Part : คนที่ใช่ไม่ต้องพยายาม

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : คนที่ใช่ไม่ต้องพยายาม

--------------------------------------------------------------------------

กางเกงวอมขายาวตัวใหญ่โคร่งที่ปอไหมสวมใส่อยู่ แม้จะไม่สบายตัวผู้สวมใส่ เพราะต้องใช้หนังยางมารัดเอวให้พอดีตัว และพับขากางเกงขึ้นหลายทบ แต่มันก็สบายตาของชายที่อยู่ร่วมด้วยเป็นที่สุด

“แบบนี้ค่อยหน้ามองหน่อย ก้นดำขนาดนั้นยังจะกล้าโชว์”

“กะ...ก้นไหมดำเหรอคะ?”

“ใช่ ดำ ไม่น่ามอง” เขาพูดแบบนั้นเพื่อให้เธอสูญเสียความมั่นใจ ทั้งที่ความจริงแล้วก้นของเธอมันขาวนวลเนียนยั่วมือเขาเป็นที่สุด แทบจะอยากเอาหน้าซุกใจจะขาด

“...”

“จะทำอะไรกินก็รีบ ๆ ทำ”

“พี่อยากกินอะไรคะ เดี๋ยวไหมทำให้”

“อยากกินอะไรก็ทำเถอะ พี่กินได้หมด” เวลานั้นเขาเริ่มเบาความหงุดหงิดลงได้นิดหน่อย และพยายามไม่ทำตัวฉุนเฉียวออกไป

เธอนึกถึงแกงเขียวหวานตีนไก่เผ็ดที่วาโยไม่ชอบทาน “ไหมอยากกินแกงเขียวหวานตีนไก่เผ็ดค่ะ”

“...”

“เอ่อ...กินอย่างอื่นดีกว่า”

“ในตู้เย็นมีตีนไก่หรือเปล่า?” แม้ไม่ชอบกินแต่ก็ไม่อยากขัดใจ

“กินอย่างอื่นก็ได้ค่ะ พี่วาโยไม่ชอบตีนไก่ แถมกินเผ็ดไม่เก่งด้วย” เธอจำได้ว่าวาโยเป็นสมาชิกในบ้านคนเดียวที่ไม่ทานเผ็ด และไม่ชอบการแทะตีนไก่เป็นที่สุด

“ไปทำมา”

“ตะ...” แต่

“...”

“ได้ค่ะ” เธอกลืนคำว่าแต่ลงคอไปเพราะนึกถึงคำขู่ของเขา สาวสวยรีบลงมือทำทันที เพื่อไม่ให้คนพี่ต้องหิวจนโมโหขึ้นอีกรอบ

เขายืนเฝ้าเธออยู่ในครัวไม่ห่าง ปอไหมในลุคผู้หญิงแสนธรรมดาเวลานี้ดึงดูดเขามากกว่าตอนที่เห็นเธอสวมใส่เสื้อผ้าวาบหวิวเห็นเนื้อหนัง ความเป็นเธอที่ไม่ได้ถูกเติมแต่งมันมองแล้วเพลินตาเป็นที่สุด อาจจะเพราะว่าเขาเคยตกหลุมรักเธอในตอนที่เธอเป็นแค่เด็กผู้หญิงธรรมดา ไม่ใช่กลายเป็นเด็กเสี่ยอย่างเวลานี้

“ใส่เสื้อผ้าไซส์อะไร”

“ไซส์เอสค่ะ”

“…”

เมื่อรู้ถึงคำตอบ วาโยก็ทิ้งก้นนั่งลงที่เคาน์เตอร์บาร์กลางครัว เขากดเข้าแอพสั่งของอย่างไม่รีรอ ทั้งกางเกงตัวยาว กระโปรงตัวยาว ชุดใส่เล่นอยู่บ้านที่คาดว่าเธอน่าจะใส่มันได้พอดีตัว และไม่โป๊อย่างที่เห็นเธอใส่มันอยู่ทุกวันทุกเวลา

“พรุ่งนี้ไม่มีเรียนใช่ไหม”

“ไม่มีค่ะ”

“ของน่าจะมาส่งพรุ่งนี้ รอรับด้วยแล้วกัน”

“คะ?”

“เสื้อผ้า”

“...”

เพียงแค่ได้ยินแบบนั้นก็ทำเธอหนักใจ เพราะนอกจากที่จะปฏิเสธไม่ได้แล้ว เธอยังกลัวจะทำกาวินผู้เป็นเจ้าของไม่พอใจอีกด้วย หากเห็นว่าเธอสวมใส่เสื้อผ้าตัวยาวเชย ๆ ที่เขาไม่ชอบ

“ทำไมถึงต้มสองหม้อ?”

“หม้อนี้ไหมทำให้พี่วาโยค่ะ แบบไม่เผ็ด”

“เสียเวลา เห็นพี่เป็นเด็กหรือไง ต้องทำแยกหม้อให้กิน ไม่ดูดเผ็ดออกให้ก่อนแล้วค่อยเอามาป้อนเลยล่ะ” เจ้าของใบหน้าขี้เก๊กเลิกคิ้วถาม

“...”

“ตักมา หิวแล้ว ชักช้าเดี๋ยวได้กินคนแทนกินข้าว...”

“คะ...ค่ะ” ทำไมช่วงนี้พี่วาโยพูดเรื่องนั้นบ่อยจังนะ หรือว่าเขาจะหมดความอดทนกับฉันแล้วจริง ๆ เฮ้อ อย่าเป็นแบบนั้นเลย...

ปอไหมได้แต่ภาวนาให้เรื่องที่กลัวไม่เกิดขึ้น ซึ่งเธอไม่รู้เลยว่าวาโยเองก็ต้องใช้ความอดทนอดกั้นไม่น้อย ในการใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันกับเธอ ณ ที่แห่งนี้

*****

ทางฝั่งของกาวินเวลานี้ เขากำลังสนุกอยู่กับของเล่นชิ้นใหม่ที่ห้องพักของนางแบบสาว เธอดึงดูดเขาด้วยความเซ็กซี่เต็มร้อย และได้คะแนนความน่าสนใจเพราะเป็นของใหม่ ที่เขายังไม่เคยลิ้มลอง

“อ๊ะ!” เสียงครางดังกระเส่าเมื่อคนทั้งคู่ถึงจุดสุดยอดพร้อม ๆ กัน

“อ่าส์ แฮ่ก แฮ่ก เล่นพี่ซะเหนื่อยเลย”

“ถุงยางยังเหลืออีกกล่อง มีแรงเล่นต่อคืนนี้ใช่ไหมคะ”

“แน่นอนค่ะ พี่เล่นกับฮานะได้ทั้งคืน” คำหวานหูพวกนั้นที่เขาใช้ หลอกล่อสาวสวยได้นับสิบนับร้อย ซึ่งฮานะก็เป็นอีกคนที่ติดกับดักคำหวาน โดยเธอไม่รู้เลยว่าชะตากรรมต่อจากนี้ของเธอกับเขาจะสิ้นสุดลงเมื่อถุงยางชิ้นสุดท้ายหมด

“เสียดายจัง อยู่ได้แค่คืนเดียวเองเหรอคะ”

“ใช่ค่ะ พี่ฝากแมวให้เพื่อนเลี้ยง ต้องรีบกลับไปดูน่ะ ฝากไว้นานเดี๋ยวแมวจะหลงเจ้าของ...” แมวน้อยที่ว่าเป็นสาวสวยคนเดียวกับที่เขาฝากให้เพื่อนรักดูแลอยู่เวลานี้

“เลี้ยงแมวด้วยเหรอคะ งั้นไว้วันไหนฮานะขอไปดูแมวที่ห้องหน่อยได้ไหมคะ”

“ได้สิคะ ต้องได้อยู่แล้ว” เขาตอบรับเธอไปส่ง ๆ ทั้งที่จบจากเรื่องสนุกครั้งนี้เธอคงจะหายออกไปจากชีวิตของเขาเหมือนกับผู้หญิงหลาย ๆ คนที่ผ่านเข้ามาและผ่านออกไป

“เดี๋ยวพี่มานะคะ ขอออกไปคุยธุระแป๊บนึง...”

“ค่ะ”

กาวินคว้าผ้าขนหนูมาคลุมช่วงล่างไว้ และหยิบโทรศัพท์เดินออกไปที่นอกระเบียงห้อง เพื่อโทรไปเช็คลูกแมวน้อยของเขาว่าเธอยังอยู่ดี และไม่ดื้อไม่ซนกับเพื่อนรักของเขา...

ตื๊ด~

เพียงแค่ ตื๊ด เดียวก็ได้ยินเสียงใสของปลายสายขานรับ “ฮัลโหลค่ะ”

“กินข้าวหรือยังคะเบบี๋”

“กินแล้วค่ะ พี่กาวินทำงานเสร็จหรือยังคะ เหนื่อยไหม?”

“เหนื่อยค่ะ ใช้แรงไปเยอะเลย”

“อย่าลืมทานข้าวด้วยนะคะ”

“ค่ะเบบี๋ พรุ่งนี้เจอกันนะคะ เช้าแล้วพี่จะรีบกลับ”

“ไหมคิดถึงนะคะ”

“พี่ก็คิดถึงค่ะ กลับไปจะหอมให้แก้มช้ำเลย อย่าดื้อกับไอ้วาโยมันรู้ไหมคะ เดี๋ยวจะโดนมันดุเอา...”

“รู้แล้วค่ะ”

“แค่นี้ก่อนนะคะเบบี๋”

“ค่ะ” เสียงสดใสและใบหน้ามีความสุขของเธอสิ้นสุดลงทันทีที่สายของกาวินตัดไป

“ซู๊ด อ่าส์ เผ็ด เผ็ดชิปหาย”

เสียงนั้นเรียกสติของปอไหมให้หันกลับมาสนใจชายที่นั่งอยู่ร่วมโต๊ะทานข้าว เพราะเหมือนว่าเขากำลังจะประสบกับปัญหาใหญ่ “เอ่อ เดี๋ยวไหมไปเอาน้ำให้นะคะ”

“แฮ่ก แฮ่ก โอ๊ย เผ็ดเว้ย!” วาโยแลบลิ้นห้อยหน้าแดงก่ำ ตอนนั้นทั้งรู้สึกเผ็ดและโมโหกับคำหวานที่ปอไหมใช้พูดบอกกับกาวิน ‘ไหมคิดถึงนะคะ’ คำนั้นดังก้องอยู่ในหูวาโย เขาทั้งอิจฉาตาร้อน ทั้งยังต้องการอะไรเช่นนั้นตอบกลับจากเธอ แต่ยิ่งโหยหาก็ยิ่งไม่ได้รับ นั่นยิ่งทำเขาหงุดหงิด

“ซู๊ดด เร็ว!”

“ค่ะ ค่ะ น้ำมาแล้วค่ะ”

ปอไหมรีบยื่นน้ำเย็นชื่นใจให้กับวาโย ทว่ามีบางอย่างที่ดึงดูดความต้องการเขามากกว่าน้ำใสในแก้ว เขากระหายเธอยิ่งกว่าน้ำดื่ม

หมับ! ฟุบ!

ร่างเล็กที่เดินตรงมาทางเขาถูกดึงลงนั่งที่ตักกว้าง มือที่ถือแก้วน้ำกำแก้วใสไม่ปล่อย เพราะกลัวว่าแก้วจะล่วงแตก ใบหน้าสวยเงยหน้าขึ้นรับจูบเจ้าของตักอย่างไม่ตั้งใจ

จ๊วบ~

ความเผ็ดแสบลิ้นทำเขาขาดสติเก็บอารมณ์ไม่อยู่ เลยทำทุกสิ่งที่คิดอยากจะทำเวลานั้น ไม่เว้นแม้แต่จูบทำโทษเจ้าของแกงเผ็ดอย่างคนไร้เหตุผล เพราะเธอทำให้เขาต้องพบเจอกับความทรมานนี้ (ข้ออ้าง)

“จะ...จูบไหมทำไมคะ”

“เผ็ด” อึก อึก!

วาโยคว้าแก้วมากระดกน้ำอึกใหญ่เพื่อดับความเผ็ดร้อนในปาก เมื่อพูดอธิบายถึงการกระทำของเขาสั้น ๆ ในใจก็นึกตลกกับสิ่งที่เขาทำลงไป เพราะไม่ว่าจะยังไงเหตุผลที่บอกว่า (เผ็ด) ก็ไม่ควรยกขึ้นมาอ้าง

“เผ็ดแล้วจูบไหมทำไมคะ?”

แถไปเลยไอ้วาโย… “ก็ไหมทำให้พี่เผ็ด” แบบนั้นแหละ ใช้ได้

“ก็ไหนบอกว่าอยากลองกินเผ็ดไงคะ”

“อยากลองกินเผ็ด ไม่ได้แปลว่ามันไม่เผ็ดหนิ พอ พอ เลิกเถียง”

อึก อึก!

วินาทีเดียวกันนั้น สายตาของวาโยก็เหลือบไปเห็นสีหน้าตลกของปอไหม ที่ดูจะมึนงงกับเหตุการณ์ฉวยโอกาสที่เขาทำเมื่อครู่ ถึงแม้จะมีเหตุผลก็ฟังไม่ขึ้น แต่เขาก็เลือกจะพูดมันออกไปแบบนั้น...

“...” ทำไงดี เขาจูบฉันจนได้

จูบเมื่อครู่เรียกได้ว่าเป็นจูบแรกของเขาและเธอก็ว่าได้ จูบที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ซึ่งเจ้าตัวที่เป็นคนเริ่มก็ไม่คิดว่าจะทำแบบนั้นเหมือนกัน แต่จังหวะนั้น ริมฝีปากสวยของเธอมันยั่วยวนเขาในวินาทีที่ไร้ซึ่งสติ

“เดี๋ยว...” เขาหยุดคนตัวเล็กที่ทำท่าจะลุกออกจากตักด้วยแขนล่ำที่ใช้ล็อกกอดเอวคอดบางของเธอไว้

“คะ”

“พี่ถามอะไรหน่อย”

“...”

“จะอยู่แบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน ไหมรู้ใช่ไหม ว่าเปลี่ยนนิสัยไอ้กาวินมันไม่ได้”

“...ไหมรู้ค่ะ แต่พี่กาวินมีบุญคุณกับไหม จะให้ไหมทิ้งเขาไปได้ยังไงคะ ถ้าเขาไม่ไล่ไหมก่อน...”

“ไม่ใช่เพราะเรื่องบุญคุณหรอก แต่เพราะไหมรักมันมากกว่า”

“ค่ะ ไหมรักพี่กาวิน เพราะเขาใจดีและมีบุณคุณกับไหม” เธออธิบายเพิ่มเติมถึงคำที่เธอพูดบอกไปก่อนหน้าว่าเธอรักเขาเพราะอะไร

“...”

คำพูดทิ่มแทงใจดำที่เขาได้ยินอยู่บ่อยครั้ง มันก็ชัดเจนว่าเธอรักกาวินจนหมดหัวใจ แม้ว่าความจริงเขาเองก็มีบุญคุณกับเธอไม่ต่างกัน แต่เธอกลับมองเห็นแค่สิ่งที่เธอต้องการจะเห็นเท่านั้น

“ถ้างั้น ก็ควรตอบแทนบุญคุณพี่ด้วยสิ จริงไหม?”

“...”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~