัวเองอย่างหนัก เพราะกวินภพมาทำงานตรงเวลา

“ฉันขอโทษนะคะที่มาสาย” ณัฐณิชาเอ่ยเสียงแผ่ว กวินภพละสายตาจากกองเอกสารตรงหน้าก่อนจะเอ่ยตอบหญิงสาว

“ไม่เป็นไรครับ งั้นเดี๋ยวคุณช่วยเอาแฟ้มพวกนี้ไปตรวจให้ผมอีกรอบนะครับ” ณัฐณิชาแปลกใจไม่น้อยที่กวินภพไว้วางใจเธอมากขนาดนี้

เอกสารตรงหน้าเป็นสัญญาการตกลงซื้อขายทางธุรกิจ ซึ่งมีความเสี่ยงสูงมากเช่นกัน สำหรับกวินภพแล้ว หลังจากที่เห็นการทำงานของณัฐณิชา ทำให้เขารู้ว่าเธอเป็นคนฉลาด ละเอียดรอบคอบไม่แพ้ชาร์ล็อตต์เลย หรืออาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ เนื่องจากเอกสารงานต่างๆ ที่มากมาย อาจทำให้เขาเบลอและสะเพร่าได้ การหาคนที่ไว้ใจได้มาช่วยคิดคงจะดีไม่น้อย

กวินภพและณัฐณิชานั่งทำงานจวบจนเลยเวลาเที่ยง ชาร์ล็อตต์ซื้ออาหารเข้ามาให้กวินภพและณัฐณิชา เธอมองณัฐณิชาด้วยสายตาไม่พอใจที่ณัฐณิชาได้ทำงานเกินหน้าเกินตาเธอ แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไร งานที่ณัฐณิชาและกวินภพต้องเคลียร์มีเยอะจนกินเวลาไปถึงเย็น

“คุณภพจะให้ณิชาไปรับอันดามั้ยคะ นี่ก็ใกล้โรงเรียนจะเลิกแล้ว” ณัฐณิชาถามเมื่อเห็นว่ากวินภพยังคงนั่งทำงานอยู่

“อ้อ!...ผมวานให้พี่รัฐไปรับแล้วล่ะ สงสัยช่วงนี้ผมคงต้องฝากแกไว้กับพี่รัฐและแม่ของณิชาไปก่อน จนกว่าจะหาพี่เลี้ยงได้”

“คุณพ่อบอกว่าคุณแม่คุณชอบอันดาค่ะ แม่อยู่บ้านเฉยๆ แล้วเหงา คุณพ่อเลยอยากให้น้องอันดาไปเล่นที่บ้านบ่อยๆ” ณัฐณิชารีบบอก เธอก็พอรู้เหมือนกันว่ามารดาของเธอนั้นไม่ชอบอยู่บ้านเฉยๆ

“อันดาบอกผมว่าคุณรับเป็นแม่ให้เธอแล้ว จริงหรือเปล่าครับ” กวินภพพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันทำให้ณัฐณิชาหน้าแดงก่ำ สายตาของเขาทำให้เธอรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ อย่างบอกไม่ถูก

“เอ่อ...” ณัฐณิชาอึกอักก่อนจะพยายามพูดแบบเลี่ยง ๆ

“ณิชาสงสารแกค่ะ เพื่อน ๆ อันดามีแต่แม่มารับ ณิชาเห็นแกร้องไห้ ก็เลยบอกว่าจะเป็นแม่ให้”

“คุณณิชาใกล้เวลาเลิกงานแล้ว คุณจะกลับก่อนก็ได้นะครับ”

“แล้วคุณภพล่ะคะ”

“ผมว่าจะต่ออีกนิดให้เสร็จเลย”

“งั้นณิชาอยู่ช่วยคุณดีกว่าค่ะ”

เมื่อนาฬิกาบอกเวลาหนึ่งทุ่มตรง กวินภพก็ผ่อนคลายด้วยการบิดขี้เกียจ

“ถ้าคุณภพเมื่อย บอกณิชาได้นะคะ งานของณิชาเสร็จพอดี” ผู้ช่วยสาวเอ่ยถามอย่างมีน้ำใจ

“ดีเลยครับคุณณิชา เมื่อคืนผมหายเมื่อยเป็นปลิดทิ้งได้ก็เพราะฝีมือการนวดของคุณ” เขาเริ่มปลดกระดุมเสื้อตัวเองออกสองเม็ด ก่อนจะเอนกายกับพนังพิงของเก้าอี้ ณัฐณิชาลุกขึ้นเดินไปที่หลังเก้าอี้ก่อนจะเริ่มนวดให้กับเขา

กวินภพกลืนน้ำลายก้อนเบ้อเริ่มลงคอ เมื่อบริเวณลำคอและใบหน้าได้สัมผัสกับหน้าอกอวบโดยบังเอิญระหว่างที่เธอก้มมานวดให้กับเขา สติเขากระจัดกระจายไปไกลเกินกู่กลับ เป็นไงเป็นกัน ยังไงวันนี้เขาต้องเผด็จศึกเธอให้ได้ เขารีบยื่นหน้าเข้าไปเบียดเสียดกับเต้านมอวบเต่งตึงทันที ณัฐณิชาตาโตไม่คิดว่ากวินภพจะกล้าทำแบบนี้ เธอรีบขยับออก แต่ก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่อกวินภพรั้งเอวบางของเธอเขามากอดจนสุดท้ายเขาก็ประคองให้มานั่งตักจนสำเร็จ

“อย่าค่ะ...คุณภพ!!!” ณัฐณิชาเอ่ยเสียงสั่น

“ผมอยากสานต่อเมื่อคืนนี้” กวินภพกระซิบเสียงพร่า

“ณิชายังไม่พร้อมค่ะคุณภพ” เสียงเธอเริ่มสั่นนิดๆ เนินอกอวบอิ่มในเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา เขาค่อยๆ ไล้ริมฝีปากไปที่ลำคอณัฐณิชา ขนลุกซู่เมื่อเขาออกแรงขบเม้มไปจนทั่ว

“คุณภพคะ” เสียงลมหายใจเธอหอบกระชั้นเมื่อมือหนาลากผ่านทรวงอกอวบ เขากำลังตื่นเต้นกับเรือนร่างหญิงสาว เขาขาดการร่วมรักจากหญิงสาวมานานหลายปีและก็แทบไม่ได้ซื้อกินเลย การที่รัฐภูมิฝากณัฐณิชาให้มาทำงานกับเขา ก็เหมือนกับฝากปลาย่างไว้กับแมว แล้วมีหรือที่เขาจะปล่อยให้ปลาย่างที่น่ากินอย่างณัฐณิชาไปหลุดลอยไป

“ณิชา คุณสวยมากรู้ตัวไหม เป็นของผมเถอะนะ ณิชา!!” น้ำเสียงอบอุ่นกระซิบบอกข้างหู เขาค่อยๆ พรมจูบตั้งแต่ใบหูเรื่อยลงมายังนวลแก้มและหยุดที่ริมฝีปากรูปกระจับ เขาแช่จูบแน่นิ่งแล้วบดคลึงไปมา ณัฐณิชาจับชายเสื้อของกวินภพเอาไว้แน่นด้วยกลัวว่าเธอจะทรุดตัวลงไปกับพื้น

กระโปรงสั้นเลยหัวเข่านั้นทำให้เขาอยากจะปลดมันออกไปให้รู้แล้วรู้รอด เขาพลิกร่างเธอให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา ก่อนจะส่งปลายลิ้นไปที่ริมฝีปากบาง แล้วค่อย ๆจูบเธอ ด้วยกลัวว่าเธอจะตกใจเหมือนเมื่อคืนนี้อีก ร่างบางกำลังสั่นสะท้าน

เธอหลงใหลในความอบอุ่นที่เขามอบให้ เมื่อทนกับสัมผัสร้อนแรงไม่ไหว ริมฝีปากบางจึงเผยอออกพร้อมกับส่งเสียงร้องคราง เขาได้โอกาสค่อยๆ ส่งปลายลิ้นเข้าไปด้านในโพรงปาก เธอกำลังจูบตอบเขาอยู่ ลิ้นเล็กกล้าๆ กลัวๆ ที่จะตอบสนองทำให้อารมณ์ของเขาเดือดพล่าน สองมือหนาปลดกระดุมเสื้อณัฐณิชาออก เผยให้เห็นเต้านมอวบเต่งตึง สองมือประคองทรวงอกที่มีขนาดใหญ่เกินตัวแล้วออกแรงคลึงเคล้นไปมา

ณัฐณิชาร้อนรุ่มยิ่งกว่าถูกไฟเผา เสียงหวานครางระงม ขนในกายพร้อมใจพากันลุกชัน ลิ้นร้อนลากไปมาตามลำคอระหงก่อนจะผละใบหน้าออกมาเชยชมเรือนร่างที่กำลังจะเปิดเผย

มือของกวินภพค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อหญิงสาว เธอหายใจหอบระรัว ความร้อนกำลังทำให้ณัฐณิชาไม่เป็นตัวของตัวเอง กระดุมเม็ดสุดท้ายถูกปลดออกพร้อมกับสาบเสื้อที่แยกออกจากกัน กวินภพมองความงามด้วยอาการตื่นตะลึง ไม่คิดเลยว่าภายใต้เสื้อเชิ้ตนั้นจะซ่อนอะไรที่น่าหลงใหลขนาดนี้ ทรวงอกอวบอยู่ภายใต้การกอบกุมของบราเซียร์ลายลูกไม้สีขาว

ริมฝีปากค่อยๆ ประกบลงมาที่ต้นคอแล้วลากเรื่อยมาถึงทรวงอก ร่างบางสะดุ้งทุกครั้งที่เขาลากไล้ไปตามเนื้อสาว มือบางทั้งสองข้างสอดเข้าไปที่ท้ายทอยแล้วออกแรงกดใบหน้าเข้าหากายด้วยความปรารถนา เสียงหอบดังออกมาให้เขาได้ยินเป็นระยะ ริมฝีปากและลิ้นอันแสนฉกาจลากผ่านยอดอกไปมา แล้วเขาก็ตัดสินใจทำอะไรที่นอกเหนือความคิด เขาปลดเสื้อของเธอออกหลงเหลือไว้แต่บราเซียร์แสนหวาน

กวินภพดึงบราเซียร์ลงมาเผยให้เห็นความงามอย่างเต็มตา ทรวงอกอวบทั้งสองข้างกำลังกระเพื่อมไหวตามแรงหายใจ ณัฐณิชาใช้มือทั้งสองปิดความงามเอาไว้ เธออายเขาเหลือเกิน

“ณิชาผมขอนะ เมื่อคืนผมเห็นคุณไม่ใส่บราผมแทบอดใจไม่ได้ เต้านมคุณสวยเหลือเกิน” น้ำเสียงอ้อนวอนพร้อมกับมือหนาที่ดึงมือบางทั้งสองข้างที่ปิดเต้าอวบไว้ออก เธอใจบางเพราะคำพูดที่แสนอ่อนหวาน ริมฝีปากเขาครอบครองยอดอกข้างขวาแล้วออกแรงดูดดึง ร่างเธอส่ายไหวเพราะความเสียวซ่าน เขาย้ายริมฝีปากไปมาส่วนมืออีกข้างก็ไม่หยุดกลับถลกกระโปรงเธอขึ้นมาเรื่อย ๆ มือหนาลากไล้วกวนไปตามเรียวขาสวย เธอกำลังถูกแผดเผาด้วยไฟตัณหา ยิ่งยามที่เธอกดใบหน้าเขาเข้าไปหาทรวงอกเขายิ่งชอบ เธอตอบสนองเขาเป็นอย่างดี

สุดท้ายเขาก็ประคองสะโพกมนยกร่างเธอขึ้นวางบนโต๊ะทำงาน มือหนาเกี่ยวขอบชั้นในตัวจิ๋วออก เขาผละสายตาลงมาชื่นชมความงามด้านล่าง

“คุณภพ!!! ขอร้องเถอะค่ะ ณิชายังไม่พร้อม” เธอบอกพลางหนีบขาเข้าหากันด้วยความเอียงอาย

“อย่าห้ามผมเลยณิชาจ๋า ผมจะทำให้ณิชามีความสุข” กวินภพกระซิบเสียงพร่า

“คุณรู้ตัวไหมว่าคุณสวยมาก คุณสะดุดตาผมตั้งแต่แรกเห็น ไม่คิดเลยว่าเราจะได้อยู่ใกล้ชิดกันแบบนี้”

มือหนาข้างหนึ่งเคล้นอกอวบจนเธอวาบไหวอีกครั้ง ส่วนริมฝีปากก็ดูดกลืนอีกข้าง หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นด้วยความเสียวซ่าน มือของเขาลูบไล้ไปบนเนินเนื้ออวบอูมของเธออย่างถือวิสาสะ หญิงสาวสะท้านวูบเมื่อความร้อนได้แตกกระจายไปทั่วร่าง เธอหอบสะท้านแน่นิ่งไปหลายวินาที ก่อนจะอ่อนยวบลงมาอกแกร่งของเขา

“คุณเสร็จแล้วเหรอ เสร็จง่ายจัง หืม์” เขาถามก่อนจะตัดสินใจอุ้มเธอไปวางที่โซฟา ร่างบางยังคงหมดแรง ดวงตากลมโตคู่นั้นยังคงฉ่ำปรือไปด้วยไฟพิศวาส เขาลากลิ้นไปมาทั่วเรือนร่างหญิงสาว ณัฐณิชาแทบจะคลั่งกับความร้อนที่เขามอบให้ ร่างบางเกร็งกระตุกอีกคราพร้อมๆ กันกับเสียงครางอันแสนหวาน

“อื้อ!.. ฮื้อๆ...” ณัฐณิชาครางกระเส่า

“อื้อ...อย่าค่ะ คุณภพ อื้อ!...พอแล้ว ณิชาให้คุณทำได้แค่นี้” เธอรำพันเสียงขาดห้วง เมื่อเห็นเขากำลังจะจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเอง