ศักดิ์ศรี กับเจ้าถิ่น

เอี๊ยด!

เสียงเบรกดังลากยาวสะท้านทรวงอก พายรุ้งที่นอนหมดสภาพอยู่ท้ายกระบะถูกแรงเหวี่ยงอัดเข้ากับขอบเหล็กจนเจ็บซี่โครงไปหมด รถกระบะเก่าโทรมของกัสจอดนิ่งสนิทอยู่กลางอู่ ‘กัสการาจ’ สภาพรอบตัวเต็มไปด้วยคราบน้ำมันดำปี๋ ซากอะไหล่รถยนต์กองพะเนิน และกลิ่นควันรถที่ลอยคละคลุ้งจนเธอต้องยกมือขึ้นมาปิดจมูก

“ถึงแล้วครับคุณหนู ตื่นจากฝันร้ายได้แล้ว” กัสเปิดประตูฝั่งคนขับ เดินเลียบลัดกองยางรถยนต์มาเคาะขอบกระบะดัง ปังๆ! ด้วยท่าทางสบายอารมณ์

พาย หรือ ‘พายรุ้ง’ คุณหนูผู้ไม่เคยลำบาก พยายามดันตัวลุกขึ้นยืนด้วยสภาพสุดอนาถ ชุดแบรนด์เนมยับยู่ยี่และเปรอะคราบฝุ่นเป็นวงกว้าง ผมยาวสลวยที่เคยเซ็ตมาอย่างดีฟูฟ่องไม่ต่างจากรังนก เธอถลึงตาใส่ช่างซ่อมรถตรงหน้าด้วยความโมโหที่กรุ่นอยู่ในอก

“ย้อนกลับไปตรงนั้นทำไมตั้งนาน! ขับรถก็กระโชกโฮกฮาก ร่างกายฉันบอบช้ำไปหมดแล้วเนี่ย!” พายรุ้งก้าวข้ามขอบกระบะลงมา แต่เพราะส้นสูงสามนิ้วดันไปเหยียบเข้ากับเศษนอตบนพื้น ทำให้เธอเสียหลักหัวเกือบขมำ ดีที่กัสเอื้อมมือไปคว้าคอเสื้อด้านหลังของเธอไว้ได้ทันเหมือนหิ้วลูกแมวตกน้ำ

“ระวังหน่อยคุณ ถ้าหน้าคะมำฟันกระแทกพื้นปูนขึ้นมา อู่ผมไม่มีปัญญาจ่ายค่าทำฟันปลอมให้หรอกนะ” กัสปล่อยมือทันทีเหมือนจับของร้อน ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดมือเปรอะน้ำมันเครื่องขึ้นมาเช็ดมือตัวเอง

“นี่นาย! พูดจาให้มันดีๆ หน่อยไม่ได้หรือไง! ฉันเป็นลูกค้านะ!”

“ลูกค้า?” กัสเลิกคิ้ว มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาขำขัน “ลูกค้าที่ไหนขึ้นมานอนขดเป็นกุ้งอยู่ท้ายกระบะรถคนอื่น? เงินสักบาทก็ยังไม่ได้จ่าย ค่าน้ำมันก็ยังไม่ได้คิด แถมพาเรื่องซวยมาให้อีก ถ้าเมื่อกี้พวกบอดี้การ์ดหน้าโหดนั่นตามมาทัน อู่ผมโดนพังจะทำยังไง?”

“ฉันบอกแล้วไงว่าจะจ่ายให้น่ะ! นาฬิกาเรือนละสามล้าน!” พายรุ้งชี้ไปที่ข้อมือตัวเองด้วยความโมโห

“ผมก็บอกไปแล้วเหมือนกันว่าอู่ผมไม่รับเทรดนาฬิกาไฮเอนด์” กัสตอบเสียงนิ่ง ยักไหล่อย่างไม่แยแส “เอาละ หมดหน้าที่ส่งคนรอดชีวิตแล้ว เชิญคุณหนูพายรุ้งเสด็จไปตามทางของตัวเองได้เลยครับ อู่ผมจะปิดแล้ว”

พายรุ้งชะงักกึก มองไปรอบๆ อู่ที่เริ่มมืดมิดลงเรื่อย ๆ แสงอาทิตย์ยามเย็นลับขอบฟ้าไปแล้ว เหลือเพียงแสงไฟรำไรจากป้ายอู่เท่านั้น “หมายความว่าไง? นายจะไล่ฉันเหรอ?”

“ไม่ได้ไล่ครับ แค่เชิญออก” กัสชี้นิ้วไปทางประตูอู่หน้ากว้าง “ผมช่วยคุณหนูหนีมาจากสนามบินก็ถือว่าบุญหัวแค่ไหนแล้ว ที่นี่อู่ซ่อมรถ ไม่ใช่โรงแรมห้าดาว และผมก็เป็นช่างซ่อมรถ ไม่ใช่ผู้ปกครองเด็กหนีออกจากบ้าน เชิญหาที่นอนเอาเองในเมืองโน่นไป”

“แต่นี่มันทุ่มนึ่งแล้วนะ! ฉันไม่รู้จักใครที่นี่ เงินสดก็ไม่มี บัตรเครดิตก็ใช้ไม่ได้ แล้วฉันจะไปนอนที่ไหน!” พายรุ้งเริ่มสติแตก โวยวายเสียงแหลม

“เรื่องของคุณครับ ไม่ใช่เรื่องของผม” กัสพูดจบก็เดินไปจับประตูเหล็กบานพับเตรียมจะรูดปิด “ถ้าไม่มีที่ไป ลองไปนอนสถานีตำรวจดูไหมครับ? เผื่อตำรวจจะช่วยติดต่อป๊ากับม้าของคุณให้มารับกลับบ้าน”

คำว่า ‘รับกลับบ้าน’ เหมือนเป็นคำต้องห้าม พายรุ้งกำหมัดแน่น ศักดิ์ศรีความเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ที่ยอมหักไม่ยอมงอมันค้ำคออยู่ เธอจะยอมแพ้กลับไปโดนจับส่งไปต่างประเทศไม่ได้เด็ดขาด!

“เออ! ง้อตายล่ะ! นึกว่าอู่เน่าๆ ของนายมันน่าอยู่นักหรือไง!” พายรุ้งเชิดหน้าขึ้น กระชับสายกระเป๋าแบรนด์เนมในมือแน่น “คนอย่างฉัน พายรุ้ง ไม่จำเป็นต้องมาง้อช่างซ่อมรถปากจัดอย่างนายหรอก! แค่ที่นอน คืนละไม่กี่บาท ฉันหาเองได้!”

“เชิญเลยครับ ขอให้โชคดีกับคืนแรกในต่างจังหวัดนะคุณหนู” กัสยิ้มกวนประสาท ยืนมองเธอเดินเชิดหน้ากระทืบส้นสูงออกไปจากเขตอู่ซ่อมรถอย่างไม่คิดจะห้าม

พายรุ้งก้าวฉับๆ ออกมาจากอู่ด้วยความโกรธจนหัวร้อน แต่เมื่อเดินพ้นแสงไฟหน้าอู่มาได้เพียงไม่กี่ร้อยเมตร ความจริงอันเลวร้ายก็เริ่มจู่โจมเธอ ถนนเส้นนี้เป็นถนนสายรองในต่างจังหวัด สองข้างทางเต็มไปด้วยพงหญ้าขึ้นสูงและร้านค้าที่ปิดไฟเงียบเชียบ ไฟถนนก็ส่องสว่างเป็นบางจุด ลมเย็นๆ ปะทะเข้ากับผิวเนียนจนเธอต้องยกแขนขึ้นมากอดตัวเองไว้

“เหอะ... นึกว่ากลัวหรือไง ช่างปากหมาเอ้ย” พายรุ้งบ่นงึมงำกับตัวเอง พยายามเร่งเท้าเดินเพื่อหาโรงแรมหรือ    รีสอร์ตเล็กๆ

แต่ทว่า... ในความมืดมิดริมทาง เสียงพุ่มไม้เคลื่อนไหวก็ดังขึ้น

แกรก... แกรก...

พายรุ้งชะงักเท้า เงี่ยหูฟัง หัวใจเริ่มเต้นระสับ “ใครน่ะ? บอดี้การ์ดเหรอ?”

ดวงตาสีเหลืองอำพันสามสี่คู่โผล่ออกมาจากเงามืดริมทาง ไม่ใช่บอดี้การ์ดหน้าโหด... แต่มันคือ ‘ฝูงหมาจรจัดเจ้าถิ่น แถมสภาพผ่านศึกมาอย่างโชกโชน ตัวหนึ่งหูแหว่ง อีกตัวขนร่วงเป็นแถบๆ พวกมันกำลังส่งเสียงขู่ฟ่อในลำคอ กูร์ร์ร์... พร้อมกับค่อยๆ ก้าวเท้าตักต้อนเข้ามาหาเธอ

“ฮะ... โฮ่ง? ดี้ดีนะลูก... อย่าเข้ามานะ” พายรุ้งก้าวถอยหลังทีละก้าว มือเรียวเกร็งจนข้อนิ้วขาวซีด

“โฮ่ง! แฮ่!”

หมาตัวใหญ่สุดในฝูงเห่าเสียงดังลั่นก่อนจะพุ่งตัวใส่พายรุ้ง!

“กรี๊ดดดดดดดดดด!”

สติของคุณหนูพายรุ้งแตกพ่านทันที! ความเชิด ความทรงเกียรติ และศักดิ์ศรีที่ค้ำคอละลายหายไปในพริบตา! เธอสับเกียร์หมา ถอดส้นสูงราคาแพงถือไว้ในมือข้างละข้าง แล้วออกวิ่งสี่คูณร้อยเมตรย้อนกลับไปทางเดิมอย่างไม่คิดชีวิต!

“ช่วยด้วย! ช่วยด้วยยยย! หมาจะแดกฉันแล้ว!”

เสียงร้องโวยวายดังแหวกความเงียบสงบยามค่ำคืน กัสที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเก็บเครื่องมือช่างและเตรียมจะล็อกประตูอู่ ต้องขมวดคิ้วย่นเมื่อได้ยินเสียงโวยวายแหลมสูงลอยมาตามลม

ยังไม่ทันที่เขาจะได้ก้าวออกไปดู ร่างของพายรุ้งก็พุ่งพรวดเข้ามาในอู่ซ่อมรถราวกับดาวตก! เธอวิ่งข้ามกองยางรถยนต์ แล้วพุ่งเข้ามากอดแขนเสื้อเปื้อนน้ำมันเครื่องของกัสไว้แน่นจนแทบสิงร่าง ใบหน้าสวยจัดบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัว หายใจหอบฮักจนอกยกเกร็ง

“ช่วยด้วย! นาย! ช่วยฉันด้วย!” พายรุ้งละล่ำละลักพูด ร่างกายสั่นสะท้านไปหมด

“อะไรของคุณเนี่ย? หนีโจรมาหรือไง?” กัสพยายามจะแกะมือเล็กๆ ที่กำแขนเสื้อเขาแน่นออก แต่เธอกลับยิ่งเพิ่มแรงบีบแน่นขึ้นไปอีก

“หมา! หมาเจ้าถิ่นมันจะกัดฉัน!”

พายรุ้งชี้มือไปทางหน้าอู่ หมาจรจัดสามสี่ตัวที่วิ่งไล่ตามมาติดๆ หยุดยืนอยู่หน้าประตูอู่ พวกมันเห่าโฮ่งๆ สองสามที แต่เมื่อเห็นกัสยิ้มเย็นแล้วถือประแจตัวใหญ่ในมือเดินขยับไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง พวกมันก็ชะงัก กวัดแกว่งหางอย่างลังเล ก่อนจะค่อยๆ หางจุกตูดแล้ววิ่งหนีหายไปในความมืด

กัสถอนหายใจยาว ยืนกอดอกมองคุณหนูตกอับที่ตอนนี้ลงไปนั่งยองๆ กอดขาตัวเองอยู่บนพื้นปูน สภาพผมฟูกระเซิง ส้นสูงอยู่ในมือสองข้าง ความหรูหราก่อนหน้านี้หายไปหมดสิ้น

“ไหนบอกว่าศักดิ์ศรีมันค้ำคอไงครับคุณหนู?” กัสเลิกคิ้ว ยิ้มกวนประสาท “ไหนบอกว่าหาที่นอนเองได้ ไม่ง้อช่างซ่อมรถปากจัดอย่างผม? วิ่งกลับมาทำไมล่ะครับ? หรือว่าอยากเปลี่ยนบรรยากาศมานอนกับหมาหน้าอู่?”

พายรุ้งเงยหน้าขึ้นมองกัสด้วยสายตาแค้นเคือง แต่สถานการณ์ตอนนี้เธอหมดทางต่อรองจริงๆ น้ำตาแห่งความอัดอั้นคลอเบ้าตาทั้งสองข้างอย่างห้ามไม่ได้

“ก็นายไม่บอกล่ะว่าข้างนอกมันมีหมา!” พายรุ้งสะอื้นเบาๆ แต่ยังไม่วายปากแข็ง “ฉัน... ฉันไม่มีที่ไปแล้วจริงๆ บัตรก็โดนตัด เงินสดก็ไม่มี ถ้าออกไปข้างนอกอีกต้องโดนหมากิน หรือโดนจับส่งกลับบ้านแน่ๆ!”

กัสมองใบหน้าสวยที่บัดนี้เปรอะคราบน้ำตา ดวงตากลมโตสุกใสคู่นั้นมองเขาอย่างอ้อนวอน แม้ปากจะยังซ่าไม่เลิกก็ตาม ชายหนุ่มโยนประแจลงบนโต๊ะเครื่องมือดัง เคร้ง!

“เฮ้อ... ซวยจริงๆ กู ได้ภาระเพิ่มจนได้” กัสบ่นพึมพำ ยื่นมือไปทางเธอ “ลุกขึ้น!”

พายรุ้งมองมือที่เปื้อนคราบน้ำมันเครื่องของเขาอย่างลังเล ก่อนจะจำใจยื่นมือเล็กๆ ไปจับเอาไว้ กัสออกแรงดึงนิดเดียว ร่างของเธอก็ลอยขึ้นมายืนทรงตัว

“ฟังนะคุณหนูพายรุ้ง” กัสชี้หน้าเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ผมให้อาศัยนอนที่นี่ได้แค่ชั่วคราวเท่านั้น แต่อยู่ที่นี่ไม่มีคำว่าคุณหนู! ที่นี่คือ ‘กัสการาจ’ ไม่ใช่รีสอร์ตห้าดาว ห้องนอนมีห้องเดียวคือห้องผม คุณนอนบนโซฟาไม้แข็งๆ ข้างนอก และถ้าอยากมีข้าวแดก... วันพรุ่งนี้ต้องทำงานแลก!”

“อะไรนะ! ให้ฉันทำงานช่างเนี่ยนะ?!” พายรุ้งตาโต

“เออ! ไม่ทำก็เชิญออกไปกอดกับหมาข้างนอก! เลือกเอา!” กัสพูดจบก็เดินหันหลังปั้นปึ่งเข้าไปในอู่ ทิ้งให้คุณหนูพายรุ้งยืนกำหมัดแน่นด้วยความแค้นใจ

ชีวิตการผจญภัยหนีออกจากบ้านของเธอ... นอกเหนือจากต้องหนีบอดี้การ์ด หนีหมาวัด แล้วยังต้องมาเป็นแจ๋วรับใช้ให้ช่างซ่อมรถปากจัดคนนี้อีกเหรอเนี่ย!