Part : เตือนด้วยความหวังดี

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : เตือนด้วยความหวังดี

--------------------------------------------------------------------------

พี่วาโยเป็นคนที่มีบุญคุณกับฉันเหมือนกัน แน่นอนว่าฉันก็คิดเรื่องตอบแทนบุญคุณเขา แต่ก็ยังไม่รู้ว่าจะตอบแทนด้วยอะไร เพราะสิ่งที่เขาทำให้มันมากมายจริง ๆ

“ค่ะ ไหมจะทำให้”

“ทุกอย่างที่ขอ?”

“เอ่อ...อาจจะไม่ค่ะ แต่ลองบอกมาก่อนได้ไหมคะ...”

“ออกไปจากชีวิตไอ้กาวินซะ เร็วเท่าไหร่ยิ่งดี” เขากลัวว่าจะห้ามใจไว้ไม่ได้ และจะเผลอทำร้ายเด็กผู้หญิงที่เขาเฝ้าดูแลมาตลอด ไม่ต่างจากที่กาวินทำกับเธอเหมือนว่าเธอเป็นคนไม่มีหัวใจและไร้ความรู้สึก

“...” เธอไม่คิดว่าคำขอของเขามันจะมากมายขนาดนั้น มากจนเธอคิดว่าเธอคงทำตามที่เขาขอไม่ได้

“ไปอยู่ที่ไหนก็ได้ ที่ไม่ใช่ในชีวิตของมัน”

“...ไหมจะทำแบบนั้นได้ยังไงคะ”

“ต้องการอะไร เงิน บ้าน รถ พี่ให้ได้ทุกอย่าง”

“ไหมไม่ได้ต้องการอะไรแบบนั้นนะคะ” เธอปฏิเสธข้อเสนอของวาโยสีหน้าจริงจัง และทำท่าจะลุกออกจากตักของคนพี่อีกครั้ง

“ห้ามลุก ถ้าคุยยังไม่รู้เรื่อง”

เธอดื้อไม่ฟังและทำท่าจะลุกออกจากตักคนหน้าขรึม ทว่าสุดท้ายก็ต้องนั่งลงที่เดิมเพราะคำพูดสั้น ๆ ของวาโย “อย่าลองดีปอไหม”

“...” เธอพยายามแล้วที่จะอยู่ให้ห่างจากวาโย แต่ความพยายามนั้นก็ล้มเหลวทุกครั้ง

“พี่วาโยก็รู้หนิคะ ว่าไหมเป็น...”

“เป็นอะไร” เขาถามย้ำเพื่อให้เธอคิดไตร่ตรองให้แน่ใจ ว่าที่จริงแล้วเธอไม่ได้เป็นอะไรกับกาวินเลย เป็นเพียงแค่ของเล่นของคนเจ้าชู้ก็เท่านั้น

“เป็น...ไหมเป็นของพี่กาวินแล้ว”

“แล้วยังไง”

“ก็หมายความว่า พี่วาโยไม่ควรรู้สึกแบบนั้นยังไงคะ”

“ไม่ได้รู้สึกอะไรสักหน่อย แค่เห็นแล้วมันสมเพช...” เขามักปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองตลอด ทั้งต่อหน้ากาวินหรือแม้แต่กับเจ้าตัวอย่างปอไหมเอง

“...” แต่ฉันรู้สึกได้นี่นา ว่าเขายังรู้สึกแบบนั้น

“อย่างที่บอก ออกไปจากชีวิตมันซะ”

“...ทำแบบนี้ไปทำไมคะ”

“ก็บอกแล้วไงว่าสมเพช รู้ว่ามันโกหกเรื่องไปถ่ายงาน แต่ก็ยังโง่เชื่อมันอยู่ได้”

“...พี่กาวินเขามีถ่ายงานจริง ๆ ค่ะ ไหมเห็นตารางงานเขาแล้ว”

“ใช่ ถ่ายเสร็จก็ไปนอนเอากับนางแบบที่ร่วมงานต่อ ตั้งแต่เสร็จงานจนถึงเช้า ไหมก็รู้” เขาพูดจี้ใจดำ เพราะคิดว่าเธอรู้ดีถึงเรื่องที่ไม่ได้เป็นความลับนั้น เพียงแค่กาวินไม่ได้พูดบอกออกมาทั้งหมด

“…ฮึก”

“ร้องเลย ร้องให้ตาสว่างสักที ว่ามันไม่เคยคิดจะรักไหม”

“ฮืออ!”

“ใช่ ร้องออกมา แล้วก็ตั้งสติซะ...เดินออกไปจากชีวิตมันให้เร็วที่สุด” เขาพูดให้ปอไหมคิดได้ ทว่าคำพูดพวกนั้นไม่ได้ช่วยอะไรเลย เพราะเธอเต็มใจที่จะปิดหูปิดตาและพร้อมรับฟังเรื่องโกหกพวกนั้น

“ไม่ ไหมไม่ไป”

“เฮ้อ ที่พูดไปนี่ไม่เข้าใจเลยใช่ไหม”

“ขอโอกาสไหมลองดูอีกสักครั้งนะ ไหมอาจจะทำให้พี่กาวินรักไหมจริง ๆ ก็ได้”

“อย่าโง่ซ้ำซากน่าไหม ก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้”

“ฮึก แล้วจะให้ไหมทำยังไง ไหมรักเขานี่ ฮืออ!”

เธอร้องไห้ออกมาสุดเสียง ร่างเล็กอ่อนเรี่ยวแรงจนต้องทิ้งใบหน้าไปซบไหล่กว้าง วินาทีนั้นเธอรู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกมีดคมแทงซ้ำย้ำที่แผลเดิมหลายสิบหน เพราะวาโยพูดจี้เปิดปมความรู้สึกเจ็บช้ำที่เธอเก็บกดมันไว้

“...” มันชั่วขนาดนี้ยังรักมันได้ลง เธอมันโง่จริง ๆ ปอไหม

“หนึ่งเดือน รีบตัดใจแล้วไปจากที่นี่ซะ” วาโยพูด

“ฮึก...”

“พี่ให้เวลาไหมได้แค่นั้น อย่าให้ต้องบีบบังคับทางอื่น ถ้าไม่อยากให้พี่ทำเรื่องที่ไหมกลัว…”

เขายื่นคำขาดพร้อมกับผลักร่างของเธอลงจากตักและเดินหายเข้าห้องนอนไป โดยไม่รอฟังคำตอบรับ เพราะรู้อยู่แล้วว่าจะต้องได้ยินคำปฏิเสธจากเธออีกสิบหน ร้อยหน

ซึ่งสิ่งที่เขาพูดและทำไปมันอาจจะฟังดูรุนแรงและทำร้ายจิตใจสาวสวย แต่ลึก ๆ แล้วเขาหวังให้เธอหลุดพ้นจากความทุกข์ใจที่เผชิญอยู่ และยังหวังอีกว่าเขาจะเลิกรู้สึกบางอย่างที่เป็นไปไม่ได้นั้น เมื่อไม่มีเธออยู่ที่นี่เหมือนเคย...

*****

ในเช้าวันใหม่ที่ปอไหมตื่นขึ้นมาก็ไม่เจอใครอยู่ที่นี่นอกจากเธอ คาดว่าวาโยคงออกไปไหนสักที่ซึ่งเธอก็ไม่รู้ว่าที่ไหน เพราะเขาไม่ได้มีการมีงานทำเป็นหลักแหล่ง เพียงแค่มีตำแหน่งรองประทานประดับบารมีไว้และใช้ชีวิตบนความร่ำรวย รอวันขึ้นรับตำแหน่งแทนพ่อของเขาก็เท่านั้น

“จะกลับมาหรือยังนะ”

เธอเฝ้ารอกาวินกลับบ้านเหมือนหมารอเจ้าของ ไม่ว่าก่อนเข้านอน หรือแม้แต่นอนหลับไปแล้วก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาดูนาฬิกา เพราะหวังว่าจะได้พบหน้าเจ้าของโดยเร็ว

ซึ่งคำพูดของวาโยที่บอกกับเธอถึงเรื่องนั้นมันยังฝังอยู่ในหัว เขาให้เวลาเธอเพียงแค่หนึ่งเดือนเพื่อย้ายออกไปจากที่นี่ และทิ้งความรู้สึกที่แสนไร้ค่านั้นไป “จะทำแบบนั้นได้ยังไง ฉันทำไม่ได้หรอก”

เธอมีร้อยเหตุผลที่จะไม่ทำตามคำสั่งของวาโย หนึ่งเหตุผลหลักก็เพราะเธอต้องการอยู่ใกล้คนที่เธอรัก แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าเขาไม่ได้รัก แต่ก็ยังหาเหตุผลมาเข้าข้างคนเจ้าชู้ได้เสมอ ทั้งคิดว่าเขาจะรักเธอหมดใจในสักวันอย่างที่เธอรู้สึก ทั้งรอวันที่เขาอิ่มตัวกับเรื่องสนุกที่ทำ ทั้งหมดนั้นก็เพราะฝันลม ๆ แล้ง ๆ ของเธอ

ติ๊ด!

“มาแล้ว”

ปอไหมรีบเด้งตัวขึ้นวิ่งไปที่หน้าประตู เพียงได้ยินเสียงใครบางคนใช้คีย์การ์ดเปิดประตูเข้ามา ซึ่งก็มีแค่กาวินและวาโยเท่านั้นที่คาดว่าจะเป็นไปได้

“เบบี๋คะ~”

หมับ!

“กลับมาแล้ว ไหมคิดถึง” เธอโผเข้าสวมกอดเจ้าของทันที ใบหน้าสดใสปรากฏให้เห็นอย่างที่ไม่เคยเป็นเมื่ออยู่กับผู้ชายอีกคน

“รอพี่อยู่จริงด้วย”

“...”

“อะไรกัน คิดถึงพี่จนจะร้องไห้เลยเหรอ”

“ค่ะ ฮึก”

“โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะคะเด็กดี” เขาฝังจูบลงที่ริมฝีปากชมพูอิ่มที่เขาเป็นเจ้าของ ก่อนจะหอมฟัดเธออย่างที่เคยพูดว่าจะทำ “พี่ก็คิดถึงเบบี๋นะคะ คิดถึงมาก ๆ เลย”

“ฮึก จริงใช่ไหมคะ”

“อือ จริงสิคะ”

“...” แม้จะรู้ว่านั่นเป็นคำโกหก เธอก็เต็มใจที่จะฟัง แถมดีใจด้วยซ้ำที่เขาเมตตาหล่อเลี้ยงจิตใจบอบบางของเธอ ด้วยคำพูดโกหกแสนเอาใจพวกนั้น

“พรุ่งนี้หยุดหรือเปล่าคะ?”

“พรุ่งนี้ไหมมีเรียนค่ะ ไปเรียนอีกแค่ไม่กี่วันก็จบแล้ว”

“อ้อ จริงสิ ไหมเรียนปีสี่แล้วนี่นา ใกล้จบแล้วสินะ” เขาอยู่กับเธอมานานจนไม่ได้สนใจเรื่องส่วนตัวของเธอ หากไม่ใช่ปอไหมที่บอกให้รู้

“หิวหรือเปล่าคะ ทานอะไรมาหรือยัง เดี๋ยวไหมไปทำอะไรให้ทาน...”

“อืออ...ไม่ดีกว่าค่ะ พี่อยากนอนพักอีกสักหน่อย” เมื่อคืนฮานะกวนเวลานอนผมทั้งคืน พักเอาแรงอีกสักหน่อยคงดี

“งั้น...ให้ไหมเข้าไปส่งนอนไหมคะ”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ...แล้วอย่าแอบเข้าไปกวนพี่ตอนนอนอีก เข้าใจไหมคะ”

“เข้าใจแล้วค่ะ”

เธอยิ้มพร้อมพยักหน้าตอบรับเหมือนกับคนโง่ จนกระทั่งเขาเดินเข้าห้องนอนที่เป็นพื้นที่ส่วนตัวไป ห้องนอนที่เธอไม่อาจจะเดินเข้าออกได้ตามอำเภอใจ หากว่าเจ้าของห้องไม่อนุญาต

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~