บทที่ 6 (2/2)

“ม้าศึกตัวนี้ชื่อซัลฟาร์” เสียงกระซิบข้างใบหูทำเอาแก้มนวลขึ้นสีระเรื่อ “มันรู้ภาษาคน และมันรับรู้ถึงความกลัว... ถ้าเจ้าเกร็ง มันก็จะหงุดหงิด”

หมับ!

มือหนาสากสีสัมฤทธิ์ของทาริคเอื้อมมากุมมือเรียวเล็กของนับฝันไว้หลวมๆ ดึงแขนของเธอขึ้นช้าๆ แล้วนำฝ่ามือนุ่มไปทาบลงบนแผงคอสีดำขลับของม้าศึกตัวยักษ์

“ฮี้...” ซัลฟาร์สะบัดหัวเล็กน้อย นัยน์ตาคมจ้องมองหญิงสาวแปลกหน้า

“ค่อยๆ ลูบเบาๆ แบบนี้” ทาริคนำพามือเธอให้ลูบไล้ไปตามแผงคอแกร่งอย่างนุ่มนวล ร่างสูงขยับซ้อนหลังแนบชิดจนแผ่นหลังของนับฝันสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อหน้าอกอันแข็งแกร่งของเขา “หายใจเข้าลึกๆ บอกมันว่าเจ้ามาดี... มันก็ยอมรับเจ้าแล้ว”

ม้าศึกตัวโตส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ ยอมให้นับฝันลูบไล้หน้าผากของมันอย่างว่าง่าย ความหวาดกลัวในใจของแพทย์สาวค่อยๆ มลายหายไป แปรเปลี่ยนเป็นความทึ่งในสัมผัสอันอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดันของชายหนุ่ม

“เก่งมาก” ทาริคเอ่ยชมข้างหู ก่อนที่เขาจะสอดแขนทั้งสองข้างเข้าใต้รักแร้ของเธอ แล้วยกตัวเธอลอยขึ้นจากพื้นทรายอย่างง่ายดายราวกับยกปุยนุ่น

“ว้าย! ทาริค!” นับฝันอุทานด้วยความตกใจ

ก่อนที่เธอจะได้ทันตั้งตัว ร่างบางก็ถูกวางลงบนอานม้าหนานุ่มอย่างมั่นคง จากนั้นร่างสูงตระหง่านของชีคหนุ่มก็ตวัดขาขึ้นควบม้า นั่งซ้อนอยู่ด้านหลังของเธอในทันที

วงแขนกำยำทั้งสองข้างของเขายื่นอ้อมร่างเธอไปจับสายบังเหียน กลายเป็นการโอบกอดเธอไว้ในอ้อมอกแกร่งโดยสมบูรณ์ แผ่นหลังบอบบางของนับฝันแนบสนิทกับแผงอกกว้างสีสัมฤทธิ์อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง ทุกจังหวะการหายใจของเขาถ่ายทอดผ่านเนื้อผ้าจนหัวใจของเธอเต้นกระหน่ำ

“จับอานม้าไว้ให้มั่น” ทาริคกระซิบเตือน พลางกระตุกสายบังเหียนเบาๆ “ย่าห์!”

กุบกับ! กุบกับ!

เจ้าซัลฟาร์ดีดตัวพุ่งทะยานออกจากแนวค่ายโอเอซิสมุ่งหน้าสู่ทะเลทรายกว้างใหญ่ด้วยความเร็วสูง สายลมร้อนพัดปะทะใบหน้า ละอองทรายปลิวว่อนไปทั่วผืนฟ้าสีคราม

นับฝันเผลอเกร็งตัวแน่น มือสองข้างจับโกลนอานม้าไว้แน่นจนข้อนิ้วขาว ทาริคกระชับวงแขนโอบรัดเอวคอดของเธอแน่นขึ้น ดึงร่างบางให้เอนแนบชิดกับอกของเขามากยิ่งขึ้นเพื่อลดแรงกระแทก

“อย่าเกร็ง ปล่อยตัวไปตามจังหวะก้าวของม้า” สุรเสียงทุ้มข้างหูสร้างความอบอุ่นใจอย่างน่าประหลาด

การเดินทางฝ่าผืนทรายอันเวิ้งว้างดำเนินไปหลายชั่วโมง ดวงอาทิตย์ลอยเด่นขึ้นสู่จุดสูงสุดกลางท้องฟ้า เปลวแดดร้อนระอุแผดเผาจนผืนทรายเบื้องล่างส่องประกายระยิบระยับดั่งทะเลเพลิง ละอองฝุ่นทรายละเอียดเริ่มพัดกรูเข้าใส่จนแสบผิว

นับฝันเริ่มมีอาการอ่อนล้า ริมฝีปากบางเริ่มแห้งผาก เหงื่อไหลซึมผ่านไรผมเปียกชุ่มเสื้อเชิ้ต ทว่าเธอยังคงกัดฟันนิ่งเงียบ ไม่ยอมเอ่ยปากบ่นแม้แต่คำเดียวด้วยไม่อยากเป็นตัวถ่วงภารกิจ

ทว่า... มีหรือที่สายตาคมกริบของทาริคจะไม่ล่วงรู้

เขาสังเกตเห็นลมหายใจที่เริ่มหอบถี่และไหล่บางที่เริ่มลู่ลง ชายหนุ่มดึงผ้าคลุมศีรษะสีทรายผืนยาวของตนเองออกมาสะบัดเบาๆ ก่อนจะบรรจงนำมาพันคลุมรอบศีรษะและลำคอของนับฝันอย่างเบามือ ช่วยบดบังแสงแดดแผดเผาและละอองทรายให้เธอจนมิดชิด

กลิ่นอายไม้กฤษณาและกลิ่นเหงื่อสะอาดอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาอบอวลอยู่ในผืนผ้า ทำให้นับฝันรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์

ทาริคดึงสายบังเหียนผ่อนความเร็วของม้าลงให้เปลี่ยนเป็นก้าวย่างสม่ำเสมอ เขาโน้มใบหน้าลงมาแนบชิดกับขมับของเธอ กระซิบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแกมดุ

“เหนื่อยก็บอก... อย่ามาทำอวดเก่งกับข้า”

“ฉัน... ยังไหวค่ะ” นับฝันพยายามแย้งเสียงเบา

“เถียงเก่งนักนะคุณหมอ” รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นบนใบหน้าคมคาย ก่อนที่เขาจะกระชับแขนรั้งร่างบางให้เอนศีรษะลงมาซบกับแผ่นอกกว้างของเขา “พิงอกข้าแล้วหลับตาพักผ่อนเสีย... ตราบใดที่ยังอยู่ในอ้อมกอดนี้ จะไม่มีภยันตรายใดๆ กล้ำกรายเจ้าได้ทั้งนั้น”

สัมผัสอันมั่นคงและเสียงหัวใจเต้นเป็นจังหวะหนักแน่นใต้แผ่นอกของเขา หลอมละลายทิฐิและความดื้อรั้นในใจของนับฝันจนหมดสิ้น เธอยอมเอนศีรษะซบลงบนอกแกร่ง ปิดเปลือกตาลงรับความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ

ทว่า... ห่างออกไปบนยอดหน้าผาหินสีน้ำตาลไหม้ที่ตั้งตระหง่านอยู่สุดขอบฟ้า

เลนส์กล้องส่องทางไกลทางทหารส่องประกายสะท้อนแสงแดดวูบหนึ่ง เงาร่างของชายฉกรรจ์ในชุดลายพรางทะเลทรายกำลังจับจ้องมองความเคลื่อนไหวของม้าศึกตัวดำทมิฬที่กำลังมุ่งหน้าเข้าสู่หุบเขาเคบาร์

ชายคนนั้นลดกล้องลง ยกวิทยุสื่อสารขึ้นแนบริมฝีปากพลางกรอกเสียงลงไปอย่างเย็นยะเยือก “เหยื่อติดกับแล้ว... ชีคทาริคมันกำลังพานังหมอผู้หญิงเข้ามาในหุบเขาตามลำพัง!”