แกล้งทำ แต่ได้ผล

กัสเดินหายเข้าไปในห้องพักเล็กๆ หลังอู่ ก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับยื่นชุดเสื้อผ้ายับๆ คู่หนึ่งให้พายรุ้ง มันคือเสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่โอเวอร์ไซซ์กับกางเกงเจเจขาสั้นแถบข้างที่ดูผ่านการใช้งานมาอย่างยาวนาน

"เอ้านี่ ชุดนอนคุณหนู" กัสโยนเสื้อผ้าใส่แขนพายรุ้งจนเธอเกือบรับไม่ทัน "ห้องน้ำอยู่ตรงมุมหลังอู่ นู่น... ขวาเดินไปสุดทาง น้ำเป็นน้ำประปาภูเขา ไม่มีระบบอุ่นร้อน ไม่มีฝักบัวทองคำ มีแต่ขันพลาสติกสีฟ้า ตักอาบเอาเอง"

"ฮะ?! ขันพลาสติกเนี่ยนะ!" พายรุ้งหน้าเหวอ เบ้ปากมองชุดยืดๆ เน่าๆ ในมือ "แล้วกางเกงนี่มันอะไรเนี่ย ลายดอกไม้ขนาดนี้ นายเอาผ้าปูโต๊ะมาทำกางเกงหรือไงย่ะ!"

"เรื่องมากจริง ถ้าไม่ใส่นอนชุดเดิมเน่าๆ เปื้อนฝุ่นนั่นไปแล้วกัน" กัสแค่นหัวเราะ ก่อนจะชี้นิ้วไปที่โซฟาไม้สักยาวทรงโบราณสภาพแข็งปั๋งริมผนัง "อาบน้ำเสร็จก็นอนตรงนี้ ไฟปิดทุ่มครึ่ง อย่าส่งเสียงดังรบกวนเวลาผมพักผ่อน ถ้าร้องโวยวายกลางดึก ผมจะเขวี้ยงรองเท้าคอมแบทใส่จริงๆ ด้วย"

พูดจบ กัสก็สะบัดตูดเดินกลับเข้าห้องนอนส่วนตัว ปิดประตูดัง ปัง! ล็อกกลอนเสร็จสรรพ ทิ้งให้พายรุ้งยืนอ้าปากค้างกอดกางเกงเจเจอยู่คนเดียวกลางอู่

"ฝันไปเถอะไอ้ช่างปากหมา! คนอย่างพายรุ้งไม่มีทางนอนบนไม้กระดานแข็งๆ นี่เด็ดขาด!" พายรุ้งกระซิบด่าไล่หลัง ก่อนจะยอมเดินกระทืบเท้าตรงไปอาบน้ำแต่โดยดี

สิบห้านาทีต่อมา...

พายรุ้งเดินกลับออกมาในสภาพเสื้อยืดสีขาวตัวโคล่งหลวมหลุดไหล่เนียนสวย กางเกงเจเจลายดอกที่กางออกกว้างจนเกือบหลุดสะโพก แต่ถึงกระนั้น ใบหน้าใสที่พึ่งล้างคราบเครื่องสำอางออกกลับยิ่งดูผุดผ่อง คลายความเย่อหยิ่งลงไปกลายเป็นสาวน้อยน่ารักติดกวนๆ

เธอมองไปยังโซฟาไม้แข็งๆ ที่กัสจัดไว้ให้ มีเพียงหมอนเก่าๆ ใบเดียววางอยู่ พายรุ้งถอนหายใจยาว ยื่นมือไปแตะเนื้อไม้ที่เย็นเจี๊ยบและแข็งกระด้าง

"นอนตรงนี้ทั้งคืน มีหวังกระดูกหลังฉันหักพอดี! ในห้องหมอนั่นต้องมีเตียงนุ่มๆ แน่ๆ เรื่องอะไรฉันจะต้องมาลำบากอยู่คนเดียวล่ะ!" พายรุ้งวางแผนความคิดในหัว ก่อนที่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จะค่อยๆ ปรากฎขึ้นบนใบหน้าสวยจัด "ในเมื่อขอดีๆ ไม่ได้... ก็ต้องใช้มารยาคุณหนูสักหน่อยแล้ว!"

พายรุ้งสูดหายใจเข้าลึกๆ ปล่อยผมยาวสลวยที่ยังหมาดๆ ให้กระเซิงนิดหน่อย เพิ่มความสมจริงด้วยการขมวดคิ้วแน่น เอามือกุมท้องตัวเองไว้แล้วเดินไปเคาะประตูห้องนอนของกัส

ก๊อกๆๆ! ก๊อกๆๆ!

"นาย... นายกัส! ช่วยด้วย!" พายรุ้งดัดเสียงให้นิ่งและแผ่วเบาที่สุด ราวกับคนกำลังจะขาดใจ

ภายในห้องเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงถอนหายใจ แล้วประตูไม้ก็ถูกเปิดออกอย่างแรง กัสยืนอยู่ตรงนั้นในสภาพสวมกางเกงขาสั้นตัวเดียว ท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นแผงอกกว้างแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นๆ และคราบรอยแผลเป็นประปรายตามแบบฉบับช่างเครื่องยนต์

"อะไรอีกคุณหนู? รถไฟชนท้องหรือไงเคาะซะประตูจะพัง?" กัสขมวดคิ้วย่น กอดอกกวาดสายตามองคนตรงหน้าอย่างจับผิด

พายรุ้งแอบชะงักไปวิหนึ่งเมื่อเห็นแผงอกแน่นๆ ของเขา แต่สติคุณหนูก็กลับมาไว เธอรีบทิ้งตัวลงไปงอตัวเป็นกุ้งต้ม มือสั่นเกร็งกุมท้องตัวเองแน่น ใบหน้าแสดงอาการเจ็บปวดระดับสิบเต็มสิบ

"โอ๊ย... นาย... ฉันปวดท้อง! ปวดเหมือนไส้จะขาดแล้วเนี่ย!" พายรุ้งร้องครางเบาๆ ทำตาปริบๆ น้ำตาคลอเบ้า "สงสัย... สงสัยอาหารตกค้างเมื่อเช้า หรือไม่ก็... น้ำประปาภูเขานายมันมีเชื้อโรค! โอ๊ยยย ยา... มียาไหม?"

กัสมองอาการ ‘ปวดท้อง’ ของเธอด้วยสายตาว่างเปล่า เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง "ปวดท้องเหรอ? แต่ตำแหน่งที่คุณจับอยู่นั่นมันซี่โครงซ้ายนะคุณหนู ตับไตไส้พุงคุณย้ายฝั่งได้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

พายรุ้งสะดุ้งแป๊บหนึ่ง ก่อนจะเนียนเลื่อนมือลงมาที่ท้องน้อยอย่างรวดเร็ว "มัน... มันลามย่ะ! มันปวดร้าวไปทั้งตัวเลย นายจะไม่ช่วยฉันจริงเหรอ? ถ้าฉันเป็นอะไรตายในอู้นายขึ้นมา พ่อฉันลากนายเข้าคุกแน่!"

กัสถอนหายใจยาว เหยียดยิ้มกวนประสาท "โอเคๆ ปวดท้องก็ปวดท้อง ยาอยู่ในตู้ในอ๊อฟฟิต เดี๋ยวไปหยิบให้..."

ยามที่กัสเตรียมจะเดินไปที่อ๊อฟฟิต พายรุ้งที่งอตัวอยู่บนพื้นก็สับเกียร์สปีดก้าวทันที! จากคนที่ทำท่าเหมือนจะขาดใจตาย เธอลุกพรวดขึ้นมาด้วยความเร็วระดับทีมชาติ พุ่งแทรกตัวผ่านแผ่นหลังกว้างของกัสเข้าไปในห้องนอนทันควัน!

"ฮ่าๆๆ! เสร็จฉันล่ะไอ้ช่างซ่อมรถโง่!"

พายรุ้งใช้สองมือดันประตูไม้ไว้แน่น แล้วจัดการลงกลอนล็อกประตู แกร๊ก! จากข้างในอย่างรวดเร็วชนิดที่ไม่ให้กัสได้ทันตั้งตัว!

"เฮ้ย!" กัสที่เพิ่งหันกลับมาโดนประตูงับใส่หน้าแทบไม่ทัน เขาประเคนมือเคาะประตู ปังๆๆ! ทันที "ยัยคุณหนูตัวแสบ! ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย?!"

พายรุ้งที่ยืนอยู่หลังประตูส่งเสียงหัวเราะชอบใจอย่างสะใจ เธอพิงประตูไว้แล้วตะโกนตอบออกไป "ขอบคุณสำหรับห้องนอนนะจ๊ะช่างกัส! เตียงนุ่มๆ นุ่มกว่าโซฟาข้างนอกตั้งเยอะ!"

"เปิดเดี๋ยวนี้เลยนะยัยตัวดี! เล่นละครตลกหน้าตายแบบนี้คิดว่าผมดูไม่ออกหรือไง?!" เสียงกัสเริ่มมีความหงุดหงิดประปราย "นั่นมันห้องผม! เตียงผม!"

"เรื่องของคุณสิ! ใครใช้ให้นายไม่มีน้ำใจกับแขกเองล่ะ?" พายรุ้งเชิดหน้าพูดผ่านประตูอย่างยโส "คนอย่างพายรุ้ง ไม่นอนบนไม้กระดานเด็ดขาด! คืนนี้นายนอนบนโซฟาข้างนอกไปแล้วกัน ถือว่าเป็นการลงโทษที่นายปากเสียใส่ฉันมาทั้งวัน!"

กัสยันมือกับประตู ถอนหายใจพรืดใหญ่ออกมาข้างนอก "เหอะ... แผนสูงนักนะคุณหนู นึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็ใช้วิธีเด็กประถมเล่นซ่อนแอบ ยอมรับก็ได้ว่าตอแหลได้เนียนใช้ได้"

"นี่นายด่าฉันว่าตอแหลเหรอ?!" พายรุ้งถลึงตาใส่ประตู

"เปล๊า! ผมชมว่าเล่นละครเก่งต่างหาก" กัสตอกกลับเสียงเรียบกวนประสาท "แต่บอกไว้ก่อนนะเตียงนั่นน่ะ... ผมไม่ได้ซักมาสามเดือน แถมหมอนก็มีคราบน้ำมันเครื่องเปื้อนอยู่ ถ้าตื่นมาหน้าเป็นสิวหรือหัวเป็นเหา อย่ามาโวยวายทีหลังแล้วกัน!"

พายรุ้งหันกลับไปมองเตียงนอนขนาดสามฟุตครึ่งกลางห้อง มันดูสะอาดสะอ้านดี มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่ผสมกลิ่นแดดด้วยซ้ำ เธอจึงรู้ทันทีว่าหมอนั่นกำลังขู่!

"นายอย่ามาหลอกฉันซะให้ยากเลย! กลิ่นห้องหอมซะขนาดนี้ นอนให้สบายใจเถอะนะคุณช่างซ่อมรถ... ราตรีสวัสดิ์จ้า!" พายรุ้งตะโกนตอบกลับไปอย่างชนะศึก ก่อนจะเดินกระโดดทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มๆ อย่างอารมณ์ดี

ข้างนอกห้อง... กัสยืนมองประตูไม้ที่ล็อกแน่นหนา เขาส่ายหัวเบาๆ ด้วยความเอือมระอาผสมความขำขัน ยัยคุณหนูปากแซ่บคนนี้แสบใช่ย่อย อุตส่าห์ลงทุนเล่นละครปวดท้องเก๊เพื่อยึดห้องเขาจนได้

"เออ... เก่งให้ได้ตลอดแล้วกัน ยัยตัวแสบ"

กัสบ่นพึมพำกับตัวเอง เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันเอวไว้ ก่อนจะก้าวไปนอนลงบนโซฟาไม้สักแข็งกระด้างกลางอู่ เขายกมือขึ้นรองศีรษะ มองขึ้นไปบนเพดานที่มีเสียงจิ้งหรีดร้องระงม ความเงียบยามค่ำคืนเข้ามาแทนที่ แต่ในใจของช่างซ่อมรถวัย 28 ปีกลับรู้สึกว่า... อู่ซ่อมรถเน่าๆ ของเขา คืนนี้มันดูมีสีสันขึ้นมาแปลกๆ

ส่วนคุณหนูพายรุ้งที่กำลังนอนหลับสบายอยู่บนเตียงนุ่ม โดยไม่รู้เลยว่า... วันพรุ่งนี้เช้า เธอจะต้องตื่นมาพบกับบทเรียนการ 'ทำงานแลกข้าว' สุดโหดที่คุณช่างปากหมาเตรียมไว้ต้อนรับเธออย่างแน่นอน!