Beranda / โรแมนติก / ท่านประธานกับเรื่องคืนนั้นของเรา / ตอนที่7 ความจริงที่ต้องเผชิญ

Share

ตอนที่7 ความจริงที่ต้องเผชิญ

Penulis: Piggy-lonely
last update Terakhir Diperbarui: 2025-11-27 12:17:36

หลังจากออกมาจากห้องประธานคิราวงศ์ คิรินทร์ยังคงจับมือเพชรพลอยไว้ไม่ปล่อย ความแน่วแน่ในดวงตาเขายังคงเหมือนเดิม แต่สำหรับเพชรพลอย—โลกทั้งใบกำลังหมุนรวดเร็วเกินไปจนเธอตั้งตัวไม่ทัน

ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วอย่างไม่น่าเชื่อเมื่อไม่ถึงสองชั่วโมงก่อน เธอยังเป็นแค่พนักงานธรรมดาคนหนึ่งที่กำลังจะถูกไล่ออกแต่ตอนนี้เธอกลับเดินเคียงข้างลูกชายท่านประธาน…ด้วยสถานะว่าที่คู่สมรสในอีกไม่นาน

เพชรพลอยแทบไม่กล้าหายใจแรง กลัวว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นเป็นเพียงภาพฝันที่พร้อมจะสลายหายได้ทุกเมื่อ

“คะ…คุณคิณ เรากำลังจะไปไหนกันต่อคะ”

“ไปพบแม่ครับ”

เขาตอบราบเรียบ

“ต้องบอกให้แม่รู้เรื่องถอนหมั้นด้วย แล้วก็…เรื่องของเรา”

เพชรพลอยรีบชะงัก

“เดี๋ยวก่อนค่ะ—”

แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ เสียงเข้มของท่านประธานกลับดังขึ้นจากด้านหลัง

“ไปพร้อมกันนั่นแหละ จะได้ไปกินข้าวด้วยกันเลย”

ทั้งคู่หันกลับไปเห็นท่านประธานเดินตามออกมาพร้อมรอยยิ้มอ่อน ๆ ที่เต็มไปด้วยความหมาย ซึ่งทำให้เพชรพลอยหน้าแดงขึ้นมาอย่างอาย ๆ

คิรินทร์เดินเข้าไปดึงมือเธอให้อยู่ข้างเขาเหมือนเดิม

“ตามนั้นครับ”

---

พนักงานทั้งบริษัทซุบซิบกันระงม

ทันทีที่ทั้งสามคน—ประธาน คิรินทร์ และเพชรพลอย—เดินผ่านลานชั้นล่างเพื่อจะออกจากบริษัท เสียงซุบซิบก็ดังขึ้นรอบทิศ

“นั่น…เพชรพลอยไม่ใช่เหรอ?”

“เดินกับคุณคิณแบบนั้น…หรือว่า…?”

“มือจับกันเลยนะเว้ย!!”

“กรี๊ดดดดดด พนักงานใหม่ได้ลูกชายท่านประธาน!!!”

บางคนปิดปากกรี๊ด บางคนทำตาโต บางคนอ้าปากค้างจนลืมงานในมือไปหมด สิ่งที่ทำให้ทุกคนช็อกยิ่งกว่า คือเรื่องที่ประธานเดินอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าสบายใจสุด ๆ

เพื่อนสนิทของเพชรพลอยอย่าง “พลอยใส” ยืนตัวแข็งเหมือนถูกสายฟ้าฟาด หูอื้อตาลายหายใจไม่ทั่วท้อง

เธอกระโดดเข้าไปหาเพชรพลอยทันที

“เพ—เพชร!!! นี่มันอะไรกัน!? เดินกับคุณคิณ!?”

เพชรพลอยหน้าแดงจนหูร้อน

“ไว้เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังนะ เราต้องรีบไปก่อน เดี๋ยวญาดามาเห็น”

ประโยคสุดท้ายนี่เองที่ทำให้พลอยใสรีบถอยหลังให้อย่างไว

“ไปเลยเพื่อน เดี๋ยวหลังเลิกงานเราคุยกันยาว”

เพชรพลอยยิ้มเก้อ ๆ ก่อนรีบตามคิรินทร์และประธานออกจากบริษัททันที

---

ไปพบแม่ของคิรินทร์

เมื่อถึงคฤหาสน์ตระกูลคิราวงศ์ แม่ของคิรินทร์—คุณหญิงดารินทร์—กำลังอยู่ในห้องนั่งเล่น เธอเงยหัวขึ้นเมื่อได้ยินเสียงลูกชายเดินเข้ามา

“คิณ? ทำไมกลับเร็ว—”

แล้วสายตาของเธอก็เลื่อนไปเห็นเพชรพลอยที่ยืนอยู่ข้างเขา

เธอหยุดนิ่งไปหนึ่งวินาที ก่อนจะยิ้มสุภาพ

“เด็กคนนี้คือ…?”

คิรินทร์ตอบทันที

“แม่ครับ ผมจะถอนหมั้นกับญาดา และจะแต่งงานกับเพชรพลอย”

เพชรพลอยแทบจะทรุดลงตรงนั้น หัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก มือเย็นเฉียบในมือคิรินทร์

คุณหญิงดารินทร์ชะงักอย่างเห็นได้ชัด แต่สีหน้ายังคงสุขุม

“คิณ…เรื่องถอนหมั้น แม่ไม่คัดค้านหรอก ถ้าลูกไม่รักเขา แม่ก็ไม่อยากบังคับ”

ท่านประธานที่ยืนอยู่ด้วยพยักหน้า

“ดีแล้ว คุยกันตรง ๆ ดีกว่าฝืนกันไป”

คุณหญิงภัทราหันไปมองเพชรพลอยเต็มๆ ตาสายตานั้นไม่ใช่ความเกลียด ไม่ใช่ความดูถูก แต่เป็นสายตาที่มองเหมือน…กำลังประเมิน

“แต่หนู…”

เธอเอ่ยเบา ๆ

“หนูจะทนแรงกดดันจากสังคมได้หรือเปล่าลูก? ผู้หญิงที่เข้ามาในตระกูลใหญ่ มันไม่ใช่แค่เรื่องแต่งงาน แต่มันมีสายตาคนรอบข้าง คำพูดกัดกินใจ ข่าวลือ เสียงซุบซิบ แม่เคยผ่านมันมา แม่รู้ว่ามันทรมานมาก”

เพชรพลอยกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากแต่ยังยิ้มสุภาพและไหว้คุณหญิงภัทราด้วยความเคารพ

“หนู…ไม่รู้ว่าหนูจะทนได้ไหม แต่หนูจะพยายามทำให้ดีที่สุด”

คำตอบนั้นทำให้ท่านประธานยิ้ม ส่วนคิรินทร์มองเธออย่างภูมิใจชนิดที่ไม่ปิดบังเลยแม้แต่น้อย

---

คิรินทร์เปิดเผยแผนของญาดา

และในจังหวะที่บรรยากาศกำลังนิ่งสงบ คิรินทร์ตัดสินใจพูดขึ้น น้ำเสียงเขาหนักแน่นและเย็นเยียบขึ้นทันที

“แม่ครับ…พ่อครับ ผมมีเรื่องจะบอก”

ทั้งสองหันไปมองเขา

“ญาดาเป็นคนส่งคนมาวุ่นวายกับเพชรพลอย เอาคนมาพังโปรเจ็กต์งาน แอบปล่อยข้อมูลเท็จให้บริษัทคู่ค้าเพื่อดิสเครดิตเธอ และยังบงการให้ลูกชายเจ้าหนี้ไปข่มขู่เธอถึงที่ทำงาน”

ทันทีที่ประโยคจบ ใบหน้าของคุณหญิงดารินทร์ก็แข็งทื่อ ส่วนท่านประธานขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที

“ทำแบบนั้นกับพนักงานบริษัทเรา?”

ท่านประธานเอ่ยเสียงต่ำ

“นั่นมันทำให้บริษัทเสียชื่อเสียงโดยตรง”

คิรินทร์พยักหน้า

“ครับ และผมไม่ยอมให้เพชรพลอยต้องรับผิดชอบสิ่งที่เธอไม่ได้ทำ”

คุณหญิงดารินทร์วางถ้วยชาลงด้วยท่าทางหนักแน่นกว่าปกติ

“ก้าวร้าวเกินไปแล้วเด็กคนนั้น… เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงทำแบบนี้?”

คิรินทร์พูดต่อ

“ภายในสามวัน ผมจะนัดครอบครัวเขามาคุยเรื่องถอนหมั้น และอธิบายสาเหตุทั้งหมด รวมทั้งวีรกรรมที่ทำให้บริษัทเสียหาย”

ท่านประธานพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“ดี จะได้รู้กันไปเลยว่าเธอทำอะไรลงไปบ้าง”

คุณหญิงดารินทร์ถอนหายใจแรงหนึ่งครั้งก่อนจะหันไปจับมือเพชรพลอยเบา ๆ

“ลูก แม่ไม่ได้เกลียดหนู…แต่แม่อยากให้หนูรู้ว่าชีวิตต่อจากนี้มันไม่ง่ายเลยนะ”

เพชรพลอยก้มหน้า

น้ำเสียงสั่นเบา ๆ

“ค่ะ หนูรู้ค่ะ…แต่หนูจะพยายาม”

คิรินทร์เอื้อมมือไปกุมมือเธอใต้โต๊ะบีบเบา ๆ เหมือนบอกว่า—เขาจะอยู่ข้างเธอเสมอ นี่คือจุดเริ่มต้นของการเปิดศึกในเงาความรักที่ไม่มีใครถอยก่อน สามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว…ภายในบ้านหลังใหญ่ตระกูล “วัฒนากุล” บรรยากาศนิ่งเงียบจนน่าอึดอัด รถหรูของครอบครัวคิรินทร์แล่นเข้ามาจอดตรงหน้าบ้านอย่างสง่างาม แต่ภายในรถกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่ล้นจนแทบระเบิด

คิรินทร์นั่งเงียบ ดวงตาคมนิ่งเรียบแต่ลึกลงไปมีความเย็นชาจัดจ้านซ่อนอยู่ ข้างเขาคือพ่อกับแม่ที่นั่งด้วยท่าทีสุขุม ทว่าแววตาไม่ยอมรับการกระทำของญาดาอย่างชัดเจน เมื่อเดินเข้าบ้าน พ่อแม่ของญาดารีบออกมาต้อนรับอย่างดีใจเหมือนกำลังจะคุยเรื่องงานแต่ง แต่รอยยิ้มนั้นค่อย ๆ เลือนหาย เมื่อเห็นสีหน้าของทั้งสามคนที่เดินเข้ามาอย่างจริงจัง

“อะ…เอ่อ เชิญนั่งก่อนนะคะ คุณคิราวุธ คุณภัทรา… คิรินทร์ มาพร้อมหน้ากันแบบนี้ มีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่าคะ?”

แม่ของญาดาถามด้วยน้ำเสียงหวั่น ๆ เมื่อความเงียบยืดเยื้อ

พ่อของคิรินทร์เป็นคนเปิดเรื่อง เขาวางเอกสารลงบนโต๊ะเสียงนิ่งสงบแต่หนักแน่น

“วันนี้พวกเรามาเพื่อคุยเรื่อง…ถอนหมั้นครับ”

จังหวะนั้นเหมือนทั้งบ้านหยุดหายใจ เสียงอะไรสักอย่างหล่นกระทบพื้นเบา ๆ จากมือแม่ของญาดา

“ทะ…ถอนหมั้น? ทำไมครับ?! ญาดาทำอะไรผิด?” พ่อของญาดาถามเสียงเข้ม

คิรินทร์เป็นคนตอบ

“เพราะสิ่งที่ลูกสาวคุณทำครับ และมันทำให้บริษัทของผม เสียชื่อเสียงอย่างร้ายแรง”

ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ เปิดหลักฐานที่รวบรวมภายในสามวันที่ผ่านมา ทั้งแชต ทั้งคลิปเสียง ทั้งข้อมูลการติดต่อกับลูกชายเจ้าหนี้ของบ้านเพชรพลอย

แม่ของญาดาหน้าซีดเผือดทันที

“มะ…ไม่จริง ญาดาไม่มีทางทำแบบนั้นหรอกค่ะ!”

แต่พ่อของคิรินทร์พูดเรียบนิ่ง

“เอกสาร และเสียงบันทึกเหล่านี้…มันพูดเองครับ”

คิรินทร์เสริมต่อ

“ญาดาเป็นคนจัดฉากส่งจดหมายเท็จใส่ความลูกจ้างบริษัท ตั้งใจจะทำให้ผู้หญิงคนนั้นถูกไล่ออกเพราะหึงหวงผม และยังให้ข้อมูลส่วนตัวของพนักงานไปบอกคนที่มาตามทวงหนี้…แบบนั้นเรียกว่าทำร้ายกันโดยตรง ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ”

แม่ของญาดาถึงกับทรุดนั่ง

“ญาดา…ทำแบบนั้นจริง ๆ เหรอ…”

“ไม่ใช่แค่นั้นครับ” พ่อของคิรินทร์กดเสียงต่ำ

“เรื่องนี้ถูกพนักงานหลายแผนกส่งรายงานมา พวกเขารู้สึกไม่พอใจอย่างมาก บริษัทบอบช้ำเพราะเรื่องนี้ ผมไม่สามารถให้งานแต่งเกิดขึ้น แล้วปล่อยให้ลูกชายผมมารับกรรมแทนได้”

แม่ของคิรินทร์จึงพูดขึ้นอย่างใจเย็นแต่หนักแน่น

“การแต่งงานมันไม่ใช่เรื่องที่ผู้ใหญ่ยัดเยียดให้ลูกได้ตลอดค่ะ คุณต้องเข้าใจ… ลูกสาวคุณทำผิดชัดเจน คิรินทร์ไม่ควรต้องใช้ชีวิตกับคนที่ทำร้ายผู้อื่นอย่างไม่มีเหตุผล”

พ่อของญาดากัดฟันแน่น น้ำเสียงคุมอารมณ์ยาก

“แล้วผู้หญิงคนนั้น…ที่ลูกคุณจะไปแต่งด้วยล่ะ เป็นใครมาจากไหนพวกผมยังไม่รู้จัก”

คิรินทร์ตอบทันที ดวงตาคมวาว

“เธอเป็นคนที่สุภาพ เรียบร้อย ทำงานหนัก และไม่เคยสร้างปัญหาให้ใคร — ตรงกันข้าม เธอทำให้บริษัทได้กำไรหลายสิบล้านจากโครงการใหญ่ที่ผ่านมา”

พ่อของเขาเสริมด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

“ผมรู้จักเด็กคนนั้นดี เธอมีความสามารถ ไม่เคยเล่นสกปรก ไม่เคยทำให้ใครเดือดร้อน เด็กแบบนี้ล่ะครับ…ที่ผมอยากให้เข้ามาอยู่ในครอบครัว”

คำยืนยันนั้นทำให้พ่อแม่ของญาดาเงียบสนิท ไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ

สุดท้าย พ่อของญาดาถามเสียงสั่น

“แล้ว…เราจะให้ญาดามาคุยด้วยไหม?”

แม่ของคิรินทร์ตอบเรียบสงบ

“ไม่จำเป็นครับ เรามาแจ้ง ไม่ได้มาขออนุญาต”

พ่อของคิรินทร์จึงลงท้าย

“หลังจากวันนี้ มันจบอย่างเป็นทางการ เราจะจัดการเอกสารให้ตามขั้นตอน ไม่ต้องเป็นห่วงครับ”

เมื่อทุกอย่างสิ้นสุด คิรินทร์ลุกขึ้นยืน

“ขอบคุณที่รับฟังครับ”

เขาโค้งเล็กน้อยอย่างสุภาพ ก่อนเดินออกจากบ้านไปพร้อมพ่อแม่ ทิ้งให้ครอบครัวของญาดาจมอยู่กับความเงียบหนักอึ้ง และความผิดที่ลูกสาวของพวกเขาก่อไว้ เพราะเกมที่ญาดาเริ่ม…วันนี้มันย้อนกลับมาทำลายทุกอย่างที่เธอเคยมี

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ท่านประธานกับเรื่องคืนนั้นของเรา   ตอนที่16 พอดีชีวิตนี้ไม่คิดจะมีผัว

    เช้าวันแรกหลังกลับจากฮันนีมูนบรรยากาศในบริษัทกลับมาคึกคักตามปกติ แต่สำหรับเพชรพลอย ทุกอย่างดูเปลี่ยนไป เธอก้าวเข้ามาในอาคารด้วยรอยยิ้ม ไม่ใช่แค่ในฐานะพนักงานแผนกออกแบบอีกต่อไปแต่ในฐานะ ภรรยาของคิรินทร์ “มาแล้ว ๆ เจ้าสาวหมาด ๆ”พลอยใสโบกมือจากโต๊ะทำงาน ก่อนจะรีบเดินเข้ามา“มึงนี่ดังทั้งบริษัทเลยนะ”เพื่อนสนิทกระซิบ “แต่ไม่ต้องห่วง ฉันกันสายตาให้แล้ว”เพชรพลอยหัวเราะเบา ๆ แม้จะรู้สึกกดดันอยู่ลึก ๆ แต่เธอก็เลือกนั่งลงที่โต๊ะ เปิดคอมพิวเตอร์ และเริ่มทำงานเหมือนทุกวันเธอไม่อยากให้ใครมองว่าเธอได้อะไรมาเพราะสถานะ ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงเคาะโต๊ะเบา ๆ ก็ดังขึ้น “คุณเพชรพลอยครับ”เธอเงยหน้าขึ้นพนักงานฝ่ายบุคคลยืนอยู่พร้อมแฟ้มเอกสาร“มีเอกสารการอนุมัติงบออกแบบโปรเจกต์ใหม่ ขอให้คุณเซ็นรับทราบค่ะ”เพชรพลอยรับมาอย่างงุนงง “เอ๊ะ…โปรเจกต์นี้ยังไม่ผ่านบอร์ดไม่ใช่เหรอคะ”อีกฝ่ายชะงักไปเล็กน้อย “ในระบบขึ้นว่า…ผ่านตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้วแล้วค่ะ”เพชรพลอยขมวดคิ้วบางอย่างไม่ชอบมาพากลในขณะเดียวกันชั้นบนสุดของอาคาร คิรินทร์กำลังประชุมกับบอร์ดบริหาร สีหน้าจริงจังกว่าปกติ เมื่อรายงานบางอย่างถูกนำขึ้นจอ“มีการแ

  • ท่านประธานกับเรื่องคืนนั้นของเรา   ตอนที่15 คืนวิวาห์ NC+

    ห้องสวีตเงียบสงบ มีเพียงแสงไฟสีอุ่นสลัว ๆ จากโคมข้างเตียง เสียงประตูปิดลงเบา ๆ ก่อนที่ทั้งสองจะหยุดยืนอยู่กลางห้อง ราวกับเพิ่งรู้ตัวว่า…ตั้งแต่วินาทีนี้ ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วเพชรพลอยยืนอยู่ตรงนั้น มือเล็กกำชายผ้าไว้แน่น หัวใจเต้นแรงจนได้ยินชัดในอก คิรินทร์ถอดสูทวางพาดไว้ ก่อนจะหันมามองเธอ สายตาที่เคยมองอย่างสุขุม วันนี้กลับอ่อนโยนจนเธอเผลอหลบตา “ยังไม่ง่วงเหรอหนู” เสียงเขาทุ้มต่ำ แผ่วเบากว่าทุกครั้ง เพชรพลอยส่ายหน้าเล็กน้อย “หนู…ยังไม่ง่วงค่ะ” คิรินทร์ยิ้ม เขาเดินเข้ามาใกล้ช้า ๆ อย่างให้เกียรติ ยกมือขึ้นแตะปลายคางเธอเบา ๆ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา “คืนนี้พี่ขอได้มั้ย”เขาพูดชัดถ้อยชัดคำ คำพูดนั้นทำให้หัวใจเพชรพลอยอ่อนลง มือของเธอค่อย ๆ วางลงบนอกเขา รับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นไม่ต่างกัน เขาก้มลงใกล้…ใกล้จนลมหายใจของทั้งคู่ประสานกัน หน้าผากแตะกันเบา ๆ ก่อนที่ริมฝีปากจะประสานกัน "เด็กดี" มือของคิรินทร์เลื่อนมาโอบเอวเธอไว้ เพชรพลอยหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว ปล่อยให้ความรู้สึกนำทาง "พี่คิณ..." เสียงกระซิบแผ่ว ๆ ใกล้หู คำเรียกชื่อที่ทำให้หัวใจสั่น "เพชรพลอย" คิรินทร์โน้มห

  • ท่านประธานกับเรื่องคืนนั้นของเรา   ตอนที่14 วันที่รอคอย

    เช้าวันนั้น แผนกออกแบบยังคงวุ่นวายกับงานตามปกติเพชรพลอยนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ตรวจแบบงานชิ้นสุดท้ายด้วยสมาธิ แต่รอยยิ้มเล็ก ๆ บนใบหน้ากลับต่างจากทุกวัน“วันนี้อารมณ์ดีแปลก ๆ นะ”พลอยใส เพื่อนสนิทที่นั่งโต๊ะข้างกันเอ่ยขึ้น พลางเหลือบมองหน้าเพื่อน เพชรพลอยหันมายิ้ม ก่อนจะดึงกล่องสีขาวครีมใบหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก“มึง…กูมีอะไรจะให้”พลอยใสเลิกคิ้ว ก่อนจะเปิดฝากล่องภายในเรียงรายไปด้วยการ์ดงานแต่งดีไซน์เรียบหรู“เดี๋ยวนะ…”เธอหยิบการ์ดขึ้นมาอ่านชื่อ แล้วเงยหน้าขึ้นช้า ๆ“เพชรพลอย…กับ คิรินทร์?!”เพชรพลอยหน้าแดงทันที แต่พยักหน้าเบา ๆ“อืม…กูกำลังจะแจกการ์ด กูเป็นคนแรกนะ”เสียงกรี๊ดถูกกลั้นไว้แทบไม่อยู่ พลอยใสรีบลุกมากอดเพื่อนแน่น“ในที่สุด! กูรู้อยู่แล้วว่าคู่นี้ไม่ธรรมดา แต่ไม่คิดว่าจะมาถึงวันแต่งเร็วขนาดนี้!”เพื่อนร่วมแผนกเริ่มหันมามอง บรรยากาศค่อย ๆ คึกคักเมื่อรู้ว่าเพชรพลอยกำลังแจกการ์ดงานแต่ง ข่าวก็กระจายไปทั่วชั้นอย่างรวดเร็ว“ยินดีด้วยนะ!”“งานนี้ต้องอลังการแน่!”“ออกแบบเก่ง แถมได้สามีเป็นท่านประธานอีก!”เพชรพลอยหัวเราะทั้งเขินทั้งดีใจ“ขอบคุณนะคะ ทุกคนมาได้นะคะ”ในจังหวะนั้นเอง ร่าง

  • ท่านประธานกับเรื่องคืนนั้นของเรา   ตอนที่13 ชุดสีขาวกับคำสัญญา

    แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านบาง ๆ เข้ามาในห้องรับรองเพชรพลอยขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของกาแฟลอยมาแตะจมูก เธอลุกขึ้นนั่งอย่างงง ๆ ก่อนจะนึกได้ว่าคืนนี้เธอค้างที่บ้านคิรินทร์“ตื่นแล้วเหรอหนู”เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากหน้าประตู คิรินทร์ยืนอยู่ในชุดลำลอง สีหน้าผ่อนคลายกว่าที่เธอเห็นในบริษัทเสมอ มือหนึ่งถือถาดอาหารเช้า“พี่คิน…” เพชรพลอยรีบลุกจากเตียง “หนูหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้เลยค่ะ”คิรินทร์ยิ้ม “หลับบนโซฟา พี่อุ้มหนูมานอนตรงนี้ ไม่อยากปลุก”คำพูดนั้นทำให้หัวใจเพชรพลอยอุ่นวาบ“แล้วพี่คินได้นอนบ้างไหมคะ”“นอน” เขาตอบทันที “แต่ต้องดูให้แน่ใจก่อนว่าหนูสบายดี”เขาวางถาดอาหารไว้บนโต๊ะเล็ก ๆ ข้างเตียง“แม่ให้พี่เอามาให้ หนูยังไม่ต้องรีบลุก กินรองท้องก่อน”เพชรพลอยมองอาหารเช้าเรียบง่ายแต่จัดอย่างตั้งใจ ก่อนจะเงยหน้ามองเขา“หนูรู้สึกเหมือนได้รับการดูแลมากเกินไปเลยค่ะ”คิรินทร์นั่งลงข้างเตียง สายตานุ่มลึก“ต่อไปนี้ หนูจะได้รับแบบนี้ทุกวัน พี่ตั้งใจแล้ว”เพชรพลอยหน้าแดง “พี่คินพูดเหมือนเราแต่งงานกันแล้วเลยนะคะ”เขาหัวเราะเบา ๆ“ก็อีกไม่นานนี่”หลังอาหารเช้าเพชรพลอยอ

  • ท่านประธานกับเรื่องคืนนั้นของเรา   ตอนที่12 คำมั่นสัญญา

    ข่าวลือในบริษัทแพร่กระจายเร็วกว่าที่เพชรพลอยคิดแค่การที่เธอไม่มาทำงานหนึ่งวันเพราะอาการแฮงค์หนักหลังฉลองกีฬาสี กลับถูกต่อเติมเรื่องราวจนกลายเป็นคำถามที่ทุกคนไม่กล้าถามตรงๆ แต่กลับซุบซิบกันไม่หยุด“หรือว่า…เพชรพลอยไปอยู่กับท่านประธานที่คอนโด?”คำถามนั้นลอยไปถึงหูของผู้ใหญ่เร็วกว่าที่คิรินคาดไว้และในเช้าวันหนึ่ง เขาถูกเรียกเข้าไปพบท่านประธาน—พ่อของเขา—ในห้องทำงานที่เงียบขรึมกว่าทุกครั้ง“ข่าวมันเริ่มแรงแล้วนะคิรินทร์” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น “ถ้าลูกคิดจะจริงจัง ก็ต้องชัดเจน”คิรินทร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ อย่างคนตัดสินใจแล้ว“ผมชัดเจนมานานแล้วครับพ่อ”---สุดสัปดาห์ถัดมา พนักงานทั้งบริษัทถูกประกาศว่าจะได้ไปฉลองโบนัสสิ้นปีที่ทะเลเพชรพลอยเองก็ไม่ได้เอะใจอะไร คิดเพียงว่าเป็นทริปพักผ่อนธรรมดา เธอเดินเล่นอยู่ริมชายหาดยามเย็น แสงแดดสีส้มสะท้อนผิวน้ำระยิบระยับอย่างสวยงาม“วิวสวยจังค่ะพี่คิน” เธอยิ้ม พลางหยิบกล้องขึ้นมาเตรียมถ่ายภาพเก็บไว้“ถ่ายสิหนู” คิรินทร์ตอบเสียงนุ่ม ยืนอยู่ข้างหลังเธอเพชรพลอยย่อตัวลงเล็กน้อย จัดมุมกล้องให้เห็นเส้นขอบฟ้า ทะเล และท้องฟ้าที่กำลังเปลี่ยนสี แต่ก่อนที่เธอจะ

  • ท่านประธานกับเรื่องคืนนั้นของเรา   ตอนที่11 ดาวเด่นประจำสนาม

    สนามกีฬาของบริษัทเต็มไปด้วยเต็นท์สีสด เสียงพนักงานจากทุกบริษัทที่เข้าร่วมแข่งดังครึกครื้น ทุกคนสวมเสื้อทีมสีของแผนกตัวเองเพิ่มความคึกคัก เพชรพลอยในชุดกีฬาสีทีม แก้มขึ้นสีจากทั้งแดดและตื่นเต้น เธอสูดลมหายใจลึก พนักงานแผนกตัวเองเดินมาตบไหล่ให้กำลังใจไม่ขาด คิรินทร์ยืนอยู่ข้างสนามตามตารางแข่งของเธอทั้งวัน มือในกระเป๋ากางเกงกำแน่นทุกครั้งที่เธอลงแข่งขันชนิดต่าง ๆ เขาไม่ได้พูด แต่ทุกคนรู้… เขาเป็นห่วงเธอสุดหัวใจ *** สนามแรก การแข่งขันวิ่งผลัด 4×100 เมตรกำลังจะเริ่มแดดยามเช้าส่องลงมาเต็มแรงจนพื้นลู่วิ่งสะท้อนแสงระยิบเพชรพลอยยืนวอร์มอยู่กับทีมในชุดกีฬาสีแผนกของเธอ ผิวขาวอมชมพูตัดกับแดดแรงจนเหมือนสว่างขึ้นเองเอวบางๆ กับท่ายืดเส้นทำให้คนแถวสนามมองจนลืมหายใจ คิรินทร์ที่ยืนอยู่ไม่ห่าง แอบกลืนน้ำลายเบา ๆ แล้วหลบสายตาไปอีกทางแต่ก็ยังแอบมองอยู่ดี --- ฝ่ายบริษัทคู่แข่งยืนซุบซิบกันกลุ่มผู้ชายจากบริษัทญาดาและอีกสองบริษัทยืนมองเพชรพลอยแบบไม่ละสายตา “เฮ้ย ผู้หญิงคนนั้น… ของบริษัทไหนวะ?” “ไม่รู้ แต่โคตรเก่ง ดูตอนวอร์มดิ ท่าวิ่งเป๊ะมาก” “สเปกกูชัด ๆ เลย… ขาวสวย ผอมเอวบาง—” “ถ้าชนะจะขอไลน์เลยว่

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status