ตอนที่ 4 หลบหนี

สามวันต่อมา

คฤหาสน์ตระกูลลู่ เวลา 10.47 น. 

ในค่ำคืนหนึ่งจู่ ๆ บอดีการ์ดต่างวิ่งวุ่นวายไปทั่วคฤหาสน์เพราะมีคนนำร่างลูกชายคนโตของตระกูลลู่ที่อยู่ในสภาพเนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือดและบาดแผลทั่วร่าง ใบหน้าปูดโปนเขียวช้ำจนไม่หลงเหลือสภาพของว่าที่ผู้นำเลย เหล่าลูกน้องที่เห็นเจ้านายในสภาพนั้นก็สามารถเดาได้ทันทีว่าคงเป็นคุณหลานอย่างแน่นอน เพราะหรงฉีชอบไปนอนที่กาสิโนของคุณหลาน นาน ๆ ครั้งถึงจะกลับมายังคฤหาสน์และไม่มีใครกล้าพูดถึงเหตุการณ์ในครั้งนี้เลยเพราะเกรงว่าจะโดนทำโทษ

"เป็นอย่างไรบ้างลูก" จางลี่ถามลูกชายขณะพยุงพามานั่งที่ห้องโถงใหญ่กลางคฤหาสน์หลังรักษาตัวอยู่เป็นเวลาสามวันเต็ม ๆ 

"ดีขึ้นแล้วครับ" หรงฉีในตอนนี้ใบหน้ายังคงมีรอยเขียวช้ำอยู่ แต่ไม่มากเท่าตอนแรก เนื้อตัวมีผ้าพันแผลสีขาวพันเอาไว้ โชคยังดีที่ไม่มีกระดูกหักถือว่าครั้งนี้คุณหลานยังปรานี ไม่เอาชีวิต

"แล้วจะทำอย่างไรกันต่อ งามหน้าไหมล่ะ ติดหนี้คุณหลานเกือบพันล้านแบบนี้"

ฟงเหมียนตำหนิลูกชาย แม้ว่าตระกูลลู่จะเป็นมาเฟียที่มีฐานะปานกลาง แต่ก็ไม่ได้มีเงินมากมายขนาดนั้น หนี้สินที่ลูกชายได้ก่อไว้รวม ๆ ทั้งต้นและดอกทั้งหมดแล้วไม่ต่ำกว่าพันล้านเลย เขาถึงได้เครียดจนปวดหัวอยู่แบบนี้ไง

"ผมบอกคุณหลานว่าจะส่งคนไปขัดดอกให้ครับ" หรงฉีตอบป๊าด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ ป๊าของเขากำลังโกรธจนเขาเข้าหน้าไม่ติด

"เกอจะส่งใครไปล่ะ ผู้หญิงที่เกอไปนอนๆ ด้วยน่ะเหรอ" เหมยลี่ถามพี่ชายด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย ถ้าถามว่าเธอเป็นห่วงพี่ชายไหม เธอก็ห่วงแหละ แต่ห่วงว่าตัวเองจะไม่มีเงินไปเที่ยวมากกว่าถ้าหากต้องชดใช้หนี้ให้คุณหลาน

"เหมยลี่ลูก ลูกอยากเป็นนายหญิงของตระกูลหลานไหม ลูกลองเข้าหาคุณหลานดูสิ ลูกม้าสวยขนาดนี้คุณหลานต้องชอบต้องหลงรักแน่ๆ"

จางลี่หันไปมองหน้าลูกสาวด้วยความหวัง ถ้าหากลูกสาวของเธอได้ขึ้นเป็นนายหญิงของตระกูลหลานแล้วละก็ เธอเองก็จะสบายไปทั้งชีวิต มีทั้งเงิน ทั้งอำนาจและลูกน้องมากมายคอยรับใช้ 

"เป็นนายหญิงมันก็ดีอยู่หรอกค่ะม้า แต่หน้าตาคุณหลานเป็นอย่างไรก็ไม่มีใครรู้ หากหน้าตาขี้เหร่ น่าเกลียดน่ากลัวขึ้นมาหนูไม่ต้องทนอยู่ด้วยไปจนตายเลยเหรอคะ"

เหมยลี่เบ้ปากพลางลูบแขนด้วยความขนลุกเมื่อเผลอจินตนาการถึงใบหน้าภายใต้หน้ากากที่ปิดบังเอาไว้ ไหนจะความโหดเหี้ยมเกิดมนุษย์มนาที่ผู้คนต่างร่ำลือกันอย่างหนาหู ต่อให้มีเงินเป็นล้านล้านเธอก็ไม่อยากเสี่ยงหรอกนะ

"ไม่ต้องห่วงหรอกเหมยเม่ย เกอหาคนได้แล้วละ คืนพรุ่งนี้เกอจะส่งพวกมันไปขัดดอกที่กาสิโนคุณหลานเอง"

หรงฉียิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ แม้ภายในใจจะเต็มด้วยความโกรธแค้นที่มีต่อหลานเฟยหลงจนมันเอ่อล้นออกมา รอก่อนเถอะเมื่อไหร่ที่เขาขึ้นเป็นผู้นำ เขาจะรวบรวมกำลังคนและอาวุธไปโค่นล้มตระกูลหลานให้หายไปจากฮ่องกงเอง  

"ใครคะ?" เหมยลี่ถามออกมาด้วยความสงสัยพร้อมกับจางลี่และฟงเหมียนที่มองหน้าลูกชาย

"ก็สองแม่ลูกนั่นไงครับ ผมจะส่งพวกมันไปขัดดอก" หรงฉีบอกเสียงเรียบ

แต่กลับเป็นฟงเหมียนที่ตะโกนเสียงดัง  "ไม่ได้!"

"ทำไมไม่ได้คะ ไหนคุณบอกว่าไม่ได้รักพวกมันไงคะ หรือว่าเกิดเสียดายอีเย่วเทียนขึ้นมาอย่างนั้นเหรอ" จางลี่หันไปมองขวางใส่สามีทันทีด้วยความหึงหวง

"นั่นน่ะสิคะคุณป๊า ให้พวกมันไปขัดดอกกับคุณหลานสิคะ จะมาอยู่กินที่นี่สบาย ๆ ได้อย่างไร ถือเสียว่าให้พวกมันตอบแทนตระกูลเราที่ให้ที่อยู่ ให้อาหารพวกมันแล้วกันค่ะ" เหมยลี่รีบเสริมทันทีเพื่อกดดันป๊าอีกทาง 

"ถ้าคุณไม่ส่งพวกมันไปก็ให้คุณหลานมาฆ่าพวกเราให้หมดไปเลยค่ะ ตายมันด้วยกันที่คฤหาสน์นี่แหละ" จางลี่ประชดประชันใส่สามีเมื่อเห็นว่าเขากำลังอาลัยอาวรณ์อีเย่วเทียน

"พวกเราต้องมาตายเพราะผู้หญิงที่มีชู้กับลูกชู้เหรอคะ รู้ถึงไหนอายไปถึงนั่น" เหมยลี่รีบสมทบ

"ตระกูลลู่คงล่มสลายเพราะภรรยาน้อยของป๊ากับลูกชู้" หรงฉีร่วมวงด้วยทันที

ฟงเหมียนกุมขมับแน่นด้วยความเครียดและกดดัน เส้นเลือดเต้นตุบ ๆ อย่างคนที่คิดหนัก ตระกูลลู่ที่เขาพยายามสร้างมันมาด้วยความยากลำบากต้องมาสิ้นสลายเพราะเป็นหนี้พนัน ใบหน้าสวยของภรรยาสาวชาวไทยลอยเข้ามาในหัว ผู้หญิงที่ทำให้เขาใจเต้นแรงตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบเมื่อยี่สิบห้าปีก่อน แม้จะเสียดายและเสียใจที่ต้องปล่อยเธอไป ทว่าตระกูลลู่ก็ต้องอยู่ต่อ เขาไม่ยอมให้มันล่มสลายลงไปอย่างแน่นอน 

๐๐๐๐๐๐

บ้านเล็กหลังคฤหาสน์

หญิงสาวร่างบางกำลังทำความสะอาดบ้านอย่างขะมักเขม้นเหมือนทุก ๆ วันที่ผ่านมา สองมือจับไม้ถูพื้นเอาไว้แน่นก่อนจะถูไปตามพื้นเป็นทางเดียวกัน ทว่าสองหูพลันได้ยินเสียงบอดีการ์ดด้านนอกกระซิบกระซาบกันดังแว่วมาจากทางหน้าบ้าน 

ใบหน้าสวยหันไปมองซ้ายมองขวา ไม้ถูพื้นถูกวางพิงกำแพงพร้อมกับร่างบางที่ย่องเบา ๆ ไปยังที่มาของเสียงบริเวณหน้าบ้าน ขวัญเนตรแนบหูกับกำแพงเพื่อรอฟัง

'นายน้อยติดหนี้พนันเกือบพันล้านเลยเหรอวะ?' 

'ก็เออน่ะสิ เมื่อสามวันก่อนกูว่าก็น่าจะโดนคุณหลานกระทืบมาแน่ คงไม่มีเงินไปจ่ายหนี้'

ขวัญเนตรตกใจตาโตกับสิ่งที่ได้ยินก่อนจะรีบเอามือปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงไม่ให้คนด้านนอกได้ยิน ใบหน้าสวยยิ่งแนบหูชิดกำแพงมากขึ้น รอฟังประโยคถัดไป

'แล้วทำไงต่อดีวะ พวกกูต้องเตรียมหนีออกไปจากที่นี่ด้วยหรือเปล่า ถ้าไม่มีเงินไปใช้หนี้ กูว่าไม่นานคุณหลานต้องมายึดคฤหาสน์แน่เลยว่ะ' 

'กูได้ยินมาว่านายน้อยหาทางใช้หนี้ได้แล้วนะเว้ย' 

'อะไรของมึงวะ รีบบอกมาดิ๊'

'ก็นายจะให้สองมะ...'

"ขวัญลูก ไปยืนทำอะไรตรงนั้น" 

ขวัญเนตรสะดุ้งตัวด้วยความตกใจเพราะกำลังจดจ่ออยู่กับบทสนทนาของคนด้านนอกโดยไม่ทันสังเกตว่าแม่ได้เดินเข้ามาด้านหลังของเธอพร้อมกับฝ่ามือแตะลงบนลาดไหล่เล็ก

"แม่! หนูตกใจหมดเลยค่ะ" มือบางจับเข้าที่ข้อมือของแม่พลางออกแรงลากออกจากบริเวณหน้าบ้านเพราะเกรงว่าคนด้านนอกจะได้ยินสิ่งที่เธอจะพูดกับแม่ก่อนจะพามานั่งด้วยกันที่โซฟาด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน

"เป็นอะไรลูก ทำไมต้องตื่นตระหนกขนาดนี้ ข้างนอกมีอะไรกันเหรอ" เกสราถามออกมาเมื่อเห็นท่าทีของลูกสาวที่ดูแปลกตาไป 

"แม่คะ หนูได้ยินมาว่าหรงฉีติดหนี้พนันคุณหลานเกือบพันล้านค่ะ" 

"อะไรนะ!!" 

"แม่คะ เบาเสียงลงหน่อยค่ะ เดี๋ยวพวกข้างนอกก็ได้ยินหรอก"

ขวัญเนตรรีบยกมือปิดปากแม่ทันที เพราะเกรงว่าเสียงที่แม่ร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อครู่มันจะทำให้พวกบอดีการ์ดข้างนอกได้ยินเข้า ใบหน้าสวยของแม่พยักหน้าลงอย่างเข้าใจ ก่อนที่เธอจะค่อยๆ ปล่อยมือออก

"แม่คะ หนูว่าคืนนี้เราต้องรีบออกไปแล้วค่ะ ก่อนที่พวกมันจะมาจับเรา ไม่ก็คุณหลานมายึดคฤหาสน์" 

ลางสังหรณ์บางอย่างมันทำให้ขวัญเนตรรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัย มันต้องมีอะไรเกิดขึ้นกับเธอและแม่อย่างแน่นอนหากยังอยู่ที่นี่ เธอต้องรีบออกไปให้เร็วที่สุด 

"ได้ลูกๆ เราจะออกไปตอนไหนล่ะลูก บอดีการ์ดเต็มรอบบ้านแบบนี้" เกสรากังวลจนคิ้วเริ่มขมวดเป็นปม ตลอดสามวันที่ผ่านมารอบ ๆ บ้านนั้นมีคนเฝ้าอยู่เกือบตลอดเวลา

"ตอนเที่ยงคืนค่ะ เท่าที่หนูคอยสังเกตดู เวลาช่วงเที่ยงคืนถึงตี 2 จะไม่มีคนมาเฝ้าค่ะแม่ เราต้องออกไปช่วงนั้น"

ขวัญเนตรอธิบายด้วยความหนักแน่นและมั่นใจ ช่วงเที่ยงคืนเธอเคยออกมาเดินดูรอบบ้านแต่ก็ไม่พบบอดีการ์ดสักคน พวกมันคงคิดว่าทั้งเธอและแม่คงนอนหลับกันตั้งแต่สี่ทุ่มเพราะไฟในบ้านถูกปิดหมดแล้ว

"โอเคลูก ถ้าอย่างนั้นเราเริ่มทยอยเก็บของบางส่วนเลยดีกว่าไหม จะได้ไม่เสียเวลาถ้าถึงเวลานั้นเราจะได้รีบไปกันทันที" เกสรากุมมือบางของลูกสาวเอาไว้ เธอกำลังจะเป็นอิสระจากตระกูลลู่แล้ว 

"ดีค่ะ" 

นัยน์ตากวางคู่สวยฉายแววเด็ดขาดและเด็ดเดี่ยวออกมา ในสมองกำลังคำนวณเส้นทางในการหลบหนีครั้งนี้อย่างรอบคอบ เธอจะไม่ทำให้มันสูญเปล่าอีกแน่ เธอและแม่เราจะออกไปเริ่มต้นใหม่กัน หรือไม่ก็อาจจะกลับประเทศไทยไปตั้งรกรากอยู่ที่บ้านเกิดของแม่ ตัดขาดจากตระกูลลู่ไปเลยแล้วนับจากนี้จะไม่มี ลู่เย่วซินอีกต่อไป จะมีแต่ขวัญเนตรคนนี้เท่านั้น