บทที่ 6 (1/2)

บทที่ 6

แสงเงินแสงทองจับขอบฟ้าเหนือผืนทรายกว้างใหญ่ ลมยามรุ่งอรุณพัดผ่านกระโจมบัญชาการหลัก ทว่าบรรยากาศภายในกลับเคร่งเครียดดุจสายธนูที่ถูกขึงจนตึงเปรี๊ยะ

บนโต๊ะไม้มะฮอกกานีตัวยาว แพทย์หญิงเลย์ลาคลี่กางแผนที่ภูมิศาสตร์และสมุดบันทึกพฤกษศาสตร์โบราณออก พลางใช้นิ้วชี้ไปยังแนวเทือกเขาหินหยักชันทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ

“สมุนไพรตัวนี้มีชื่อท้องถิ่นว่า ‘รากแก้วอัครา’ ค่ะท่านพี่ทาริค” เลย์ลาอธิบายพลางสบตาทาริค “สารประกอบชีวภาพในรากสดมีคุณสมบัติจับตัวกับโมเลกุลไซยาไนด์และโลหะหนักได้อย่างรวดเร็ว หากนำมาบดคั้นสดแล้วเทลงสู่ตาน้ำหลัก จะสามารถลบล้างสารพิษที่ตกค้างในสายน้ำใต้ดินได้ทั้งหมดภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง”

“แต่มันขึ้นอยู่เฉพาะในหุบเขาเคบาร์เท่านั้นใช่ไหม” สุรเสียงทุ้มต่ำของทาริคเอ่ยถาม เรียบนิ่งแต่แฝงความเด็ดขาด

“ใช่ค่ะ... บริเวณรอยแยกหินปูนก้นหุบเขาที่มีความชื้นใต้ดินสูง” เลย์ลาพยักหน้ารับ “และที่สำคัญ ต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านพฤกษเคมีเท่านั้นจึงจะแยกแยะรากที่สมบูรณ์ออกจากรากมีพิษชนิดอื่นได้”

“ฉันจะไปเองค่ะ” นับฝันที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะเอ่ยแทรกขึ้นมาทันที ดวงตากลมโตคู่นั้นทอประกายแน่วแน่ “ฉันทำวิจัยเรื่องพืชสมุนไพรเขตแห้งแล้งมาตั้งแต่สมัยเรียนต่อเฉพาะทาง ฉันรู้ดีที่สุดว่าจะคัดเลือกรากแก้วแบบไหนที่ไม่สูญเสียคุณสมบัติทางยาในระหว่างการขนย้าย”

“ไม่ได้ครับหมอนับฝัน!” ยูซุฟส่งเสียงคัดค้านทันควัน “หุบเขาเคบาร์เป็นเขตแดนต้องห้าม เส้นทางคดเคี้ยวอันตราย และที่สำคัญ... หน่วยสอดแนมเพิ่งรายงานว่ากองกำลังรับจ้างของไอ้มาร์คัสและไอ้ทรราชจาซีมกำลังกบดานอยู่แถบนั้น หากพวกมันรู้ความเคลื่อนไหวของเรา ขบวนคาราวานจะถูกดักซุ่มโจมตีทันที”

“ถ้าพวกเรายกกองกำลังใหญ่ไป ศัตรูก็จะไหวตัวทัน” ทาริคกอดอก สายตาคมกริบกวาดมองแผนที่อย่างพิจารณา “ดังนั้น... ข้าจะเดินทางไปกับหมอนับฝันเพียงสองคน ใช้ม้าศึกลัดเลาะตามแนวซอกหิน หลบเลี่ยงเรดาร์และหน่วยลาดตระเวนของพวกมัน”

“ไปกันสองคนเหรอครับ!” นายแพทย์ดนัยน์ที่เพิ่งเดินก้าวเข้ามาในกระโจมพร้อมกล่องเวชภัณฑ์สนาม ร้องอุทานด้วยความตระหนก “มันอันตรายเกินไปครับท่านชีค! นับฝันเป็นพลเรือน เป็นผู้หญิง ไม่เคยฝึกฝนการรบหรือการเอาชีวิตรอดในถิ่นทุรกันดารมาก่อน จะให้เธอไปเสี่ยงตายในดงคนร้ายแบบนั้นได้อย่างไร!”

ทาริคหันขวับไปมองดนัยน์ สายตาดุจพญาเหยี่ยวตรึงร่างของหมอหนุ่มจนสะดุดกึก

“ไม่มีที่ไหนในทะเลทรายแห่งนี้จะปลอดภัยไปกว่าข้างกายของข้า” ทาริคเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงพลังที่ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ “และข้าขอเอาเกียรติยศแห่งสายเลือดอัล-ฟาฮัดเป็นเดิมพัน หากมีเศษทรายแม้เพียงเม็ดเดียวแตะต้องเส้นผมของหมอนับฝัน ข้าจะยอมสละชีวิตของตนเอง”

ดนัยน์มองสบตาทาริค แววตาของชีคหนุ่มเต็มไปด้วยความหนักแน่นและจริงจังจนดนัยน์ต้องยอมถอยหนึ่งก้าว หมอหนุ่มหันมามองนับฝันด้วยความเป็นห่วงอย่างสุดซึ้ง

“นับฝัน... เธอแน่ใจแล้วใช่ไหม” ดนัยน์ถามเสียงแผ่ว

“ฉันแน่ใจค่ะพี่ดนัยน์” นับฝันยิ้มรับเบาๆ “เด็กๆ ในค่ายและชาวบ้านทุกคนต้องพึ่งพาน้ำจากโอเอซิสนี้ ถ้าเราไม่รีบไปนำสมุนไพรมา พวกเขาก็ไม่มีทางรอด ฝากพี่ดนัยน์ ขวัญข้าว และหมอเลย์ลา ช่วยดูแลคนไข้ในเต็นท์พยาบาลระหว่างที่ฉันไม่อยู่ด้วยนะคะ”

“ไม่ต้องห่วงทางนี้เลยค่ะหมอนับฝัน!” ขวัญข้าวที่ยืนเกาะแขนเลย์ลาอยู่โพล่งขึ้นมาทั้งน้ำตา “ขวัญจะดูแลคนไข้ทุกคนสุดชีวิต หมอนับฝันต้องดูแลตัวเองดีๆ นะคะ... แล้วก็... ท่านชีคคะ ฝากดูแลหมอนับฝันของพวกเราด้วยนะคะ”

ทาริคพยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น “ข้าสัญญา”

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ที่บริเวณลานผูกม้าด้านหลังค่าย

ทาริคในชุดรบทะมัดแมง เสื้อกั๊กหนังสีเปลือกไม้สวมทับเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีทราย กางเกงรัดกุมพร้อมรองเท้าบูตหนังหนา กำลังตรวจเช็กความพร้อมของอานม้า ถุงน้ำหนังแพะ และอาวุธปืนสั้นที่เหน็บอยู่ข้างเอวอย่างรัดกุม

เคียงข้างเขาคือม้าศึกพันธุ์อาหรับสีดำขลับตัวโตเต็มวัย กล้ามเนื้อมัดแน่นทรงพลัง ดวงตามันขลับแฝงความดุร้าย มันส่งเสียงฟ่อในลำคอพลางกระทืบกีบเท้าระบายความคึกคะนองลงบนพื้นทราย

นับฝันในชุดแพทย์สนาม เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีกากีและกางเกงคาร์โก้ เดินสะพายกระเป๋าเก็บตัวอย่างยาเข้ามาใกล้ ทว่าทันทีที่เห็นขนาดและความดุดันของม้าศึกตัวนั้นที่แตกต่างจากม้าตัวก่อน สองขาของเธอก็ชะงักกึกไปโดยอัตโนมัติ

“ยืนนิ่งทำไมล่ะคุณหมอ” ทาริคเงยหน้าขึ้นมอง เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“เอ่อ... ม้าตัวนี้มัน... ตัวใหญ่มากเลยนะคะ” นับฝันลอบสูดหายใจเข้าลึก มือเรียวกำสายสะพายเป้เวชภัณฑ์ไว้แน่น

ทาริคหัวเราะหึในลำคอด้วยความขบขัน ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามายืนประชิดเบื้องหลังของเธอ กลิ่นไม้กฤษณาและไอแดดอุ่นลอยมาแตะจมูก ปลายคางสากระคายเฉียดผ่านขมับบางจนนับฝันรู้สึกขนลุกซู่