Mag-log inเหมวัตเห็นท่าทางห่วงใยและความกังวลของคุณยายแล้วเขาก็ไม่สามารถปฏิเสธท่านได้เลย
“ได้ครับยาย” ชายหนุ่มรับปากท่านไว้ก่อนเขาไม่เคยเจอเด็กที่ คุณยายพูดถึงเลยสักครั้งเพราะหลังจากเรียนจบมัธยมเขาก็ไปเรียนต่อระดับมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพ จากนั้นก็ไปเรียนต่อปริญญาโทที่อเมริกาและทำงานอยู่ที่นั่นจึงมีเวลาอยู่กับคุณยายน้อยมากแต่ก็โทรศัพท์คุยกับท่านอยู่ตลอด
“ขอบใจนะเหม หลานชายของยายคงไม่ทำให้ยายผิดหวังใช่ไหม”
“ครับยาย” เขาตอบรับด้วยรอยยิ้ม
“แล้วคืนนี้จะนอนค้างกับยายที่นี่หรือเปล่าล่ะ”
“คงไม่ครับยาย ผมว่ากินข้าวเย็นกับยายเสร็จก็จะกลับครับ”
“ขับรถกลับดึก ๆ แบบนั้นมันอันตรายนะ ค้างกับยายดีกว่าไหมตอนเช้าค่อยกลับ”
“ยายครับเอาไว้วันหลังผมค่อยมาค้างดีกว่าพรุ่งนี้ผมมีนัดคุยงานสิบโมงขับรถกลับไปดึกหน่อยแต่ก็ยังดีกว่าต้องตื่นเช้าแล้วขับรถไปจากที่นี่นะครับ”
“แล้วจะกลับมาหายายอีกเมื่อไหร่ล่ะ”
“ยังไม่แน่ใจครับยายอาจจะเป็นเสาร์อาทิตย์หน้า” การกลับมาเจอคุณยายครั้งนี้เหมวัตสังเกตว่าท่านดูแก่ลงไปมากเขาเลยอยากมีเวลาให้ท่านมากขึ้น
“ถ้ากลับเสาร์อาทิตย์ก็ดีเลย”
“ดียังไงครับยาย”
“ยายก็จะได้ให้หนูกานต์กลับมาพร้อมกับเหมด้วย จะให้น้องนั่งรถกลับมาคนเดียวยายก็เป็นห่วง”
“แต่ผมกับเธอไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เธอคงไม่กล้านั่งรถมาด้วยหรอกนะครับ”
“ถึงเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อนแต่ทั้งสองคนก็เป็นหลานของยายเหมือนกันนะ กลับไปนี้ก็ไปทำความรู้จักกันไว้เพราะคงหนีกันไม่พ้นหรอกนะลูก”
“ก็ได้ครับยาย เอาไว้ถึงวันที่ผมจะกลับผมจะลองถามเธอนะครับว่าเธอจะกลับบ้านพร้อมผมหรือเปล่า” เหมวัตรับปากเพราะเห็นท่าทางแล้วว่ายายชมนาดห่วงผู้หญิงคนนี้มากแค่ไหน
“ยายขอบใจเหมวัตมากนะหนูกานต์น่ะเธอน่าสงสารพ่อแม่ก็ตายตั้งแต่ยังเด็กอยู่กับยายมาตลอดพอยายเสียก็ไม่เหลือใครแล้ว”
“ยายก็เลยส่งให้เธอเรียนจนจบใจมั้ยครับ”
“ใช่จ้ะ ก่อนที่ยายอำไพของหนูกานต์จะเสียท่านขอขยายช่วยดูแลหลานสาว แต่ถึงอำไพจะไม่บอกยายก็ตั้งใจอยู่แล้วว่ายังไงก็จะดูแลหนูกาน์ให้ถึงที่สุดเพราะที่ผ่านมายายอำไพของเธอก็ดีกับยายมาก ๆ เราเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่ เด็กหลานสาวของยายอำไพก็เหมือนหลานสาวของยาย ถ้าหากในอนาคตยายเป็นอะไรไปเหมก็อย่าทิ้งน้องนะ”
“ยายครับยายพูดแบบนี้อีกแล้วผมไม่ชอบเลย”
“ยายรู้ไม่มีใครชอบการสูญเสียหรอกแต่ยายนึกอะไรออกก็พูดไว้เพราะเราไม่รู้อนาคตข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง เหมอย่ารำคาญยายเลยนะ ที่ยายพูดอะไรซ้ำซากแบบนี้”
“ผมไม่ได้รำคาญยายเลยนะครับแต่ผมมองว่ายายยังแข็งแรงอยู่ต่างหากล่ะแล้วยายจะเป็นอะไรได้ยังไงล่ะ”
“แต่สังขารมันเป็นสิ่งไม่เที่ยงนะเหม”
“ผมรู้ครับยาย แต่ในเมื่อผมยังไม่แต่งงานมีครอบครัวมีเหลนให้ยายอุ้มเลยนะ ยายก็ห้ามเป็นอะไรเด็ดขาด”
“นั่นสิยายลืมเรื่องนี้ไปเลยเพราะฉะนั้นยายจะต้องรักษาสุขภาพให้แข็งแรง ไปตรวจตามนัดจะได้อยู่รออุ้มเหลนดีไหม”
“ดีมาก ๆ ครับยาย”
“คุณเหมอย่าทำให้คุณยายรอเก้อนะคะ” ป้าศรีนวลพูดเสริม
“นี่ป้าก็อยากให้ผมแต่งงานมีครอบครัวเหมือนกันเหรอครับ”
“ค่ะคุณเหม ป้าช่วยคุณยายเลี้ยงดูคุณเหมมาตั้งแต่เด็กก็อยากจะเห็นแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝาตอนนี้ป้ายังพอมีแรงก็อยากจะช่วยเลี้ยงลูกของคุณเหมด้วยค่ะ”
“ดูท่าทางทุกคนจะคาดหวังกับผมมากเลยนะครับ แล้วมะลิล่ะไม่อยากจะเลี้ยงลูกฉันเหรอ”
“อยากสิคะ มะลิว่าลูกคุณเหมออกมาต้องหน้าตาน่ารักมาก ๆ แน่เลยเพราะคุณเหมหล่อ”
“มะลิ เด็กที่เกิดมาน่ารักมันต้องดูทั้งพ่อทั้งแม่ด้วย”
“ก็คุณเหมหล่อแบบนี้หนูว่าแฟนคุณเหมก็ต้องสวยค่ะ”
“คิดไปไกลเชียวนะมะลิ”
“คุณยายเห็นด้วยกับหนูใหม่ล่ะคะ”
“ก็ต้องเห็นด้วยสิ” คุณยายชมนาดหัวเราะเบา ๆ
เหมวัตอยู่ทานอาหารกับคุณยายชมนาดจนถึงเวลาหนึ่งทุ่มก่อนกรุงเทพขับรถออกมาจากที่นั่น
ในตอนแรกคุณยายจะฝากอาหารมาให้มนตกานต์ด้วยแต่เพราะเห็นว่ากว่าเขาจะถึงกรุงเทพก็คงเลยเวลาทานอาหารไปแล้ว คุณยายเลยได้แต่ฝากลิ้นจี่มาให้เพราะรู้ว่ามนตกานต์ชอบทานมาก
ชายหนุ่มขับรถด้วยความเร็วปานกลางทำให้ใช้เวลาค่อนข้างนานกว่าจะมาถึงคอนโด เขามองนาฬิกาข้อมือเห็นว่าตอนนี้สามทุ่มครึ่งแล้วว่า เขาลังเลว่าจะเคาะประตูห้องตรงกันข้ามดีหรือเปล่าแต่เสียงโทรศัพท์ของคุณยายก็ดังเข้ามาก่อนที่ชายหนุ่มจะตัดสินใจได้
“ผมถึงแล้วครับยายกำลังจะโทรบอกอยู่พอดีเลย” เหมวัตรีบบอกเพราะรู้ว่าท่านเป็นห่วงและทุกครั้งที่กลับมากรุงเทพท่านจะต้องโทรถามเสมอว่าเขาถึงที่หมายอย่างปลอดภัยไหม
“ปลอดภัยดีใช่ไหมลูก”
“ครับยาย นี่ก็ดึกแล้วยายรีบพักผ่อนนะครับ”
“คุยกับเหมเสร็จยายก็จะนอนแล้ว เมื่อตอนหัวค่ำยายโทรบอกหนูกานต์แล้วนะว่าฝากลิ้นจี่มาให้ ตอนนี้เธอน่าจะยังไม่นอน เหมลองเคาะห้องดูนะ”
“ได้ครับเดี๋ยวผมจะลองเรียกเธอดู ผมวางก่อนนะครับ”
“ได้จ้ะ เหมก็รีบพักผ่อนด้วยนะ”
วางสายจากคุณยายชมนาดแล้วเหมวัตก็เคาะประตูห้องฝั่งตรงข้ามเบา ๆ รอไม่นานนะคนด้านในก็เปิดประตูออก
“สวัสดีค่ะ คุณคงเป็นคุณอาเหมใช่ไหมคะ ยายชมโทรมาบอกหนูแล้วค่ะ”
“อือ ฉันชื่อเหม เธอล่ะ”
“หนูชื่อกานต์ค่ะ เพิ่งมาอยู่ที่นี้ได้ไม่กี่วัน ฝากตัวด้วยนะคะคุณอา” หญิงสาวยิ้มสดใส
“ยายฝากฉันเอาผลไม้มาให้เธอ”
“ขอบคุณมากนะคะคุณอา” หญิงสาวยกมือไหว้ขอบคุณจากนั้นรับลิ้นจี่ไว้ก่อนจะปิดประตูห้องเบา ๆ
นี่เป็นครั้งแรกที่เหมวัตได้เจอกับมนตกานต์หลังจากได้ยินคุณยายเล่าเรื่องของเธอ เขาไม่คิดว่าเด็กสาวที่คุณยายส่งเสียเลี้ยงดูจนจบปริญญาตรีจะมีใบหน้าที่สวยงามแบบนี้
เขาเจอผู้หญิงสวยมาก็มากบางคนก็สวยกว่าเธอด้วยซ้ำแต่ความรู้สึกครั้งแรกที่ได้เจอกับมนตกานต์ต่างไปเจอคนอื่น
เธอเป็นผู้หญิงหน้าตาสวยใบหน้าสวยหวานหน้าเรียวรูปไข่ คิ้วเรียงตัวเป็นระเบียบสวย หากแต่สิ่งที่สะดุดตาชายหนุ่มมากที่สุดก็คงจะเป็นดวงตากลมโตนั่นมันดูสดใสเป็นประกายต่างจากผู้หญิงหลายคนที่เขาเคยเจอ
“นี่ฉันเป็นอาแล้วเหรอ” เหมวัตพูดเบา ๆ ก่อนจะเปิดประตูห้องของตนเองเข้าไปด้านใน
ความคิดถึงและโหยหาของเหมวัตกำลังจะถูกเติมเต็มในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า เขารู้สึกถึงความรุนแรงของโพรงอุ่นที่ตอดรัดท่อนเอ็นร้อนจนแทบระเบิด มือใหญ่จับขาข้างหนึ่งยกขึ้น ก่อนจะโจนจ้วงท่อนเอ็นเข้าหาอย่างหนักหน่วง ไม่นานนักทั้งสองคนก็เกร็งสะท้าน คนหนึ่งกรีดร้องเสียงหวาน อีกคนก็ครางต่ำในลำคอและกระตุกอยู่ในโพรงคับแคบเหมวัตกดแก่นกายเข้าลึกสุดปลดปล่อยลาวาร้อนจนมนตกานต์อุ่นซ่านไปทั่วท้องน้อย เขากดค้างไว้นานก่อนจะซบใบหน้าลงบนหน้าอกอวบพพร้อมกับลมหายใจที่หอบเหนื่อย“สุดยอดมากนะกานต์พี่เสียวจนแทบขาดใจ”“กานต์ก็เหมือนกันค่ะ”มนตกานน์ก็หอบเหนื่อยไม่ต่างจากเขาเลยสักนิดของขวัญที่เขามอบให้มันสุขจนล้นอยู่ในหัวใจเสียงลมหายใจของทั้งสองกำลังกลับมาเป็นปกติแต่เหมวัตก็ยังคงนิ่งอยู่บนตัวของคนรัก“พี่เหมคะ ลงไปได้ไหม”“อยากอยู่แบบนี้นาน ๆ”“แต่กานต์หนักพี่เหมตัวโต”“งั้นพี่ให้กานต์ทับพี่บ้างนะจะได้ไม่หนัก”“ว้าย!....”เธอร้องด้วยความตกใจเมื่อจู่ ๆ เหมวัตก็รวบเอวเธอแล้วพลิกให้ไปอยู่บนตัวเขา“พร้อมไหม”“กานต์กลัวจะไม่ถูกใจ กานต์ไม่เคย”“พี่จะช่วยนะ ให้กานต์ขยับตามใจเลยนะ”มนตกานต์วางมือลงบนแผงอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้
เหมวัตมองหน้าคนรักแล้วยิ้มก่อนจะดึงตัวเธอเข้ามากอดให้หายคิดถึง“คิดถึงจัง”“กานต์ก็คิดถึงพี่ กานต์นึกว่าพี่เหมจะลืมวันเกิดกานต์ไปแล้ว”หญิงสาวร้องไห้เบา ๆ“วันเกิดแฟนใครจะลืมล่ะครับ แล้วร้องไห้ทำไมพี่มาอยู่นี่แล้ว”“ก็ดีใจที่พี่เหมมาทันวันเกิด”“เมาใช่ไหม”“ไม่หรอกค่ะ แค่มึนนิดหน่อยเอง”“กินไปเยอะไหม”“แค่สองกระป๋องค่ะ กานต์แค่ฉลองวันเกิดให้ตัวเอง ทำไมพี่เหมถึงมาช้าปล่อยให้กานต์น้อยใจตั้งนานว่าลืมวันเกิดกานต์ไปแล้ว” น้ำเสียงจังเจอความน้อยใจ“พี่ขอโทษนะครับที่มาช้าพี่แค่อยากมาอวยพรวันเกิดกานต์เป็นคนสุดท้าย”“ประหลาดคนจังคนอื่นเขามีแต่อยากมาอวยพรวันเกิดแฟนคนแรก”“ก็พี่ไม่อยากเหมือนใครกินเค้กก่อนไหมพี่สั่งจากร้านประจำที่กานต์ชอบเลยนะ”“อือ” หญิงสาวหยิบช้อนมาตักเค้กทานไปยิ้มไปอย่างมีความสุข“อร่อยไหม”“อร่อยค่ะ พี่เหมกินด้วยไหม”“ป้อนสิ”“วันเกิดกานต์นะคะยังจะให้กานต์ป้อนอีก” เธอพูดเหมือนไม่เต็มใจแต่ก็ยอมตักเค้กให้ชายหนุ่มทาน“อร่อยดีนะ”“เอาอีกไหมคะ”“ไม่ล่ะ พี่อยากกินอย่างอื่นมากกว่า”“จะกินอะไรคะเดี๋ยวกานต์ไปทำให้ค่ะ”“อยากกินเจ้าของวันเกิดได้ไหมล่ะ”“พี่เหมคะ....ใครเขาขอกันแบบนี้”“ก็พ
แม้ความสัมพันธ์จะก้าวกระโดดแต่เหมวัตก็ยังให้พื้นที่กับมนตกานต์ได้อยู่ในห้องของตัวเอง ส่วนเขาก็ยังคงรับเธอในเวลาเลิกงานอย่างเคย ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติแต่หัวใจสองดวงมันกำลังใกล้ชิดและผูกพันกันมากขึ้น มีการพูดคุยวางแผนอนาคตรวมถึงวางแผนการแต่งงานไว้แล้วคุณยายชมนาดเองก็ดีใจที่หลานทั้งสองพูดคุยและทำความเข้าใจกันได้เป็นอย่างดีใน ขณะที่มนตกานต์ยังคงตั้งหน้าตั้งตาทำงานของตัวเองที่บริษัทเหมวัตก็ทำงานในบริษัทเดิมแต่เขารับงานน้อยลงเลือกทำเฉพาะเคสใหญ่ ๆ ที่มันคุ้มค่ากับเวลาที่เสียไปเท่านั้นถึงแม้ว่าเหมวัตจะได้หญิงสาวมาครอบครองแล้วแต่เขาก็ไม่เคยเปลี่ยนไป ชายหนุ่มยังดูแลเอาใจใส่เธอเหมือนกับตอนที่เริ่มต้นจีบ นอกจากเขาจะเปย์เธอด้วยของขวัญราคาแพงแล้วเขายังเปย์เธอด้วยความรักความเอาใจใส่ที่เพิ่มมากขึ้น“เหนื่อยไหม” เหมวัตถามก่อนจะส่งน้ำดื่มให้คนรักเมื่อเธอคาดเข็มขัดเรียบร้อยแล้ว“ไม่ค่ะ วันนี้สบายมากพี่เหมล่ะคะ”“วันนี้ยุ่งนิดหน่อยมีงานด่วนเข้ามา” เหมวัตไม่รู้จะเริ่มต้นบอกคนรักว่ายังไงเรื่องที่เขาอาจต้องไปทำงานที่เชียงใหม่“เหนื่อยไหมคะ”“ไม่เท่าไหร่แต่พรุ่งนี้เลิกงานแล้วกานต์ต้องกลับบ้านเองนะ”“ได้ค่
วันต่อมามนตกานต์ก็มาทานอาหารกลางวันกับคุณยายชมนาดที่บ้านจากนั้นก็นั่งรถกลับกรุงเทพพร้อมกับเหมวัต หญิงสาวไม่ค่อยกล้ามองหน้าเขาเท่าไหร่เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมันทำให้เธอเป็นกังวลหลายเรื่อง หญิงสาวกลัวตัวเองจะท้องแต่ก็ไม่กล้าไปซื้อยาคุมฉุกเฉินทานเองเพราะคนแถวนี้ก็รู้จักกันดี เธออ่านข้อมูลจากอินเตอร์เน็ตมาแล้วว่าต้องทานยาภายใน 72 ชั่วโมง มนตกานต์คิดเอาไว้ว่าถ้าถึงคอนโดแล้วจะแอบไปซื้อยามาทานเอง“กานต์เป็นอะไรหรือเปล่าทำไมดูหน้าตาเครียดจัง” เหมวัตสังเกตว่าวันนี้หญิงสาวดูเงียบไป แต่ถ้าจะให้เดาก็คงเป็นเรื่องเมื่อคืน“เปล่าค่ะ”เหมวัตยิ้มเพราะถ้าเธอพูดแบบนี้แสดงว่าเธอต้องกำลังโกรธงอนหรือมีเรื่องอะไรอยู่ในใจอย่างแน่นอนมันตรงตามที่คุณยายชมนาดบอกเขาไว้เป๊ะเลยทีเดียว“แต่พี่ว่าน่าจะมีนะ”“พี่เหมคะกานต์บอกว่าไม่มีก็คือไม่มีค่ะ” หญิงสาวกอดกระเป๋าสะพายของตัวเองแล้วมองออกไปนอกรถสีหน้ายิ่งเครียดกว่าเดิม”“พี่กับกานต์เป็นอะไรกัน” เขาพยายามจะชวนคุยหญิงสาวเงียบไม่ตอบเธอหันมามองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจคำถามนั่นทำให้เหมวัตรู้สึกผิดที่ถามเธอไปอย่างนั้นมันเหมือนตอกย้ำเรื่องราวของเมื่อคืน เขารู้ว่าหญิงสาวคิดมา
พายุตัณหาจบลงพร้อมกับพายุฝนตอนนี้มนตกานต์นอนอยู่ในอ้อมกอดของเหมวัตด้วยความเหนื่อย ด้านนอกยังคงมืดอยู่แต่ความรู้สึกในใจกลับชัดเจนและสว่างจ้า เธอยอมรับว่ารักผู้ชายคนนี้มากไม่รู้เขาจะมองเธอเป็นผู้หญิงใจง่ายหรือเปล่าแต่สำหรับเธอเขาเป็นผู้ชายคนแรกและคนเดียวของเธอหญิงสาวหลับลงด้วยความเหนื่อยและตกใจตื่นมาไฟกลางห้องสว่างจ้า“ไฟฟ้าใช้ได้แล้วพี่เหมจะกลับเลยไหม” มนตกานต์ถามทั้งที่ยังไม่ยอมเงยหน้ามองเขา“พี่ไม่อยากกลับเลย อยากนอนอยู่กับกานต์จนถึงเช้า”“ถ้าพี่ไม่กลับคุณยายจะว่ายังไง”“พี่รู้งั้นกานต์นอนต่อนะพรุ่งนี้เราไปเจอกันที่บ้านคุณยาย”“พี่เหมคะ ไม่บอกเรื่องนี้กับคนอื่นได้ไหม”“วันนี้ไม่บอกก็ได้แต่ในอนาคตก็ต้องบอก แล้วเรื่องงานแต่งงานของเราพี่ฝากกานต์คิดด้วยนะว่าจะจัดขึ้นเมื่อไหร่”“แต่งงานเหรอคะ”“ครับ สถานะของเรามันเปลี่ยนไปแล้วจากนี้เราต้องวางแผนเรื่องแต่งงาน”“พี่เหมคะกานต์ยังไม่พร้อมค่ะ”“ทำไม หรือว่ายังไม่มั่นใจในตัวพี่”“กานต์ขอเวลาค่ะ กานต์เพิ่งเรียนจบและได้ทำงานไม่กี่เดือนเองค่ะแล้วก็ยังไม่ได้รับปริญญาด้วยนะคะ”“พี่ให้เวลากานต์จนถึงรับปริญญาก็ได้พี่เข้าใจว่ากานต์คงอยากมีรูปสวย ๆ”“พ
ตลอดเวลาที่ผ่านเหมวัตคิดว่าตนเองจะอดทนได้จนถึงวันแต่งงานแต่ด้วยบรรยากาศในคืนนี้ก็ทำให้ชายหนุ่มไม่อาจอดทนได้อีกต่อไปเหมวัตจูบลงไปบนริมฝีปากอิ่มด้วยความเสน่หา ฝ่ามือลูบไล้ฟอนเฟ้นหน้าอกอวบจนขึ้นรอยแดงก่อนจะครอบครองด้วยริมฝีปากร้อนปลายลิ้นหยอกล้อกับเชอร์รี่เม็ดสีสวย ความเปียกชื้นทำมนตกานต์ขนลุกไปทั่วร่าง ความเจ็บกลางลำตัวกำลังลดลงไปทีละนิดและมันกำลังถูกแทนที่ด้วยความเสียวซ่านที่ไม่เคยได้รับ“พี่เหม....อื้ม....”“ดีขึ้นไหม พี่จะขยับช้า ๆ นะ”เขากระซิบก่อนที่จะเริ่มสะโพกอย่างช้า ๆ กดเน้นหมุนวนเพื่อให้ร่องรักของหญิงสาวได้คุ้นเคยกับแท่งร้อนของตนเอง“ตอดดีมาก กานต์จ๋า ตอนนี้กานต์เป็นของพี่แล้วนะ กานต์ต้องมีพี่คนเดียวนะ”“ค่ะพี่เหม....”“ดีมากคนเก่ง พี่สัญญาว่าคืนนี้กานต์จะมีความสุขที่สุด”ชายหนุ่มพยายามจะนุ่มนวลกับมนตกานต์ให้มากที่สุดทั้งที่ในใจอยากจะทำตามอารมณ์ที่พุ่งขึ้นสูงสุดขีด เขาอยากให้มนตกานต์มีประสบการณ์ครั้งแรกที่ลืมไม่ลงทุกจังหวะที่ขยับสะโพกเข้าออกท่อนเอ็นร้อนก็ถูกร่องรักที่คับแน่นตอดรัด มนตกานต์ดิ้นพล่านกับความเสียวซ่านที่เหมวัตมอบให้ หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างแน่น ปลายนิ้วทั้งสิบก็จิ







