Part : โง่ซ้ำโง่ซาก

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : โง่ซ้ำโง่ซาก

--------------------------------------------------------------------------

โรงพยาบาล V-m*b เอกชล

วาโยหายออกมาแต่เช้าเพราะตั้งใจมาเยี่ยมใครบางคนที่อยู่ห้องพักพิเศษของโรงพยาบาลนี้ เธอเป็นคนไข้คนสำคัญ ที่เขามักมาเยี่ยมอยู่เสมอ

ครืดด! เสียงเลื่อนเปิดประตูห้องทำให้ผู้ป่วยที่นอนติดเตียงอยู่เห็นว่ามีคนมาหา

“แฟนไหม”

คำเรียกที่วาโยมักได้ยินจากคุณยายมุ้ยยายของปอไหม เป็นความเข้าใจผิดที่ทำเขารู้สึกดีเสมอเมื่อได้ยิน จนอยากมาที่นี่บ่อย ๆ เพื่อฟังคำ ๆ นั้น

“ยายทานข้าวแล้วใช่ไหมครับ” แม้วาโยไม่ใช่คนพูดเก่ง แต่เขามักจะเป็นฝ่ายชวนคุณยายพูดคุยก่อนเสมอ

“กินแล้วลูก ไหมไม่มาด้วยเหรอ”

“เอ่อ...ไหมยังไม่ตื่นน่ะครับ คงจะตามมาทีหลัง”

“งั้นเอง...ยายมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วยพอดี”

“เรื่องอะไรเหรอครับ?”

“...ยายฝากไหมด้วยนะลูก ถ้ายายไม่อยู่ น้องก็คงไม่เหลือใครแล้ว” นั่นเป็นเรื่องสำคัญที่คนแก่ย้ำคิดย้ำทำอยู่เสมอในช่วงสุดท้ายของชีวิต ซึ่งเธอจำไม่ได้แล้วว่าพูดประโยคนั้นไปครั้งที่เท่าไหร่ เพราะด้วยโรคหลง ๆ ลืม ๆ ที่เป็น

“...”

“ยายคงอยู่ไม่ทันได้เห็นน่าเหลนแน่ ๆ หน้าลูกสาวก็คงไม่ได้เห็นอีกแล้ว” ยายแก่พูดตัดพ้อถึงลูกสาวในไส้ที่ไม่แม้แต่จะโทรถามหาอาการ ทั้งที่รู้ว่าเธอนอนป่วยติดเตียงอยู่ที่โรงพยาบาล แต่ก็ไม่เคยคิดจะมาเยี่ยมดู อาจจะเพราะกลัวว่าจะต้องรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลมหาสาร

“อย่าพูดแบบนั้นสิครับ”

“ยายฝากน้องด้วยนะ”

“...วันนี้พยาบาลเปิดละครเรื่องอะไรให้ดูครับ พระเอกหล่อถูกใจหรือเปล่า” วาโยเปลี่ยนเรื่องคุย เพราะไม่อยากให้ความรู้สึกหดหู่เกิดขึ้นในเวลานั้น

“ถูกใจกว่าหลานเขยยายก็ไม่มีแล้ว ฮ่า ๆ”

“...” ผมก็อยากเป็นนะครับ หลานเขยของยาย “...แน่นอนสิครับ ผมก็ต้องหล่อที่สุดอยู่แล้ว” รอยยิ้มที่เกิดขึ้นได้ยากของวาโย มักปรากฏให้เห็นเสมอเมื่อเขาอยู่ต่อหน้ายายของปอไหม

คนรักความสงบอย่างเขากลับเข้าหาคนแก่ที่พูดเพ้อถึงแต่เรื่องอดีตและความตายที่ใกล้เข้ามาถึง เขามักจะมาที่นี่เพื่อให้ความสุขกับยายของปอไหม เพราะต้องการได้รับความสุขเล็กน้อยตอบกลับ เพียงคำบางคำที่คนโง่อย่างเขาได้ยินแล้วเกิดรู้สึกดีขึ้น เช่นคำว่า ‘หลานเขย’ หรือ ‘แฟนไหม’ เพียงแค่นั้นก็พอที่จะทำให้เขาอดทนกับหลานสาวคนสวยของยายไปได้อีกวัน เพราะหากไม่เห็นแก่ยายของเธอ เขาคงปล้ำปอไหมไปแล้วหลายสิบหน

ตึกมหานคร ชั้น54

ภาพแรกที่วาโยเห็นเมื่อกลับมาถึงบ้าน เป็นภาพที่ปอไหมกำลังนั่งจ้องประตูห้องนอนของกาวิน ราวกับว่ารอชายผู้เป็นเจ้าของเปิดประตูห้องมาเจอเธอ

“น่าสมเพชจริง ๆ”

“..!”

“ตกใจอะไร พี่ไม่ใช่ผี”

“กลับมาแล้วเหรอคะ”

“ยังมั้ง” ก็เห็นอยู่ว่ากลับมาแล้ว จะถามให้ได้อะไร

“...”

“เรื่องตอบแทนบุญคุณ อย่าลืมล่ะ” เขาพูดทวงถามถึงสิ่งที่บอกกับเธอไปเมื่อวาน เพื่อให้เธอไม่ลืมว่าตัวเองมีเวลาอยู่ที่นี่อีกเพียงแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น

“ไหมตอบแทนเป็นอย่างอื่นได้ไหมคะ?”

“งั้น...ตอบแทนเป็นอะไรดี” ร่างสูงโปร่งสลับก้าวเท้า เดินหน้าเข้าหาคนตัวเล็กก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ

สายตาคมเข้มแสนเย็นชาวาดมองทั่วเรือนร่าง เพราะนั่นเป็นสิ่งเดียวที่พอจะทดแทนกับข้อตกลงในก่อนหน้านี้ได้ ซึ่งสายตาของคนตัวสูงบอกชัดเจนว่าเขาอยากได้เธอ และปอไหมก็อ่านภาษากายของเขาออกโดยไม่ต้องรอให้เขาพูด

“ไม่ได้ค่ะ”

“ยังไม่ทันพูดอะไรเลย ปฏิเสธซะแล้ว”

“ไหม...ไหมจะหาเงินมาคืนให้ค่ะ”

“ค่ารักษาของยายไหมหลายสิบล้านเลยนะ จะไปหาเงินมาจากไหน” เขาพูดดูถูกเธอ แม้จะรู้ว่าเธอมีรายได้เสริมจากงานวาดรูปที่ทำและค่าเช่าบ้านหลังเก่าที่ปล่อยเช่าไป หรือต่อให้รวมกับเงินค่าขนมที่กาวินให้ทุกเดือน ก็ไม่เพียงพอต่อเงินที่ต้องจ่ายหนี้สินอยู่ดี

“...”

“ทำตามที่พี่บอก แล้วหนี้บุญคุณของไหมกับพี่ก็จะเป็นโมฆะ ทำก่อนที่พี่จะเปลี่ยนใจ...” เขาหวังลึก ๆ ว่าเธอจะรับข้อเสนอนี้

แบบนั้นไม่ได้หรอก จะให้ฉันทิ้งพี่กาวินไปได้ยังไง ทั้งที่เขาดีกับฉันขนาดนี้ “…เฮ้อ”

“เฮ้อเหรอ” หมับ! ต้นแขนเล็กถูกบีบเพียงครึ่งแรง ก็ทำคนผิวขาวเนียนแดงเป็นรอยมือขนาดใหญ่ “อย่าให้มันมากนักนะปอไหม”

“มะ...ไหมแค่ถอนหายใจเองนะคะ แค่นี้ก็ทำไม่ได้เหรอ”

“ทำได้สิ ทำได้ทุกอย่างที่เธออยากทำนั่นแหละ แต่ต้องออกไปจากที่นี่ก่อน ไปซะ!” วาโยทำใจแข็งไล่เธออีกครั้ง

แม้ว่าก่อนหน้านี้จะได้ยินคำขอจากยายของปอไหม แต่เขาก็ไม่อาจรับปากจะดูแลเธอให้ได้แม้ใจลึก ๆ อยากทำเช่นนั้น แต่เขาก็ไม่ได้อยู่ในสถานะที่เป็นเจ้าของ ๆ เธอ

“...”

เธอรู้ดีว่าตนเองไร้ซึ่งอำนาจต่อรองใด ๆ จึงถอยหนีเข้าห้องนอนมา เพื่อให้พ้นจากแรงกดดันของวาโยที่แสดงต่อเธอหนักหน่วงขึ้นในช่วงนี้ มากขึ้นจนเธอมองว่าเขากลายเป็นคนใจร้ายไปแล้ว ไม่เหมือนกับเขาคนก่อนที่พร้อมให้ความช่วยเหลือเธอเสมอแม้เธอไม่เอ่ยปากขอ...

แต่กับวาโยแล้วเขามองว่าสิ่งที่ทำอยู่เป็นการช่วยเหลือเธอ แม้เธอจะไม่ได้มองหรือคิดเห็นในแบบเดียวกัน ซึ่งช่วงที่ปอไหมกลับเข้าห้องไป วาโยก็นั่งคิดทบทวนเรื่องวุ่นวายใจอยู่กลางบ้าน

สายตามองจ้องไปที่ประตูห้องนอนของปอไหมอย่างไร้เหตุผล เขาทำเหมือนกับว่าเฝ้ารอเจอหน้าเธออยู่ ทั้งที่เคยคิดว่าการกระทำเช่นนั้นของเธอที่แสดงออกกับกาวินเป็นเรื่องโง่งี่เง่า แต่เขาก็มักจะเผลอทำสิ่งนั้นกับปอไหมอย่างไม่รู้ตัว

แก๊ก!

“หาวว” คนเจ้าเล่ห์เดินหาวปากกว้างออกมาจากห้องนอน สีหน้าที่นอนเต็มตื่นบอกให้วาโยรู้ว่าเขาพร้อมที่จะใช้ชีวิตแล้วในช่วงเวลาต่อจากนี้ แม้เป็นเวลาที่คนปกติเริ่มที่จะพักผ่อนในช่วงหลังเลิกงาน

“กลับมาตอนไหนวะ?”

“เมื่อกี้”

“เออ...อาทิตย์หน้าไปภูเก็ตกับกูเปล่า มีปาร์ตี้ห้าวันสี่คืน ไปเปล่าเพื่อน” กาวินกระเซ้าถามวาโยเพราะต้องการให้เพื่อนรักไปร่วมสนุกในทริปนี้ด้วยกัน ทริปที่จะจัดขึ้นที่ทะเลใต้ถึงห้าวันสี่คืน

“ไปหมดบ้านแล้วไหมจะอยู่กับใคร”

“เออว่ะ ลืมไหมไปเลย”

“อาทิตย์หน้าตรงกับวันเกิดวาร์ด้วย ยังไงกูก็ต้องกลับไปกินข้าวกับน้องที่บ้าน”

“วันเกิดวิวาร์?”

“อือ ไม่ไปไม่ได้ด้วย โดนงอนแน่” เขามักให้ความสำคัญกับน้องสาวมากที่สุดเสมอ แม้ตัวจะอยู่ห่างกันแต่สองพี่น้องไม่เคยไม่คิดถึงกันเลย ทั้งคู่จะพูดคุยกันเสมอไม่ผ่านการโทรก็ผ่านข้อความแชท

“หรือกูจะไม่ไปภูเก็ตแล้วไปฉลองวันเกิดเมียกับพ่อตาดีวะ” กาวินพูดแกล้งวาโยหน้าตาย

“ตีนกูนี่!” เท้าใหญ่ยกเฉียดหน้าเพื่อนรักไปเพียงนิด เมื่อได้ยินคำพูดไม่เข้าหู ถึงเรื่องเพ้อเจ้อที่มักได้ยินกาวินผู้เป็นเพื่อนพูดเล่นถึงน้องสาวของเขาเสมอ

“เว้นน้องสาวกูไว้คนเหอะ วิวาร์ไม่โง่เอาผู้ชายแบบมึงหรอก”

“…ไม่แน่หรอก มึงอาจจะได้กูเป็นน้องเขยก็ได้ พี่ครับ พี่วาโย” เขาเกาะแกะเย้าแหย่เพื่อนรักตามประสา เวลาที่ผ่านมานานกว่ายี่สิบปีทำให้ทั้งคู่สนิทกันจนรู้สึกเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของกันไปแล้ว หากขาดใครไปคงรู้สึกใจหวิว

“พี่เขยครับ~”

“พอเลยไอ้สัต กูไม่เล่น”

“ตื่นแล้วเหรอคะ?”

“ตื่นแล้วค่ะเบบี๋ มานี่สิคะ” กาวินอ้าแขนรอสาวสวยที่จู่ ๆ ก็โผล่มาไม่ให้ซุ่มให้เสียง

ร่างบางหุ่นแน่นเนื้อถูกกอดรัดทันทีที่เธอนั่งลงบนโซฟา ที่ว่างข้างคนกระล่อน เนื้อตัวนุ่มนิ่มยั่วมือชายของเธอถูกบีบนวดเบา ๆ อย่างเอาใจ

“อ้อ อาทิตย์หน้าพี่มีงานเดินแบบแฟชั่นโชว์ที่ภูเก็ต อาจจะต้องอยู่เที่ยวกับเพื่อน ๆ นายแบบต่อสักสี่ ห้าวัน เบบี๋อยู่บ้านได้ใช่ไหมคะ”

“...” สี่ห้าวันเลยเหรอ “ได้ค่ะ ไหมอยู่ได้” เธอตอบรับไปอย่างไม่งี่เง่า

“ถ้าไอ้วาโยมันไม่ไปด้วย หนูก็อยู่บ้านกับมันไปนะ”

“กูไปด้วย เบื่ออยู่บ้าน”

วาโยพูดเน้นคำว่า ‘เบื่อ’ ให้ปอไหมรู้สึกว่าเขาไม่อยากเห็นหน้าเธอที่นี่อีกต่อไปแล้ว แม้ก่อนหน้าจะช่างใจคิดเพราะกลัวว่าจะชนกับงานวันเกิดของน้องสาว แต่เมื่อเห็นหน้าปอไหมก็อยากหาเรื่องพูดกดดันให้เธอหนักใจ

“...ค่ะ ไหมจะอยู่ดูแลบ้านให้ ไปเที่ยวพักผ่อนกันเถอะนะคะ”

แน่นอนว่าเป็นแบบนี้ดีกว่าที่จะให้เธออยู่บ้านกับวาโยสองต่อสองเหมือนอย่างเคย เธอจึงสบายใจขึ้นแม้จะต้องอยู่ที่นี่ลำพังในช่วงสี่ห้าวันที่ชายผู้เป็นเจ้าของไม่อยู่

“พี่ไม่อยู่ เบบี๋ห้ามดื้อเข้าใจไหมคะ กินข้าวให้ตรงเวลา ห้ามนอนดึก เวลาจะออกไปไหนบอกพี่เข้าใจไหม เดี๋ยวพี่ให้คนขับรถที่บ้านขับมารับ ห้ามนั่งแท็กซี่คนเดียวเด็ดขาด แล้วก็ห้าม…”

“ไหมเข้าใจแล้วค่ะ” เธอพูดหยุดความเป็นกังวลของอีกคนด้วยคำว่า ‘ไหมเข้าใจแล้วค่ะ’ ที่มักพูดเสมอเมื่อเขาขอหรือสั่งให้ทำอะไร

“เก่งมากค่ะเด็กดี”

“หาเด็กให้กูด้วยนะ ขอแบบหน้าฝรั่ง ขายาว เป็นงาน อมเก่ง...” วาโยพูดถึงคุณลักษณะสาวสวยที่เขาต้องการกับเพื่อนรัก โดยวางใจว่ากาวินจะสรรหาผู้หญิงอย่างว่าให้เขาได้ไม่ยาก

อีกอย่างเขาอยากพูดแบบนั้นเพื่อให้ปอไหมรู้ว่าทริปนี้ไม่ได้มีแค่หนุ่ม ๆ นายแบบ แต่จะมีการนัวสาวสวยนางแบบเกิดขึ้นตลอดสี่ห้าวันที่ภูเก็ตด้วย…

“ได้เลยเพื่อนรัก...”

“...”

“ฮัลโหลที่รัก ช่วยหาเด็กไปทริปนี้ให้พี่หน่อยสิคะ ขอแบบ...” เสียงของกาวินเงียบหายไปเมื่อเขาดันปิดประตูห้อง หลังจากต่อสายหาใครบางคนที่เขาใช้คำเรียกว่าที่รัก

ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกเจ็บปวดให้กับคนที่ยังยืนอยู่ตรงที่ที่เขาเดินจากไป ทั้งเรื่องทริปที่ภูเก็ตกับสาว ๆ สวย ๆ และ คำเรียก ‘ที่รัก’ ที่ไม่รู้ว่าเขาใช้มันเรียกผู้หญิงคนไหน

“เลิกโง่ แล้วเก็บของออกไปซะ...” วาโยพูดด้วยสีหน้าตอกย้ำซ้ำเติม

ส่วนปอไหมก็ได้แต่ยืนนิ่งตัวชา แม้จะเตรียมใจไว้แล้วว่าคงเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น แต่ใจของเธอก็ไม่เคยชินกับมันเลย “...”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~